krzyczę

[dominika30.pl]

jak nie miałam jeszcze dziecko to już wtedy mówiłam że nie będę bić- i nie
biję. za sprawą cudownych programów daję kary-czasem działają czasem nie ale
nie w tym problem... jak proszę synka żeby coś zrobił i robię to raz drugi
trzeci potem podnoszę głos a potem krzyknę to dopiero wtedy reaguje i to robi-
czasem chodzi o bzdury z codziennego życia. sama mam już dość tego krzyku ale
czasem tego nie kontroluje i do tego wiem że jakoś to zaczęło tak działać -ja
krzyczę syn reaguje. chcę się tego pozbyć ale nie wiem jak? i jednocześnie
chcę znaleźć inny sposób na syna.
rozmowy,tłumaczenia -to już wypróbowałam. ja naprawdę mam cierpliwość ale
czasem nie mogę...

[Gość: majgośka]

Ja też czasami krzyczę, a jestem pedagogiem. Ciągle szukam książek o
wychowaniu maluchów - mam dwie córeczki(3,4). Rewelacyjna okazała
się dla mnie książka:Robert J. MacKenzie, "Kiedy pozwolić? Kiedy
zabronić?", Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, zamówiłam ją z
Klubu dla ciebie, ale bezpośrednio z wyd. też można. Ta ksiązka to
rewelacja, bynajmniej dla mnie. Ta książka pomogłaby Ci stworzyć
prawidłowe relacje z dzieckiem, to ważne, Ale zastanów się, czy nie
dręczą Cie inne frustracje, które powodują, że gromadzisz w sobie
złość, którą uwalniasz w stresowej sytuacji. POwodzenia

[dominika30.pl]

kocham być mamą ale jestem nią codziennie przez 24h i czasem wysiadam... może to
jest powodem. z drugiej strony jak zostawiam synka i wychodzę na trochę to mi go
bardzo brakuje i nie potrafię się zrelaksować - takie bezsensowne koło...

[Gość: majgośka]

Rozumiem to.ja długo szukałam emocjonalnej równowagi. czasami trzeba
sobie wybaczyć to,że się jest tylko słabym człowiekiem. ale nie
zostawiaj dziecka z poczuciem winy, że jest złe i zasłużyło sobie na
krzyk.Jesli nawrzeszcze na którąś z dziewczynek, to potem ją za to
przepraszam i tłumacze,że się zdenerwowałam, w ogóle warto rozmawiać
z dziećmi o ich emocjach i własnych. nie martw się mamuśka jutro
będzie lepiej. czas się wyspać, bo bedziemy jutro krzyczec i w
ogóle.....

[marl-enia]

A moze synek niedoslyszy,skoro reaguje dopiero jak podniesiesz glos.

[dominika30.pl]

też brałam pod uwagę słuch ale jest ok bo jak ma coś dostać to słyszy nawet
cichutko:)

[Gość: majgośka]

Jednak radzę tą książke. to 34 zł, a inwestycja na cały okres
wychowania,aż do pełnoletności naszych pociech. to za rozległy
problem, aby rozwiązać go na łamach forum. dzieci świetnie potrafią
ignorować nasze polecenia, a to przyznam, że irytuje. jeśli nie
potrafimy ich zmotywować własnym działaniem do współpracy, będą tak
długo je ignorować jak się da. twój synek nauczył się, że dopuki nie
krzyczysz nie musi traktować Twoich poleceń poważnie. sztuka w tym,
aby wydawać polecenie tylko raz,najlepiej ładnie w formie proźby,
jesli zostanie zignorowane, należy się upewnić, że dziecko usłyszało
polecenie, poprostu pytm się dziecko, czy słyszało, co mówiłam,
jeśli tak, to proszę, aby to wykonało, bo w innym wypadku będę
musiała je ukarać, np. wyłącze telewizor, schowam zabawkę itd.
groźbę naleźy dostosować do sytuacji, ale niezbyt restrykcyjną, aby
nie wpaśc w błedne koło coraz surowszych kar, bo w końcu dziecko
zrezygnuje,gdy presja jest zbyt silna. ale jesli dziecko nie zaczyna
współpracować po groźbie, naleźy konsekwentnie postępować i chować
tą zabawkę, czy wyłączyć telewizor. jeśli tak będziesz postępować
krzyki nie będą potrzebne bo po kilku razach dziecko będzie
wiedziało,że nie zartujesz, że na prawdę wymagasz wypełnienia
polecenia. na początku miałam bunty, płacze po schowanych
zabawkach,wyłaczonym telewizorze, czterominutowym siedzeniu
przymusowo na kanapie,ale teraz mam już lżej. jeszcze raz muszę
poczytać tą książkę, bo jeszcze mam wiele do zrobienia, a czasami
rozmywa mi się to co już osiągnęłam. macieżyństwo nie jest takie
proste, to sztuka ciągłego samodoskonalenia rodziców. mój mąz długo
był przeciwny moim sposobom, bo nasza starsza córeczka (mała
terrorystka) dużo płakała, gdy nie mogła postawić na swoim, ale
teraz pięknie współpracóje, a juz myślałam, że wyrośnie na okropna
egocentryczke. jeśli masz jakieś wątpliwości, to jeszcze tu zajże.
powodzenia. powodzenia

[alicez]

Miałam podobny problem, czsem wychodziłam z siebie. Ale od kilkku
miesiecy nie krzyczę, bo znalazłam inny sposób. Synek jak nie chce
wykonać tego o co go proszę to "ląduje" w pokoju, zamykam drzwi i
czekam. Czasem jak sie zaprze, to chodzi do pokoju kilka razy ale
zawsze kończy sie ugodą i wykonaniem polecenia. No i wazne jest,
żeby nie nadużywać tego sposobu, u nas często skutkuje samo
stwierdzenie: bo pójdziesz do pokoju. Ostatnio był u nas chłopczyk
znajomej i dość niegrzecznie sie zachowywał na co synek mój mu
powiedział: nie wolno, bo pójdziesz do pokoju :-))))

[dominika30.pl]

dziękuję za rady a książkę obiecała mi zamówić koleżanka-czekam z
niecierpliwością ... no żeby potem się poprawić i nie krzyczeć:)