Ręce mi opadły...!!

[ekk33]

Mój dwunastoletni syn dziś miał rozpocząć ostatni rok nauki w szkole
podstawowej. Nie rozpoczął, bo... pomylił szkoły!!
Jego szkoła jest częściowo w remoncie, bo budynek (nowy)jest wykańczany. W
związku z tym zajęcia dziś o 8.00 zaczynały się mszą świętą, a że dziecko na
religię nie chodzi, miało zacząć zajęcia o 9.00, na części oficjalnej, tyle,
że w starym budynku,a nie tam, gdzie się uczył, czyli w nowym. No i pewnie by
zaczął, gdyby poszedł na rozpoczęcie roku do odpowiedniego budynku szkoły...
Teraz siedzi w pokoju i wyje, bo na dzień dobry w ataku furii pozbawiłam go
telewizji na miesiąc, i kazałam schować wszystkie durne bionicle, ale dobrze
wiem, że nie tędy droga. Tylko co ja mam zrobić? Głupi nie jest, badania
psychologiczne przechodził, IQ wysokie, zachowania w normie, ale ten brak
wyobraźni, brak zdrowego rozsądku, roztrzepanie, infantylność... Myślałam, że
niczym mnie już nie zaskoczy, znam jego wszelakie numery. Myliłam się...

[roza_am]

Co masz zrobić? Najpierw chyba wyluzować. Przecież tak naprawdę nic strasznego się nie stało - syn nie oblał egzaminu, nikogo nie skrzywdził, nie zrobił niczego złośliwie. Po prostu się pomylił. To się zdarza każdemu, niezależnie od wieku, inteligencji, stanowiska itp.

Moim zdaniem Twoja reakcja była przesadzona. Ukarałaś syna za objaw choroby, coś co nie jest od niego zależne. I tak poniesie konsekwencje tej sytuacji - będzie musiał się tłumaczyć przed kolegami i nauczycielami, dopytywać się o plan lekcji i inne informacje. Raczej potrzebuje Twojego wsparcia niż karania.

Jak nie dopuszczać do takich sytuacji w przyszłości? Najpierw warto ustalić przyczynę - czy to ADHD-owe rozkojarzenie, czy silne przywiązanie do schematów, powtarzalnych sytuacji, czy może lęk przed szkołą wyrażony nie wprost.

Pomyśl też o sobie. Nie warto żebyś nadmiernie szarpała swoje nerwy, zresztą sama o tym piszesz. Może nie musisz aż tyle wymagać od syna? Czy jeśli odrobinę obniżysz poprzeczkę stanie się coś naprawdę złego? Kiedy Ty będziesz spokojniejsza, bardziej wyluzowana i jemu będzie łatwiej radzić sobie ze swoimi problemami. Polecam Ci forum portal.adhd.org.pl/phpbb/ Znajdziesz tam dużo konkretnych porad i prawdziwe wsparcie od innych rodziców. Powodzenia.

[verdana]

Za co ukaralas syna????
Za to, ze się pomyslił? Rozumiem, ze Ty nigdy w żciu sie nie
pomylilas, nawet jako dziecko. Ja mu się nie dziwię - z samego
Twojego opisu widać, ze pomylic sie bylo latwo, skoro pierwsze
zajecia odbywały sie gdzie indziej niz zwykle.
Mysle, że ukaralas syna, bo masz wyrzuty sumienia, ze nie
wytlumaczylaś mu dokladnie przed wyjsciem, gdzie ma iść. Mogę się
mylic, ale w takiej sytuacji trzeba przepytac 12-latka jeszcze rano,
czy nie zapomniał, ze rozpoczecie roku ma gdzie indziej. Zrobilas
to? Jesli nie, jesteś taka sama zapominalska jak syn...
A kara jest do tego stopnia nieadekwatna do przewinienia, że musi
wywolac bunt i niechęć do rodzica.
Teraz jest czas na przeproszenie i wycowfanie kar. Jesli karą za
drobiazg jest miesiąc bez telewizji, to co zrobisz, gdy syn naprawde
zawini? Oddasz do porawczaka?

[mmk9]

brak wyobraźni i zdrowego rozsądku, infantylne reakcje /furia o
pierdoły/ - u 12latka najnormalniejsze w świecie, u matki
dwunastolatka ...........................domyśl się.

[ekk33]

Rany, czy Wy wszystko tłumaczycie ADHD?? Ludzie nie dzielą się tylko na tych, co
mają lub nie, pomiędzy nimi są też roztrzepani, leniwi, zagubieni itp. Dziecko
wczoraj było pod szkołą i sprawdzało, co napisane na drzwiach. Siedziałam w
samochodzie i czekałam na niego tuż obok, mój błąd, że nie ruszyłam tyłka, żeby
sama przeczytać, zaufałam dwunastolatkowi, pech. Przeczytał, przybiegł do auta,
poinformował... Do głowy mi nie przyszło, że rozpoczęcie roku szkolnego odbywa
się w starym budynku, tam, gdzie chodzą tylko klasy 1-3... Mam prawo chyba
wymagać od starszego chłopaka, by był choć odrobinę odpowiedzialny, nie
sądzicie? To nie jest dziecko upośledzone umysłowo, to jest normalny nastolatek,
nie wykazujący najmniejszej chęci myślenia... Jak mam go puścić samego do
miasta? Jak mam zostawić na pięć minut z młodszą siostrą? Jak wysłać na zakupy,
może zgubi karteczkę z listą zakupów? Jak nauczyć go wyobraźni? Całe życie mam
go chronić, wszystko robić za niego? Mam z niego zrobić kalekę?? Nie ukarałam go
za pomyłkę, tylko za nieodpowiedzialność. Kiedyś spóźni się na maturę, albo na
własny ślub... Zresztą, przyszedł do mnie później i stwierdził, że zachował się
jak totalny imbecyl. Na pokaz, czy wreszcie do niego dotarło?

[Gość: peresia]

To nie jest dziecko upośledzone umysłowo, to jest normalny
nastolatek
> ,
> nie wykazujący najmniejszej chęci myślenia... Jak mam go puścić
samego do
> miasta? Jak mam zostawić na pięć minut z młodszą siostrą? Jak
wysłać na zakupy,
> może zgubi karteczkę z listą zakupów? Jak nauczyć go wyobraźni?
Całe życie mam
> go chronić, wszystko robić za niego? Mam z niego zrobić kalekę??
Nie ukarałam g
> o
> za pomyłkę, tylko za nieodpowiedzialność. Kiedyś spóźni się na
maturę, albo na
> własny ślub... Zresztą, przyszedł do mnie później i stwierdził, że
zachował się
> jak totalny imbecyl. Na pokaz, czy wreszcie do niego dotarło?

Bardzo mi jest żal Twojego dziecka, bardzo...

A potem pełno jest ludzi, którzy w dorosłym życiu wypełniają
gabinety psychoterapeutów, bo w okresie dzieciństwa doswiadczają
takiego braku szacunku ze strony najbliższych...:///
A to Ci najbliżsi mają problem ze sobą, niestety...

[verdana]

Normalne nastolatki w tym wieku sa roztargnione. To norma, nie
wyjatek. Normalne matki wobc tego pilnuja pewnych rzeczy, a jak
dziecko sie pomyli, to nie robia z tego dramatu i nie wróża dziecku
klęsk zyciowych.
Jestes przekonana, ze w wieku 12 lat nigdy niczego nie pomylilaś? Ze
bylas odpowiedzilna, idealna i zawsze tak zorganizowana jak
ksiegowa?
Nie dajac dziecku zadnej możliwosci popelnienia błędu popelniasz o
wiele gorszy błąd, niz Twoje dziecko xle odczytujac idiotyczna
karteczkę. Komletnie nie rozumiesz ani swojego dziecka, ani nie
znasz psychologii rozwojowej.
Proponuję - serio - wizyte u psychologa. Wymaganie perfekcjonizmu od
12 latka i taka reakcja na głupstwo swiadczy o pewnych problemach -
Twoich, a nie dziecka. Nie jestes DDA?

[ekk33]

> Normalne nastolatki w tym wieku sa roztargnione. To norma, nie
> wyjatek. Normalne matki wobc tego pilnuja pewnych rzeczy, a jak
> dziecko sie pomyli, to nie robia z tego dramatu i nie wróża dziecku
> klęsk zyciowych.

Normalna matka ma oprócz trzymania dorastającego wyrostka za rękę jeszcze kilka
(kilkadziesiąt) innych obowiązków i jakoś nie widzi możliwości sklonowania się w
najbliższym stuleciu. Tak więc wybacz moja droga, ale chodzenie za nim krok w
krok i sprawdzanie, czy dobrze wytarł tyłek, uważam za lekką przesadę.

> Jestes przekonana, ze w wieku 12 lat nigdy niczego nie pomylilaś? Ze
> bylas odpowiedzilna, idealna i zawsze tak zorganizowana jak
> ksiegowa?

Swojego czasu, podczas wizyty u psychologa (wyobraź sobie, że przez dwa lata
korzystaliśmy z pomocy jednej z najlepszych psychologów, wykładających na
uniwersytecie tematykę związaną z ADHD) usłyszałam, że gdy człowiek nie ma
konkretnych argumentów, przechodzi do ataku, wytykając błędy komuś, kto śmiał
zwrócić uwagę. Widać, nie lubisz, gdy się podważa Twój autorytet, skoro nie
potrafisz udzielić sensownej odpowiedzi.

> Nie dajac dziecku zadnej możliwosci popelnienia błędu popelniasz o
> wiele gorszy błąd, niz Twoje dziecko xle odczytujac idiotyczna
> karteczkę. Komletnie nie rozumiesz ani swojego dziecka, ani nie
> znasz psychologii rozwojowej.

Moje dziecko nie jest ideałem i popełnia tysiące błędów, których staram się
nawet nie zauważać. Jedyne, czego usiłowałam go w podobnych przypadkach nauczyć,
to czytanie tekstu ze zrozumieniem. Nie epopei, ale krótkiego polecenia, jak
zadanie tekstowe z matematyki, czy notatka o spotkaniu. Widziałam już oblaną
maturę z polskiego, napisaną przepięknie, ale kompletnie nie na temat. Zbyt dużo
wymagam?? O matko....

> Proponuję - serio - wizyte u psychologa. Wymaganie perfekcjonizmu od
> 12 latka i taka reakcja na głupstwo swiadczy o pewnych problemach -
> Twoich, a nie dziecka. Nie jestes DDA?

Tiaa... Mój problem polega na tym, że wychowuję go na człowieka, a nie na
szlajającego się po ulicach gó..arza, który dzięki bezstresowemu wychowaniu
podpala bezdomne kundle albo bezdomnych ludzi, wsjo rybka. Kilkanaście lat temu
trzech dwunastolatków zatłukło kijami bejsbolowymi mojego kolegę z liceum. Bez
komentarza. Kiedy to był, miesiąc temu...? Gdy kilku jedenastolatków paliło psa?
Pewnie wtedy też powiedziałabyś, że to efekt wychowania, nie?
Dziesiątki lat, i stulecia, ludzie wychowywali swoje dzieci w pewnym rygorze.
Nie mam na myśli bicia, bo to największe świństwo, pozbawiać młodego człowieka
godności. Jednak konsekwencje, nawet, gdy bolą nas samych, są nieuniknione.
Konsekwencje dobrych uczynków także mam na myśli, bo skoro piszemy tu o
problemie, to pewnie zaraz uznasz, że moje dziecko pół życia spędza w kącie
klęcząc na grochu...

Napisałam tu, bo widzę problem z rozkojarzeniem dziecka. Na szczęście dziecko
zdało sobie sprawę, że tym razem zawaliło dużo bardziej niż kiedyś (wczoraj,
poza opisaną sytuacją, brak koncentracji przy poleceniu jeszcze dwa razy
zaowocował nie wykonaniem zadania...) i naprawdę wzięło się do pracy.

A ja chyba pomyliłam forum... Myślałam, że to tutaj jest prowadzone przez
ekspertów, a nie domorosłych psychologów, którzy po przeczytaniu dwóch zdań
stawiają diagnozę... Przerost ambicji?
Uff...

Pozdrawiam... I życzę więcej dystansu, także do siebie.

[roza_am]

przez dwa lata
> korzystaliśmy z pomocy jednej z najlepszych psychologów, wykładających na
> uniwersytecie tematykę związaną z ADHD
Jak to w końcu jest z ADHD u Twojego syna? Ma czy nie? Twoje wypowiedzi na ten
temat nie są jednoznaczne. A to ma znaczenie. Bo jeśli choruje, to pewne rzeczy
są po prostu objawami choroby, czymś niezależnym od woli syna. Czymś, co wymaga
zrozumienia i zaakceptowania, a nie karania.

Napisałam tu, bo widzę problem z rozkojarzeniem dziecka. Na szczęście dziecko
> zdało sobie sprawę, że tym razem zawaliło dużo bardziej niż kiedyś (wczoraj,
> poza opisaną sytuacją, brak koncentracji przy poleceniu jeszcze dwa razy
> zaowocował nie wykonaniem zadania...) i naprawdę wzięło się do pracy.

Pomijając kwestię ADHD, najbardziej prawdopodobną przyczyną rozkojarzenia
Twojego syna jest nadmierny stres.
Wczoraj Twój syn przeżył stresującą sytuację ze szkołą. Twoja nadmierna reakcja
i nałożona kara dodatkowo ten stres wzmocniły. Nieporadzenie sobie z kolejnymi
zadaniami nie jest niczym dziwnym w takiej sytuacji.

To nie jest tak, że namawiamy Ciebie do bezstresowego wychowania. Pomiędzy
nadmierną pobłażliwością a terrorem psychicznym mieści się złoty środek.
Równowaga pomiędzy wymaganiami a wsparciem, miłością szacunkiem.

[roza_am]

> Nie mam na myśli bicia, bo to największe świństwo, pozbawiać młodego człowieka
godności.

Hm, a czy zgoda na to, aby dziecko nazywało siebie "totalnym imbecylem" nie jest
pozbawianiem go godności? Nie tylko nasze ciało zasługuje na szacunek, emocje i
osobowość także.

[ekk33]

> A potem pełno jest ludzi, którzy w dorosłym życiu wypełniają
> gabinety psychoterapeutów, bo w okresie dzieciństwa doswiadczają
> takiego braku szacunku ze strony najbliższych...:///
> A to Ci najbliżsi mają problem ze sobą, niestety...
>

Uzasadnij. Bo jakoś nie widzę związku. Dwunastolatek to nie niemowlę i można od
niego wymagać odrobiny wyobraźni.

[verdana]

Wymaganie od kazdego - czy ma lat 12 czy 40, aby nigdy nie
popelnialo błedow i nigdy sie nie mylilo jest absurdem. Nie
wychowujesz wcale dziecka na "odpowiedzialnego czlowieka", jak Ci
sie wydaje, tylko na perfekcjoniste, ktory nie bedzie umiał wybaczyc
sobie nawet najmniejszego, drobnego potkniecia. Perfekcjonisci nie
sa ani osobami sympatycznymi, ani dobrymi pracownikami - sa za to
kadydatami do leczenia nerwic, do zawałów i do choroby alkoholowej.
owszem, 12 latek powinien przeczytać prawidlowo kartkę. Skoro sie
pomylił, wato powiedziec "Uwazaj nastepnym razem". Twoja reakcja nie
jest normalna - jest gubo przesadzona i histeryczna.

[peresia]

> Uzasadnij. Bo jakoś nie widzę związku

Przykre jest to, że nie widzisz związku między brakiem szacunku dla
własnego dziecka, a jego późniejszymi kłopotami natury psychicznej,
tymbardziej że cierpi na ADHD.

"Zresztą, przyszedł do mnie później i stwierdził, że zachował się
jak totalny imbecyl. Na pokaz, czy wreszcie do niego dotarło?"

"Wyczułam", że jesteś nieco usatysfakcjonowana taką samokrytyką
syna :///

Dwunastolatek to nie niemowlę i można od
> niego wymagać odrobiny wyobraźni.

W Twoim systemie wychowania nie ma mowy o odrobinie wyobraźni, nie
ma miejsca na pomyłki...

[roza_am]

> Rany, czy Wy wszystko tłumaczycie ADHD??
Wyszłam z założenia, że skoro piszesz na forum o ADHD, Twój syn na to cierpi.
Rozumiem, że doszło do nieporozumienia.

Mam prawo chyba
> wymagać od starszego chłopaka, by był choć odrobinę odpowiedzialny

Odpowiedzialny - tak, ale nie nadodpowiedzialny. Oczekujesz od syna, żeby
zachowywał się jak dorosły człowiek, znał się na życiu jak 40-latek, pomagał Ci
prowadzić dom i wyrósł jak najszybciej ze swych dziecięcych potrzeb. To
przerasta możliwości 12-latka. On się nadal rozwija. Przede wszystkim
emocjonalnie i społecznie. Stawiając przed nim zbyt dorosłe oczekiwania
uniemożliwiasz mu ten rozwój.

[ekk33]

Nigdzie nie napisałam, ze mój syn cierpi na ADHD. Przeciwnie, lekarka
kategorycznie zaprzeczyła, jakoby miał mieć jakiś problem podobnej natury.
Cierpi na zwyczajne lenistwo, niechęć do pracy, jest zbyt infantylny jak na swój
wiek, niedojrzały emocjonalnie, nieodpowiedzialny. Któraś z Was zarzuciła mi, że
czerpię satysfakcję z tego, że syn się pokajał. Tak, jakbym miała być zachwycona
jego wadami! Nic bardziej mylnego - kocham go bardzo mocno, widzę w nim mnóstwo
zalet, i bardzo chciałabym napisać - mój syn to geniusz, chodząca doskonałość,
wzór we wzorek :/ Nie napiszę, bo to bzdura - syn jest super chłopakiem,
grzeczny, uczynny, czuły na cudze nieszczęścia, kochana przylepka. Jest mądry,
jeśli chce, to bardzo szybko się uczy rzeczy, które go interesują. Wygrywa
szkolne konkursy recytatorskie, przyrodnicze. Ma jednak wady, o których pisałam
wcześniej, i nie boję się o nich mówić. Walczymy z nimi, ale jest ciężko.
A ja sama nie wpadłam w furię - nie rzucałam talerzami ani przekleństwami, nie
biłam, nie wrzeszczałam, nic z tych rzeczy. Furia gotowała się we mnie, a ja
spokojnie zapytałam, czy może gdyby się skupił na wykonywanych czynnościach, a
nie na bajkach i klockach (podczas pracy), to nie osiągnąłby lepszych
rezultatów? I może lepiej byłoby odpuścić sobie bajki na CN na jakiś czas? O
swojej reakcji napisałam na wyrost, pół żartem, żałuję, że nie powiedziałam
wprost i dużymi literami, o co mi chodzi, może nie wieszałybyście na mnie
wszystkich psów tego świata.
Na forum zaś napisałam, bo jest to forum ADHD I INNE TRUDNE ZACHOWANIA. Czyli
nie tylko ADHD... Nie wiedziałam, że wbrew nazwie, jest to jednak forum
poświęcone jedynie ADHD... Tyle na moją obronę.

Nadal jednak twierdzę, że 12 lat to pora, by zacząć myśleć samodzielnie. I
widzę, że wczorajsza sytuacja coś dała mu do myślenia, bo sam usiadł do lekcji...

Na marginesie - gdybym chciała widzieć same złe cechy u syna, gdybym czuła
jakąkolwiek niechęć do niego, gdybym miała same wymagania i uprawiała terror w
domu, na pewno nie szukałabym pomocy u innych. Mam uwierzyć, że żadna z Was
nigdy nie popełniła żadnych błędów wychowawczych? Nigdy nie straciła
cierpliwości? Nigdy nie opadły jej ręce z bezsilności? Nie wierzę...

[verdana]

Popenilysmy - podobne jak Ty. Ja wlasnie uznalam, ze 12 latek
powinien być dorosły i odpowiedzialny. Efekt - zmarnowanie kariery
szkolnej niezwykle zdolnemu dziecku, nerwica i absolutna niewiara we
wlasne możliwosci.
Z takiego wychowania wyrasta facet, ktory po egzaminie magisterskim,
zdanym na piatkę wraca i martwi się "ze mogło być lepiej", nigdy nie
jest z siebie zadowolony, nie widzi swoich zalet, tylko wady.
Chcesz powtorzyć moje błedy? Prosze bardzo. Efekt bedzie pewnie
podobny.

[ekk33]

Verdana, ja nie chcę, żeby syn był dorosłym nastolatkiem, tylko, żeby był
nastoletnim nastolatkiem. Nie ma prawie żadnych obowiązków, nawet śmieci nie
wynosi, jak inne dzieci. Jedynym obowiązkiem jest nauka. Nie na celujące, nawet
nie na piątki - wystarczy solidna trója, choć stać go i na siódemki. Chcę tylko,
by radził sobie w życiu, by umiał się odnaleźć, by nie stał jak dupa na środku
skrzyżowania z rozłożonymi rękami, ale, by umiał odczytać nazwę uliczki z
tablicy informacyjnej. Zrozum, mieszkamy sami na ciężkim zadupiu, dojeżdżamy
samochodami do miasta 20 km, dużo trzeba, żeby się rozwalić na trasie? Co zrobi,
gdy zostanie nagle sam? Bez histerii, może się zdarzyć wszystko albo nic, ale
czy potrzeba mu takich stresów i doświadczeń?
Nie chcę powtórzyć Twoich błędów, Verdana. Może za to popełnię wiele innych.
Nadmierna troska, jak i puszczenie samopas, mogą przynieść więcej szkody niż
pożytku. Znaleźć złoty środek jest bardzo trudno.

[verdana]

Mialam już trzech nastoletnich nastolatkow. Zareczam Ci, ze takie
zachowanie 12-latka jest najbardziej nastolatkowym zachowaniem,
jakie można sobie wyobrazić. To wiek najwiekszeego chyba
roztargnienia w życiu - zapomnienie, przez moje zupełnie skadinad
odpowiedzillne dzieci - psa przed sklepem, plecaka w szkole,
zabranie na zajecia torby z innych zajec, spakowanie się na
poniedziałek w poniedzialek przyklad z wczoraj). Poczytaj sobie
forum "starsze dziecko" - tam o 12 lakach, roztargnonych jak
profesor cala masa wpisów.
Może błedem jest brak obowiazkow? Obowiazki w nauce nie
przeszkadzaja, przeciwnie. Stopnie szkolne nijak się mają do
radzenia sobie w zyciu.
Jak zostanie sam, jako 12 latek, to sobie nie poradzi. za pare lat
poradzi sobie z palcem w nosie. Nie oczekuj, ze będzie sie teraz
zachowywal jak dorosly. To twoje oczekiwanie prowadzi do
apradoksalnej reakci - czym bardziej będzie sie bał nawalic, tym
częściej będzie nawalał.

[ekk33]

Ohh, zapominanie plecaka, kapci, książek i zeszytów, podpisanego dzienniczka,
stroju na w-f, mam na porządku dziennym. Przez miesiąc nie informował mnie o
wyjściu do kina, i nie pojechał, bo w końcu nie było go na liście. Karteczkę od
wychowawczyni zgubił. Potem, na dzień przed wyjazdem, na zebraniu dowiedziałam
się o szkolnej wycieczce, i w nocnym markecie robiłam potrzebne zakupy. Już
nawet nie zauważam podobnych "niedoróbek" :) Obowiązków nie ma, z jednej prostej
przyczyny - straciłabym nerwy przy ich egzekwowaniu. Wieczne dopominanie się o
wyniesienie śmieci, albo rozłożenie rzeczy ze zmywarki, nie wiem, czy dałabym
rady, bo co bym zrobiła, gdyby ciągle zapominał? Wolę zapobiec awanturom,
prośbom, groźbom, karom i wszelkim innym stresom. Za to, gdy mu się zdarzy
zrobić to jednorazowo, i (o, zgrozo;)) z własnej woli, pochwałom nie ma końca.
Bez przesady, ale doceniam, oczywiście :)
Po prostu nie mam czasem sił do chłopaka, który zamiast "oraz" pisze "i", bo
"oraz" jest stanowczo za długie i wymaga dłuższego pisania...

[verdana]

A widzisz - wszytko co wymieniłas, miesci się jak najbardziej w
średniej dla tego wieku. Mozesz tego nie zauwazać, bo wiekszość
matek dzieci w tym wieku pilnije , aby wzięły, spakowaly, wpisaly
się na listę itd. Te dopilnowane dzieci sprawiaja wrazenie, ze sa
znacznie "porządniejsze" i doroslejsze od naszych -
niedopilnowanych, bo one mają i zeszyty (mój najstarszy w ogole
przez kilka klas nie miał ani jednego zeszytu...), i pięknie
zapakowany strój na basen, i kapcie. Tylko to nie ich zasługa...
Poza wyjątkami, na ogół plci zenskiej. Wyjątki płci męskiej sa
naprawde rzadkie. Tyle, ze - optymistycznie - te nasze uczą sie na
błędach (o ile - tu uwaga dydaktyczna, nie boja się ich popełniać).
Te dopilnowane w pewnym momencie zostaja w tyle - bo one jeszce nie
znaja konsekwencjizgapienia się.
Natomiast upieralabym sie, że obowiazki to rzecz wazna. Nie chcesz
kar? Nie musisz - smieci musza być wyniesione, zanim postawisz obiad
na stole (a nie w nieokreslonym momencie), zmywarka orózniona o
19.30 (o czym przypominasz, ale nie z mina "i znowu zapomniales",
tylko tak, jak kolezance). To działa.
Pisanie "i" zamiast "oraz" nalezy potraktować jako zwiększenie
wydajnosci pracy.
No i jeszcze jedno - zupełnie serio tym razem. Nie jest przypadkiem,
ze przednmiotem dowcipów jest roztargnienie profesorów. Czasem
roztargnienie jest dowodem inteligencji - nie zawsze, ale często.
Swoją droga, ciekawe jakbys wytrzymała z moim mężem, człowiekiem
piszacym z pamięci encyklopedie, ktory potrafi wyprowadzic na spacer
samą smycz, psa w stanie szoku zostawiajac w domu, wrocic do domu z
torba ze smieciami, bo zapomnial wyrzucić, na oddział polozniczy
przywieźć torbe pełna sprutych sweterków, zamiast rzeczy dla
dziecka, faceta, ktory jest w stanie powiedziec bez namysu, kto byl
premierem Malezji w 1985, a nie moze zapamiętac, że trzeba kupić
ser. I to jest naprawde fajny facet.

[ekk33]

No widzisz - ja też wiem, że to się mieści w normie. Choć przyznaję, że do głowy
mi nie przyszło, że te "doskonałe dzieci" są, po pierwsze, arcydziełem swoich
rodziców, po drugie, zupełnie nieprzygotowane na zagapienie... Wiadomo, że
dzieciaków się pilnuje, żeby dopakowały plecak, wydaje się, ze przyglądając się
temu codziennemu sprawdzaniu, same sprawdzą plecak, gdy my tego nie zrobimy... A
jednak, po fakcie okazuje się, że nawet uwagi o braku zeszytów nie było gdzie
wpisać, bo i dzienniczka też zapomniały... :)
Męża rozumiem i gratuluję, z takim może być naprawdę zabawnie i pewnie się nigdy
nie nudzisz ;) Też piszę serio, wiem, ze wielcy tego świata często byli
kompletnie nieprzygotowani do życia i funkcjonowali jedynie dzięki żonom i
gosposiom. Ale boję się myśleć, że mam w chacie domorosłego geniusza, bo jeśli
się okaże, że jednak nie, to "rozczarowanie" będzie podwójne... ;) Mimo
wszystko, postaram się traktować go z większym przymrużeniem oka. Co nie znaczy,
że nie będę stała nad nim z rózgą, gdy mi zadań nie odrobi. Uczyć się ma :D

Wieczornie pozdrawiam :)

[verdana]

Odwrotnie - sprawdzasz, więc oduczasz dziecko, ze i ono musi.
Zamiast uczyć zaradnosci i systematycznosci - systematcznie sie jej
oducza. Uwagi o braku i podreczników i zeszytow tez mojemu nie bylo
gdzie wpisac, jak dziś pamiętam....
Mój mąż w dzieciństwie byl prymusem, zawsze przygotowanym najlepszym
uczniem w szkole itd. Ja, mierna uczennica,przepisująca lekcje na
przerwie, funkcjonuję w spoleczeństwie znacznie lepiej. Zawodowo
też...
Przypominam tylko niesmiało, ze odrobienie wszystkich lekcji w
starszych klasach bywa zadaniem praktycznie niemożliwym. Tzn.
oznacza (poza wyjatkowo szybko uczacymi sie dziecmi) rezygnację z
prywatnego życie, w tym czytania książek. Moj syn - uczeń sredni,
wrócił ze szkoly zbulwersowany. Najlepsza uczennica zobaczyła, ze
czyta cos , zapytala czy dobre, pochwalił i wtedy ona
powiedziała "No tak, ja też lubie czytać, ale nie czytam, bo musze
sie uczyc".
No, to ja wolę żeby mój czytał. I dlatego pilnuję, aby nie olewał
rzeczy waznych, ale co do mniej waznych - niech sam decyduje.
Dobranoc, musze zgasic światło w korytarzu, bo jak zwykle czyta pod
kołdrą.

[bj32]

Fakt, jeśli Twój syn nie ma ADHD, ani innych problemów, nazwijmy je,
zdrowotnych, to wybrałaś nieodpowiednie forum.
Zwłaszcza, ze i ja znam masę dwunastolatków; to wiek, kiedy zaczyna
sie burza hormonów i różne takie, jakie opisujesz... A to ciagle
dzieci...
Pozwolisz zatem, że jutro Twój wątek zostanie przeniesiony na forum
eksperckie Wychowanie bez porażek? O tu:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=851

Pozdrawiam.
bj32

[ekk33]

Skoro uważasz, ze tam będzie dla niego lepsze miejsce, oczywiście, nie ma
sprawy. Choć tak jak napisałam wcześniej, Inne Trudne Zachowania wydały mi się
odpowiednim określeniem...

Również pozdrawiam :)

[rycerzowa]

1.Karać dziecko należy tylko wtedy, gdy zrobi coś złego świadomie i dobrowolnie,
czyli "złośliwie".
Gapowatość, roztargnienie nie mieści się w tej kategorii.
Tu wystarczą tzw. naturalne konsekwencje jako nauczka.

2. Choćbyś dziecko zatłukła, nie przestanie być gapowate.
Taką ma naturę.

3. Bardzo dobrym sposobem na roztargnionych jest właśnie pilnowanie, by taki typ
wykonywał codzienne, nudne, proste obowiązki, typu wyrzucanie śmieci, mycie
naczyń, zakupy. Niewiele tego ma być, ale systematycznie.

4. Gadanie, narzekanie, załamywanie rąk, krytykowanie - nic nie da.
Strata czasu i energii.
"Tylko spokój może nas uratować".

5. Znajomy osobnik, król roztargnionych, twojemu podobny, jednak do pewnych
rzeczy "dorósł", np.taki drobiazg : przed wyjazdem czy wylotem robi w kompie
spis rzeczy do zabrania i spraw do załatwienia.

Oczywiście matura z polskiego oblana, bo co z tego,że ciekawie napisana (zawsze
ciekawie pisał), skoro nie według reguł, czyli nie na temat, w dodatku na
półtora stroniczki.
Oczywiście spóźnił się też na własny ślub.
Ale jest już po doktoracie w jednej z najtrudniejszych dziedzin techniki,
pracuje w firmie z branży R&D, i właśnie on jest wysyłany w delegacje do
Waszyngtonu, do jednej z agencji rządowych.
W dziedzinie, która go interesuje, wszystko ma poukładane, o niczym nie zapomni.
W sprawach domowych sobie radzi, to on jest odpowiedzialny za rodzinę. Żona
pilnuje tylko terminów, i o pewnych ważnych rzeczach przypomina, np. że w święto
nie idzie się do pracy a w Thanksgiving trzeba odwiedzić rodziców.

Ludzie są różni, tego nie zmienisz. Tobie się trafił taki, jakiego masz, i z
tym musisz się pogodzić.
Oczywiście, trzeba umieć mu pomóc w stopniowym dostosowaniu się do wymagań życia.
Ja bym zaczęła od tych śmieci.