Bunt 7,5 latka

[olawlodarczyk1]

Od jakiegoś czasu nasz syn buntuje sie przeciwko wszystkiemu...Odrabianie
lekcji odbywa sie w płaczu, wszystko jest nudne, każda moja propozycja zabaw,
zajeć też, on by chciał robić tylko rzeczy ciekawe, ale sam nie wie, co go
interesuje...A reakcją na te nudne rzeczy jest protest i bunt...
Najchetniej oglądałby bajki i grał na komputerze, ale na to się nie zgadzam,
ma ściśle określony czas grania w ciągu dnia. Zabawy klockami, zabawkami,
wspólne czytanie, są nudne!
Ostatnio bunt przeniósł się i do szkoły. Pani mówi, że jest bardzo mądry,
inteligentny i strasznie leniwy!
Jak do niego dotrzeć???? Nie zależy mu praktycznie na niczym, poza graniem,
więc system kar i nagród jest bardzo trudny do zastosowania:/
Jak go czymś zainteresować???
Boję się, że będzie coraz gorzej, synek jest coraz bardziej obojętny, coraz
bardziej wszystkim znudzony! I zbuntowany przeciw nudzie...

[Gość: mama]

rano wstać, zrobić sniadanie, zabrac aparat fotgraficzny i/lub
kamerę, wsiąść na rower, zrobic 40 km po okolicy, z przerwa na
obiad, wrócic do domu. Siąść przed kompem, posegregowac zdjęcia,
poobrabiac w darmowym GIMPie zaprojektować Fotoksiążkę, wysłać do
wydrukowania, umyć sie i iść spać.
I nie mówić, ze 7 latek nie przejedzie 40 km. Wolno - ale jak nie
jest niepełnosprawny i bardzo chory - to przejedzie... Chyba że
mamusia wymięka - to niech sie później nie dziwi.

[olawlodarczyk1]

7-latek da radę, tylko mamusia ma w domu jeszcze roczniaka, którym też musi się
zająć...

[i_vovin]

stawić z nim tatusia, poprosić babcię, siostre, wujka,
ciocie ,sasiadke, nianie ( niepotrzebne skreslic).

[olawlodarczyk1]

Tatuś wraca ok 18-19, pozostałe opcje odpadają, jestem sama z dziećmi cały
dzień. Poza tym nie jeździłabym po 40km dziennie na rowerze codziennie!
Rozpoczynając wątek miałam inną intencję i liczyłam raczej na odpowiedzi, jak
wytłumaczyć dziecku, że życie to nie sama przyjemność, że są obowiązki itd, a
nie jak spędzać wolny czas, bo tu akurat na brak pomysłów nie narzekam, chodzi
raczej o nastawienie dziecka do nich, do życia, do nas...

[i_vovin]

Sorry, wydawało mi sie inaczej :
wszystko jest nudne, każda moja propozycja zabaw,zajęć też, on by chciał
robić tylko rzeczy ciekawe, ale sam nie wie, co go interesuje.....Jak go
czymś zainteresować???

Obowiązki przecież nie są interesujące, to trudno wymagać, żeby z zapałem je
wykonywał. Ale robić trzeba , trudno, nawet z płaczem
Wydawało mi się, że chodzi Ci o to, że syn niczym się nie interesuje - tylko
komputerem. Dopóki nie będzie z Wami robił czegoś ciekawego RAZEM i dopóki
będzie miał zawsze proponowane zajęcia - chyba tak zostanie.

[zarzycka.anna]

Witam,
W następnym poście pisze Pani, źe chodziło Pani o to, jak
wytłumaczyć, źe życie to nie tylko przyjemność. Ale szczególnie w
kontekście drugiego małego dziecka, rytuał dnia codziennego moźe
synowi wydawać się nudny i ignorujący jego potrzeby poznawania
świata, robienia czegoś ekscytującego nie przerywanego potrzebami
małego brata. Wydaję się to być próbą zwrócenia uwagi na swoje
potrzeby i chęć zaangaźowania w nie rodziców. Łatwiej przyjąć
obowiązki (choć nigdy nie jest to proste) wtedy gdy wydarza się teź
coś ekscytującego, przyjemnego i miłego. I o taki czas, pewnego
rodzaju wyłączność kontaktów Pani syna z Panią, z ojcem warto
zadbać.
I czy naprawdę na niczym mu nie zależy poza graniem? Wydaje się, że
ten bunt jest w związku z tym na czym mu zależy i o to Pani syn
walczy. Jeśli uda się Pani wyjść z pozycji bezradności,
rozczarowania i niechęci do takiej jego postawy, pewnie teź złości
do niego (co przyznaję czasem nie jest łatwe) to łatwiej będzie Pani
mogła zaobserwować o co tak naprawdę chodzi i zrozumieć syna.
Pozdrawiam A.Z.

[olawlodarczyk1]

Pani Anno, dziękuję za odpowiedź!
Jeśli chodzi o to, że mu nie zależy, to takie słyszę odpowiedzi: nie zależy mu
na dobrych ocenach, na opinii, jak mu zagrożę, że jak nie odrobi lekcji, to
czegoś nie zrobimy itd, to też mu na tym zależeć przestaje...Jedynie obietnica
grania jest motywująca:/ A może to taki sposób ucieczki???
Staram się poświęcać Starszakowi dużo czasu, na ile to możliwe-sam na sam. Ale w
mojej sytuacji, przyznaję, nie jest to łatwe:(
Martwi mnie jego lenistwo? osłabienie? niechęć do działania? Nie wiem, jak to
określić. Jakakolwiek aktywność fizyczna jest negowana, ale może rzeczywiście
dla niego jest to mało ciekawe? Prawie rok trenował piłkę nożną, już nie chce,
już mu się nie chce, znudziło...Spacery z mamą pewnie są nieciekawe, może z
kolegami jest ciekawiej, tylko, że spotkania z kolegą polegają też na graniu na
komp...
Przed nami wakacje, mam nadzieję, że synek odpocznie od szkolnych obowiązków, a
ja stanę na wysokości zadania, potrafię znaleźć ciekawe zajęcia i zrozumieć go:)

[maggi104]

Jezu, jak bym siebie widziała i słyszała. Ja z moim poszłam do psychologa, ale na razie nic to nie wniosło, choć to tylko były 2 spotkania, na których ja siedziałam i ryczałam jak bóbr w swojej bezradności. Dziś jest koszmar, syn ma karę, bo wyzwał rano ojca, więc zakaz mediów totalny. Zachowuje się jak narkoman, który szuka działki, na dodatek ubzdurał sobie, że w jego pokoju straszy. Nie wiem już co robić, nie mam go z kim zostawić, a tu do 18 stycznia wolne. Dopiero zaczęłam pracę i nie mogę wziąć wolnego. Jestem załamana tym zachowaniem, tak mnie dziś wykończył, że dostał w tylek klapsa. Nie zrobiło to na nim wrażenia. Dalej łazi i szuka, czepia się młodego (1,5 roku) brata o wszystko. Zabiera mu zabawki, gada jakieś farmazony. Ciekawe jak sytuacja u założycielki wątku?