co mam zrobić?

[lalaaipoo]

Dziecko chodzi do przedszkola od 1 września do grupy 4-latków. Codziennie rano
taki sam schemat, płacze przy pożegnaniu ze mną w szatni. Rozmawiałam z panią i
twierdzi, że jak sobie idę za 5 minut już jest ok. Zresztą on też tak mówi.
Gdy idę po niego ładnie się bawi, jest zadowolony, opowiada mi co robił, z kim
i w co się bawił. Mówi, że jutro też pójdzie i nie będzie już płakał. W domu
zachowuje się normalnie. Noce są ok. Nastaje poranek. Młody wstaje chętnie
jednak mówi mi, że będzie za mną w przedszkolu płakał. W drodze do przedszkola
ok. Wchodzimy do szatni i ryk. I tak od dwóch tygodni. Czy on się za
klimatyzuje? Codziennie chodzę nerwowa bo zostawiając go tam płaczącego mam
już dzień skopany. No i co byście zrobiły na moim miejscu? Czekałybyście
jeszcze? Jak długo?

[amorek1974]

A może dla odmiany odprowadzi go do przedszkola tata?U mojej
siostrzenicy to pomogło.

[lalaaipoo]

amorek1974 napisała:

> A może dla odmiany odprowadzi go do przedszkola tata?U mojej
> siostrzenicy to pomogło.

Było jeszcze gorzej :(. Próbowaliśmy tego sposobu :(

[kurdkowa]

jeżeli Młody się bawi normalnie po twoim odejściu to uwierz mi,
tydzien, dwa i rano będzie Cie popędzał, ze jak najszybciej chce do
przedszkola...Musisz być twarda, tlumaczyć itp.Ja bym nie
odpuszczała! Moja córka jest w zerówce obecnie i sa dzieci,
sześcioletnie, które dostają spazmów jak ich mamy
zostawiają...głównie chłopcy;)...takze im szybciej nauczy sie
zostawać z grupą tym lepiej dla jego rozwoju emocjonalnego.

[foczkaka]

Po pierwsze wydaje mi się, że mu przejdzie.
Po drugie widze pozytyw, bo dziecko akceptuje swoje emocje, ale nie przyćmiewają
mu one wszystkiego. Wie że będzie mu rano smutno że go zostawiasz, wie że będzie
płakał, ale wie też że w przedszkolu jest fajnie i że warto przetrwać ten smutny
moment.
Wydaje mi się że trzeba cierpliwie tłumaczyć że nie musi płakać bo przeciez lubi
przedszkole no i wie że popołudniu po niego przyjdziesz. W końcu przywyknie i
nie będzie płakał.

[twoj_aniol_stroz]

To jest normalne. Przy czym to niekoniecznie jest tak, że Młody
płacze wyłącznie dlatego, że mu smutno. Ja płakałam w przedszkolu
(podobno, bo nie pamiętam), bo inne dzieci płakały. Widać uznałam,
że w tej nowej sytuacji tak nalezy się zachowac ;)
Wiesz, ja mojemu młodszemu w pewnym momencie po wyjściu z
przedszkola powiedziałam tak: "chłopie, dobra, dośc juz tych łez
porannych. ja rozumiem, że szkoda się z mamą rozstawac, ale przeciez
masz fajnych kolegów, masę zabawek, lubisz sie bawić w przedszkolu,
prawda? (tu szybkie kiwanie młodego głową). Proponuje taki układ:
przychodzimy do przedszkola, zakładamy kapcie i mama daje buziaka,
przytula, a potem ty mi dajesz buziaka i biegniesz bawić sie z
kolegami, żeby nie tracić czasu na łzy" Synek po przedszkolu był
oczywiście rozbawiony, więc ta obietnica mu przyszła bardzo prosto,
więc nie było problemu. Wieczorem jeszcze opowiedzieliśmy tacie o
naszej "dorosłej" umowie. Co ciekawe rano tez nie było problemu,
kiedy spytałam, czy pamieta o obietnicy, oczywiscie przytaknął. No i
w przedszkolu okazało się, że nawet mu buzia nie drgnęła, dał mi
buziaka i pognał do sali. Mam wrażenie, że mu po prostu
zlikwidowałam przykry obowiązek zamieniając go na dorosłą umowę. On
był bardzo dumny z tej "dorosłej" umowy :D