Moja samotność

[mpabjaniak]

Witam wszystkich jestem wdową od listopada,20 maja mija pół roku bez Mojego
Romka byliśmy razem 22 lata.Mam dzieci ale czuję się tak strasznie
samotna,tylko wyć,cała Moja miłość,radość odeszła razem z Nim.Kochałam,kocham
i będę kochać.Jak to strasznie boli.....Napiszcie,kiedy będzie lepiej.

[isiogrze]

Może być jeszcze lepiej..piękniej....
...piękniej... gorzej... znowu piękniej... ale definitywnie INACZEJ.
Zależy to od wielu rzeczy...głównie od nas i Chichotu Losu.

[kasta4]

No tak - widze, ze powielaja sie pewne schematy. Ja od 6 miesiecy wpadlam w
najgorszy dol. Nie chce straszyc - to kwestia indywidualna. Od 6 tak do 8 bylo
bardzo niemilo i mysli takie, z jakimi nawet trudno walczyc. ten zaraz po.... i
ten wlasnie czas byly najgorsze. Teraz jest chwilowo lepiej ale pewnie tylko
dlatego, ze poszlam do pracy. jednak tam - mimo nienormowanego - mam problemy z
pogodzeniem tego z dzieckiem. no i znowu czuje, ze sie cofam. Skjorzystalam z
dziennikarskiej legitymacji, zeby zalatwic malemu przedszkole. Nie wiem co sie
stanie... pracuje tam tydzien a juz wykorzystalam to w wredny sposob. czekam
teraz na decyzje przedszkola. jesli mi malego nie wezma nie wiem co zrobie. nie
mysle.

A co do lepszego........... ja jako kobieta umarlam z mezem, teraz zyje tylko
jako matka. Gdyby nie moj synek, nie wracalabym do tego kraju - dawno
walczylabym pod flaga w USA, tam potrzebuja takiego jak ja miesa armatniego,
czyli pchajacego sie pod lufe. Ale mam synka i zyje tylko dla niego. Po tym
jakie kiedys wiodlam zycie - nie moge wciaz uwierzyc, ze moge zyc tak samotnie
jak teraz. Ale tak mi dobrze, bezpiecznie.

Ja nie wierze, ze bol minie ani choc zelzeje od tego teraz. Wybacz te slowa ale
takie mam zdanie. mam wzloty i upadki - ale wiem, ze zawsze bedzie bolao. Ja juz
sie z tym pogodzilam... moze troche...ale zawsze cos

[luck29]

U mnie minęło już 10 miesięcy odkąd zostałam sama ale na razie nie potrafię napisac nic podnoszącego na duchu... żyję bo muszę, a nie że chcę. czuję się totalnie wyautowana, oderwana od świata, od normalności. codziennie otwieram oczy tylko dla naszego synka, bo dla siebie samej najchętniej skryłabym się w mysiej dziurze i czekała na koniec, na swoją śmierc... mimo, że mam wokół siebie synka, rodzinę moją i mojego Ł. oraz nieliczną grupkę przyjaciół to czuję się cholernie samotna. tak bardzo boli mnie wszystko, to życie, ten świat. stałam się odludkiem. nie chce mi się z nikim spotykac, z nikim rozmawiac ( za wyjątkiem najbliższych mi osób ). wkurza mnie ta pozerka, ta sztucznośc napotykanych osób, które z chwilową litością i troską pytają co u mnie. to jest nie do wytrzymania! i mam już dosyc oszukiwania całego świata, że jakoś tam jest, bo jest kiepsko :-( nie wyobrażam sobie życia bez mojego Ł. i w tym sęk... żyję na siłe. zastanawiam się tylko na jak długo wystarczy mi sił........... ból i tęsknota mnie pożera i niszczy jak robak, jak rak... boję się przyszłości. na razie mam totalnego doła i załamkę ale wiem, że kiedyś się podniosę, otrzepię jak pies i pójdę do przodu. nie wiem tylko kiedy to nastąpi... niczego nie jestem już pewna za wyjątkiem tego, że 10 miesięcy temu umarła moja dusza, moje serce pękło, prysło nasze szczęscie - pozostało tylko to cos co ze mnie zostało - kukiełka-marionetka, która tańczy jak zagra jej ten okrytny i zły LOS... nie wymagam zbyt dużo od życia. chcę tylko żeby kiedyś było odrobinę lepiej - tego życzę Tobie, Wam i sobie...

[mpabjaniak]

Luck29 piszesz moje życie,czuję się tak jak piszesz,samotna jak pies.Cały czas
wspominam ,tęsknię jakie to jest okropne.Byliśmy jak 2 połówki ,a
teraz.......pusto. Pozdrawiam

[tilia7]

Po roku i półtora miesiąca też nie potrafię napisać nic
pocieszającego.Nieustannie budzę się zdziwiona tym,że żyję.Że żyję mimo
wszystko.I nieustannie nie wiem:po co?Wszystko straciło sens i to poczucie braku
sensu się nasila.Chodzę,ruszam się,wykonuję czynności.I wciąż myślę,że zaraz
ktoś zauważy,jak sypią się ze mnie trociny.Że ktoś spojrzy na mnie z uwagą i
powie:"Mój Boże,to przecież jest kukła"

[agni-123]

Samotność dobija mimo ludzi wokoło.Bo tak naprawdę to jesteśmy same
ze swoimi problemami.Ja mimo,że mieszkam z rodzicami mam dość.Czuję
się jak w klatce.23 maja minie 1.5 roku.Myślałam,że po roku jakoś to
będzie.I może by tak było,ale w rocznicę śmierci męża straciłam
pracę.Strach powrócił, ból był coraz większy.Bez pracy, bez męża-
zadawałam sobie pytanie jak żyć? Nie wiem co by było gdyby nie
dzieci.Teraz jestem na stażu,coś robię.Cieszę się,ale brakuje mi
męża mojej podpory.Choc ból trochę zelżał,ale w to miejsce pojawił
się strach co dalej.Pół roku to krótki czas i nie dam Ci żadnej rady
poza jedną.Gdy jest Ci żle idż na cmentarz i wykrzycz swój ból i
złość-to pomaga.Jest też strona-pomoc po stracie-tam przeczytaj o
etapach żałoby-polecam.I nie słuchaj "mądrych" rad,że już czas na
opamiętanie.Bo nie ma takiego czasu.Czas nie leczy ran,tylko
przyzwyczaja do bólu.Jestem z Tobą.

[luck29]

Dla mnie wizyty na cmentarzu to był koszmar..... nie miałam siły pochamowac łez jadąc już w tamtym kierunku, gdy szłam cmentarnymi alejkami ryczałam nie mówiąc o samej wizycie na grobie... dopiero ostatnio ( ostatnie kilka tygodni ) jest mi jakby troszkę lżej. nie płaczę. ale jestem zła. zła, że gdy wszyscy spacerują z mężami i dziecmi, ja odwiedzam mojego Ł. na cmentarzu, że głaszczę zimny grób, że zamiast wpatrywac się w jego oczy widzę ten straszny napis wyryty w kamieniu... chciałabym, żeby od teraz wizyty na cmentarzu dawały mi ukojenie, spokój, były bez łez. dotychczas nie miałam siły doczłapac do samochodu, jechac do pustego domu, wrócic do codziennych rytuałów... i wciąż nie mam odwagi zabrac tam naszego synka... bo jakże ja mam mu wytłumaczyc, że tam pod nami, pod ziemią jest jego tatuś. tatuś, którego nigdy nie pozna, nie utuli, nie pocałuje... bardzo to nie sprawiedliwe i straszne. duszę bym diabłu oddała gdybym tylko mogła przywrócic MU życie... a tak teraz tylko pustka, cisza, samotnośc.............. i ogromna tęsknota :-(((

[wiolawarszawa]

Moja samotność trwała dość długo, moje odcięcie od świata też.
Koszmar w jakim przyszło mi żyć bez Niego.Wszystko sprawiało
cholerny ból i ta niemoc,że nie mogę sprawić aby było jak dawnej.
Wszystko straciło sens a najbardziej moje własne istnienie.Bardzo
tęsknię za moim Mężem za tamtym życiem kiedy wszyscy byliśmy razem,
kiedy mieliśmy „plan” na życie.. Na zawsze w moim sercu pozostanie
moje Kochanie ma tam swoje wyjątkowe miejsce przepełnione
miłością... tam nikt już Go nie skrzywdzi...
Dziś jest lepiej... dużo lepiej...czas robi swoje. Nie jest prosto
ale jest inaczej co nie znaczy,że źle. Uśmiecham się i wiem, że
mogę,że chcę być jeszcze po prostu szczęśliwa,że można jeśli tylko
da się samej sobie szanse (co łatwe nie jest).Śmiało mogę
powiedzieć,że wiem,że jeszcze mogę pokochać... ,że w moim sercu mogę
poczuć ciepło...co wcześniej wydawało mi się absurdem.
Staram się iść do przodu jest jeszcze wiele rzeczy, które chcę
zrobić, które warto przeżyć..
Oczywiście bywają chwile kiedy jestem strasznie zagubiona kiedy
oglądam się wstecz kiedy przytłacza mnie życie kiedy zadaje sobie
miliony pytań... Wtedy jest znowu strasznie ale już nie upadam...
tylko zamykam się w sobie i staram się odpowiedzieć na te trudne...
własne pytania.
Potrzeba czasu i wyjątkowych ludzi...by zacząć ponownie zauważać
kolory – ale uwierzcie,że jest to możliwe.

[jucha32]

Wczoraj minęło dwa lata. Zamówiłam Mszę i całą przepłakałam. Wciąż
po głowie krążyło mi pytanie: jak to się mogło stać? Stałam tam
przepełniona nienawiścią do ludzi, do siostry męża, że ziewała, do
jego brata, że on żyje, a Adam nie.Do wszystkich bliskich,
znajomych, którzy przez te dwa lata zapomnieli o Adamie. Jeszcze
kilka lat i tylko ja będę o nim pamiętać. To przykre chociaż zawsze
wiedziałam, że tak się stanie. Jego śmierć tak naprawdę najbardziej
dotknęła mnie.
Żyję choć inaczej. Raz gorzej, raz lepiej, ale do przodu.
Wciąż boli, ale już się przyzwyczaiłam do tego.Czas zrobił swoje.
Przyzwyczaił mnie do życia z ogromnym bólem, tęsknotą. Czas nie
zatrzymał się w miejscu, chociaż uważałam, że tak powinno się stać.
Śmieję się, żartuję. Ostatnio koleżanka z pracy powiedziała mi, że
bardzo się cieszy, że jestem pogodna.
Żyję, bo cóż innegomi pozostało.
Pozdrawiam.
Justyna.

[samela_0]

Nie bedzie lepiej i nie przestanie bolec trzeba nauczyc sie z tym
zyc, Ja jestem wdową od ponad 3 lat i wcale nie jest lepiej i nie
przychodzą chwile zapomnienia. Po prostu zyje i mam nadzieje,ze on
jest przy mnie tylko czasami go pytam skoro jestec czemu tak czesto
jest pod górkę.

[mar-y88]

Ja też pytam z rozpaczą kiedy, no kiedy w końcu będzie trochę 'lepiej'?
??? to chyba nie możliwe. minęło już i dopiero 15 miesięcy i jest coraz
gorzej....