oswojenie

[oszzka]

Chciałabym oswoić ból po swojej stracie. Chcialabym ten proces
przyspieszyć, bo wierzę, że po przyzwyczajeniu się do niego będzie
mi latwiej zacząc nowe życie. Probowalam oswoić momenty. Np. moment,
kiedy wstawałam rano i w kuchni, pod talerzem leżaly kanapki dla
mnie na sniadanie. Charakterystyczny talerz i drugi go
przykrywający. potem inne momenty. Rzeczy. Coraz wiecej syruacji
opoanowuje. I nawet niektore wytwarzam sama, dzieki czemu jezeli
nawet przypadkowo sie z nimi spotkam to sa mi znane juz po moejmu.
Sa oswojeone. Czy mozna oswoic wszystko? Chyba nie. Ale im wiecej
czasu uplywa, tym wiecej nowych, nie-naszych sytuacji sie pojawia i
dobre jest to, że ich już nie trzeba oswiać.

[tilia7]

Ja też próbuję oswoić ból.Nie uciec przed nim,nie udawać,że go nie ma,tylko
właśnie oswoić.Wyobrażam go sobie,jak wielkiego czarnego niechcianego
psa,psa,który sam się do mnie "przygarnął",psa,który gryzie i warczy,którego
trudno polubić,ale którego nie można się pozbyć.Można go tylko,cierpliwością i
wytrwałością, oswoić.I mam nadzieję,że przyzwyczaję się do niego,oswoję.Że
któregoś dna pomyślę o nim:"to mój ból,tylko mój".Przytulę go jak w tej bajce o
Smutku i to właśnie on da mi siłę.Może odwdzięczy się za to,że go nie
przepędziłam,tylko pozwoliłam mu być ze mną-jakkolwiek boli jego obecność.

[dario5555]

ja ze swoim niechcianym hmmm bólem cierpieniem codzienna
egzystencja bez ukochanej chyba nauczylem sie zyc czy oswoilem no
coz z tym jest trudniej bo pojawiaja sie niewiadomo skad jakies
emocje ktore wybuchaja i wtedy juz nie jest kolorowo

[luck29]

jeśli oswojeniem można określic uczucie przebywania w bańce mydlanej gdzie kolorowy świat wokół nas tętni życiem, a my jakby ogłupieni, zaczarowani, otępieni toczymy nieustanną walkę ze wspomnieniami i ogromnym bólem - to tak, chyba się oswajam :-((( albo może to życie oswaja mnie z tym. z tą marnością, w której przyszło mi byc...

[monhann2]

Tego sie niestety nie da zrobic "na sile" ani przyspieszyc. Trzeba
przez to naturalnie przejsc, etap po etapie. Kazdy etap moze trwac
roznie u roznych osob ale nie mozna zadnego przeskoczyc. Na poczatku
wydaje sie, ze czas stoi w miejscu, ze jest sie samemu z tym
strasznym bolem, tkwiac niczym w marazmie. Potem, po kilku latach
czas leci nieublaganie szybko, za szybko. U mnie to juz prawie 7
lat, jest latwiej, wiele spraw sie sama z czasem wyklarowala, bol
jest dalej w sercu ale nie jest juz dlawiacy, przeszywajacy na
wskros. Wlasnie moge powiedziec, ze sie z tym oswoilam ale swoja
gehenne przeszlam jak kazdy. Pozdrawiam.

[mar-y88]

Ciekawe na którym jestem etapie... po 16 miesiącach nadal dławi i
przeszywa... :(((

[monhann2]

mar-y88 napisała:

> Ciekawe na którym jestem etapie... po 16 miesiącach nadal dławi i
> przeszywa... :(((

16 miesiecy to w moim przypadku byl poczatek tej trudnej drogi.
Zycze duzo sily, na pewno bedzie lepiej.

[kajetanb52]

Zawsze będzie dławić i przeszywać. Pewnie nawet po 100 latach. Cały wic polega
na tym, żeby pomimo tego żyć normalnie.

[mariola008]

kajetanb52 napisał:

> Zawsze będzie dławić i przeszywać. Pewnie nawet po 100 latach. Cały wic polega
na tym, żeby pomimo tego żyć normalnie.<

Nic dodać nic ująć - mądre słowa

[immunofortis]

Chęć oswojenia bólu to może być symtom, że właśnie ten etap
oswojenia właśnie się rozpoczyna. U mnie to właśnie tak sie zaczeło.
Wcześniej nie czułem takiej potrzeby im było gorzej tym "lepiej".
Nie ma co tego jednak przyspieszać, lepiej zostawić swojemu biegowi
i pilnować by nie podążać zbytnio do tyłu.

[karnivora]

To śmierć oswaja/ a ja
udaję że NIC SIE NIE STAŁO
Na zawsze.
Taki ewolucyjny przekręt