dziecko nie teskni

[2asia86]

Mam 15 miesięcznego synka który jest bardzo zachowawczy. Odkąd skończył 6 miesięcy zostaje z nianią kiedy ja wychodzę do pracy. Nigdy nie płakał jak wychodziłam, jak wracam to też jakby było mu to obojętne. Czasami zostaje na noc u dziadków i reakcja jest taka sama. Rzadko się przytula i daje buziaki. W stosunku do taty jest trochę bardziej wylewny. Spędzamy z dzieckiem praktycznie cały czas jak jesteśmy w domu na zabawie, spacerach, wygłupach. Trochę mi z tego powodu przykro. Czy to jest normalne i kiedy ewentualnie się zmieni?

[verdana]

Naprawdę zalezy Ci, żeby się zmieniło i aby dziecku było smutno, gdy Cię nie ma? Żeby płakało i tęskniło? Nie wierzę.
Dziecko, wcześnie przyzwyczajone do tego, ze rodzice wychodzą (ale i wracają) nie musi tęsknić, dla niego to normalne. To, ze mama wychodzi nie jest powodem do rozpaczy, a wracanie jest codziennością, więc nie musi się specjalnie cieszyć. Dlaczego nie dziwisz sie, że nie płacze, gdy niania wychodzi?

[aqua48]

2asia86 napisała:

> Spędzamy z dzieckiem praktycznie cały czas
> jak jesteśmy w domu na zabawie, spacerach, wygłupach.

Potrafiliście pięknie zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa, być może też z natury jest pogodne, a nie marudne i płaczliwe, no i otoczone kochającymi ludźmi. Na prawdę chcesz mu to burzyć w imię swojego..egoizmu?
Są dzieci wylewne, przylepne i wiszące cały czas na rodzicach z jękiem i płaczem o byle co i są takie, które się łatwo uspołeczniają, nie marudzą, śpią dobrze i nie przejmują głupstwami. Twoje dziecko do tych drugich zapewne należy, co wcale nie znaczy, że Cię kocha mniej.

[verdana]

Ja w ogóle nie rozumiem, jak matce może być przykro, ze dziecko nie płacze i nie tęskni... Naprawdę, dziecko nie ma być zabawką do realizacji potrzeb uczuciowych mamy. Ja bym przemyślała swój stosunek do dziecka.

[marzeka1]

Ale DLACZEGO Ty chciałabyś, aby to się zmieniło? U mnie było podobnie, zawsze współczułam rodzicom, którzy w przedszkolu lub wychodząc do pracy zmagają się z rykiem, spazmami własnego dziecko, rozpaczliwymi "mamusiu, nie odchodź"- moje dzieci nie płakały ani w przedszkolu, ani jak były z nianią, którą lubiły.
A co do przytulania- sama byłam mało przytulającym się dzieckiem, starszy syn miał podobnie, młodszy był większą przylepą.

[noname2002]

Mój syn nie lubił się przytulać ani być całowany(ani całować) i tak mu zostało, więc raczej się to nie zmieni, niektóre dzieci tak mają.

[ann.38]

Asiu, ja by Ci radziła żebyś powiedziała o tym pediatrze, do którego chodzicie i który zna/widzi dziecko. Może ma taki charakter, ale jednak dziecko powinno (może to nie jest dobre określenie, ale nie wiem jakie lepsze) wyróżniać głównego opiekuna. Nie musi wpadać w histerycznt płacz jak odchodzisz, ale jednak dzieci zauważają, że matka wychodzi i cieszą się jak wraca.

[2asia86]

No właśnie i o to chodzi. Nie chce żeby dziecko darło się jak wychodzę z domu. Ale Małemu jest wszystko jedno czy jest ze mną, tata nianią czy babcią i nikogo nie wyróżnia. Obcych owszem boi się i chce na ręce do osoby która aktualnie jest blisko.

[ann.38]

W mojej bliskiej rodzinie też był taki problem i lekarze nie lekceważyli tego. Po prostu lekarz zapyta Cię prawdopodobnie o inne reakcje dziecka, co go naprowadzi czy on tylko tak ma w sprawie pożegnań i powrotów czy trzeba go obejrzeć dokładniej. Przecież nic nie tracisz, nie robisz dziecku krzywdy, nawet jak niepotrzebnie go raz czy dwa zaciagniesz do lekarza.

[annakate]

poczytaj (choćby w Wikipedii) o stylach przywiązania, uspokoisz się

[pibelle]

Piszesz tutaj i w drugim wątku, że syn jest związany z tatą wyraźnie. Może to jest odpowiedź? I po prostu tyle mu wystarcza jeśli jest tak jak pisesz:
Spędzamy z dzieckiem praktycznie cały czas
> jak jesteśmy w domu na zabawie, spacerach, wygłupach

Czyli nie zaniedbujecie budowania więzi i relacji.
To jest chłopiec i jak najbardziej może tak być, że wybrał sobie tatę i na tacie chce oprzeć budowanie swojej tożsamości.
Zakładam, że dziecko jest całkowicie zdrowe i żadnych zaburzeń emocjonalnych nie ma, a jego historia jest nieobciążona żadnymi trudnymi wydarzeniami.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Taki sposób zachowania dziecka może mieć podstawy płynące z układu nerwowego i wyposażenia genetycznego, które dla syna jest normą. Są to wrodzone i nie mające podłoża anomalii. Sprowadza się do wyższej lub niższej reaktywności na bodźce psychiczne i fizyczne. Dotyczy to wrodzonej sensoryki.
Inna możliwość to zachowanie związane z rodzajem relacji jaki jest mu proponowany przez opiekunów i z tym co dzieje się w domu wśród najbliższych. To nie muszą być jakieś patologiczne relacje. Mogą być zmienne w nastroju, nazbyt stymulujące itp.
No i wreszcie może w istocie zachowanie dziecka w stosunku do opiekunów może, wraz z zestawem innych symptomów, które trzeba zbadać, świadczyć o np; cechach zespołu Aspergera lub innym kompleksie . Jeśli to Panią ciekawi, to proszę zainteresować sprawą pediatrę, nich da skierowanie do ustalonego specjalisty.
Jednak może byc i tak, co jest najbardziej prawdopodobne, że synek jest bardziej przywiązany do taty, jego wybrał, co dla Pani jako matki może być lekko urażające, stąd wątpliwości. W takiej sytuacji uważać proszę na to aby nie zrobić z synka kozła ofiarnego układu rodzinnego.
Na ocenę stylu przywiązania jest za wcześnie. On się dopiero kształtuje. W toku opieki. Agnieszka Iwaszkiewicz