tata - wdowiec

[zeng]

nie mam siły ani ochoty szukać dalej ojców wdowców, albo takich nie ma albo
nie mają odwagi albo czasu o tym pisać, więc piszę tu...

dokładnie tydzień temu straciłem ukochaną osobę. Tylko osobę, bo nie miłość.

Szukam pomocy, ciepłego słowa że tak się da żyć i świadomości że nie jestem
sam, inny.

Pisałem prawie codziennie coś na forum o śmierci. Coś jak pamiętnik
przeżywającego cielesną rozłąkę wobec trwania nieprzerwanego śmiercią związku.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=41083&w=50068848
nie proszę o pocieszanie, nie wiem czy zaakceptujecie samotne mamy że pisze
tu samotny tata

potrzebuję tylko zrozumienia, siły i wiary że dalsze życie i bycie dobrym
rodzicem jest możliwe

Ps. mój synek ma 4 lata i jest cudowanym dzieckiem

[inquisitive]

Witaj w naszym nie wielkim gronie zeng. Dobrze, ze znalazles sie na tym forum
bo wlasnie jestesmy tu dla siebie nawzajem, wspomagajac sie, na razie tylko
slowem, w trudnych chwilach. Nikt nikogo tu nie pociesza, bo same wiemy, ze nie
ma pocieszenia w takich sytuacjach. Ale pomaga to, ze jest ktos kto nas
rozumie.
Jestem pewna, ze jest wiele ojcow-wdowcow, wydaje mi sie jednak, ze nie wielu
mialo by odwage pisac o tym na forum.
Tydzien czasu Twojego bolu i tesknoty a najgorsze dopiero przed Toba. Ale
wlasnie po to tu jestesmy dla siebie, zeby wspomagac sie w tych
najtrudniejszych chwilach..i w tych mniej trudnych. Pisz wiec zawsze gdy
czujesz potrzebe. Zawsze bedzie tu ktos, kto to przeczyta, zrozumie i odpisze.
Pozdrawiam cieplo Ciebie i wszystkie nasze forumowe dziewczyny

Edyta

[blue_ice1]

witaj- oczywiscie,ze jestes przyjety do *grona* ........
Jedyne co moezmy w tej chwili zrobic- to przytulic, moze razem
poplakac........- tak- mezczyzna PLACZACY to dla mnie tez mezczyzna, a nie
mieczak- jak wile osob twierdzi...
Pozdrawiam serdecznie.:)

[iwk2]

zeng - przykro mi i bardzo smutno, bo wiem co teraz przeżywasz i czujesz, to
jakby ktoś nam rozdarł ciało i duszę, życie naokoło toczy sie dalej, a Twoje
stanęło w miejscu, a przed sobą widzisz juz tylko ogromna przepaść. Minie
troche czasu i ruszysz dalej, ale będzie Ci bardzo trudno. Dopiero kilka dni
minęło od śmierci Twojej żony. W tym czasie, przynajmniej u mnie tak było, jest
wokół dużo bliskich osób, ogromne zamieszanie; a później jest coraz ciszej,
coraz spokojniej, życie sie toczy i zostaje sie samemu z własnym bólem,
tęsknotą, samotnością i zmaganiem z codziennymi problemami. I takie szare,
smutne dni, właściwie każdy nowy dzień jest wielkim wyzwaniem. Ja codzień rano
wychodząc z domu, powtarzam sobie - nie poddam sie, dla mojego synka nigdy sie
nie poddam (mój synek ma 3,5 roku). Będziesz żył dalej, masz dla kogo. Dla
Twojego synka jesteś teraz całym swiatem, a jednocześnie to on daje i będzie
dawał Ci siłe.
Rzeczywiscie tutaj nie znajdziesz pocieszenia, bo go po prostu nie ma , a
próbować pocieszać Cie będą zawsze Ci, którzy nawet nie potrafią sobie
wyobrazić Twojego dramatu. Tutaj jednak zawsze znajdziesz zrozumienie i dobre
słowo.
Trzymaj sie. życzę Ci z całego serca dużo wytrwałości i siły. Pozdrowienia dla
Ciebie, i wszystkich dziewczyn z forum.

Iwona

[zeng]

wczoraj miałem dzień zwątpienia czy dam radę, czy się poddać

nie wiem co mi się w nocy śniło, ale chyba ja i Piotruś (synek). Rano, a
właściwie w nocy, bo jeszcze jest noc, obudziłem się lekko podbudowany a każda
minuta patrzenia na śpiącego synka dodawała mi kolejną porcję siły. Nie starczy
jej na cały dzień, ale przynajmniej, żeby go zacząć.

[edyta.g.25]

Podpisuje sie pod tym wszystkim- co napisaly dziewczyny. Jest cholernie ciezko.
Chwile zwatpienia tez sie u mnie pojawiaja ale zawsze wtedy zaciskam zeby i
mysle sobie- ze nie, nie moge sie poddac musze byc silna i twarda. Ciezko to
czasdami przychodzi ale mysl o moim kochanym dziecku i o moim zmarlym kochanym
najwspanialszym mezu podbudowuje mnie i daje mi takiego "kopa". TAk jak kiedys
jedna z dziewczyn napisala- ze z tym trzeba sie nauczyc zyc bo zapomniec sie
nie da. Tesknota i zal pozostanie do konca...

Moj najukochanszy najwspanialszy maz zginal 4.5 miesiaca temu. Tak niedawno- a
mi sie wydaje ze to wiecznosc. On zyje w moich myslach, wszystko sie do niego
sprowadza. Odrzucam od siebie mysli o tym ze on zginal. Taki swoj swiat
stworzylam wokol siebie w ktorym jest moj Maciek- ale nie zawsze mi sie to
udaje bo sa sytuacje ktore burza to wszystko i powraca ta paskudna okrutna
szara rzeczywistosc.

[zeng]

dziękuję wam wszystkim, troche napawa mnie to strachem, że po miesiącach,
latach ból niewiele się zmniejsza, tylko człowiek - wstrętne zwierzę, uczy się
z nim żyć

na razie nie umiem z nim żyć, żyję tylko dlatego, że co chwilę słyszę "tatusiu"
albo widzę ten uśmiech dziecka...

[inquisitive]

I wierz mi, ze tak bedzie przez dlugi dlugi czas. Ja nadal miewam chwile
zwatpienia, czasami chciala bym rzucic to wszystko i poddac sie. Chciala bym,
zeby moje zycie, ktore tak kochalam, wrocilo. I wiem, ze to sie nigdy nie
stanie i to boli. Bo wiem, ze nie ma nadzieji. Dlatego koncentruje wszystko na
moim synku, na najlepsza przyszlosc dla niego i chce zeby wiedzial, ze kiedys
istnial ktos, kto go kochal ponad zycie..jego tata.

Pozdrawiam

Edyta

[zeng]

chyba jest drobna poprawa, nie wiem na jak długo, bo miewałem już takie wzloty
ale dziś uśmiech Piotrusia wywołał we mnie chyba po raz pierwszy od jej śmierci
lekką radość...

byliśmy na cmentarzu, wybrał dla mamusi największe serce-świeczkę

był po przerwie pierwszy raz w przedszkolu... wbrew moim obawom nie chwalił się
wszystkim, że mama nie żyje, tylko przedszkolance to powiedział...

odczuwam straszną zmianę w jego podejściu do mnie, zawsze byliśmy blisko, ale
teraz nie widzi poza tatusiem świata... to raduje i boli jednocześnie...

troska i miłość do Piotrusia chyba zaczyna brać górę nad bólem, chyba jutro
pójdę na cmentarz powiedzieć Ani, że będzie na mnie musiała poczekać te 20 lat
aż dorośnie Piotruś (do tej pory wcale nie byłem przekonany że tyle
wytrzymam)...

[inquisitive]

Bedziesz mial coraz wiecej takich dni. Naprawde uwazam, ze to nasze dzieci
trzymaja nas przy zyciu, dzieki nim nie szalejemy kompletnie, nie przestajemy
myslec i kontaktowac. Pamietam gdy moj maluch zaczal stawiac pierwsze kroki,
bylam z niego taka dumna, taka szczesliwa a w nastepnej minucie rozklejalam sie
zupelnie myslac o tym jak szczesliwy moj maz byl by gdyby to widzial. Kazdy
taki moment wywoluje u mnie dume i radosc z mojego dzicka, ale takze smutek i
bol, ze moj maz nie jest w stanie tego zobaczyc...
Pamietaj, ze jestes dla Piotrusia teraz i ojcem i matka, dlatego nie widzi
swiata poza Toba. I pewnie podswiadomie boi sie, ze moze stracic rowniez ojca,
skoro mama odeszla. Nie pozwol mu myslec w ten sposob. Pokaz mu, ze zawsze
jestes i bedziesz obok niego. On jest na tyle dorosly, ze to zrozumie.

Pozdrawiam

Edyta

[zeng]

dzięki za ciepłe słowa...

tylko że ja ciągle mam wrażenie, że radość, uśmiech są nie na miejscu...

[inquisitive]

Nie boj sie okazywac radosci i usmiechu Piotrusiowi. Pamietaj, ze dzieci zywia
sie naszymi emocjami. Pamietam, ze gdy bylam w najgorszej depresji po wypadku,
maly zaczal chorowac...tak naprawde nie wiadomo bylo co mu jest, wymioty,
wysoka goraczka, zadnych sladow grypy, czy zatrucia. W koncu lekarz powiedzial
mi, ze dzieci czuja nasza depresje, nasz smutek i zal, nasz bol. Wiadomo, ze
nie zawsze mozemy okazac im ta radosc, ale zawsze mozemy dac im cala nasza
milosc i usmiech, chociaz by przez lzy..

[zeng]

ale jak pokazać dziecku że ma we mnie oparcie a świat się toczy dalej, kiedy
sam w to nie wierzę i kiedy całą swoją energię wkładam w trzymanie się jako
tako przy dziecku i nie rozklejanie się. Wczoraj Piotruś już mnie spytał czemu
mam smutną minę. Powiedziałem że dlatego że tęsknię za mamusią. Mogę mu tak
powiedzieć raz czy dwa, ale nie ciągle...

[inquisitive]

Widzisz na to nie ma prostego rozwiazania niestety, nie ma magicznego pylku,
ktory pozwoli nam znalezc odpowiedzi na wszystkie pytania i rozwiazanie
wszystkich problemow. Wolala bym, zeby byl, ale nie ma... U mnie jest inaczej,
maluch nie rozumie jeszcze, ze tatusia nie ma, pewnie nawet nie rozumie co to
tatus, mimo, ze staram sie jak najczesciej pokazywac meza na zdjeciu i mowic
mu, ze to jego tata. Mozesz mowic Pitrusiowi, ze tesknisz za mama, ze dlatego
Ci smutno, ale powiedz mu rowniez, ze macie siebie nawzajem teraz i ze
potrzebujesz go tak bardzo jak i on Ciebie. Maly zrozumie to na swoj sposob i
poczuje sie wazny i zobaczy, ze tata jest tez czlowiekiem i ma uczucia. Dzieci
rozumieja wiecej niz nam sie wydaje...

Pozdrawiam

Edyta

[tede5]

Witaj zeng. Niestety, ale są też faceci w podobnej sytuacji do Twojej. Wiem z
wlasnego doświadczenia, że jakiekolwiek slowa pocieszenia i otuchy nie mają
sensu. Ty wiesz sam najlepiej co przeżywasz, jak bardzo boli w środku ... Żadne
slowa tu nie pomogą. Jednak trzeba żyć, masz dla kogo. Mój szkrab ma juz ponad
3,5 roku. Jakoś sobie radzimy, a przynajmniej próbujemy. Trzymaj się stary

[magdatysz]

Tak jak już dziewczyny napisały tu na pewno znajdziesz zrozumienie. Ja z mojej
strony mogę ci tylko powiedzieć, że z czasem będzie lepiej. Może nie dobrze,
ale trochę lepiej i na pewno inaczej. Od śmierci mojego Męża minęło już prawie
2 lata. Nauczyłam się z tym żyć choć łatwo nie jest i nie będzie. Zwłaszcza że
dalej walczę z sądami i cały czas sprawa wypadku do mnie wraca. Mam to wszystko
przed oczami. Na początku też nie miałam ochoty żyć. Jakoś jednak sie
pozbierałam zwłaszcza że miałam synka. I też był problem jak zapewnić małemu
poczucie bezpieczeństwa skoro samej go nie mam.
Dziewczyny miały też rację w tym, że na poczatku jest wokół ciebie sporo ludzi,
rodziny, znajomych, którzy pytają, dzwonią, odwiedzają. Z czasem te
odwiedziny,telefony, pytania są rzadsze. Wszyscy przechodzą do swoich spraw,
własnego życia. I wówczas czujesz podwójną pustkę. Moją receptą na taki stan
rzeczy było większe zaangażowanie się w pracę społeczną, którą i tak wcześniej
wykonywałam. Ale oczywiście takie, żeby w żadnym wypadku nie zaniedbać dziecka.
To pozwoliło mi wyjść do ludzi, nie zamykać się w czterech ścianach i dało
możliwość myślenia o czymś innym niż wypadek i śmierć mężą. To wszystko
przychodzi jednak z czasem. Najważniejsze jest abyś na poczatek miał świadomość
że ktoś ci pomoże i o tobie myśli. I ktoś kto zrozumie. A my tu na tym forum na
pewno zrozumiemy.
Pozdrawiam ciepło i trzymaj się.
Magda

[zeng]

cieszę się, że was, mamy, znalazłem

naprawdę pomaga to, że się można wygadać i ktoś nie powie "no coś,
ty", "przesadzasz", "będzie dobrze", tylko "rozumiem".

dziecko bez rodzica

[zeng]

z początku wydawało mi się, że synek (4 lata) nie za bardzo zrozumiał, że mama
nie żyje (wręcz wydawało mi się, że przeszedł nad tym do porządku dziennego i
się nie przejął). Zgodnie ze wszystkim co przeczytałem na ten temat i radami
psychologa i psychiatry dziecięcego powiedziałem mu co i jak, najpierw ogólnie
o życiu i śmierci a potem o mamie. Wziąłem go też na pogrzeb.

Ale ostatnio, czyli po tygodniu od pogrzebu a 2 tyg od śmierci mamy zaczął
strasznie tęsknić, widać w nim jakąś walkę, tylko nie wiem co dokładnie. Raz
stał jak wryty w przedpokoju ze zdjęciem siebie z mamą, jak spytałem co myśli
nic nie odpowiedział, tylko, że to jego mama. Po śmierci żony przez tydzień
byłą u mnie moja mama, spytał mnie czy babcia będzie teraz jego mamą. Teraz
codziennie prosi swoją drugą babcię, żeby z nami zamieszkała... Oprócz celowych
pytań o mamę, o jej rzeczy, tak jak dorosły unika przy mnie używania wyrazu
mama... Mówi "kupiliście, zrobiliście itp", bezosobowo, choć dokładnie wiem, że
zawsze mówił "kupiłeś z mamą, zrobiłeś z mamą itp". Do tego zawsze
mówił "mama", a teraz zawsze dodaje "moja". "moja mama". Zaczynam się tym
martwić, możecie coś powiedzieć o tym jak się zachowywały na początku wasze
dzieci, jeżeli któreś z nich miało 3-5 lat ?

[blue_ice1]

o smutku i zalu dzieci zalozylam wszak ten watek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=36576&w=49949647&a=50086559&wv.x=1
poczytaj o mojej 3,5 letniej wowczas corce.

odpowiedź na wieczne pytanie...

[zeng]

Tym, którzy wiedzą o co chodzi pragnę powiedzieć, że Ania dała mi odpowiedź na
pytanie CZEMU. Tak pokierowała moją uwagą, że natrafiłem na odpowiedź. Sen się
spełnił, pożegnała się, przed odejściem dała mi odpowiedź na pytanie, które jej
zadawałem codziennie dziesiątki razy i odeszła... Póki co przestała mi się
śnić...

Byłem jej dzisiaj podziękować za odpowiedź i za wszystko co mi dała. Nie
czułem - jak zwykle do tej pory - jej obecności...

Sam nie wiem, czy mój umysł wariuje, czy wmawiam sobie rzeczy w które chcę
wierzyć, czy naprawdę to z nią rozmawiałem we śnie i to ona odpowiedziała mi na
to pytanie po czym pożegnawszy się odeszła w górę. Podniosłem dziś wzrok...

Pozdrowienia dla wszystkich trwających w nadziei,
Daniel, tata Piotrusia

[inquisitive]

Wiedzialam Danielu...to co CI pisalam wczoraj. Nie wiedzialam tylko, ze tak
szybko...

Pozdrawiam Cie i Piotrusia bardzo cieplo

Edyta

Aforyzmy na jutro

[zeng]

Tym co po nas zostanie, będzie miłość. (Philip Larkin)

Kochać prawdziwie to kochać na zawsze. (Henry Drummond)

Wszystko dąży do zniszczenia. Tylko miłość nie niszczeje. (John Donne)

Przez Ciebie przepływają uwolnione wody rzek zamkniętych we mnie.

Pod koniec życia będziemy sądzeni z miłości. (Św. Jan od krzyża)

Serce, które prawdziwie kochało, nigdy nie zapomina, ale prawdziwie kocha do
końca. Tak jak słonecznik, który, gdy słońce zachodzi wygląda tak samo jak
wtedy gdy ono wschodzi. (Św. Tomasz Moore)

Prawdziwa miłość jest ogniem wiecznie płonącym. Prawdziwa miłość nigdy nie
choruje, nie starzeje się, nie umiera i nigdy się nie odwraca. (Walter Ralegh)

Miłość nie zna śmierci, to człowiek zna śmierć. (zeng)

Wierszem pisane

[zeng]

znalazłem w internecie kilka wierszy Stanisława Srokowskiego z tomiku "Miłość i
Śmierć". W czwartek lecę szukać tego tomiku.


PUSTELNIK

Ja pustelnik ciszy
mamroczę w półśnie twoje imię
pusta klatka z której wyfrunął ptak
rosną kolce twojego milczenia i bolą
zaciągam się do armii mroków
której rytmiczny krok wybija noc
ślepe światło gwiazd gaśnie
a pyłek księżyca spada na powiekę
która zwisa jak odcięta ręka
i skradają się halucynacje
siostra śmierć przecieka
przez żyły do moich oczu
a u wezgłowia świtu staje zjawa
i otwiera usta
widma są moimi
braćmi.


DZIĘKUJĘ CI PANIE

Za ten cios w życie, które pękło
na drobne kawałki i zawyły szakale
na końcu każdej drogi

Za ból myśli, która tonęła
pośród majaków,
gdy ścięta głowa mego dziadka
Ignacego spadła mi u nóg

Za pustkę, gdy z dna oczu
wyłaniały się urojenia

Za nicość,
kołyskę nocnych lęków

Za mrok duszy i cierpienie,
którego nie rozumiałem

Za wzgardliwe usta sprzedajnych
przyjaciół

Za dwadzieścia lat milczenia
Łąko, na której pasą się
moje strofy i piją ze źródeł
czystej śmierci

Pustynio wielu śladów
ciszo w zgiełku świata

I za to dziękuję Ci, Panie,
że Cię nie pojmuję,
pętlo wisząca
nad moją głową,
koło ratunkowe.


NA KOŃCU

Przepraszam za niepocałunek
przepraszam za nieuśmiech
przepraszam za niespojrzenie
przepraszam za niechcenie

Jeźdźcy nieistnienia okrążają
nasze życie
i cwałuje kawaleria niebytu
pośród naszych niedowidzeń
by ujawnić niepojętość świata
który się spełnia w niemożliwościach
i niedopowiedzeniach

A twoje niedotknięcie
parzy moje nieme usta
a twoja niepamięć
pogrąża mnie
w smutku

Jestem na końcu
niczego.


POLA RÓŻ



Gdzież te rozległe pola dzikich róż, strome przejścia
oddechu, gdzie spalone wzgórza Kissawos, którego
skały zanurzały się w płonącym błękicie chmur,
a z rozprutych żył nieba wyciekała krew słońca;

gdzież ta sygnaturka południa, kiedy
opieczętowywałem twoje piersi i brzuch wargami,
a ogromny fioletowy ptak zawisł nad nami i okrył
swoim cieniem; płonące cierniste krzewy raniły ci
duszę druzgocącym pięknem; czy to była
Makrinica, a może Kieramidi uchwycone w lasso
słońca, gdy oniemiałe z zachwytu plemię z północy
padało na twarz i cicho śpiewały żagle płynące
ku wyspie Skiathos; łowiliśmy kraby i jedli chłodne
dzadziki;

gdzież, Mario, te wielkie pola dzikich róż, w których
syczały węże i zakorzeniała się nasza tęsknota,
a na dole, w tawernie, słychać było pieśń żeglarzy;
nadchodziła noc pełna łowów
w błękitnych wodach zatoki, ze świecącą gwiazdą
ośmiornicy w głębi morza; niebieski księżyc tańczył
na twojej dłoni i targnął
mną nagły lęk, że czerwone wzgórza
są tylko zjawą.

Sen

[zeng]

Sen o bezpieczeństwie zawsze jest iluzją.
Sen o przyszłości zawsze jest tylko snem.
Niektórzy śpią tak całe życie, inni zostają zbudzeni.
I wtedy sen się kończy.
Szkoda, że po przebudzeniu nie pamięta się snu.
Ale tak bardzo chce się znów zasnąć w nadziei na sen.

Śmierć jest gdzieś koło każdego z nas.
Dobrze, że dzieci nas przed nią obronią.

[kate371]

witaj
po raz pierwszy tutaj coś napiszę chociaż sledze posty od jakiegoś
czasu.przeważnie placzę bo znalazlam w końcu miejsce gdzie ludzie piszą o tym
wszystkim co stało się moim udziałem półtora roku temu. sprowokował mnie ten
piękny wiersz. to ciekawe że przez pierwszy rok ratowały mnie najsmutniejsze
wiersze i najsmutniejsza muzyka do jakiej mogłam dotrzeć.ten wiersz jest tak
glęboko prawdziwy i mądry. nie każdy będzie mógł to zrozumieć. szczęściarze
którzy odchodzą pierwsi nigdy nie będą musieli się przebudzić.bardzo serdecznie
pozdrwiam

[zeng]

Dziękuję Kate. Niektóre moje wpisy powstają jakby bezwiednie, siadam i palce
same piszą. To właśnie jeden z nich, coś zatrzymane w drodze pomiędzy myślą a
słowem ;)

Czytaj i pisz jak najczęściej, wszyscy potrzebujemy i czytania i pisania.

Pozdrawiam,
Daniel

do zeng

[violag]

troche pocztałam...
może kiedyś spotkamy się na Centralnym... jutro jadę do mojego Skarba

[zeng]

centralny w Szczecinie ? jaki to wielki dom...