Napiszcie coś o sobie

[magdatysz]

Dziewczyny i faceci (teraz już tak mogę napisać :))
Tak sobie ostatnio pomyślałam, że fajnie byłoby abyśmy coś napisali o sobie.
Bo o swoich tragediach wiemy sporo, ale nie o tym co robimy, czym się
interesujemy. Forum to specyficzne ale może warto? Broń Boże nie po to aby
się chwalić, ale może odnajdziemy tu "bratnią" duszę, z którą będzie można
pogadać na podobne tematy.

Zacznę ja. Z wykszatałcenia i zawodu jestem geologiem. Badam podłoże gruntowe
dla potrzeb budownictwa i ochrony środowiska. I bardzo lubię swoją pracę.
Zainteresowania też mam "przyziemne" czyli jaskinie, wulkany, Ziemia jako
planeta. Chociaż obecnie mieszkam nad morzem bardzo lubię chodzić po górach,
z których ukochane są Bieszczady. I nie ważne, że jechać tam musze przez całą
Polskę. Zresztą bardzo lubię podróżować, zwłaszcza po naszym kraju gdzie jest
tyle pięknych rzeczy do zobaczenia. Wśród znajomych robię za swoistą
informację turystyczną. Nic dziwnego bo pochodzę ze wschodniej Polski,
studiowałam w Krakowie, mój Rafał w Toruniu, gdzie często bywałam, a teraz
mieszkam na Pomorzu.
A ostatnio się zakochałam z Holandii, mój Łukasz też. I teraz często
słyszę "mama kiedy znowu pojedziemy do Holandii?" W następnym roku na pewno :)
Pracuję również społecznie - jestem instruktorką ZHP.
I na razie tyle.
Magda

[zeng]

ja mam 29 lat, jestem ze Szczecina a moja starsza rodzina z Torunia.

Z wykształcenia jestem informatykiem, a pracuję nieraz jako urzędnik w urzędzie
skarbowym a nieraz jako tłumacz niemieckiego (studiowałem trochę w Niemczech).
Jak to w urzędzie skarbowym, moje obowiązki oscylują wokół gnębienia podatników.

Kiedyś szczególnie interesowałem się turystyką, byłem przewodnikiem, jakieś
konkursy turystyczno-krajoznawcze itp. Później na to nie było czasu (ani na
nic), więc jak miałem chwilę to spędzałem ją przy komputerze, grzebiąc w
komputerze albo w internecie.

synek ma 4 latka

[magdatysz]

No widzisz to jesteśmy z tego samego województwa bo ja z Koszalina. W
Szczecinie mam znajomą mamę - wdowę którą poznałam na forun "samotnej mamy" w
tamtym roku. I tak się odwiedzamy co jakiś czas i razem mamy dziwne pomysły
typu wspólny wypad do Holandii.

[zeng]

więc mieszkamy naprawdę blisko, w Koszalinie studiuje mój kuzyn. Fajnie, że
bywasz w Szczecinie. Ja tego miasta teraz nienawidzę, chciałbym uciec stąd na
drugi koniec świata, ale nie mogę, Piotruś musi być tu gdzie do tej pory,
zmiany nie wyszły by mu na dobre. Poza tym mam już wykupioną kwaterę i żona
czeka na mnie tam na dole...

[magdatysz]

Ja po śmierci męża tez chciałam stad się wyprowadzić, ale wkońcu doszłam do
wniosku że to nie ma sensu. Tu mam pracę, znajomych, Łukasz ma swój dom do
którego jest bardzo przywiązany, dziadków. Więc zostałam. Chociaż ostanio coraz
bardziej mam ochotę zrealizować jedno ze swoich największych marzeń -kupić
starą chatę w Bieszczadach, odremontować ją i tam zamieszkać... Ciągnie mnie
strasznie w te góry, tak się czuję bardziej "u siebie" niż tu.
A z tą kwaterą to nie przesadzaj... Twoja Żona nie czeka "na dole" ale jest
blisko Ciebie i o tym pamiętaj.

[emilianna]

A ja jestem z Białegostoku, choć teraz tymczasowo u rodziców pod Lublinem. Studiowałam w Białymstoku architekturę, tam poznałam mojego Marcina i tam zostałam na wiele lat. Tam też za czas jakiś wrócę, bo nie może być inaczej - tam jest moje miejsce na ziemi i tam jest On.
Tak więc generalnie architekt, ale też grafik komputerowy - 5 lat pracy w reklamie i wydawnictwie. Po urodzeniu dzidziusia mam zamiar zrobić uprawnienia projektowo - budowlane.

[zeng]

piszcie ile macie lat. mam wrażenie, że zostałem kopnięty przez los wcześniej
niż inni...

[emilianna]

mam 30 lat, Marcin nie żyje od 6 miesięcy.

[inquisitive]

To i ja sie dopisze. Z wyksztalcenia technik-ceramik, nigdy nie pracowalam
jednak w tym zawodzie. Zawod ktory wykonuje, a raczej jaki wykonywalam ostatnio
to tlumacz ang-pol. Obecnie mieszkam w Berlinie gdzie ucze sie jezyka.
Uwielbiam podrozowac, z mezem zwiedzilismy wiekszosc europy. Mam nadzieje, ze
bede mogla wrocic kiedys do tej pasji, ale jak wiadomo nie jest to tania
uzywka.
Pochodze z poludniowo-zachodniej polski, mieszkalam przez pare lat we Wroclawiu
( gdzie poznalam swojego meza i czuje niesamowity sentyment do tego miasta) W
Polsce nie mieszkam juz od prawie 8 lat.
Lat 31, synek lat 2, wdowa od 15 miesiecy.
Blue wiem, ze Ty tez mieszkasz za granica. Czy ktos jeszcze??

Pozdrawiam wszystkich

Edyta

[zeng]

ja mieszkałem 2 lata w Monachium, studiowałem później 3 lata we frankfurcie nad
odrą i potem dostałem się na studia w Berlinie. zameldowałem się nawet w
Berlinie... i nigdy nie pojechałem na zajęcia bo wróciłem do Szczecina dla
mojej późniejszej żony.

[inquisitive]

Kocham Berlin. Czuje sie tu dobrze. Mimo, ze moj niemiecki nie jest zbyt dobry,
jakos nie czuje potrzeby powrotu do kraju. Mieszkalismy tu z mezem przez 4 lata
i byc moze dlatego chcialam tu wrocic. Moj synek ma obywatelstwo brytyjskie,
ale tam tez mnie nie ciagnie. Chyba faktycznie moje serce jest tutaj, tu
spedzilismy wspaniale 4 lata naszego zycia, tu urodzil sie nasz synek i dlatego
tu chce zostac. Przynajmniej narazie...

[edyta.g.25]

Edyta 26 lat, corka nadia 8.5 miesiaca. Z wyksztalcenia mgr. inz. ukonczone
studia: AGH Krakow Wydz. Geologii Geofizyki i Ochrony Srodowiska kierunek: Inz.
Srodowiska, specjalnosc: Ochrona wod i getechnika srodowiska. W zawodzie nie
pracowalam. Po studiach zaczelam prace w UM w mojej miejscowosci w Ochronie
srodowiska. Obecnie pracuje w UM - zajmuje sie wymiarem podatkow (rolny,
nieruchomosci). Dopiero wdrazam sie w to wszystko- mam nadzieje ze to pojme.
Zaczelam prace dopiero w poniedzialek...Z przyczyn osobistych nie chcialam
wracac tam gdzie pracowalam wczesniej...

[magdatysz]

No to studiowałyśmy niemal po sąsiedzku, bo ja na Wydziale Biologii i Nauk o
Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kierunek geologia. A mieszkałam na
miasteczku AGH. Stare dobre czasy... Obecnie również oprócz budownictwa sporo
zajmuję się ochroną wód, hydrogeologią, zanieczyszczeniami itp. Szkoda że nie
pracujesz w zawodzie. W sumie (wg.mnie) bardzo fajna i ciekawa praca. W nowej
pracy na pewno dasz radę i pomału się wciągniesz.
Pozdrawiam cię serdecznie
Magda

[edyta.g.25]

Mialas racje- owszem wciaglam sie ale zaluje bardzo mimo wszystko ze nie moge
pracowac w swoim zawodzie...Poki co to co robie -podoba mi sie i jestem
zadowolona. Praca jest absorbujaca- wiec nie mam czasu na rozmyslanie...a o to
tez mi chodzi w duzej mierze...

[iwk2]

witam,
Iwona - mam 31 lat, tzn. skończe w listopadzie:), synek Konrad 3,5 roku, a
wdową jestem od roku. Od 12 lat mieszkam w Toruniu, a pochodę z Grudziądza. W
Toruniu studiowałam, tu poznałam Roberta i tu wydawało mi sie, ze odnalazałam
swoje miejsce na świecie. Toruń jest piękny i całkiem fajnie by się tu
mieszkało, ale teraz go nienawidzę. Jest miejscem mojego dramatu i najchętniej
bym się stąd wyprowadziała, może kiedyś tak zrobię, ale pewnie potrzeba mi do
tej decyzji dużej odwagi i siły ( a siły u mnie jakby coraz mniej).
Skończyłam historie na UMK i jakies studium pedagogiczne, ale nigdy nei
pracowałam w tym zawodzie. Później skończyłam zarządzanie i marketing i od lat
pracuję w toruńskeij energetyce cieplnej, tj. firmie która zajmuje się
wytwarzaneim i przesyłem energii cieplnej. Pracuję w Wydz. Marketingu, bardzo
lubię swoją pracę, chociaż jest bardzo stresująca, to jednak sprawia, że mam
bardzo mało czasu na użalanie sie nad sobą:)
Moje hobby to muzyka klasyczna, skończyąłm szkołę muzyczną i gram na
fortepianie. Śpiewam tez w chórze kameralnym,. Chór to byla nasza wspólna
pasja - moja i męża. Mam tam wspaniałych przyjaciół, na których mogę liczyć.
Jednak zawsze byliśmy tam razem z Robertem i mam ogromne trudności z
uczestniczeniem w tym bez niego. Zawsze na próbach wydaje mi się, ze go
słysze jak śpiewa (on był basem ja altem, więc stał zaraz za mną). No i jeszcze
kwestia organizacyjna, Często nie mam z kim zostawić Konradka, albo mam wyrzuty
sumienia, że cały dzień byłam w pracy, a później jeszcze lece na próbe (próby
są 2 lub 3 x w tyg., ale do tego jakies koncerty itp.)

Pozdrawiam wszystkich, odezwę sie dopiero w poniedziałek bo wyjeżdżam.
Trzymajcie się.

[hafal]

no to się i ja dopisuję. Mam 36 lat, 2 lata temu, w paskudny, listopadowy dzień
zginął Czarek, mój mąż, partner, miłość...Przeżyliśmy razem cudowne 10lat...Mam
dwie córeczki, 4 i prawie 6-cio letnią, urwisy niełe:) Na szczęście dla nich
były wtedy zbyt małe, zeby zrozumieć...Trochę czasu upłynęło i teraz probuję
żyć normalnie. Nie rozklejam się, nie uciekam z pracy, bo nagły atak histerii
dopadł mnie w ciągu dnia, nie rozpamiętuję, nie oglądam zdjęć rodzinnych,
rzadko chodzę na cmentarz..Wieczory mam głównie wypełnione pracą. Myślę głównie
o dniu jutrzejszym. NIe o przeszłości i nie snuję też dalekich planów. Może
wszystko to egoizm, ale staram się żyć tak, żeby dodatkowo już siebie nie
ranić. Myślę, ze to lepsze i dla mnie i dla dzieci.
Jestem architektem, podobnie jak któraś z dziewczyn na tym forum:) i staram się
z tego utrzymać siebie i dzieci. Właściwie to dzieci organizują mi cały czas
wolny. Co tam jeszcze..aha, jak mi zostaje trochę tego czasu wolnego, to trochę
czytam, słucham muzyki, odświeżam angielski, mam w planach też jakiś fitnes, bo
od tego siedzenia przy komputerze nie powiem co się robi;). Jestem ze
Szczecina, a prawie całą rodzinę mam w Koszalinie i Białogardzie:)

[zeng]

No to witam Szczeciniankę. Może spotkamy się za parę dni na centralnym, ja tam
jestem codziennie, nieraz dwa razy na dzień.

[hafal]

ja nie Centralny, tylko Dąbie...

[zeng]

aha

no mi na centralnym w ciągu 2 lat zrobił się tłok... 4 groby prawie obok
siebie... w tym ten jedyny. mój, a raczej Nasz.

[blue_ice1]

ja lat 42,wdowa zostalm w wieku lat 29, *niedoszlego_meza* stracilam w wieku
lat 33....... Pochodze z Pomorza - z Leborka, cala rodzine mam tez rozsiana na
Pomorzu.... Mieszkam obecnie z corka moja (lat 16) i drugim mezem w NL ,
wlasnie rozwazam czy nie powinnam sie rozwiesc:(( - jestem zmeczona tzw
*samotnoscia we dwoje* .
Czasem bliska jestem obledu ale wrodzone poczucie humoru i *kaszubska
twardosc* bierze gore :) jak mowila moja babcia: bedzie lepiej- bo MUSI
byc lepiej:)

[ania77]

No to i ja...Tak czytam i większośc z Was jest chyba z Pomorza..a ja z tego
drugiego krańca Polski,mieszkam w Busku Zdroju-miejscowości położonej 50km od
Kielc.Ukochanego męża Rafała straciłam 30 września...mam 29 lat..córeczkę 1 rok
i 8 miesięcy..Skończyłam studia na Wydziale Chemii UJ-specjalność chemia
środowiska (Magdatysz-na Twoim wydziale tez miałam sporo zajęc,mieszkałam 5 lat
w "Żaczku").Teraz pracuje w laboratorium,w sanepidzie...

[inquisitive]

Tez zauwazylam, ze Pomorze kroluje. Jestescie tak blisko siebie, moglibyscie
sie spotkac nawet. Zazdroszcze, czuje sie odizolowana... Aniu witam w naszym
gronie.

Pozdrawiam wszytkich

Edyta

[hafal]

z Magdą poznałyśmy się na forum "samodzielna mama", jej mąż zginął 3 miesiące
po moim:(. I spotykamy się od czasu do czasu (najbliższe spotkanie w weekend:))
bo rodzinę męża mam w Koszalinie, a Magda tam mieszka... Byłyśmy razem w
Holandii w maju, w parku rozrywki Duinrell i okolicach. Pojechałyśmy we dwie, z
dzieciakami. I tak sobie myślę: jakie to czasem zbiegi okoliczności....albo i
nie....

[magdatysz]

Edytka przecież ze Szczecina do Berlina jest bliżej niż do Warszawy :)Chyba
jakieś 3 godzinki drogi. Więc nie czuj się odizolowana.

[inquisitive]

Fakt, masz racje Madziu. Zawsze patrzalam na to z perspektywy nie mieszkanaia w
Polsce, wiec samo to daje odczucie odizolowania. Ale Szczecin wcale nie jest
tak daleko od Berlina, jakby ktos mial ochote na zwiedzanie Berlina , to
zapraszam :)

Pozdrawiam

Edyta

[magdatysz]

Wiesz co Edyta.... mi lepiej takich propozycji nie składać... bo u mnie
niewiele trzeba aby wsiąść w samochód i pojechać. A Hani też :). W tamtym roku
rzuciałam tylko jedno pytanie odnośnie Holandii. W maju już byłyśmy pod Hagą :)
Na następny rok tez planujemy taki wyjazd.

[inquisitive]

Hehe Madziu ja nie skladam propozycji z grzecznosci, ale dlatego, ze szczerze
zapraszam. Berlin nie jest daleko, a jak nie widzialyscie jeszcze go, to warto
przyjechac i zwiedzic. Piekne miasto. Wiec zapraszam jak najbardziej :)

Pozdrawiam

Edyta

[zeng]

potwierdzam, Berlin jest super. Za każdym razem jak jadę gdzieś dalej zawsze
przez centrum, nigdy obwodnicą. Prawie zawsze pokombinuję i się gdzieś zgubię,
ale to nic.

[inquisitive]

Fakt zgubic sie w Berlinie nie jest trudno, ale oznakowania wedlug mnie sa
bardzo dobre. Pozdrawiam wszystkich mocno, dzis wyjezdzam do rodziny do polski,
odezwe sie w przyszlym tygodniu po powrocie.

Edyta

[agama30]

mam 33 lata mieszkam w Lublinie
Z wykształcenia jestem chemikiem i fizykiem, jestem pracownikiem naukowym AR w
Lublinie, moje zainteresowania są zupełnie nie związane z zawodem, uwielbiam
sport, ostatnio niestety w wydaniu wirtualnym i medialnym (zapalona kibicka
siatkówki i pilki nożnej)uwielbiam wysiłek i ruch, kiedyś często podróżowałam z
mężem czy sama, to była nasza wspólna pasja, teraz niestety boję się
podróżować, ale myślę że to minie. Kiedyś kochałam góry teraz nie wiem dlaczego
szum morza wieczorem.
Aga

[agakaiserka]

A ja jestem Agnieszka,lat 31,synek Cedrik lat 3.Zostalismy sami 20 wrzesnia
2005.Nawet nie wiem kiedy to minelo.Jak wczoraj!!!
Z zawodu jestem pielegniarka ale nie pracuje.Wychowuje synka.
Mieszkamy (jeszcze) w Niemczech ale podjelam niedawno decyzje o powrocie do
Polski zeby zaczac nowe zycie.Dojrzalam juz do tej decyzji,tak mi sie bynajmniej
wydaje.Tutaj nie mam nikogo;niby jest rodzina meza pod reka ale tak naprawde
czuje sie strasznie samotna.Nie sama ale samotna.W Polsce(Pila) mam
rodzine,przyjaciol i wlasnie tam chce wrocic.Juz niedlugo.

[inquisitive]

No to jest nas dwie mieszkajace w Niemczech. Gdzie miszkasz? Ja w starym,
dobrym Berlinie. Czytam Ciebie i widze, ze nasze historie sa bardzo podobne.
Pozdrawiam mocno wzsystkich.

Edyta

[agakaiserka]

Edyta masz racje ze nasze historie i my jestesmy podobne:-)
Mieszkam kolo Kassel tez od ponad 8 lat.Ale ja zle sie teraz tutaj czuje i chce
wrocic do PL.Jestem w trakcie szukania ciekawego mieszkania.A w Berlinie mam
rodzinke na Reinickendorfie:-)
Pozdrawiam

[agakaiserka]

Edyta dopiero doczytalam ze Twoj maz tez zginal w wypadku motocyklowym....

[inquisitive]

Wlasnie miedzy innymi dlatego napisalam, ze nasze historie sa podobne. Tez
wypadek motocyklowy, tez w 2005 tylko dwa miesiace wczesniej, tez zostalam z
synkiem w podobnym wieku.
Ja czuje sie tu dobrze, ale moze dlatego, ze przeprowadzilam sie tu po wypadku.
Jezeli czujesz, ze bedziesz sie czuc lepiej w Polsce nie patrz na nic i na
nikogo, tylko rob to co jest najlepsz dla Ciebie i Twojego maluszka.

Pozdrawiam goraco

Edyta

[agakaiserka]

To cholerne motory.....Wypadek wydarzyl sie w PL czy w DE?
Moj maz byl swietnym kierowca ale niestety mial swira na punkcie motorow i
szybkosci..Ale zawsze mi obiecywal:"Malenka nie martw sie,nic sie nie
stanie,uwazam i jezdze ostroznie" I wiecie co?Ja mu tak bardzo
wierzylam..wierzylam w te slowa i sie balam sie o niego!!I tak bardzo sie
rozczarowalam...Ma do Nigo za to ogromny zal ze mnie tak oszukal.....
Kiedy go zobaczylam po smierci pierwszy raz to myslalam ze go "zabije" ze
zlosci!!!!Bylam tak na niego wsciekla!!Nie czulam bolu tylko taki zal do niego
ze TO ZROBIL!!!!

Edyta zdecydowalam sie juz.Tylko rodzina Thomasa z ktora tu mieszkam jeszcze nie
wie o mojej decyzji...Nie potrafie zdobyc sie na to by im to powiedziec!!!To ich
jeszcze bardziej pograzy....Ale wiem ze musze!W sobote jest spotkanie
rodzinne.Musze sie wteey zdobyc i im powiedziec!!Ale jak....

[inquisitive]

Aga jezu jakbym czytala swoje mysli. Moj maz byl swietnym kierowca, tez mial
swira na punkcie motorow i tez mi zawsze mowil " Nie martw sie, przeciez wiesz,
ze uwazam, nic mi sie nie stanie OBIECUJE ci" .... tez jak go zobaczylam po
smierci chcialam krzyczec na niego, ze przeciez mi obiecywal i jak mogl zlamac
swoja obietnice! Ja bylam przeciwna kupnie motoru, ale wierzylam mu, ze bedzie
ostrozny i wiedzialam, ze byl swietnym kierowca....
Wypadek zdarzyl sie we Francji, gdzie mieszkalismy wtedy. Ja postanowilam
wrocic do Niemiec po tym, przed Francja mieszkalismy tu przez 4 lata.
Aga rodzina powinna to zrozumiec, a jezeli nie, to wybacz ostre slowa, ale to
ich problem. Musisz robic to co jest najlepsze dla Was i nie patrzec na nikogo
innego. Moja tesciowa tez chciala, zebysmy mieszkali w Anglii blisko nich. Nie
zgodzilam sie, troche ja to bolalo, ale po czasie zrozumiala, ze to byl moj
czas aby stanac na nogi, samej, bez niczyjej pomocy.
Badz silna.

Pozdrawiam

Edyta

[agakaiserka]

Tak,jestem pewna ze tego wlasnie chce!Chce znow zyc a nie egzystowac!Chce sie
znow nauczyc smiac,rozmawiac z ludzmi,przebywac z ludzmi ktorzy sa mi bardzo
bliscy!!I to wszystko bede miala w Polsce.I musza mne zrozumiec Oni tutaj-wiem
ze mnie zrozumieja bo mnie kochaja i kochaja mojego synka.Ale wiem ze to ich
dobije...Nie beda mieli nas na wyciagniecie reki,nie beda mieli wnuka blisko-ich
ostatnia nadzieja....Eh jakie to wszystko jest strasznie trudne i skomplikowane
kiedy JEGO NIE MA!!Kiedys bylo takie proste jak 2 razy 2 jest 4.Kochalismy
sie,bylismy szczesliwi,mielismy wspanialego synka,siebie,marzenia,plany.I
wszystko leglo w gruzach..Teraz musze sama o wszystkim decydowac,musze sama sie
ze wszystkim borykac-MUSZE MUSZE MUSZE!!Wiem ze musze,dla synka!!Wszystko TYLKO
DLA NIEGO!!!

Edyta jakie to jest niesamowite wszystko!Jakie niesamowicie podobne!....Czytalam
i plakalam....Zreszta zawsze placze jak o was czytam i kiedy o sobie pisze..
Mozesz napisac jak to sie stalo?Czy byl winny Twoj maz?Predkosc czy glupota?
Wiem ze to teraz bez znaczenia kto,jak,dlaczego ale chcialabym wiedziec.
Pozdrawiam Berlin

[inquisitive]

Aga ja do dzisiaj konkretnie nie wiem co sie stalo, nie wiem czyja byla wina...
Francuska policja potraktowala mnie okropnie, wogole nie chcieli mi dac zadnych
informacji. Jest sledztwo prowadzone z anglii takze i z tamtad dowiaduje sie
szczegolow powoli. Prawdopodobnie maz jechal za jakims wiekszym samochodem,
ktory nagle zahamowal chcac skrecic w lewo, szybko nie mogli jechac bo to bylo
w miescie. Maz chcac uniknac wjechania w tyl auta chcial wyminac szybko po
prawej stronie, nie widzial, ze tam byl zaparkowany duzy smochod dostawczy...
uderzenie prawdopodobnie zabilo go na miejscu. Ten samochod byl zaparkowany
nielegalnie, ale zanim policja przyjechala na miejsce, samochod zostal
przestawiony. Jest wiele niedomowien, pytan itp. Oczywiscie wszyscy chcieli
zrzucic wine na meza, bo najlepiej winic tego co nie zyje, ale ja z tesciowa
nie pozwolilysmy na to. Dlatego sledztwo sie toczy z anglii, tylko francuska
policja strasznie utrudnia wszystko, nie chce wydac dokumentow, zeznan swiadkow
itp. Mam nadzieje, ze sie to kiedys skonczy....

Edyta

[agakaiserka]

Zycze Ci zeby szybko sie wszystko wyjasnilo!
Ja do konca prawdy tez nie znam.Oczywiscie policja jest zdania ze wina byla
Thomasa bo duza predkosc,scial zakret i zachaczyl lusterkiem/kierownica o
samochod jadacy z naprzeciwka.Ale ja w to niewierze,tak bezmyslnie niemoglby
jechac zeby az tak sciac zakret i zachaczyc samochod!!!!Mysle ze to tamten
samochod mial wine,ze jechal za blisko srodka i ze on scial zakret a nie
Thomas!!On byl szalony na motorze ale nie byl idiota!!!
Eh to mu zycia nie wroci ale chcialabym wiedziec...Kiedys mi to powie..

[inquisitive]

Aga zycze powodzenia jutro w rozmowie z rodzina. Daj znac jak poszlo....Powinni
Cie zrozumiec. Trzymam kciuki i pozdrawiam cieplo.

Edyta

[dryfujacabezcelu]

...życie zmusiło mnie, żeby dołączyć do Waszego grona... znalazłam się tu dzięki
"wirtualnej bratniej duszy", a przez stratę najbliższej osoby... mam 26 lat, z
wykształcenia geograf, z przymusu księgowa... Dokładnie 2 miesiące temu
straciłam swoje życie... odeszło wraz z Nim.... jestem w 20 tygodniu ciąży....

[zeng]

Nie wiem czy znajdziesz tu odpowiedzi na swoje pytania, ale na pewno znajdziesz
ludzi, którzy te pytania rozumieją.

Niestety musiałaś do nas dołączyć, na szczęście dołączyłaś.

Daniel

[inquisitive]

Witaj w naszym gronie. Dobrze, ze nas znalazlas. Wiem, ze musi Ci byc teraz
potwornie ciezko, szczegolnie ze jestes w ciazy...
Sciskam Cie mocno.

Edyta

[vesper.lynd]

Chyba jestem tu jedną z najmłodszych... mam 26 lat, skończyłam filologię
romańską o specjalności język francuski na Uniwersytecie Śląskim - ten sam
kierunek ukończył Łukasz, na studiach się poznaliśmy, zaprzyjaźniliśmy i
pokochaliśmy...
Mieszakm na śląsku.
Pracuję w firmie doradztwa personalnego jako account manager dla francuskich
klientów, ale to wszystko przecież nie ma znaczenia...
Nade wszystko kocham muzykę i to jej chcę poświecić reszte swojego życia, to
jedyny sens jaki teraz widzę. Łukasz o tym wie i na pewno doda mi sił.