...jest tu coś...może jednak nadzieja....

[hafal]

witajcie,
mam na imię Hania. Jeszcze dzisiaj rano Madga mówiła mi o tym forum, ale ja
myślałam: po co? Dlaczego mam znów przeżywać to samo, dlaczego przez łzy mam
czytać wasze posty i myśleć o tym,co nas spotkało....
A jednak jestem tu. I wiecie co? Jest tu coś...Chyba nadzieja:)gdzieś między
słowami o bólu i smutku... To, ze, przeżywając osobiste tragedie, potraficie
pocieszyć innych, dodać otuchy...to świadczy o tym, ze mimo wszytstko
żyjecie, nie złamaliście się pod ciężarem cierpienia i straty.

Mam 36 lat. Dwa lata temu zginął mój mąż. Najukochańszy, jedyny, tak
bliski...Byliśmy małżeństwem 10 lat. Mamy dwie małe córeczki (4 i 5,5 latek).
Było strasznie i czasami jest strasznie...Pamiętam, ze wyłam i cierpiałam.
Rodzina, ksiądz, psycholog, znajomi, wszscy próbowali pomóc. A ja, kiedy się
dowiedziałam....kiedy nocą jechałam sama z komisariatu policji...krzyczałam
tylko jedno: Boże daj mi teraz siłę!Boże daj mi teraz siłę!
I chyba pomogło, bo dostałam zastrzyk jakiejś wielkiej siły do przeżycia tego
co, się stało. I myślę, ze każdy, kto potrzebuje, dostaje taką pomoc z
różnych stron, czasem, nawet z forum internetowego;)...
Blizny powoli goją się,pustka zostaje... a ja wiem, ze choćbyśmy pytali
milion razy: dlaczego??? to odpowiedzi nie będzie. To są straszne tragedie,
umiera ktoś najbliższy, ktoś najlepszy, tracimy mężów, żony, dzieci rodziców.
To koszmarne. Ale tak jest i nikt tego nie zmieni. A dla nas, tych, co
pozostali, najważniejsze abyśmy w miarę szybko, zdali sobie sprawę z jednego:
JEŚLI NIE GODZISZ SIĘ Z TYM, CO SIĘ STAŁO, ZAPOMNIJ O PRZESZŁOŚCI. WYOBRAŹ
SOBIE NOWĄ HISTORIĘ TWOJEGO ŻYCIA I UWIERZ W NIĄ. CZERP SIŁĘ Z DOBRA, KTÓREGO
KIEDYŚ DOZNAŁEŚ, ALE ZAMKNIJ TAMTEN ROZDZIAŁ I ŻYJ JUTREM! Bo jutro jest...
Wiem że to strasznie ciężkie, szczególnie dla tych, dla których to tak
niedawno...ale wszyscy mamy dwie drogi do wyboru: żyć nadzieją na lepsze
jutro albo zamknąć się sam na sam z przeszłością. Wiara i nadzieja są
najważniejsze. Ja uwierzyłam, ze moje i moich dzieci życie się nie skończyło
i postanowiłam szukać choć odrobiny szczęścia:). Wciąż nie wiem jak i gdzie,
ale wiem, ze nie jestem w tym sama:) i to mi pomaga.

Nadchodzi święto zmarłych...dziwne to święto, bo co tu właściwie
świętować...Pomyślcie jednak, że ci nieobecni bardzo chcą abyście byli
szczęśliwi tu i teraz, żebyście przekazywali dzieciom radość, a nie smutek i
łzy..choć to trudne..
Życzę i tobie Magdo, i wszystkim pozostałym, żebyscie byli dzielni, tak jak
do tej pory,
pozdrawiam:)

[magdatysz]

a jednak... :)
Nie spodziewałam się, ale bardzo się cieszę, że tu zajrzałaś i napisałaś bo w
Twoich listach jest zawsze nadzieja i wiara w lepsze jutro. Coś na ten temat
wiem. I może ktoś jeszcze oprócz mnie tą wiarą i nadzieją się zarazi.
Wielkie dzięki. Za życzenia też.
Magda

[blue_ice1]

Przytulam Cie serdecznie- (tez) Hania z corka:)

[hafal]

Dziękuję Haniu, wzajemnie:) (ładne imię....:))

[zeng]

Pozwólcie, że ja nie będę Was przytulał. Nie chcę, żeby moja Ania sobie coś
pomyślała... Ale sercem jestem z Wami, to wiecie.

[iwk2]

Witaj Haniu,
bardzo dużo dobroci i nadziei jest w Twoich słowach.
Rzeczywiscie, przedziwne jest to forum. Z jednej strony niepojęty dramat i
smutek, który przyżywa każdy z nas, a z drugiej mnóstwo mądrości, otuchy,
łagodnosci i spokoju. I ja teraz tylko tu odnajduję "spokój" , bo cały
otaczający świat mnie przeraża.
Pozdrawiam wszystkich.
Iwona

[hafal]

hmmmm,już pisałam, ze trochę się bałam wejśc na to forum. żeby się nad sobą
znów nie użalać, nie popaść w melancholię. Z drugiej strony, to forum,
stworzone przez ludzi samotnych nagle i nie z wyboru, jest zupełnie inne niż
taka "samodzielna mama", gdzie aż kipi od jadu, często złości i treści
wywracających żołądek. Przynajmniej mój:)Ja zaczynałam od "samodzielnej", zaraz
po wypadku mojego męża, bo nie wiedziałam gdzie szukać pomocy, a chciałam się
komuś wygadać. I to forum pomogło. A tu jest inaczej... Tak, jak piszesz,
Iwona, mnóstwo łagodnośi i spokoju...I tak mi się wydaje, ze jak mija jakiś
czas, kiedy rana trochę przysycha, pojawia się w nas coś takiego, nie wiem,
jakaś wewnętrzna (żeby za dużo nie napisać)mądrość, może dystans do tej zlości
i jadu który jest gdzie indziej...a może pogodzenie (chociaż ciągle się buntuję
przeciw temu, co się stało).
Ten wątek nie stawia pytań i nie jest też żadną próbą odpowiedzi. Chciałam
tylko powiedzieć, że miło mi czytać wasze posty, choć to może glupio zabrzmi w
tej sytuacji.Po prostu cieszę się, ze wybraliście godną drogę przeżywania tego
wszystkiego i nie dajecie się wciągnąć w ciemność:). Będę kibicować temu forum,
może sobie częściej pogadamy:) Iwono! I niech Cię nie przeraża otaczający
świat, bo oprócz tragedii daje też niewyobrażalne szczęście (takie jak np.Twój
synek;)). Dopisuję się do Waszego forum ,jeśli można:), choć nie bardzo
identyfikuję się ze słowem "wdowa" (wymazać ze słownika!!!). Coś tam jeszcze
wpiszę w wątek "Napiszcie coś o sobie":)Pozdrawiam, Hania

[zeng]

Ucieczka w niepamięć
drogą nie będzie.
Uczucie zostanie,
nie stłumi go czas,
nie stłumi go człowiek.
Teraz stoję i patrzę w dół,
nauczę się patrzeć w górę.
Tam przecież szukać Cię trzeba,
czas podniesie mój wzrok.
Z podniesioną będę chodził głową,
wypatrywać będę znaku każdego.
A kiedyś odnajdę drogę.
Na jej końcu Ty czekać będziesz.
Przywitanie będzie krótkie,
bo do nadrobienia będzie lat wiele.
Obejmę Cię jak zawsze,
przytulę jednak mocniej,
pójdziemy przed siebie,
jak zawsze,
słowa nie będą już ważne,
czas będzie na dole,
wracać nie będziemy musieli.

I spojrzymy czasem na tych
którzy tam na dole patrzą w dół,
i zadamy im pytanie:
Czemu nie patrzycie w górę ?
Ale oni nie usłyszą.

[inquisitive]

Witaj Haniu,

Masz racje, ze to nasze forum jest szczegolne. Ktos kiedys powiedzial, ze bol
laczy. I to nas wlasnie polaczylo. Wiemy, ze tu znajdziemy zrozumienie, dobre
slowo, ludzi ktorzy wiedza przez co przechodzimy. Jest tu takze nadzieja.
Ja zyje nadzieja kazdego dnia. I patrzac codziennie na mojego malucha, na jego
usmiechnieta buzke, daje mi to niesamowity zastrzyk energii i wiare, ze moze
bedzie lepiej i latwiej przejsc przez to wszystko.

Pozdrawiam Cie Haniu i cale nasze forumowe grono

Edyta

[zeng]

Nadzieję to ja mam tylko na wyjaśnienie czemu zostałem sam.

Nie wiem czy nadzieja by mi wystaczyła do funkcjonowania, do życia.

Za to mam coś więcej. Pewność. To taka nadzieja na to, że się coś wie, i
nieważne czy prawdziwa czy nie. Pewność, że i tak będziemy razem. Nieważne czy
na górze czy w dole. Jeżeli na górze to Ona już na mnie czeka, a o dół sam
zadbałem, kwaterka jest piękna, rodzinna. Będziemy razem. I to nie nadzieja, to
pewność.



Poza tym dołączam się do ogólnych podziękowań dla forumowiczów za to, że są.
Gdybym nie miał was to ten czas spędzałbym na jakieś kozetce u któregoś z
mózgologów, którzy czytali w książkach o tym co my przechodzimy.

[hafal]

:)hmmm,mózgologowie czasem pomagają i casem przechodzą to co my...wim to z
własnego doświadczenia...

poezja utracona

[zeng]

Pamiętam Ciebie... Zda mi się, że cała
jasność mojemu życiu przeznaczona
przeszła wraz z Tobą, wielka i wspaniała,
i nigdy więcej, nigdy nie zadnieje...

A nieraz jeszcze wyciągam ramiona,
tęsknię za Tobą, jakbym miał nadzieję,
że przyjdziesz do mnie, i nie mogę do tej
myśli przywyknąć, żeś dla mnie stracona,
że nie zostało mi nic, prócz tęsknoty...

Pamiętam Ciebie... Czy to coś znaczy ?


Daniel dla Ani

[magdatysz]

odpowiem ci słowami piosenki:
".... Ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr,
Ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła.
Lecz tylko Ty masz tą niezwykłą moc,
By zatrzymać ich, by dać wieczność im.
Pomyśl choć przez chwilę, podaruj uśmiech swój
Tym, których napotkałeś na jawie i wśród snów.
A może ktoś skazany na samotność
Ogrzeje się Twym ciepłem, zapomni o kłopotach."
DŻEM

pamięć znaczy dużo

[inquisitive]

A mi sie ostatnio, gdy przegladalam nasze zdjecia, przypomnial wiersz Marii
Pawlikowskiej:
" Gdy się miało szczęście, które się nie trafia:
czyjeś ciało i ziemię całą,
a zostanie tylko fotografia,
to - to jest bardzo mało..."

Pozdrwiam

Edyta

[zeng]

Napadłem dzisiaj tomik Haliny Poświatowskiej



znowu pragnę ciemnej miłości
miłości która zabija
tak o śmierć modli się
skazany

przyjdź dobra śmierci
rozrzutna bądź jak noc sierpniowa
bądź ciepła
dotknij mnie lekko

odkąd poznałam prawdziwe imię
przygotowuję moje serce
na ostatni urwany wstrząs




pokornie cię kocham
widzisz
nawet łokieć swój kocham
bo raz był twoją własnością

widocznie tak można
z najprawdziwszym mieniem
rozstać się
i nie patrząc wstecz odejść

widocznie można
pośrodku chłodnej ziemi
zostać




zawsze kiedy chcę żyć krzyczę
gdy życie odchodzi ode mnie
przywieram do niego
mówię - życie
nie chodź jeszcze

jego ciepła ręka w mojej ręce
moje usta przy jego uchu
szepczę

życie
- jak gdyby życie było kochankiem
który chce odejść -

wieszam mu się na szyi
krzyczę

umrę jeśli odejdziesz



odkąd ptaki odfrunęły z moich snów
i gwiazdy zgasły
nie wiem jak nazwać
strach śmierć i miłość

przyglądam się dłoniom
bezradne
oplatają jedna drugą
i moje usta milczą

bezimienne
wyrasta nade mną niebo

i coraz bliższa
bez imienia
ziemia rozkwita




czy jest naprawdę żałobna
czy tylko wronio zamyślona
ociera łzy chusteczką w groszki
a kiedy grzebie w walizce
z rękopisami
oczy ma twarde jak metal
żona?
wdowa
w szufladzie z bielizną
układa opuszczoną koszulę
sweter kolorowy
wszystko
martwe - niepotrzebne nikomu
potem - ustawia kwiaty
na odkurzonym biurku
bierze kraciastą torbę
wychodzi
szepcząc w drzwiach nieżywemu
"do widzenia"




jeśli wyciągnę ręce
i zechcę dotknąć
natrafię na miedziany drut
przez który płynie elektryczny prąd

posypię się
popiołem
w dół

fizyka jest prawdziwa
biblia jest prawdziwa
miłość jest prawdziwa
i prawdziwy jest ból




bez ciebie
jak bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień -

w trawie
przebudzony motyl
prostuje skrzydła
za chwilę
rozbłysną
zawirują najczystszą abstrakcją
kolory kolory kolory

szeptem
modlę się do uśpionego nieba
o zwykły chleb miłości



Mój kochany zapytał mnie: czy wierzysz w życie po śmierci?
Odpowiedziałam: uwierzę, ale tylko wtedy, jeśli róża,
która tego wieczoru zakwitła w naszym ogrodzie, pachnieć będzie
po zgonie wszystkich swoich płatków.
Mój kochany zapytał mnie: czy chcesz pójść do nieba?
Zechcę - odpowiedziałam - ale tylko wtedy, jeśli niebo jest ciepłe
jak twoje ramiona, przestronne jak twój oddech i dzikie jak pocałunek.
Mój kochany zapytał mnie: czy zawsze będziesz mnie kochała?
Odpowiedziałam: jeśli wieczność jest chwilą pomiędzy moim sercem
pustym a moim sercem wezbranym z miłości, nigdy nie będzie czasu,
w którym nie kochałabym ciebie.




SPECJALNIE DLA IWK2, tylko Ty zrozumiesz:

ty miły jesteś ślepy
więc cię nie winię
ale ja miałam dwoje oczu widzących
na nic

widzącymi oczyma
nie dostrzegłam twojego serca
chwytnymi rękami
nie ujęłam

i wymknęło mi się
jak ziemia bogu
żeby zataczać się po orbitach
samotności

i stałeś się odległy
jak Mleczna Droga
widny już nocą tylko
bezsenną z chłodu.

Piosenka odzyskana

[zeng]

Kto wstawi się na nami
u Pana co drogami
krętymi każe iść
Kto nas usprawiedliwi
gdy Pan się będzie dziwił
że to już właśnie my
Ja wstawię się za Tobą
i z podniesioną głową
dziękował będę, że
Pan dał mi właśnie Ciebie
w radości i w potrzebnie
na lepsze i na złe

A Ty choć powiedz słowo,
że zawsze byłem z Tobą,
bo chciałem tak i już
I razem chleb jedliśmy
i równym krokiem szliśmy
wśród wichrów, pośród burz
Ty wciąż mnie ratowałaś,
za rękę mnie trzymałaś,
gdy z drogi chciałem zejść
A ja otuchy krople,
gdy oczy miałaś mokre,
nie raz musiałem nieść

I tak będziemy stali
aż w tej niebieskiej sali
do tańca zaczną grać
Ja wtedy z pierwszym taktem
poproszę Cię i raptem

Zaczniemy wirować, wolniutko walcować
I kręcąc się kręcić na palcach na pięcie
Troszeczkę bezmyślnie jak wiosną przebiśnieg.
Ty nieco szalona, coż - żona to żona
I w mojej Twa ręka, niebieska piosenka
Za serca nas chwyta niebieska muzyka

[inquisitive]

A to jedna z moich ulubionych piosenek. Zawsze placze gdy jej slucham...

Ty, Panie tyle czasu masz,
Mieszkanie w chmurach i błękicie,
A ja na głowie mnóstwo spraw
I na to wszystko jedno życie.
A skoro wszystko lepiej wiesz,
Bo patrzysz na nas z lotu ptaka,
To powiedz czemu tak mi jest,
Że czasem tylko siąść i płakać.
Ja się nie skarżę na swój los,
Potulna jestem jak baranek
I tylko mam nadzieję że,
Że chyba wiesz co robisz Panie?



Ile mam grzechów, któż to wie,
A do liczenia nie mam głowy,
Wszystkie darujesz mi i tak,
Nie jesteś przecież drobiazgowy.
Lecz czemu mnie do niebios bram,
Prowadzisz drogą taką krętą
I czemu wciąż doświadczasz tak,
Jak gdybyś chciał uczynić świętym.
Nie chcę się skarżyć na swój los,
Nie proszę więcej niż dać możesz
I ciągle mam nadzieję, że,
Że chyba wiesz co robisz Boże?



To życie minie jak zły sen,
Jak tragifarsa, komediodramat,
A gdy się zbudzę, westchnę - cóż,
To wszystko było chyba zamiast.
Lecz póki co w zamęcie trwam,
Liczę na palcach lata szare
I tylko czasem przemknie myśl,
Przecież nie jestem tu za karę.
Dziś czuje się jak mrówka,
gdy czyjś but tratuje jej mrowisko.
Czemu mi dałeś wiare w cud,
A potem odebrałeś wszystko.
Nie chcę się skarżyć na swój los,
Choć wiem jak będzie jutro rano.
Tyle powiedzieć chciałam Ci,
Zamiast pacierza na dobranoc.

[zeng]

Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje
się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na
nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: „Na
którejś z nich jest moja róża...”.

[dryfujacabezcelu]

...cieszę się, że tu trafiłam.... widząc jak sobie radzicie po czasie budzi się
we mnie nieśmiała nadzieja..........

[hania_2006]

Ja też się cieszę że tu jestem A nadzieja, jak to mówią, umiera ostatnia Tyle,
że musimy sobie ustalić, na co właściwie mamy nadzieję? Serdecznie pozdrawiam
Hanka