Prośba do Pani Agnieszki

[dagaaa82]

Kilka dni temu wysłałam do Pani wiadomośc na maila gazetowego. Jeżeli byłoby
to możliwe bardzo prosze o odpowiedz.
Pozdrawiam

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Przepraszam za zwłokę w odpowiedzi, ale jeszcze nie nabrałam zwyczaju
przeglądania poczty.A teraz odpowiadam na Pani pytania.
Istotnie okres 4 miesięca życia jest ważny rozwojowo, bo w nim rozpoczyna się
okres wiaząnia się i budowania przez dziecko pierwszych relacji z innymi.
Następuje on po pierwszej fazie naturalnego autyzmu, jak nazywają fazę 3
pierwszych miesiecy po urodzeniu, niektórzy psychologowie rozwoju. W okolicy 3
m-ca życia dzicka pojawia się, jak Pani pewnie zaobserwowała, świadomy uśmiech,
reakcje na twarz opiekuna, reakcja na zmianę opieki itp. Dlatego rozstania w
tym okresie mogę tę fazę trochę zaburzyć, spowodować niepokój dziecka a nawet
czasową regresję do wcześniejszej fazy. Późniejsze problemy emocjonalne
związane z uczeniem się kontaktów interpersonalnych czy wprost przebiegiem
relacji dziecka z matką mogą być zwiazane ze sposobem funkcjowania dziecka w
tej fazie. Ale jak twierdzą w/w psychologowie rozwoju, faza ta trwa do ok 10
miesiąca i potem przechodzi w fazę indywiduacji i pierwszej separacji.
Oznacza to, że wszelkie zaburzenia tej fazy można nadrobić w okresie jej
trwania, a nawet później.
Odnosząc to do Pani konkretnego przypadku, pobyt w szpitalu mógł mieć wpływ na
zachowanie dzicka i nauke wchodzenia w relacje, ale nie wyobrażam sobie aby
mógł być jedyną przyczyną obecych kłopotów. Raczej stanwic może dodatkowy
czynnik w całym zespole wewntualnych przyczyn. Te przyczyny to byc może:
wrodzona nadpobudliwość emocjonalna dziecka, naturalne i indywidualne
zachwiania cyklu rozwojowego, które z czasem ustąpią, jeśli nie ma zaburzeń
organicznych, całokształt warunków w jakich rozwija się córka i jej naturalne
wyposażenie temeramentalne, a także choroby jakie przebywała w okresie swojego
dotychczasowego życia.
Warto też podkreslić, że jedna przeżyta przez dziecko tak zwana trauma, w tym
wypadku zwiazana z przedwczesnym rozstaniem i odstawieniem od piersi, nie ma
tak znaczącego wpływu na dalsze życie. Musiałby się powtarzać wielokrotnie,być
zwiękaszana lub nie być naprawiana. A z tego co Pani pisze dziecko było pod
dobrą opieką ojca. Po powrocie Pani ze szpitala podjeła Pani opieką nad córką,
która cały czas trwa.
Trzeba nadal obserwować dziecko, nie bagatelizować objawów i rozwiewać
wątpliwości natury medycznej z nimi związane. Ale najważniejszy jest dbanie o
dobry kontakt córki z Panią i resztą rodziny i uwzględnianie jej osobistych,
być może większych i odmiennych potrzeb emocjonalnych, być może większego
kontaktu z opiekunem, troskliwego uspokajania w trakcie duszności ( oczywiście
poza ewentualną pomoca medyczną ). Dobrze by było, aby to co napisałam
uspokoiło Panią i zdjęło z pani poczucie winy za rozstanie z dzieckiem. Zbyt
duże lub nieadekwatne poczucie winy , powoduje niepotrzebny lęk, a to raczej
oddala emocjonalnie niz zbliża.
W sprawie opóźnienia mowy obserwować dziecko. Czasem ta umiejetność przychodzi
później niż chcemy i oczekujemy i nie ma jakiejś szczególnej przyczyny.
Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[dagaaa82]

Bardzo dziękuję za odpowiedz.
Pozdrawiam