moja mama umiera

[kam.mar]

01 października moja mama miała niewydolność krążeniowo-oddechową, w
wyniku kórej nastąpiło uszkodzenie kory mózgowej i trwała utrata
przytomności. Pień mózgu działa, praca serca, nerek jest. Czyli mama
żyje w sensie fizjologicznym, natomiast kontaktu z Nią nie ma i nie
będzie. Chciałabym się z Nią pożegnać i żyć dalej, ale skoro lekarze
utrzymują Ją przy życiu, nie mogę tego zrobić (pożegnać się). Czuję
się taka zawieszona w próżni, ani nie moge rozpocząć żałoby, ani
liczyć na poprawę Jej stanu. Nie mam siły na odwiedziny w spitalu,
ogólnie czuję się coraz gorzej. Ktoś był może w takiej sytuacji?
Jak to przetrwać?

[fasolka111]

Byłam kiedyś w podobnej sytuacji, z tą tylko różnicą, że w tamtych
czasach, a dokładniej 17 lat temu, nie było mowy o żadnych
odwiedzinach na oddziale intensywnej terapii. Mój Tata miał zator,
stracił przytomność i jej już nie odzyskał. Do dziś bardzo źle
wspominam tamten okres i mam do siebie pretensję, że w zasadzie nic
nie zrobiłam, żeby pojechać i chociaż pożegnać się z Tatą. Fakt to
były inne czasy, szpital, w którym leżał mój Tata znajdował się
ponad 80 km od miejsca mojego zamieszkania. Moja Mama, która była z
Tatą w chwili kiedy doszło do tego zatoru, też usłyszała, że nie ma
dla Niego żadnego ratunku. Przez 20 dni nasze życie sprowadzało się
do tego, że siedziałyśmy w domu i czekałyśmy na telefon, czy to
już... I do tego dzwoniłyśmy do kliniki rano i wieczorem i
słyszałyśmy ciągle to samo, czyli "Bez zmian". Dziś, kiedy życie
nauczyło mnie walki o swoje, żądania tego co każdemu człowiekowi się
należy, nie zostawiłabym tak Taty samego sobie, mimo świadomości,
że nic nie mogę pomóc i że moje wizyty nie wrócą mu funkcji mózgu.
Wierz mi, mam do dziś wyrzuty sumienia, że nie było mnie tam w
klinice, że nawet nie próbowałam tam pojechać. Wiem, że nie masz
łatwej sytuacji, ale na pożegnanie przyjdzie jeszcze czas. Przełam
się i odwiedzaj swoją Mamę, żebyś nigdy nie miała takich wyrzutów
jak ja. Dobrze byłoby gdybyś mogła tam chodzić z kimś z rodziny.
Powodzenia! Musisz to przetrwać i wierz mi, że przetrwasz, choć
teraz wydaje Ci się to bardzo trudne!

[maciejka_majowa]

Niespełna 5 lat temu mój tata poszedł na zabieg - przepuklina.
Lekarz podał mu narkozę mino, że zalecenie kardiologa było zabieg
tak ale tylko miejscowe znieczulenie nie narkoza (tata miał juz 3
zawały). lekarz zrobił inaczej twierdząc że zabieg był bardziej
skomplikowany niż prezypuszczał, byc może. 2 godz po zabiegu tata ma
zawał. Tuż po operacji szok!!. Mimo iż byłam w domu z małym
dzieckiem (9 mcy)jeżdziłam do szpitala, na korytarzy nazmiane z mamą
i mężem zajmowaliśmy się dzieckiem aby przynajmniej jedno z nas było
przy tacie. Różnica jest taka, że mój ojciec cały czas był
przytomny, lekarze zdecydowali się że będą ratować serce, rana
będfzie się najwyżej goiła dłuzej niewazne to było liczyło się
serce. Trwało to tydzień czasu, byłam obecna w tej najgorszej i
najrudniejszej chwili gdy odchodzi ktoś najbliższy. Wiem ile mnie to
kosztowało nerwów, ale nie wybaczyłabym sobie, że mnie tam nie było.
Moja obecnośc, wogóle obecnośc blizkich zawsze daje siłę
przetrwania, u mnie nadodatek odejście taty pojednało mojego męża z
moją mamą. Odwiedzaj swoją mame, wiem,że nie jest to łatwe, staraj
się aby ktoś był wtedy z Tobą tylko odwiedzaj ją. W późniejszym
czasie nie będziesz miała wyrzutów do siebiee.
Powodzenia, trzymaj się dzielnie

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Jest to niezwykle skomplikowana psychologiczne sytuacja i bardzo
Pani współczuję.
Ostatnie pożegnanie, jak każda rzecz w życiu, często odbiega od
ideału, własnych wyobrażeń czy potrzeb oraz nakazów społecznych czy
religijnych.
Mama nie ma z Panią kontaktu na pozimie werbalnym czy relacyjnym,
ale to nie oznacza, że inne obszary wrażliwości przestały
funkcjonować.
Być może Pani pożegnaniem z mamą, bardzo indywidualnym, będzie
pielęgnacja jej ciała i obecność przy niej bez słów.
Może warto się przyjrzeć czemu Pani z tym ma taką trudność. Czego
nie może Pani wytrzymać patrząc na taką mamę i musząc wejść z nią w
kontakt pielęgnacyjny , a zatem bardzo intymny. Pozdrawiam.
Agnieszka Iwaszkiewcz

[krystyna-anna7]

Nie powiem,że wiem co czujesz.Nikt nie wie.Pamiętam,jak odwiedzalam
moją mame w szpitalu, patrzylam jak się męczy,jak cierpi.Pamiętam
jak zwracałam się do tego najwyższego o interwencje- o śmierć lub
pomoc w wyzdrowieniu. I pamietam,że nie powiedziałam wielu słów bo
nie chcialam żeby zabrzmiały jak pożegnanie.
Twoja mama nie cierpi-jest zawieszona pomiędzy zyciem a śmiercią,ale
nie cierpi.Możesz do niej pójśc, pogłaskac po ręce, podziękować za
wszystko co było dobre, powiedzieć,ze wybaczasz co było zle,że
bardzo ją kochasz.Może właśnie masz czas na takie
pożegnanie.Pożegnanie które oczyszcza.Zawsze jest coś co mogliśmy
zrobić i czego nie zrobiliśmy, ktoś odszedł na zawsze a w nas
zostaje ta świadomość i boli.
Przetrwasz, trzymam kciuki ,pozdrawiam bardzo serdecznie

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Jeszcze w uzupełnieniu mojej odpowiedzi. Pani napisała o pożegnaniu
i ja na tym też się skupiłam. Myśląc jeszcze o Pani sytuacji,
zaczęłam się zastanawiać czy w istocie chodzi tylko o pożegnanie.
Sytacja medyczna w jakiej znalazła się mama, a tym samym Pani, może
trwać bardzo długo. Być może obawia się Pani czy podoła jej w
sencie fizycznym i psychicznym. Być może stąd Pani myśli o
pożegnaniu jako czymś ostatecznym, bo to zakończyłoby Pani dylematy.
Dylematy związane i samą sytuacją organizacyjną i medyczną, ale
także z uczuciami , które mogą się pojawić: poczucie winy za brak
wytrwałości i przykre myśli na temat mamy, złość na nią, że burzy
pani spokój, bezradność, żal i smutek, poczucie straty, uczucia
związane z koniecznością podejmowania różnych decyzji w jej sprawie.
Zacznie się Pani być może oceniać jako córka czy jest Pani dobra czy
zła. Chcę powiedzieć, że wszystkie te uczucia i kłębiace się myśli
są dopuszczalne, choć także rozumiem, że może być Pani z tym bardzo
trudno i najchetniej pozbyłaby się Pani ich cięzaru. Dlatego w
pierwszej odpowiedzi napisałam o zastanowieniau się, co Pani
przeszkadza w tej sytuacji najbardziej, czego Pani nie może
wytrzymać. Namawiam Panią, aby korzystając z wszsytkich własnych
uczuć, wybrała najoptymalniejszy sposób kontaktu z mamą, w którym
chroniłaby Pani siebie i swoją sytuację i nie zaniedbywała mamy i
waszej relacji. Jest to przeogromny trud zważywszy także na
społeczną, moralną i światopogladową presję. No cóż, sprawy
ostateczne nie są łatwe, ale to część naszego ludzkiego
doświadczenia. Agnieszka Iwaszkiewicz

[kam.mar]

NO WŁAŚNIE W TYM TKWI ISTOTA PROBLEMU.MATKA JEST PRAKTYCZNE BEZ
KONTAKTU, MA DOSKONAŁĄ OPIEKĘ MEDYCZNĄ, JA JEJ NIE MOGĘ POMÓC.
POWIEDZIAŁAM JEJ TE WSZYSTKIE RZECZY, KTÓRE DLA MNIE BYŁY WAŻNE,
PODZIĘKOWAŁAM ZA WSZYSTKO CO DLA MNIE ZROBIŁA. I TERAZ CHCĘ ZAJĄĆ
SIĘ SOWIM ŻYCIEM, ŻYĆ DALEJ, A JĄ ODWIEDZAĆ, SPRAWDZAĆ, CZY STAN SIĘ
NIE ZMIENIŁ I CZY OPIEKA MEDYCZNA JEST O.K. NIE MUSZĘ BRAĆ URLOPU I
SIEDZIEĆ PRZY JEJ ŁÓŻKU CAŁY CZAS BO NIE MAM TAKIEJ POTRZEBY. ALE
NIEKTÓRYM MOJE ZACHOWANIE SIĘ NIE PODOBA- BYŁOBY LEPIEJ, GDYBYM
SIEDZIAŁA W SZPITALU CAŁĄ DOBĘ, PATRZYŁA NA WSZYSTKIE ZABIEGI, MIAŁA
DEPRESJĘ REAKTYWNĄ I ZAPUCHNIĘTĄ OD ŁEZ TWARZ. CHCE MI SIĘ KRZYCZEĆ-
DLACZEGO NIKT NIE PYTA O TO JAK JA SIĘ CZUJĘ? JAK WYTRZYMUJĘ TO
WSZYSTKO? DLACZEGO WYMAGA SIĘ OD RODZINY POŚWIĘCENIA WŁASNEGO ŻYCIA?
NAWET WTEDY, GDY TO POŚWIĘCENIE NIC NIE MOŻE POMÓC?

[maciejka_majowa]

Nie sądzę abyś poświęcała własne życie. Nie chce Tobie mówić abys
siedziała dniami i nocami. Poprostu przychodź do mamy potrzymaj ją
za rękę powiedz co czujesz, opowiadaj.
Nie myśl kategorią, że to nic nie pomoże, musisz myslec pozytywnie.
Wiem, że to trudne jest ale warto sprobować.
Trzymam kciuki
Pozdrawiam serdecznie

[uu-uu]

nie zadroszcze chodzisz praktycznie juz jak na cmentarz. nie masz pewnosci czy
zyje umarla praktycznie pochowana zywcem. moim zdaniem najlepszym wyjsciem
byloby gdyby zostala odlaczona od aparatury ktora ja podtrzymuje przyzyciu. tak
wiem zaraz sie posypia gromy ze zabojstwo itp. ale z czytsego punktu widzenia ty
sie meczysz masz poczucie winy bo chcesz niby cos zrobic a tak na prawde nie
mozesz nic. sprobuj zyc normalnie smiac sie patrzc na swiat jesli wybierzesz ze
nie bedziesz chodzila do szpitala masz do tego prawo i wcale nie jestes krutna
tylko tak wolisz to przezywac. jedni lubia rozpamietywac plawic sie w swoim bolu
jesli estes na tyle wtarda psychicznie i fizycznie idz za glosem wlsnego serca i
nie ogladaj sie na cudze zdanie. bo tak na prawde nie wiesz jakby sie zachowali
na twoim miejscu, nie masz pewnosci ze tak jak mowia zrobiliby. ja nie
chcialabym lezec dniami, tygodniami, miesiacami, latami przykuta do lozka
nigdy!!!!!!!!!!!

[beata5_73]

Doskonale wiem co czujesz. Moja mama zmarła 3 października.
Odwiedzałam ją w szpitalu i widziałam jak z dnia na dzień
gaśnie ... , było mi ciężko patrzeć na to wszystko. Jeżeli nie masz
siły odwiedzać mamy w szpitalu, to nie chodź tam. Co am być to
będzie, my tego nie zmienimy. Pozdrawiam.

[kam.mar]

beata5_73, bardzo Tobie dziękuję. Bardzo jest mi potrzebne
zrozumienie i akceptacja faktu, że ja nie mogę za często chodzić do
szpitala bo nie mam na to psychicznie siły. Nikomu nie pomoże to, że
ja się tam wykończę. Wiem też, że moja mama by tego nie chciała.

[aniazavonlea]

Czesc,
Moja mama tez umiera ale jest przytomna, moze odejsc w kazdej chwili, zyje a my
tez jestesmy umęczeni, wyczerpani, bo choroba wciaga, wysysa sily nie pozwala
zyc wlasnym zyciem, wymaga poswiecen na ktore nie zawsze mozemy sobie pozwolic.
Ja mam male dziecko 2 lata i sama je wychowuje.
Dodam tylko ze znajduje czas na pomoc, wizyty w szpitalu ale jesli juz czuje sie
wyczerpana nie robie nic, jest ojciec czasem siostra ma pretensje ze za mało
jestem ale ja daję tylko tyle ile mogę.
Niemniej staram sie zyc normalnie, wyjechalam na wakacje za granice, mialam
wyrzuty sumienia, kazdy dzien bylo sprawdzanie telefonu i wyrzut co bedzie jak
umrze, ze pozwolilam sobie na wakacje.

Do tego nagromadzily sie uczucia negatywne, z mamą nigdy nie rozmaialam, byl
zimny chów, teraz tez niewile rozmawiamy, ona nie potrafi, tym bardziej wszystko
jest trudne, nie dała nam ciepła, teraz my wychowani w trzcij ojca i matke
musimy i dajemy ale to jest trudne, bo nasze zycie nie moze sie kręcic wokól
osoby chorej i wymagająjącej tylko ale się kręci, bo tak jest ze to matka.

Tobie tez radzę oddzielic czyjes oczekiwanie wobec Ciebie i pomyslec co chcesz
dac. Warto przychodzic do szpitala nawet jak mama jest nieprzytomna, mozna
przeciez mowic do niej, nie wiesz czy nie slyszy.
Zresztą bylo duzo przypadków przebudzenia, odwiedzaj ją to tez wazne dla Ciebie.
Nie musisz spełaniac czyis oczekiwan, sama po prostu sobie wyznacz granice tego
co dajesz.

[asiara74]

Niecałe 5 lat temu byłam w takiej samej sytuacji. Ojciec po zawale miał
uszkodzona korę mózgową. Ponieważ po śmierci mamy bardzo pił miał wyniszczony
cały organizm. Przez miesiąc leżał na OIOM ie gdzie miał bardzo dobra opiekę.
Chodziłam tam jak tylko dawalam radę (na mnie to spadło gdyz brat był za
granica) i było to dla mnie strasznie traumatyczne przezycie, tym trudniejsze że
nie byłam z ojcem bardz związana emocjonalnie. Chodziłam jednak, wypytywałam
lekarzy o jego stan, starałam sie jak mogłam. Czasami w głębi ducha przyznawałam
że robie to bardziej dla siebie, dla spokoju własnego sumienia, chcialam być w
porządku do końca. Cała sytuacja trwała ponad miesiąc, ojciec po przeniesieniu
na gorszy oddział zmarł, myślę że lekarze byli pewni że tak sie stanie.
Postaraj sie postapić tak, aby byc w zgodzie z samą sobą. życzę siły bo to ci
teraz będzie bardzo potrzebne. Pozdrawiam.

[wikusia1977]

ja chciałam dodac tylko jedno, chociac nie byłam w takiej sytuacji i
nie moge powiedziać że wiem jak sie czujesz.
Rozumiem Cię jeżeni chodzi o to że chcesz nauczyc się życ dalej.
Jak zmarła moja mama ja miałam 10lat. Zginęła nagle bo w wypadku
samochodowym i ja nie miałam możliwości sie z nią pożegnać. Wszyscy
(cała rodzina) chodzili na cmentarz jak najczęściej. Ja nie
chodziłam prawie w cale. Nie mogłam tam chodzić. Wszyscy mieli do
mnie o to pretensję, że nie odwiedzam mamy, ze nie przychodzę, że
jestem niewdzięczna i że może nie przychodze do niej bo jej nie
kochałam? Właśnie. ja tak bardzo ja kochałam że wolałam żeby została
w mojej pamięci jako ta fajna osoba, a nie tylko zimny pomnik. Ja
nie potrafiłam wytłumaczyć im dlaczego nie chcę tam przychodzić.
Byłam tak na prawdę napiętnowana przez rodzinę i uważana za jakąś
czarną owcę, za najgorszą. To piętno było bardzo trudno wytrzymać.
Chociaż minęło od tego wydarzenia prawie 20lat na cmentarz więcaj
niż raz do roku zaczęłam przychodzić dopiero niedawno.
Dopiero niedawno ZACZĄŁAM MÓC tam przychodzić. Wcześniej po prostu
było to dla mnie zbyt trudne.
Wiem że nie można ani trochę porównywac tych sytuacji, ja przecież
byłam wtedy jeszcze dzieckiem, ale niechodzenie na cmentarz wybrałam
świadomie. Po prostu chciałam nauczyć się żyć w nowej sytuacji.
Zapomnieć. Nie rozpamiętywać.
jest mi bardzo przykro że znalazłaś się w takiej bardzo trudnej (tak
na prawdę dla każdego) sytuacji, ale wiem że musisz postępowac tak
jak każe ci TWOJE SERCE. Musisz wybrać świadomie.I tak żebys tego
wyboru później nie żałowała. Jezeli czujesz ze nie chcesz tam
przychodzić lub jest to dla ciebie zbyt trudne to po prostu pożegnaj
sie z mamą i nie przychodź. TO JEST TWOJA DECYZJA I NIKT NIE
POWINIEN CIE ZA TO OSĄDZAĆ.