no i robię remont

[kasik2222]

Dominisia skończyła 15 miesięcy, chcę zrobić jej pokoik, już chyba
najwyższy czas. Najpierw popakować trzeba w pudła rzeczy z tego
pokoju ( na razie jest tam składzik ) , później te meble wywieźć na
działkę, pomyć ściany, położyć panele i wstawić nowe meble. Już się
na to cieszę, bo zajmę się czymś. Nawet zorganizowałam kumpli do
tych paneli. Tylko boję się przeglądania tych rzeczy, minęło mało
czasu od Darka śmierci, tak jest sporo rzeczy, które mi się już nie
przydadzą. Jak to się stało, ja zawsze rozsądna i zorganizowana,
teraz boję się Jego rzeczy. Ale cóż, trzeba jakoś żyć. Dziecko musi
mieć swój pokój, a ja muszę w końcu wziąć się za mieszkanie. Nawet
sprzątam "po łebkach", nic się nie chce. Trzymajcie kciuki, żeby
wszystko dobrze poszło. Darek zrobiłby wszystko w jeden dzień.Kasia

[aniawdowa]

Kasiu ucieszyło mnie to co napisałaś, po pierwsze będziesz miała zajęcie mniej czasu na rozmyslania,po drugie córeczka napewno bedzie zachwycona nowym pokojem. Ja po 3-4 miesiacach od smierci Pawła wziełam sie konkretnie za wykonczenie domu, miałam zajecie oj te latanie a to za panelami a to gips i wogle ale przynajmniej nie było czasu na siedzenie w domu. Drugi plus dom nie był w miasteczku w którym mieszkałam wiec musiałam przełamac mój strach do jazdy samochodem(bałam sie kierowac od wypadku) i wsiąśc za kierownice.A jakie dzieci byly zadowolone ze cos sie dzieje ze mama nie tylko płacze ale i zajmuje sie innymi sprawami.
Kasiu własnie dzieki tej przeprowadzce udało mi sie spakowac Pawła rzeczy wczesniej wszystko stało na swoim miejscu, a skoro juz je spakowałam to w nowym domu poukładałam to na strychu. Ale do dzis dnia po dwóch latach nadal w łazience stoją jego perfumy, jest tez szuflada gdzie trzymał jak ja to nazywałam swój bałagan,srubokręty-śrubki itp i to zostało do dziś moze przyjdzie czas ze i ta szuflada zniknie ale na razie niech sobie będzie.
Kasiu trzymam kciuki zeby cały ten remont przebiegł pomyslnie...
Pozdrawiam
Ania

[mamafredzia]

Kasiu to jest świetny pomysł. Oderwiesz się choć na chwilkę, zajmiesz głowę
czymś innym. I wierz mi, w tym "remontowym" bałaganie znajdzie się miejsce na
uśmiech.
My przeprowadziłyśmy się tydzień przed śmiercią Rysia, wszystko było jeszcze w
tak zwanym proszku. I całe zamieszanie z urządzaniem się, z zakupami rzeczy
potrzebnych do domu, urządzaniem pokoiku dla Wikusi uratowało mnie przed
zwariowaniem.
Moja syt była o tyle lepsza że ja nie musiałam pakować Jego rzeczy, po prostu
wszystko było popakowane i ułożone w jednym miejscu więc ominął mnie ból
przeglądania i chowania. Mam w szafie kilka Jego ciuchów które podczas pakowania
na starym mieszkaniu zaplątały się do toreb z moimi i teraz niech sobie tam
leżą, mogę w każdej chwili wyjąć, przytulić się do nich ale nie potykam się o
nie na każdym kroku i myślę że tak jest lepiej.
Trzymam kciuki żeby udało Ci się wszystko sprawnie i bez przeszkód wykonać a
córeczka na pewno będzie zachwycona nowym pokoikiem

Pozdrawiam Agnieszka


"Kiedy odchodzą Anioły pozostaje tylko wiatr po ich skrzydeł trzepocie"

[kasik2222]

dzięki dziewczyny za wsparcie. Troszke przeraża mnie ten remont, ale
bardziej boję się bezczynności, i tego ciągłego myslenia. Muszę
działać, żeby "normalnie' żyć. Tylko niestety te Jego rzeczy
przerażaja mnie bardziej niż bałagan przy remoncie. Ale może
rzeczywiście czas nie napotykać się na każdym kroku na Jego rzeczy.
W każdej szufladzie do jakiej zajrzę, w szafach, nawet portfel lezy
w kuchni tam gdzie go położył, narzędzia, rzeczy przyniesione z
samochodu. Szczoteczka do zębów na miejscu, dezodoranty perfumy
maszynki, ale to napewno jeszcze postoi. Kasia

[nella77]

remont z pewnością zajmie ci na tyle głowę, ze nie będziesz myslała
o smutnych rzeczach. A Jego rzeczy..cóz..ja odważyłam sie zrobic
porządek w męza rzeczach po 7 miesiącach od jego śmierci..i tak
łatwo nie było. Ale każda z nas mui to przejść. To kolejny etap.
POWODZENIA
I wierze, ze pokoik będzie sliczny :)

[aneta39.misia]

Cieszę się,że robisz remont,bo to dla mnie nadzieja że i ja kiedyś
zacznę i znajdę natchnienie.Całe mieszkanie szrot,mieliśmy budować
dom w pażdzierniku...Chciałabym się w coś zapędzić,czymś
zająć.Nic nie robię a roztocza niedługo mnie zjedzą.Czy wam też
wszystko nagle w domu się psuje?

[kasik2222]

tak, owszem, jak na złość psuje się wszystko. A to coś trzeba
wymienić, a to coś powiesić. Tylko pewnie tak było zawsze, tylko
nie musiałyśmy tego zauważać, robił to za nas ktoś inny. U mnie też
bałagan nieziemski, zdobywam się na zmywanie, pranie, odkurzanie z
dzieckiem na ręku i mycie podłóg. Szafki w kuchni wołają o pomstę do
nieba, tak są brudne, ale na to mam za mało czasu. Chyba że w nocy
bym je pomyła. Ale na razię odpuszczam, trudno. W domu jestem
codziennie około 18, zostają mi tylko weekendy, muszę coś dziecku
ugotować, czy nawet się z nią pobawić. Remoncik też tylko w
weekendy, więc pewnie się troszkę przeciągnie, ale najważniejsze to
zacząc. Pozdrawiam

[gaba2002]

Kasiu,
świetny pomysł z tym remontem.Ja też troszkę odświerzyłam
mieszkanko,zmieniłam kolor ścian.Nie ma już bieli chociaż obydwoje
byliśmy przeciwnikami kolorów.Przestawiłam biurko.A rzeczy mojego
męża...no cóż nadal są tam gdzie były i nie przeszkadza mi
to.Niedługo minie rok.Przyjdzie czas i na to.
Zyczę Ci dużo siły i wiary,że kiedyś będzie lepiej.
Trzymaj się dzielnie.

[kasik2222]

na razie wieczorami opróżniam meble, które będę w sobotę wywozić na
działkę. Darka zegarki, notesy, stare zdjęcia z dzieciństwa,
zapalniczkę, zapakowałam w pudełko i na pawlacz. Dużo rzeczy
wywaliłam, głównie niepotrzebne już papiery. Ubrań nie ruszam, nie
mogę. Trochę poryczałam, poprzeglądałam, każdego drobiazgu mi
szkoda, jakby On żył w tych rzeczach. A przecież przede wszystkim
żyje w moim sercu, i w serduszku naszej córeczki. I tak już będzie
zawsze...