Pomoc matce ?

[aaaammmm1]

Jest tu podobny wątek. Ale ja bardzo chciałabym poznać zdanie osób w
podobnej sytuacji i pani Iwaszkiewicz.
Moja mama od lat ne pracuje, mieszka sama. Teraz ma niewielką
emeryturę. Ja pomagam jej od kilkunastu lat.
Ponieważ zawsze brakuje jej pieniędzy, a moje możliwosci nie są
nieograniczone - próbowałam różnych technik: kupowałam jedzenie i
inne produkty do domu; dawałam pieniądze; potem zaczęłam płacić
rachunki ( jak udało mi sie doprowadzić do tego,że trafiają na mój
adres) i co tydzien przelewam 300 zł.
Mama zawsze mówiła,że ciężko pracuje, dniami i nocami, dla mnie, dla
przyszłych pokoleń. Zawsze wydawała więcej niż miała.
Od lat nie pracuje - probowała róznych zajęć, ale było krótko i
konczyło się konfliktami.
Od lat dzwonią do mnie rózne osoby, że mama jest im winna pieniądze.
W ostatnich latach zadłużyła się także w bankach, grozi utrata domu.
Są to ogromne sumy.Nie mozna dowiedzieć się dokładnie jakie.
Powiedziałm, że jej długów nie płacę.
Z większością rodziny i przyjaciół jest pokłócona.
Mama żąda ode mnie więcej pieniedzy, od pozostałej rodziny też.
Daję tylko na utrzymanie.Kiedy odmawiam na inne cele - słyszę jaka
jestem zła, głupia, i ... nie chcę nawet powtarzać.
Większość rzeczy jakie robię ( zawód,praca, wychowanie dzieci,
wyjazd na wakacje) robię wg niej niewłaściwie. Przykre komentarze są
często przy dzieciach, więc ograniczam kontakty.
Dotychczas moja sytuacja była dobra. W ciągu ostatniego roku odszedł
mój mąż, w wyniku choroby (depresja) straciłam dobrą pracę.
Pracuję, ale dochody mam małe. Gdyby nie dobrowolne alimenty ,
musiałabym zabrać dzieci ze szkoły, sprzedać dom.

Wiem,że mama powinna zasięgnąć porady terapeuty, psychiatry, ale ona
nie słucha nikogo. Chyba jest zadowolona z tego co robi.

Do końca życia muszę utrzymywać moją mamę, niezależnie od tego co
zrobi. A jeśli nie dam rady?

[marzeka1]

Istnieje coś takiego jak obowiązek alimentacyjny, ale chyba przysługuje np. rodzicom, gdy nie mają źródeł dochodu itp. Twoja matka ma emeryturę.Tyle lat byłaś bardzo dobrą córką, pomagając jej finansowo, czego nie doceniła (taki obraz wyłania się z opisu), za to uważa, że masz obowiązek jej finansowania, a ona może beztrosto kasę wydawać. Trochę "rozpuściłaś" mamę.To dorosła osoba,może dorobić, a że ma trudny pewnie charakter, dlatego pracy nie utrzymuje. jeśli możesz, pomagaj, ale tak konkretnie:żywność, jakiś rachunek, nie dawałabym kasy do ręki. W jakiś spsoób spróbowałabym się zabezpieczyć, by długi matki (ma z finansami problem, bo nie potrafi zażądzać kasą) nie obciążały ciebie. No i w żadnym razie nie pozwoliłabym się na wyzywanie, tym bardziej przy dzieciach. Warto też matce wprost powiedzieć, że zmieniła się twoja sytuacja finansowa i nie możesz za bardzo jej w taki sposób pomagać.Matka zachowuje się trochę jak dziecko, które wrzeszczt: chcę, daj, a potem leci wydac wszystko, co dostanie. A jest przecież dorosła. Naprawdę nie zazdroszczę sytuacji.Pozdrawiam.

[nataliak9]

z tego co piszesz dajesz mamie 4x300 plus rachunki. wydaje mi sie,
że jest to kwota obciążająca budżet samotnej kobiety z dziecmi.
ponieważ mama ma emeryturę, spokojnie możesz ograniczyc wydatki na
nią do kwoty, która dla ciebie będzie stosowna. mama nie szanuje
pieniędzy i nieodpowiedzialnie podchodzi do sprawy. warto zwrocic
mamie uwagę, że to teraz ty masz gorszą sytuację i pod twoją opieką
są dzieci, o które przede wszystkim musisz zadbac także finansowo.
wydaje mi się, że jezeli twoja matka nie jest głodna i chora i bez
dachu nad głową nie może miec do ciebie pretensji a cała kwota ponad
to, to tylko twoja dobra wola i piekny gest, na który ma prawo cię
nie stać.nie ma w tym nic złego. pozdrawiam.

[nataliak9]

aha, dodam jeszcze, że oficjalne przelewy to jest darowizna. w
obrębie córka-matka są zwolnienia podatkowe do pewnej kwoty rocznie,
a i tak należy to zgłosic do urzedu. żebys sie nie wkopała w jakies
kłopoty, skoro mama jest dłużniczką ktos kiedys może chciec ją
posprawdzac. nigdy nie wiadomo. pozdrawiam.

[arwen8]

aaaammmm1 napisała:

> Do końca życia muszę utrzymywać moją mamę, niezależnie od tego co
> zrobi.

Wcale nie musisz. Po prostu uległaś szantażowi emocjonalnemu, który
matka skutecznie stosuje prawdopodobnie od wielu lat. Czas zdać
sobie z tego sprawę i zmienić swój stosunek do pewnych spraw.

[burza4]

jesteś zmanipulowana i czujesz się zobowiązana. Tylko to nie jest
pomoc, a wyręczanie dorosłej osoby i ponoszenie konsekwencji jej
beztroski. Od lat dajesz jej dotową do spożycia rybę zamiast wędki -
nic dziwnego że nie ma żadnej motywacji żeby coś zmienić w swoim
życiu.

sytuacja dojrzała do ostrych działań. Łatwo powiedzieć, żeby
przestać pomagać, ale jeśli matce grozi utrata domu - to
konsekwencje tego będą dla córki odczuwalne. Bo przecież nie dopuści
do tego, żeby matka została bezdomna?

wcześniej czy później czeka cię ostra i bardzo nieprzyjemna rozmowa.
Pomoc musisz ograniczyć do niezbędnego minimum, bo zdaje się że
twoja matka jest typem, który potrafi wydać absolutnie każdą sumę.
Więcej dasz - więcej roztrwoni, a ty zubażasz w ten sposób własne
dzieci. Twoja sytuacja jest przecież skomplikowana, musisz mieć
pieniądze na czarną godzinę dla własnych dzieci, na ich przyszłość.

płacić rachunki, ale też nie bezkrytycznie. Można założyć np.
ogranicznik rozmów na telefonie, kropla w morzu ale zawsze coś.
Swoją drogą - kto jej dał kredyty przy minimalnej emeryturze? pod
zastaw domu też nie dają tak znowu chętnie... skoro mowa o domu - to
skoro i tak może go stracić - trzeba podjąć temat sprzedaży (a może
wynająć komuś pokój?). Może dałoby się jeszcze z tego co zostanie
kupić jej jakieś lokum i coś odłożyć? Jeśli się nie zgodzi, a pewnie
tak będzie - nie pozostaje ci nic innego jak zastosować szantaż.
Czyli - odciąć kasę zupełnie na jakiś czas, póki to jej nie
otrzeźwi. Pogadać z rodziną, ustalić wspólny front, dowiedzieć się
przede wszystkim co ona robi z tą kasą?

Przecież skoro emeryturę ma - to ma przynajmniej 600 zł dochodu, +
1200 od ciebie i popłacone rachunki i zrobione zakupy! jak na
dzisiejsze czasy prawie 2 tysiące na ekstra wydatki starszej osoby
to bardzo dużo. Twoja matka z takimi dochodami na tle innych
emerytów jest wręcz zamożną osobą.

nie możesz z tym zwlekać, bo za chwilę twoja matka będzie miała
minimalne szanse na podjęcie pracy, a ty będziesz miała na głowie
jej rachunki jeszcze kilkadziesiąt lat. W stosunku do niedołężnej
staruszki istnieje obowiązek alimentacyjny, ale póki co - matka jest
w takiej sytuacji na własną prośbę.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Formalnie oczywiście istnieje obowiązek alimentacyjny wobec
rodziców, nawet ustalany sądownie. Ale wtedy również sąd bierze pod
uwagę możliwości finansowe osoby zobowiązanej oraz realne potrzeby
osoby uprawnionej.
To oficjalnie.
Wiele dorosłych dzieci pomaga swoim rodzicom z własnej woli, bo są
takie potrzeby i są takie możliwości, a przede wszystkim jest więź
Jest to normalne zachowanie w rodzinach, gdzie należy wspierać
słabsze czy mnie wydolne czy też chore osoby. Może się to odbywać
poprzez pieniądze lub poprzez osobistą pomoc czy opiekę.
Z tego co Pani pisze nie wynika, że istnieje jakakolwiek taka
potrzeba po stronie Pani mamy. Natomiast mama ma zdaje się kłopot,
który nosi cechy zaburzenia kontroli impulsów ( popędów ). Polega on
na pewnej niezdolności do powstrzymania się od działania
impulsynego, które jest niebezpieczne nie tylko dla niej , ale i dla
innych. Zaspokojenie potrzeby przynosi ulgę.Jest wiekle takich
zachowań np: piromania, kleptomania, hazard. Jest w tym także i
nawykowe pożyczanie pieniędzy, wydawanie ich na zbędne rzeczy,
rodzaj niefrasobliwości. Oczywście mama tego w ten spsób nie widzi i
nie zobaczy bez fachowej pomocy psychiatrycznej. Jeśli nadal Pani
będzie tak postępować wobec mamy , bedzie wspierać Pani jej chorobę
i ona nie zobaczy nigdy realności. Trzeba pomoc ograniczyć. np:
tylko do płacenia rachunków za świadczenia, bo to może mieć Pani pod
kontrolą. I to nie wszystkich. Wyznaczyć limit - 400 zł miesięcznie
i nie odstępować od tego.
Ten temat należy wyraźnie oddzielić od relacji między Wami czyli od
tego że mama jest wobec Pani krytyczna , niesprawiedliwa,
niezadowolona itp. Takie zachowania mamy sprzyjają Pani poczuciu
winy i tym szybciej daje Pani pieniądze zupełnie niesłusznie.
Proszę zastopować pomoc dla dobra mamy. Inaczej, jak w takich
sytuacjach stanie się Pani osobą współuzależnioną. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[aaaammmm1]

Bardzo dziękuję za wszystkie mądre i życzliwe słowa.
Gdzieś w środku zdaję sobie sprawę, że ciągle daję rybę, a nie
wędkę. I że wspieram jej "nałóg".
Wiecie jak ciężko jest powiedzieć NIE matce, kiedy jeszcze sama nie
jestem w biedzie?
Postanowiłam zorganizować ostatnią poważną rozmowę- pojedziemy do
niej razem, kilka osób z najbliższej rodziny. Może to nią
wstrząśnie. Może coś się zmieni. Może ja będę miała czyściejsze
sumienie.

[aaaammmm1]

I jeszcze jedno: wiem,że kiedy ograniczę pomoc finansową, np. tylko
do rachunków, moja mam przede wszystkim przestanie kupować jedzenie.
Po prostu ma pustą kuchnię i lodówkę. Mówi,że głoduje.

Nie jestem w stanie wozić jej jedzenia raz na tydzień - trudno ją
zastać w domu, a ja też nie chcę tam bywać.

[arwen8]

aaaammmm1 napisała:

> I jeszcze jedno: wiem,że kiedy ograniczę pomoc finansową, np.
> tylko do rachunków, moja mam przede wszystkim przestanie kupować
> jedzenie.

Nie lubię używać słowa "musisz" w stosunku do innych ludzi, ale w
tym przypadku jest ono konieczne. Musisz uzmysłowić sobie jedną
ważną rzecz: ta decyzja o nie kupowaniu jedzenia i głodzeniu się
będzie decyzją Twojej matki. I tylko i wyłącznie JEJ decyzją. To nie
będzie Twoja wina! Wiem, jak ciężko jest to zrozumieć i nie czuć się
winną, ale taka jest prawda. Twoja matka ma prawo i obowiązek
decydować o swoim życiu. Nawet gdyby chciała zagłodzić się na
śmierć, nie możesz jej tego prawa odebrać. To nie jest Twoja
decyzja.

[kicia031]

Wiecie jak ciężko jest powiedzieć NIE matce, kiedy jeszcze sama nie
> jestem w biedzie?

No bardzo slusznie, zaczekaj az ty i dzieci nie bedziecie mieli co jesc i
zamieszkacie w schronisku, wtedy z czystym sumieniem przestaniesz dawac matce
kase na rozpieprzanie.

[aaaammmm1]

Dzięki za dobre i mocne słowa.
Rozmawiałm też z psychologiem ( chodzę na terapię), ona twierdzi, że
prawdopodobnie to choroba. Teraz myślę, jak doprowadzić do spotkania
z lekarzem .
Odbyliśmy rozmowę z moją matką. Nadal nie uznaje niczyich racji ;
uważa, że jest w porządku, leczyć się nie chce ( obraziła się na
taką sugestię).
często oskarża nas - rodzinę - że jesteśmy przeciwko niej.

Nie zaprosiłam jej na święta , pierwszy raz w życiu.
Głupio mi, ale to były spokojne, miłe święta w dużym gronie rodziny.
Pierwszy raz od lat.