okropne święta

[alicjajulia]

Witam Was poświątecznie juz prawie. Jak minęły święta? U mnie było strasznie,
nie potrafiłam usiąść do świątecznego stołu. Co roku każde święta spędzaliśmy
na działce u moich rodziców. W tym roku kompletnie nie miałam ochoty tam
jechać, ale wiem, że gdybym nie pojechała to moja rodzina przyjechałaby do
mnie, żebym nie była sama. Dletego zdecydowałam się jechać, postanowiłam wziąć
tabletki uspokajające i się przynajmniej wyspać. Ale gdy przyszedł czas
wielkanocnego śniadania i okazało się, że przy tym świątecznym stole jest tak
strasznie pusto, choć brakuje tylko jednej osoby nie mogłam się opanować.
Dzieci patrzyły wystraszone, a ja wyłam tak, jak chyba nie wyłam od dnia
śmierci Artura. Mój ojciec zawsze składał wszystkim życzenia, przed
podzieleniem się święconym jajkiem i tym razem mówił coś o nadziei, żeby nigdy
nie tracić i o wierze w Zmartwychwstanie i życie wieczne, a ja miałam ochotę
krzyczeć ZAMKNIJ SIĘ!!! NIC MNIE NIE OBCHODZI ŻYCIE WIECZNE!!! JA CHCĘ ŻEBY ON
WRÓCIŁ!!! Potem moja siostra poprosiła o modlitwę za mojego męża, a ja nie
mogłam wykrztusić słowa, chociaż tak wiele chciałabym powiedzieć. Wreszcie
mama wydusiła z siebie słowa modlitwy, ale śniadanie przebiegło w grobowej
atmosferze. Cały dzień czekałam tylko, żeby już wreszcie się skończył i żebym
mogła iść spać. A dziś rano jak najszybciej spakowałam się i wróciłam do domu.
Tak minęły mi pierwsze Święta Wielkanocne bez mojego ukochanego. Nareszcie się
skończyły.

[anula123-0]

Witam.Moje święta też były okropne.Co roku chodziliśmy razem z
koszyczkiem tym razem poszłam sama z dziewczynkami.Czułam się
okropnie.Te trzy dni świat wydawały mi się wiecznością.Cieszę się że
już po świętach.Już nigdy żadne święta nie będą miały takiej mocy
jak żył Adam.Bo jak tu się cieszyć jak niema ukochanej osoby obok
siebie.Zamiast być łatwiej bo mówią że z czasem jest lepiej to u
mnie na odwrót,im więcej czasu mija tym jest gorzej,ale jeszcze nie
wierzę w to że GO niema

[kasik2222]

ja nie poszłam z koszyczkiem, nie dałabym rady. W niedzielę do
rodzicow musiałam pójśc nie darowaliby mi , w poniedziałek nie
poszłam nigdzie. Czułam się koszmarnie, tak jak zaraz po jego
śmierci. To prawda że czym więcej czasu mija jest gorzej. Dziś mija
4 miesiące odkąd Go nie ma. Mam wrażenie że nie przeżyję bez niego
ani chwili dłużej. Na nic moglitwy i wiara w życie wieczne. Ja też
chcę żeby wrócił.

[erybka77]

To też moje pierwsze swięta bez niego... Okropne, koszmarne..Swięta
Zmartwychwstania,które powinny niesc nadzieję a niosą ból..Ja też
chcę Go tu i teraz..Kompletnie sie rozsypałam.Nie ma go 2 miesiące,
a dzis na dodatek nasza córcia konczy pół roczku i wracają do mnie
te wszystkie chwile jak On ją witał na swiecie trzymając mnie za
rękę.. Nie wiem, ale nie wyobrażam sobie kolejnych swiąt i kolejnych
bez niego...

[nika019]

Chociaż czytam Wasze posty od kilku tygodni, piszę pierwszy raz.
To też były moje pierwsze tak smutne święta. Dzisiaj mija 6 tygodni
od najsmutniejszego dnia w moim życiu. Moja rodzina na całe szcęście
zrozumiała ,że nie mam siły celebrować świąt rodzinnie. Nie miałam
ochoty na życzenia, rozmowy,kolejne pocieszenia. Spróbowałyśmy z
córką przeżyć te dni na swój sposób , nie narzucając sobie niczego.
Czy się udało ? No może nie do końca.
Jak mam dalej żyć , nie wiem . Podobnie jak wam trudno mi widzieć
sens w tym co się stało . Wiem,że żyć ( a może lepiej powiedzieć
trwać ) muszę dopóki córka, nie dojrzeje na tyle by móc samodzielnie
podejmować w miarę rozsądne decyzje . A to jeszcze trochę potrwa.
Pozdrawiam serdecznie,dziękuję ,że jesteście.

[samela_0]

Najgorszy był dla mnie widok par zakochanych w sobie niosących razem
koszyk a wieczorem ich wpólny spacer. Wysłuchiwanie o planowaniu
ślubu znajomych itd. Wiem,że to jest chore ale na razie niemoge
znieść widoku ludzi szczęśliwych.

[seferis2]

Witam,
ja już od bardzo dawna, bo prawie 7 lat jestem sama. Święta? Żeby przetrwać
zburzyłam cały porządek. Uwielbiałam kiedyś i Wigilię i i trwające cały dzień
śniadanie wielkanocne..Kiedy zostałam sama okazało się, że nie ma w nich żadnej
radości. Przez chyba 2 lata starałam się przemóc, robiłam to co kiedyś i takie
tam bezsensowne pozoranctwo.
Od dawna całkowicie zmieniłam to, jak je spędzamy z córką. Lenistwo, komedie
romantyczne i ulubione jedzenie. Nie wiem , jakie Wy macie doświadczenia, ale mi
to pomogło. Nawet to, że trochę okrutnie nie spotykam się z rodziną. Czasami
jest tak, że bycie z bliskimi bardziej boli
Lilu

[dakota28]

witam. Ja nie miałam ochoty na te święta, zresztą straciłam
jakąkolwiek wiare. Mineło 2,5 miesiąca, spędziłam świeta sama,
odmówiłam wszelkich wizyt, na sniadanie zrobiłam sobie kanapke i
pojechałam na cmentarz. W poniedziałek swiąteczny wypadły urodziny
mojego męża- skończyłby 27 lat. Okropny kryzys- 2 dni wycia w
próżnie, a tak lubiłam swięta. Teraz nawet nie wierze. Bóg którego
ja znałam był miłością, więc nie mógłby mi zabrać męża w 18 dni po
ślubie, w 4 miesiace przed narodzinami Jego syna, WIĘC JAKIE ŚWIĘTA,
W CO WIERZYĆ??????

[ziutawdowa]

a ja uciekłam od swiąt. W Boga już nie wierzę, Nie ma go - to
wszystko pic. Wyjechałam z dzieciakami. BAsen. TV, spacery. To
pozwoliło mi nie myśleć. Ale najbardziej dołuje mnie jak ktoś po 3
miesiącach od jego śmierci składa mi kondolencje. Wszystko wraca. I
ryczę i piję po nocach ...