ciągłe ucieczki

[agrestka1]

ja akurat mam problem nie z pratnerem a z dzieckiem ale niestety na
nasze relacje ma to też wpływ
moja czterolatka ciągle nam ucieka i juz nie wiemy jak jej tłumaczyć
żeby tego nie robiła, żadne prośby, groźby i kary nie pomagają przy
każdym wyjściu trzymamy ją za rękę a ona i tak potrafi się wyrwać i
uciec, doszło do tego że nie chodzimy z nią w miejsca gdzie jest
dużo ludzi lub w miejca z których nie będzie potrafiła trafić do domu
i oczywiście przy każdej ucieczce obwiniamy się nawzajem z mężem o
to które z nas nie dopilnowało
już nie wiemy jak jej wytłumaczyć,że ma się trzymać blisko nas dla
własnego dobra

[miacasa]

moja koleżanka wyprowadzała swojego 4-latka na smyczy (takie specjalne szelki),
w sklepie pozwoliła mu się kilka razy "zgubić" i to była dla niego najlepsza
nauka - sam zaczął się pilnować

[roza06]

Ten pomysł z "celowym, kontrolowanym zgubieniem" dziecka nie jest zły. Nasza
córka tez lubiła sobie wędrować sama po sklepach a wiadomo w miejscach gdzie
jest dużo ludzi wystarczy na sekundę się odwrócić i dziecko znika.
Dwa razy się zgubiła i teraz sama pilnuje się nas. Oczywiście za kazdym razem
cała akcje trwała kilka minut (nerwowych) ale za każdym razem personel sklepu
wywołał nas przez głośniki. Oczywiście córunia obraz nędzy i rozpaczy.
Zapłakana, zasmarkana, ale zrozumiała że to nie jest przyjemność i od tej pory
trzyma sie blisko nas.
A obwiniać sie nie ma sensu bo jak napisałam czasami wystarczy dosłownie chwila
nieuwagi i nie ma dziecka.

[agrestka1]

już próbowaliśmy, tłumaczę jej że jak się zgubi to ma iść do
policjanta jak jest a jak nie to do jakiejkolwiek pani z dzieckiem i
tak ją raz zostawiliśmy i jak mała podeszła do pani z dzieckiem i
powiedziała że się zgubiła to odczekaliśmy chwilkę i podeszliśmy, bo
też co takiej kobiecie powiedzieć że testujemy dziecko? i oczywiście
umoralnianie potem " a widzisz co by było..." a i tak na koniec mała
komentuje "ja i tak wiedziałam, że mnie znajdziesz"

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Jest taki etap w rozwoju dziecka, w którym dziecko, ożywione swoją
samodzielnością i mobilnością, oddala się od rodziców czy opiekunów. Zwykle
towarzyszy temu kontrolowanie gdzie są opiekunowie, co nie oznacza szybkiej
rezygnacji z samodzielnej wyprawy oraz powrót. Powrót jest tu ważnym momentem.
Dziecko upaja się swoją samodzielnością, ale potrzebuje poczuć, że może wrócić
do bezpiecznej bazy jaką stanowią rodzice i poczuć z jednej strony swoje
zwiększone możliwości z drugiej bezpieczeństwo. To co opisałam dzieje się zwykle
nieco wcześniej , w okolicy 2, 3 roku życia. Może ten okres u Waszej córeczki
wydłużył się. Jeśli poza tymi incydentami pozostałe zachowania dziewczynki nie
budzą Państwa zastrzeżeń czy nie powodują kłopotów wychowawczych, to
polecałabym inną metodę. Spowodowanie, że powrót córki z "zaginienia" powitacie
z zadowoleniem, ucieszycie się na jej widok i nie ukarzecie reprymendą czy
sankcjami. Można powiedzieć coś o niepokoju z jakim jej wypatrywaliści.
Oczywiście droga córki musi być kontrolowana, tak aby nie przydarzył się jej
na prawdę nieszczęśliwy wypadek. Pochwalcie samodzielność dziecka . Może ona na
to czeka.
Rozumiem, że takie zachowania dziecka budzą dużo lęku w rodzicach, rozbudzają
uzasadnione fantazje o różnych wypadkach oraz nadwyrężają poczucie
odpowiedzialności rodziców. Lękowi temu często towarzyszy złość, że dziecko
przysparza kłopotów i naraża rodziców na strach o życie dziecka, stąd szybka
chęć karania, karcenia i roztaczania czarnych scenariuszy.
Nie zachęcam do pozostawienia dziecka bez opieki lu do niefrasobliwości, ale
może taka opcja wychowawcza pomoże.
Jeśli natomiast córka wykazuje również taki brak dyscypliny w innych momentach,
a ucieczki są jedynie kolejnym tego wystrojem, warto się zastanowić nad jej
charakterem, Waszymi relacjami lub zmianą czy też dostosowaniem metod
wychowawczych do temperamentu dziewczynki. Agnieszka Iwaszkiewicz

[kicia031]

Pamietam, jak kiedys na dworcu w krakowie, by kupic spokojnie bilet,
do czego potrzeba 2 rak, musialam przypiac swojego 4-latka do
walizki paskiem do przypinania parasola...

Moze to uda sie jakos przetrzymac do czasu, az troche zmadrzeje?

[verdana]

A co robicie, prócz pogadanek, gdy ucieka?
ja w takim przypadku natychmiast wracalam do domu, niezaleznie jak
atrakcyjne miejsce miałoby to byc. Polecam - działa świetnie.
najlepiej np, kupić bilety do kina, do jakiegos atrakcyjnego
miejsca, wybrac się na zabawe z ulubiona kolezanką - i gdy dziecko
uczieknie natychmiast zawrocic do domu, komentujac po drodze, jaka
ogromna przyjemność dziecko ominęła i ze w domu, za uczeczke będzie
dodatkowa kara - i tego dnia nie bawić się z dzieckiem, nie czytac
mu, zostawic w pokoju i za kazdym razem powtarzac - nie wolno
uciekac, ZAWSZE wrocisz do domu i bedziesz się bawila sam, jesli
uciekniesz.
Powinno minąć.

[agrestka1]

niestety i metodę kar i powrotów niezależnie od tego gdzie jesteśmy
już stosowaliśmy -nic nie pomaga

corka kolezanki taka byla...

[eastern-strix]

...szczerze mowiac, to byla nieznosna i czasem trudno bylo z nia wytrzymac jak
sie gdziesz szlo,bo darla sie i wyrywala 'dla popisu'.

kiedys poszlysmy do galerii handlowej i niestety,mala zniknela doslownie w
ulamku sekundy. oczywiscie kolezanka spanikowala,ja tez. szukamy,szukamy, az w
koncu odzywa sie megafon i gadaja,ze dziweczynka w czerwonek czapeczce itp.
Pobieglysmy, mala zaryczana. Od tej pory sama sie pilnuje. Okazalo sie,ze 'dla
zartu' otworzyla drzwi dla personelu i pobiegla przed siebie, no i sie zgubila.

Nie polecam,bo to bylo straszne, a poza tym ktos mogl ja porwac itp.

Ale takie 'kontrolowane' zgubienie moze pomoc.

Jak ja sie mojej Mamie chowalam,to ona mi sie kiedys schowala za drzewo w parku
i pomoglo. Oczywiscie zrobila to zaraz po tym,jak musiala mnie szukac przez 10
minut. Nie pamietam tego,ale opowiadala.