O Monecie i impresjonizmie - w odcinkach

[teklat]

Jest wiosna roku 1874. Wiek „pary i elektryczności” trwa w pełnym rozkwicie.
Urzeczenie koleją żelazną, tą wielką zdobyczą cywilizacyjną, widać w
twórczości malarzy, powieściopisarzy i poetów. Właśnie Remington wynalazł
maszynę do pisania, za dwa lata Edison pokaże światu pierwszą żarówkę, za
pięć lat wszyscy nieufnie będą się przyglądać wynalazkowi pana Bella.
Upokorzona Francja liże rany po przegranej z Prusami wojnie i proklamowaniu
III Republiki, pierwsze powstanie proletariatu przeciwko burżuazji zakończyło
się klęską… A Paryż odbudowuje zniszczenia wojenne i wbrew wszystkiemu –
żyje. W oparach absyntu, zielonego trunku modnego od czasów podboju
Algierii, powstają znaczące dzieła literackie, takie jak na
przykład „Statek pijany” Rimbauda, czytelnicy otrzymują nową powieść
Verne’a „W 80 dni dookoła świata”, a miłośnicy opery niebawem będą mogli
obejrzeć premierowe przedstawienie „Carmen”.

Ciąg dalszy nastąpi (o ile oczywiście ktoś chce to czytać)

[qwerty.tarnow]

Paintings coin - fajnie! Będziem czytać Twoją
opowieść. Tylko nie pisz jak kryminał i nie przerywaj w najlepszych
odcinkach. ;-)

[teklat]

Obrazy Moneta też będą, a tymczasem macie "Statek pijany"

www.poema.art.pl/site/itm_145.htm
"Carmen" niestety nie dam rady... :))

[qwerty.tarnow]

Rzeczywiście "pijany", bo ... nic nie ma. :-(

[teklat]

a to ciekawe, bo mi sie otwiera...

"Statek pijany"
Prądem Rzek obojętnych niesion w ujścia stronę,
Czułem, że już nie wiedzie mnie dłoń holowników;
Dla strzał swych za cel wzieły ich Skóry - Czerwone
I nagich do pstrych słupów przybiły wśród krzyków.
Nie dbałem o załogi po wsystkie me czasy,
Ja, dźwigacz zbóż flamandzkich, angielskiej bawełny.
Gdy się z holownikami skończyły hałasy,
Gdzie chcialem, ponosiły mię Rzek spienione wełny.
Pośród wściekłych kołysań przypływów, odpływów,
Ja, pzeszłej zimy głuchszy nad mózgi dziecinne,
Biegłem! Tryumfalniejszych nie zaznaly dziwów
Półwyspy wzięte lądom przez bezdrożne płynne.

[qwerty.tarnow]

Może jutro mi się uda i nie będą wyskakiwać błędy...

[caro333]

Ja się zapisuję na przyspieszony kurs impresjonizmu!:)Skoro Tekla chce darmowo
nas szkolić...Przy okazji podaruje nam pewnie parę fajnych linków.Wchodzę!

[qwerty.tarnow]

caro333 napisał:

> Wchodzę!

Henio Lermaszewski - serial "Dom".

[caro333]

Gratuluję pamięci!:)

[qwerty.tarnow]

"Nie ma to tamto". ;-)

[caro333]

Ja znam wersję "nie ma zmiłuj się,ten tego, to tamto".Ale Nie z TV tylko z
życia.

[caro333]

A swoją drogą - znów skręt - od Moneta do slangu.I jak tu sie w tych wszystkich
wątkach połapać?Rośnie we mnie (te niemieckie geny!)pragnienie
uporządkowania,posprzatania...ale tłumaczę sobie,że to,co rozwichrzone i
niepoukładane też może być piękne.

[qwerty.tarnow]

Z biegiem czasu się przyzwyczaisz. Mnie to też z samego początku raziło, ale
taka jest secyfika tego forum. I za to mu jestem wdzięczny. Nauczyłem
sięinaczej patrzeć na wszystko.

[caro333]

Chciałbym jeszcze zapytać Teklo,jeśli mamy pogadać o impresjonizmie,jak
sądzisz,dlaczego impresjoniości( i post-)cieszą się tak długo tak dużą
popularnością?Tematyka,technika...?Romantyczność,rewolucyjność...?Wszystko po
trochu?Bardzo jestem ciekaw Twoich opinii(np.na marginesie kolejnych wykładów).

[teklat]

Przede wszystkim dlatego, że to sztuka zmierzająca ku nowoczesności, nie tak
poważna jak dzieła wielkich mistrzów. Jest atematyczna - to, co przedstawia
jest jasne i oczywiste - są to najczęsciej pejzaże, portrety, martwe natury. Do
ogladania i rozumienia dzieł wielkich mistrzów trzeba, a w każdym razie warto
mieć pewne przygotowanie - znajomość historii, Biblii, mitologii greckiej i
rzymskiej, znajomość literatury, rozpoznawać symbole i alegorie... Spróbuj
przyjrzeć się "Wrotom raju" Ghibertiego - ciekawe ile historii biblijnych uda
Ci się rozpoznać, i ile przedstawionych tam postaci bedziesz umiał nazwać....
www.artchive.com/artchive/G/ghiberti/gates_of_paradise.jpg.html
Tu - w impresjonizmie - wystarczy mieć wrażliwość i chęć zagłębienia się w
pełne świetlnych refleksów krajobrazy. I jeszcze jedna rzecz - bardzo
praktyczna - obrazy impresjonistów były malowane na mniejszych formatowo
płótnach.

[teklat]

Za znawcę, a przynajmniej adoratora sztuk plastycznych, uważa się prawie każdy
paryżanin. Na Salony i wielkie międzynarodowe wystawy malarstwa przychodzą
tłumy – malarstwo jest sztuką popularną nie tylko wśród sfer wyższych, jest
rozrywką dla wszystkich. Gusta i opinie kształtują krytycy, często
niespecjalnie znający się na sztuce, stronniczy i zapalczywi pismacy
codziennych gazet. Krytyka i wyśmiewanie dotyka nie tylko malarzy-nowatorów,
dostaje się również i akademikom, przedstawicielom tradycyjnie pojmowanej
sztuki.
W oficjalnym Salonie wystawiane są prace wyselekcjonowane przez komisję
akademicką. Akademizm rządzi! Jego istotą jest przekonanie, że sztuka należy do
dziedziny intelektu, a nie rzemieślniczej praktyki, ma jasno określone zasady,
jej celem jest osiągnięcie piękna. Sztuka akademicka jest podporządkowana
wzorom uznanym za doskonałe; charakteryzuje ją także staranne wykończenie
dzieła. I gdzie tu miejsce dla artystów, których dzieła wydają się być zaledwie
szkicami dzieł? Oni już wiedzą, że Salon ich nie uznaje lub prawie ignoruje.
Jest też Salon Odrzuconych, tam wystawia się te prace, których akademickie jury
nie zakwalifikowało do wystawy w Salonie oficjalnym. Ale oni mają inny plan.

[teklat]

Paryska publiczność trochę już przywykła do skandali. W minionych latach
kilkakrotnie wystawiano ją na różne próby… W Salonie Odrzuconych pokazywano
wcześniej „Śniadanie na trawie” Maneta, tajemnicze, dwuznaczne dzieło…
www.abcgallery.com/M/manet/manet6.html
Dlaczego kobieta na obrazie jest naga, a mężczyźni obok niej pozostali ubrani?
I czemu tło obrazu dziwnie przypomina sztuczne dekoracje z malarskiego atelier?
Czy przypadkiem artysta nie kpi sobie z uświęconych muzealnych tradycji?
Urzekające dzieło, mimo – a może za sprawą – tych niekonsekwencji i
niejasności, z prześliczną martwą naturą, która przez swoje wychodzenie z kadru
należy bardziej do widza niż do postaci przedstawionych na obrazie.
I „Olimpia” parę lat później wystawiona w oficjalnym Salonie…
www.abcgallery.com/M/manet/manet7.html
Obraz prowokuje swoimi odniesieniami do poprzednich przedstawień nagich
kobiet „Mai nagiej” Goyi, czy „Wenus z Urbino” Tycjana. Tamte panie były
uwodzicielskie lub pełne sennego wdzięku, a tu mamy wpatrującą się w nas
beznamiętnie prostytutkę. Ona nie jest nawet wyzywająca, pozbawiona wszelkich
emocji czy erotyzmu leży sobie odziana w czerwony kwiat we włosach i złotą
bransoletę. To denerwujące i oburzające dla paryskiej publiki, że autor narusza
podstawowe funkcje sztuki malarskiej. Gdzie są wzruszenia, które obraz ma
wywołać? Gdzie historia, która zazwyczaj opowiedziana jest w obrazie? Poza tym –
to prawie czysta pornografia! No i niech pan Manet trochę popracuje nad
warsztatem, bo obraz ma ewidentne braki… Zgorszenie minęło, pozostał jeden z
piękniejszych aktów kobiecych w europejskim malarstwie.

co mnie pociaga w impresjonizmie

[1gomez]

wzajemne przenikanie sie kolorow i ksztaltow.miekki nastroj bez okreslonych
konturow.nostalgia chyba.
co tam. czekamy na wiecej

Impresjonizm, Monet - następny odcinek

[teklat]

Ale tymczasem trzeba z czegoś żyć. I gdzieś wystawiać swoje prace… Od czasu
skandalu z „Olimpią” minęło już parę lat, a widoki na wystawianie ich w Salonie
dalej marne. Grupa zaprzyjaźnionych artystów, do której należą między innymi
Manet, Renoir, Monet, Pissarro i Sisley postanawia wziąć sprawy w swoje ręce.
Ich obrazy nie są tak potężnych rozmiarów, mogą się zmieścić w każdym
mieszczańskim salonie (o ile oczywiście jakiś mieszczanin zechce je kupić). Są
łatwe w odbiorze - przedstawiają krajobrazy, portrety albo scenki rodzajowe,
przy tym wyłącznie współczesne. Nie trzeba być wykształconym erudytą, żeby
zrozumieć, co taki obraz przedstawia. Sztuka – prosto do sprzedania. To, że
potem osiągnęła niebotyczne ceny, to już zupełnie inna historia.
Zamiast więc czekać na decyzję akademickiego jury, 30 malarzy organizuje
niezależną wystawę swoich prac w atelier fotograficznym Feliksa Nadara.
Sprawiedliwie rozmieszczają swoje obrazy w porządku alfabetycznym i rozwieszają
je w dwóch rzędach. Wśród nich znajduje się obraz zatytułowany przez
autora „Impresja, wschodzące słońce”.

www.abcgallery.com/M/monet/monet36.html
To obraz Claude’a Moneta. Jeden z krytyków obecnych na wystawie skomentował
prześmiewczo, że wszystkie zgromadzone tu dzieła są jakieś „impresjonistyczne”:
niewykończone, szkicowe, bardziej przedstawiające chwilowe „wrażenie” ich
autorów niż rzetelne, zgodne z przyjętymi zasadami oddanie natury. I sam nie
wie, że tak właśnie zaczyna się impresjonizm.

[teklat]

Claude Monet ma 34 lata, parę lat temu poślubił Camille Doncieux, która
pozowała mu do kilku obrazów.
www.abcgallery.com/M/monet/monet6.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet8.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet53.html
Ale jego najbardziej ulubionymi tematami prac są pejzaże. Od dawna już próbuje
uchwycić na płótnie „wrażenie” – plamkę światła na liściach drzew, błysk fali w
nurcie rzeki, mieniący się różnymi odcieniami bieli śnieg. Chce obserwować
naturę i utrwalać to, co ma ona do zaoferowania w danej chwili – o świcie, w
południe, o zmierzchu, we mgle, o każdej porze. Już przed wystawą w atelier
Nadara malował w sposób podobny:
www.abcgallery.com/M/monet/monet13.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet160.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet20.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet165.html
Gdy się ogląda te obrazy, ma się poczucie tymczasowości… za chwilę słońce
zmieni cienie, piasek stanie się bardziej złoty lub upodobni się do śniegu,
śnieg nabierze innych barw, zaszumi wiatr i zamigoczą drobinki światła pomiędzy
liśćmi, załopoczą na wietrze flagi. Wszystko będzie inne, można zacząć malować
na nowo - całkiem inny obraz.

Obraz „Impresja, wschodzące słońce” namalował Monet dwa lata wcześniej. Port w
Hawrze, otulony poranna mgłą i dymem, z pomarańczowym słońcem odbijającym się w
postaci zygzakowatego refleksu na wodzie, został namalowany z niezwykłą
swobodą, dającą wrażenie niewykończenia.
Po co malować latami wielkie płótna, gdy można malować szybciej i więcej?
Podobnie o malowaniu myśli Whistler (to ten, który namalował „Portret Matki”,
utrapienie niejakiego Jasia Fasoli ) i podobne oburzenie wywołuje jego
malarstwo. Jego „Nokturn w czerni i złocie”, wystawiony trzy lata później,
jeden z krytyków określa jako „puszkę z farbą ciśniętą w twarz publiczności”.
www.abcgallery.com/W/whistler/whistler2.html
(przepraszam, ale musiałam, jako wielbicielka malarstwa Whistlera, przemycić tu
choć jedno jego dzieło )

[teklat]

Jak już wspominałam wcześniej, Moneta interesowało malowanie tych samych rzeczy
o różnych porach dnia. Stąd taka mnogość przedstawień na przykład mostu w
Argenteuil, paryskiego dworca Saint-Lazare, katedry w Rouen, widoków Londynu
czy Wenecji albo stogów siana. Krajobraz staje się tylko motywem, punktem
wyjścia kompozycji barwnych, coraz bardziej zanika forma, bryła, kształt,
pozostaje jedynie gra barw i świateł. I impresja, ulotna, trwająca chwilę,
utrwalona jak na fotografii.
Maluje także „Nenufary”, to następny efekt jego poszukiwań kolorystycznych,
sięgający niemal granic abstrakcji.
A, co ja będę opowiadać o nenufarach. Nenufary trzeba zobaczyć… Tak jak Monet:
w świetle zachodzącego słońca, w samo południe, o świcie, o zmierzchu, z
odbiciem pochmurnego nieba, przy niepogodzie…. I widok na wodę – bez nenufarów…
www.abcgallery.com/M/monet/monet112.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet179.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet146.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet125.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet126.html
www.abcgallery.com/M/monet/monet127.html
I to by bylo na tyle. I tak obawiam sie, ze niektorzy poczuli sie lekko
znuzeni. Ale watek powstal na prosbe i zamowienie Gomeza. Obietnica spelniona.

[qwerty.tarnow]

Eee, tam. Ja się znużony nie czuję. Bo wiem, że za każdym razem jak kliknę w
link podany przez Ciebie, to u góry w pasku reklamowym są takie fajne
widoki "natury". :-D Impresjonizm, czy też raczej naturalizm. ;-P

[teklat]

Qwerty, Ty profanie!
Pozostaje mi tylko mieć cień nadziei, że choć jedna osoba - jeśli juz otwiera
zamieszczony przeze mnie link - to po to, by kontemplować dzieło Mistrza, a
nie jakąś goliznę.

[qwerty.tarnow]

A to "Śniadanie na trawie" to co? ;-P
Zaś tak po prawdzie, to na tym pasku reklamowym gołe to są tylko ewentualnie
pola i zwierzęta. Reszta jest ubrana. Może niedokładnie, ale jest. ;-)