Uczę się skręcać

[watersnakes2]

Czy autorka powiedziala to swojemu bylemu? Moze chlopak poczuje
misje i bedzie kazdej kobiecie mowil ze cos z nia nie tak?


Nie chcesz miec prawka? To nie miej, od czegos sa panstwowe srodki
komunikacji.
Nie umiesz gotowac? To naucz sie jesli tego chcesz, a nie bo jakis
kotleciarz Cie obraza.

"Cos nie tak" jest moim zdaniem z kobietami ktore w tanich
krytykantach upatruja zyciowych trenerow.

[squirrel9]

Ale potraficie wyżywac się na dziewczynie! Znam wiele takich kobiet
którym najpierw rodzice (ojciec szczególnie), całe otoczenie
rodzinne, szkoła i koledzy tłumaczyli że do niczego specjalnego się
nie nadają, niczego się nie nauczą,że wiele rzeczy jest dla nich za
trudne. Zana wiele kobiet nieumiejących pływać, nieprowadzących
samochodu - niektóre nie prowadzą mimo posiadanego prawa jazdy. Bo
nawet jeśli zrobiły prawo jazdy to ojciec (matce w ogóle nie
przyszło do głowy by sama robiła prawo jazdy!) nie dałby jej
samochodu a jesli juz to tak krytykował, miał tyle uwag,że
dziewczyna do dziś nie jeździ ze strachu. Znam niektórych mężów,
którzy starszą żonę jazdą samochodem w ogromnym tłoku i
niebezpieczeństwie, po to by ona nie jeździła ich jedynym samochodem
(na drugi ich nie stać). I facet przywozi się z pracy a ona po
drodze targa siaty z zakupami. I daje przykład córce ...
Brawo chłopakowi i brawo autorce wątku,że wyciąga wnioski z
konstruktywnej krytyki. Nie każda krytyka jest nieprzychylna.

[pennies]

Żartujesz? Dziewczyna pisze, że ciągle słyszała, że "coś jest z nią nie tak" i że wpędzało ją to w jakieś poczucie winy i obniżało samoocenę, a ze "stanu niemożności" wydobyła się dopiero po zakończeniu związku. Nie wygląda więc na to, że krytyka faceta była konstruktywna. Wspierający facet na krytyce (wszystkiego) by nie skończył. Ludzie w dobrych związkach dodają sobie skrzydeł,a więc facet w dobrym związku stanowiłby także wsparcie.

Tymczasem autorka odważyła się zaryzykować i zabrać się za coś nowego dopiero, gdy chłopak znikł z pola widzenia. Wydaje mi się więc, że facetowi było bliżej właśnie do tych toksycznych krytyków, których w tym poście tak dobrze opisałaś. To króciutki list, ale wydaje mi się to bardziej prawdopodobne po prostu.

...

Choć oczywiście jest możliwe, że chłopak był sensowny, a to autorka była płaczliwą lebiegą i dopiero po rozstaniu zebrała się do kupy... Trudno wyrokować.

Tak czy siak zawsze dobrze nauczyć się czegoś nowego i spojrzeć na siebie innym okiem. Najlepiej właśnie wziąć się za coś, co "od zawsze" było słabą stroną. To świetnie działa na poczucie własnej wartości. I dobrze robić to tylko dla siebie. A więc brawa dla autorki.

[squirrel9]

Mam inne zdanie. Dołujące jest to gdy ktoś mówi nam,ze niczego nie
zrobimy bo i tak się tego nie nauczymy, że bez sensu jest za coś się
zabierac jak to za trudne. Konstruktywne jest zdziwienie,że czegoś
nie robimy i nawet nie próbujemy bo uważamy,że tego nie będziemy
potrafili zrobić. Lepiej usłyszeć,ze ze mną cos nie tak bo czegos
nie umiem niż to,że ze mną cos nie tak bo coś chce robić.
Jak widać autorka wątku nareszcie spotkała kogoś kto takimi uwagami
zaszczepił małą wiarę w to,że jak nie spróbuje to sama nie pozna
włąsnych mozliwości.

[pennies]

>Jak widać autorka wątku nareszcie spotkała kogoś kto takimi uwagami
> zaszczepił małą wiarę w to,że jak nie spróbuje to sama nie pozna
> włąsnych mozliwości.

Śmiem zauważyć, że tego nie wiesz. Zgadujesz tylko. Stawiasz na tę możliwość. Inny czytelnik postawi na inną. Ja w pierwszej chwili właśnie to zrobiłam. Jednak tak naprawdę tego nie wiem i wiedzieć nie mogę. Ty też nie.

...

[pennies]

Tzn. zaszczepił oczywiście. Ale czy był krytykiem toksycznym czy nie - tego z listu się nie dowiesz. To zagadka na samotny wieczór.

[squirrel9]

Sprawdza się biblijne poznanie "po owocach" :) Jesli autorka wątku
tymi uwagami została zmobilizowana, by robic dla niej rzeczy
niedostępne to nie ma nad czym się zastanawiać czy krytyk był
toksyczny czy nie.
Ja dostaje furii gdy słyszę z góry,ze czegoś nie da się zrobić,że
coś jest "nie dla mnie", że nie zdąrzymy choć jeszcze nie
zaczęliśmy. Działa to dołująco i demobilizująco na wiele osób. Z
taką osoba trudno się pracuje, jeszcze gorzej żyje. Obawiam się,
choć, oczywiście, pewności nie mam,że mógł być to powód rozpadu
związku. Jednnak po tym co pisze autorka, myslę,że z to związek choć
nieudany to pozyteczny. Bo może i bezpiecznie czuje się człowiek
wierząc,ze niewiele może, do niewielu rzeczy się nadaje i niczego
nie musi bo sie nie da i przykro słuchać "coś z tobą nie tak". A tak
naprawdę to jednak coś nie tak (ani prowadzenie samochodu, ani jazda
na nartach, ani pływanie a już najmniej gotowanie nie jest czymś
niemozliwym do nauczenia)i głaskanie po głowie nic nie da.

[echtom]

> Sprawdza się biblijne poznanie "po owocach" :)

Może, ale jakby gorzkie te owoce. Nie rozumiem, po co komuś powtarzać, że "coś z nim nie tak", zamiast po prostu życzliwie go zachęcić i pomóc w opanowaniu przydatnych umiejętności. Inaczej wygląda to na zwykłe dołowanie i dowartościowywanie się czyimś kosztem. Btw. trzeba przyznać, że jak na WO list ciekawy i nawet wiarygodny ;)

[pennies]

No zaraz, chwila. Gotowanie, jeżdżenie na nartach, na rowerze czy samochodem to nie są żadne czynności obowiązkowe. Można tego nie robić, nie umieć i świetnie żyć. I być zadowolonym z siebie człowiekiem. Za "owoce" w postaci frustracji, płaczu i osłabionego poczucia własnej wartości osobiście serdecznie podziękowałabym chłopakowi kopem w dupę. Naprawdę, trucie drugiej osobie, że coś jest z nią nie tak nie jest najlepszym sposobem na zmotywowanie jej do czegoś. Nauka ma sens, gdy jest elementem tzw. samorozwoju, a nie wynikiem presji wymagającego faceta. Nie tędy droga.

A co do osób z podejściem "nie rób tego, bo na pewno ci się nie uda" - pełna zgoda.

Natomiast można nie umieć jeździć na nartach czy samochodem i nie czuć potrzeby nabywania tych umiejętności. W takiej sytuacji bombardowanie "nieumiejącego" krytyką jest nie na miejscu. Nie trzeba głaskać po głowie. Wystarczy zająć się własnym tyłkiem.

PS

[pennies]

Abstrahując już od listu oczywiście.

[squirrel9]

No i dochodzimy do sedna. Ja jeżdżę na rowerze ( w sezonie 2-3 razy
w tygodniu po 50-100km), pływam gdzie tylko mogę, w sezonie jeżdżę
na nartach w prawie każdy weekend. I gdybym dzis poznałą faceta
który nie tylko tego by nie umiał ale i nie prowadził samochodu i
uważałbym,że się niczego nie nauczy i nie musi ... to
podziękowałabym od razu.
Można żyć bez w/w czynności, tylko po co? Mozna nawet życie
sprowadzić na czynności fizjologicznych.

Od listu nie możemy odejść bo dyskusja jest własnie o nim.
Dla mnie to,że autorka wątku zaczęła samorozwój jest własnie
wynikiem działania jej byłego chłopaka. Teraz ona to co robi, robi
dla siebie, nie dla jakiegokolwiek chłopaka.I o to chodzi!!!

[pennies]

>Można żyć bez w/w czynności, tylko po co?

Naprawdę wydaje ci się, że jeśli człowiek nie jeździ na rowerze, na nartach i nie pływa to jego życie nie ma sensu? Rozumiem, że chodzi ci raczej o to, że taki zasiedziały pan nie jest twoim wymarzonym towarzyszem. Ale komu innemu mógłby odpowiadać. Tutaj żadnej prawidłowej wersji stylu życia nie ma. Ludzie mają różne potrzeby.


Od listu nie możemy odejść bo dyskusja jest własnie o nim.
> Dla mnie to,że autorka wątku zaczęła samorozwój jest własnie
> wynikiem działania jej byłego chłopaka. Teraz ona to co robi, robi
> dla siebie, nie dla jakiegokolwiek chłopaka.I o to chodzi!!


No autorka mogła sobie zaczynać dzięki presji wywieranej przez chłopaka, ale to nie rozstrzyga, czy on był toksyczny czy nie. Jeśli autorka się nie wtrąci, nie dowiemy się tego.

A to nie jest takie proste: przecież może być tak, że młoda kobieta, nieco strachliwa i zamknięta, spotyka faceta i zaczynają wspólne życie. I po paru miesiącach zaczynają się jego monologi na temat jej lękliwości albo gnuśności. Monologi, które sprowadzają się tylko do marudzenia i pretensji pod adresem kobiety. Że nie umie pływać, że nie umie upiec ciasta, że nie jeździ samochodem itd. Kobieta czuje się coraz podlej, robi się jeszcze mniejsza i strachliwa. Rozstaje się z facetem i w pewnym momencie łapie, że faktycznie jest emocjonalną łajzą i chce to zmienić. No więc zmienia powolutku.

O ile dobrze odczytuję twój główny przekaz, tutaj odbierasz rolę faceta koniec końców pozytywnie, bo dziewczyna wzięła się za siebie?

Ok. Ale ja bym wolała inny scenariusz: strachliwa dziewczyna spotyka fajnego faceta, który nie podkopując jej poczucia własnej wartości, oferuje jej pomoc w nauce jazdy, zapisuje się z nią na basen, piecze z nią śmieszne ciasteczka na pierwszą rocznicę. I takie romantyczne kwiatki aż do końca ich marnych dni. Tu można z czystym sumieniem stwierdzić, że dziewczyna dzięki chłopakowi przestaje być strachliwą łajzą.

Pierwszy scenariusz to raczej takie podrygi skazańca - zakompleksiona panna radzi sobie z kompleksami. Ta wersja mi się nie podoba i chłopak z tej wersji mi się nie podoba. A wciąż wydaje mi się bardziej prawdopodobna.

(Ale cały czas biję brawa dla autorki, bo co osiągnięcie, to jednak osiągnięcie).

[squirrel9]

Mała korekta - jak sie umie pływać to człowiek nie zapisuje się na
basen tylko po prostu chodzi.Ten kto nie umie pływać musi zaisać się
na naukę pływania. Jeździć samochodem nie uczy chłopak ale
instruktor na kursie prawa jazdy. Być może facet sam gotował bo
dziewczyna nie wierzyła,ze może się nauczyć, i wcale z nim gotowac
nie chciała, równie prawdopodobna wersja.
Może mniej czytaj harlekinów :)
Dla mnie każdy powinien (może dlatego,ze ja tak mam) umiec znaleźć
kilka dobrych stron każdej sytuacji. I tu znajduję. Nie ma co
dywagować jak byc powinno, kto w związku (o którym nic innego niz
domniemania nie mozemy powiedzieć) jak powinien się zachowywac i
dlaczego związku nie ma. Byc może pani nie była dla pana a pan dla
pani (on by się zanudził a ona zamęczyła). Jednak on ją
zainspirował/.

[pennies]

> Może mniej czytaj harlekinów :)

Proszę mnie łaskawie nie obrażać ;)

A o tym że nic nie możemy powiedzieć o związku pisałam w pierwszym poście i doskonale sobie z tego zdaję sprawę.

I nie chce mi się rozwlekać dłużej tego tematu jak kura smarki, bo własciwie nie ma oczym gadać.

[echtom]

> Można żyć bez w/w czynności, tylko po co?

Ty poważnie? To znaczy, że moje życie ma 50 % wartości, bo umiem
pływać, na rowerze jeżdżę słabo, a na nartach wcale? A, jeszcze
umiem gotować i nie umiem prowadzić samochodu - czyli nadal 50 % ;)
Pochwalę się, że jestem świetnym kompanem do długich pieszych
wycieczek - czy to zwiększa sens mojego życia o 10 %, czy jest w
Twoim mniemaniu czynnością bezużyteczną?

[squirrel9]

List autorki należy przeczytać jeszcze raz i uważnie. :)

[watersnakes2]

> Brawo chłopakowi i brawo autorce wątku,że wyciąga wnioski z
> konstruktywnej krytyki. Nie każda krytyka jest nieprzychylna.

Gdyby to byla krytyka konstruktywna, laska zrobilaby to prawo jazdy bedac z tym
chlopakiem, a nie dopiero po rozstaniu z nim zeby sobie udowodnic ze jednak moze.

Przyklaskiwanie ludziom dolujacym, upokarzajacym czy deprymujacym innych ludzi
tylko dlatego ze jedna laska w koncu sie podniosla i robi prawko (pomysl ile
jest takich ktore skoncza w takim kolejnym zwiazku ze swiadomoscia ze nic sa nie
warte) to bardzo smutna rzecz.

Moge sie tylko cieszyc, ze ani tata, ani zaden z partnerow nigdy nie powiedzial
mi ze cos jest ze mna nie tak i nie deprymowal, a kazda krytyka z ich ust byla
krytyka konstruktywna.

I takich mezczyzn zycze innym kobietom.
I mniej kobiet przyklaskujacych krytykantom.

[squirrel9]

Chciałabys 100% happy endy, a tu samo życie :) Byłoby super gdyby
wszystko było proste a nie jest. Dołowany człowiek tez z dnia na
dzień nie przestaje ufać w swoje możliwości, dzieje się to
stopniowo. I tak samo stopniowo działa konstruktywna krytyka. Jeśli
dziweczyna nie umiała tak prastej rzeczy jak gotowanie i dopiero po
rozstaniu cos jej zaświatało to brwo chłopakowi! Lepiej późno niż
wcale. Pewnie jej lepiej samej zmierzyć się z własnymi słabosciami,
bo swoją wartość buduje sama dla siebie, nie dla chłopaka.

[watersnakes2]

> Chciałabys 100% happy endy

A skąd ten wniosek?
Zawsze znajdzie sie facet ktory bedzie mowil kobiecie ze cos z nia
nie tak bo nie ma tego czy nie umie tamtego, zawsze znajdzie sie
kobieta ktora to samo bedzie robila facetowi czy rodzic ktory bedzie
upokarzal dziecko.
Rzecz w tym, zeby w takich ludziach nie upatrywac szansy na zebranie
sie w sobie, tylko ich unikac, a juz na pewno nie popierac takich
postaw.

> Jeśli
> dziweczyna nie umiała tak prastej rzeczy jak gotowanie i dopiero
po
> rozstaniu cos jej zaświatało to brwo chłopakowi! Lepiej późno niż
> wcale.

A musi umiec gotowac? Musi miec prawo jazdy?

Bedziesz bila brawo ojcu akoholikowi za to ze jego dziecko po latach
wyrwalo sie z matni niskiej samooceny i w koncu odnioslo sukces,
mimo ze pijak w domu wciaz powtarzal ze cos z tym dzieckiem jest nie
tak, bo nie ma samych 5?

[squirrel9]

No, to już nadinterpretujesz. Bo okazuje się,ze wymagający rodzic to
rodzic toksyczny. Taki który wymaga nauki to jak alkoholik. Ode mnie
wymagano 5-tek bo 6-tek nie było a na 5 było mnie stac z jeszcze
dużym marginesem :) Dla mnie normalne było to,że jak chcę uprawiac
jakiś sport (np. tenis, judo) to rodzice mnie wspierają, od dziecka
uczą jazdy na nartach, rowerze, pływania, zabierają w góry. Ale też
wymagają wyników w nauce. Jak nie chciałam grac na skrzypacach, choć
muzyczna szkoła to był mój pomysł to ustalili,że skończę muzyczną
podstawówkę i zdecyduję. Nauczyli mnie odpowiedzialności za decyzje
wymagając. Jest to właśnie zaprzeczenie wychowania autorki wątku
która nie umiała i nie wierzyłą,ze się nauczy. Nie spadło jej to z
choinki, tak ją wychowano. Dlatego dobrze,ze znalazł się ktoś kto
powiedział jej,ze nie jest to normalne,ze jak się czegoś nie umie to
się nie nauczy (podejrzewam,że nawet nie chce zaczynać). Ktoś w
dzieciństwie zaszczepił jej tą niewiarę.
Czym innym jest doping do nauki a czym innym deprecjonowanie
możliwości. Gdyby ktoś nawet nie miał zamiaru próbować czegoś czego
nie umie a moze się nauczyć, to dla mnie jest z nim coś nie tak.
A od dziecka trzeba wymagać, jesli stać go na 5 to wymagać na 5. A
moze i na 6. Tak samo jest w pracy, jesli szef nie wymaga i nie
podwyższa wymagań to pracownicy najcześciej stają w miejscu.
Niewielu jest trochę bardziej ambitnych, tak od siebie.

[iluminacja256]

>>Gdyby ktoś nawet nie miał zamiaru próbować czegoś czego
>nie umie a moze się nauczyć, to dla mnie jest z nim coś nie tak

A gdzie to sie znajuje w tym liscie? Zacytuj mi ten fragment, kiedy
chłopak deklaruje, ze pomoze, zrobią coś razem itp , a ona mówi, z
enie , nie ,nie, bo ona nie chce się nauczyć i nawet spróbować za
wszelka cenę.

[squirrel9]

A zacytuj fragment,ze nie chciał pomagać ...

[hermina5]

Gdyby chciał to autorka na pewno by to napisała - ale napisała, ze
slyszała tylko, ze coś z nią nie TAK, a nei - ze odmawiaął, jak jej
facet bardzo chcial pomagac, a potem dla zasady płakała w
poduszkę. Gdyby chcial pomagać, a nie tylko gadać, co robi nie
tak, to na pewno by się nie rozstali - własnie tu tkwi sedno.

[echtom]

> Ktoś w dzieciństwie zaszczepił jej tą niewiarę.

Może, ale niekoniecznie. Uczyłam się z zapałem rzeczy, które mnie
interesowały, nawet takich, do których nikt mnie nie motywował. Nie
uczyłam się takich, które mnie nie interesowały, nawet jeśli
wypadało, bo przecież potrzebne w życiu i każdy normalny człowiek to
umie. Np. prowadzenie samochodu - widać nie jest konieczne do
przeżycia, skoro świetnie sobie bez tego poradziłam na wsi, z trójką
małych dzieci, 11 km od stacji PKP.

[iluminacja256]

Dołowany człowiek tez z dnia na
> dzień nie przestaje ufać w swoje możliwości, dzieje się to
> stopniowo. I tak samo stopniowo działa konstruktywna krytyka.

To co sie tu odbywało nie miało nic wspólnego z konstruktywną
krytyka. Znałam pary, gdzie facet tak konstruktywnie krytykował
swoją kobiete, ze po dwóch latach był rozwód, bo ona wg niego zle
sprzatała, zle sie ubierała, jeżdziała samochodem, ale zle, zle
gotowała itp, itd. Takim typom chodzi o władze, a nie o uskrzydlanie
drugiej osoby - i własnie dlatego NICZEGO nie mozna osiagnać bedąc
z kims takim w zwiazku, bo to sa zwiazki oparte na dopieprzaniu -
nauczyłaby sie pływać, okazałoby sie,, ze nie umie nurkowac,
nauczyałaby sie nurkowac, okazałoby sie, ze nie umie tego robić w
przeręblu. Klasyczna toksymia, która dociera do cżłowieka dopiero
wtedy, jak zabierze się z takiego zwiazku - a wszystkim tak lubiącym
ten typ "konstruktywnej krytyki", zyczę takiego szefa przez 5 lat i
rozwijajcie skrzydła :D.

[echtom]

> i własnie dlatego NICZEGO nie mozna osiagnać bedąc z kims takim w
zwiazku, bo to sa zwiazki oparte na dopieprzaniu - nauczyłaby sie
pływać, okazałoby sie,, ze nie umie nurkowac, nauczyałaby sie
nurkowac, okazałoby sie, ze nie umie tego robić w przeręblu.

Idealnie to ujęłaś.

[squirrel9]

Duża nadinterpretacja. Zakładasz,ze facet to psychopata znącający
się nad dziewczyną. A on na pewno nie mógł się nadziwić jedynie,że
ona nie potrafi wiele rzeczy i nie chce się tego uczyć. Na pewno
jeśli jeździł na nartach i rowerze to pomógłby ale jeśli ona nie
chciała to nic nie jest w stanie zrobić, moze jeździć bez niej. I
pewnie jeździ. Trzeba było rozstania i przemyśleń by ona sięgnęła po
garnek (jakby to byłą jakaś ekstremalna czynność) i zaczęła myśleć,
że prawo jazdy po prostu w życiu jej się przyda. Ona doceniała to,ze
ktoś uświadomił jej,ze to czynności DLA KAŻDEGO. Ot i wszystko.
A wy tu o toksycznych związkach , nękaniu psychicznym i co tam
jeszcze...

[iluminacja256]

>Zakładasz,ze facet to psychopata znącający
> się nad dziewczyną

Nie. To TY TAK napisałaś.

>A on na pewno nie mógł się nadziwić jedynie...

Na pewno? Duża nadinterpretacja. Chyba, ze jesteś scianą u nich w
domu - wtedy to "na pewno".

>Na pewno
> jeśli jeździł na nartach i rowerze to pomógłby

O, znów na pewno! A w liscie nie ma ani słowa o tym, z e na pewno
chciał pomagać, a ona na pewno nie chciała jego pomocy. Ciekawe wiec
skąd to na pewno.

wy tu o toksycznych związkach , nękaniu psychicznym i co tam
> jeszcze...

A tu tu o tym, jaki on był budujacy i jak chciał pomagać we
wszystkim, a ona jaka była glupia i nie chciaął i wreszcie
zrozumiała co straciał, jak on ją rzucił, bo pzreciez to nie opna
odeszła.

[squirrel9]

"Znałam pary, gdzie facet tak konstruktywnie krytykował
swoją kobiete, ze po dwóch latach był rozwód, bo ona wg niego zle
sprzatała, zle sie ubierała, jeżdziała samochodem, ale zle, zle
gotowała itp, itd. Takim typom chodzi o władze, a nie o
uskrzydlanie "


To są twoje słowa. Piszesz to w kontekście listu autorki wątku.
Porównujesz, ale pewnie nie o to ci chodziło ...

[hermina5]

A ty w kontekscie listu autorki piszesz jakoby ona uparcie odmawiała
pomocy, którą uparcie oferował jej facet - tak wiec wypisujesz
podobne bzdury z sufitu.

Cały ten list dazy do tego, ze po wyzwoleniu sie z tego zwiazku
autorka doszła do wniosku, ze MOZE COS ZROBIC , będąc caly czas
krytykowana i pozostajac w tym zwiazku, nie zrobiłaby nic. Bo cąły
zcas w autorce tkwiła już wczesniej zaszczepiona wiara, ze jest za
stara, za głupia, nie nadaje sie - a facet to tylko podkreslał, nei
usiłując pomóc. Jakby usiłował, to zwiazek trwałby w najlepsze.

[nutka_re]

A skąd wysnułas takie terorie? Gdzie to w tym liście było?

[naels]

Przeprszam, kobiety, ze sie wtrace, ale dyskusja tak interesujaca,
ze nie moge wytrzymac.

"A on na pewno nie mógł się nadziwić jedynie, że ona nie potrafi
wiele rzeczy i nie chce się tego uczyć."

Squirrel, czy kiedy tobie bliscy ludzie sie "jedynie dziwią", to tez
spedzasz noce na plakaniu w poduszke?