Szpital z sercem

[Gość: Ewa]

Łzy zakręciły mi się, gdy obejrzałam zdjęcia. Koszmar wrócił- moja mała
siostrzenica chorowała na raka, ale na szczęście leczyła się w Instytucie.
Siostra mogła z nią być, bo jeszcze wówczas karmiła. Dzięki temu Kalinka
miała ciepło domowe pomimo odległości od rodzinnego miasta. Poza tym zaczęła
pięknie mówić, ponieważ mama ciągle z nią rozmawiała. Kalina rozwja się
prawidłowo, choć wizyty (na szczęście kontrolne) w Instytucie są ciągle
konieczne. Byle więcej takich akcji!!! Byle więcej takich lekarzy i
pielęgniarek jak w Instytucie.

[Gość: Agnieszka T.]

Szpital w Wołominie ma genialny Oddział Pediatryczny. Wspaniali lekarze, dobre
warunki dla dziecka i rodziców, skuteczna i fachowa pomoc. To prawdziwy szpital
z sercem.

[Gość: bielsko]

Byłam z córką w szpitalu nr3w Bielsku-Białej.KOSZMAR!!!!!!
Na zabiegi (w gabinecie zabiegowym) nie wolno wchodzić z dzieckiem. po
przyjęciu na oddział zakładano dziecku (1,5 roku) weflon, udało się za 9-tym
razem. Oddano mi rozhisteryzowane, wystraszone dziecko. Kiedy przy następnym
obchodzie zwróciłam na to uwagę pani zastępcy ordynatora usłyszałam kilka
niemiłych słów, oraz podsumowanie że widocznie to taki cyt."osobnik"(pani nie
urzywała słowa dziecko), oraz że jak mi się nie podoba to następnym razem mogę
sobie sama zakładać weflon.Jednak po tej rozmowie nikt mi już nie zabraniał
wchodzenia do zabiegówki(może dlatego że o to nie pytałam, tylko wchodziłam).
Z sali(2x3m) nie wolno było wychodzić na korytarz, kto potrafi takie małe
dziecko utrzymać w jednym pomieszczeniu przez tydzień?
Mnie na noc zaproponowano taboret, albo własny fotel, który ma zniknąć przed
obchodem.
Całe szcząście pojawili się póżniej młodsi lekarze, którzy mieli już inne
podejście do małych pacjentów. miła była również pani ordynator, jednak
pojawiała się tylko przy obchodach.
Efekt naszego tygodniowego pobytu w szpitalu odczuwamy do dzisiaj. Dziecko
reaguje histerycznie na widok osoby w białym kitlu.Każda wizyta u lekarza, czy
to z przeziębieniem, czy u dermatologa to horror. Dziecko płacze ,nie daje się
rozebrać, kurczowo trzyma mnie za szyję, chociaż od pobytu w tym szpitalu
minęło już prawie pół roku.

[Gość: "niebieska"]

To ja może z innej strony. - Rodzice czasem, nieświadomie, zachowują się w taki
sposób, że lepiej, aby nie było ich przy jakichkolwiek zabiegach.
Przykład 1.
Dziecko 4 letnie panicznie boi się szczepienia. Matka ( przyznała się w końcu,
że było straszone zastrzykami)2 razy odtrąca rękę pielęgniarki usiłującej
szczepić. Dziecko wpada w taka histerię, że trzeba odstąpić od szczepienia. O
ile pamietam na zawsze!
Przykład 2
Dziecko ( 6-7 lat)z rozbita głową pojawia sie w Izbie Przyjęć. Jest przytomne,
rezolutne, łatwo nawiązuje kontakt. Badam i stwierdzam, że trzeba założyć szwy.
Dziecko nie jest przestraszone, wykazuje zainteresowanie. Prosze pielęgniarkę o
przygotowanie, sama zaś informuje matkę i załatwiam papiery. Matka chce być
obecna przy szyciu. Zgadzam się. Szcie jednak poprzedza znieczulenie, którego
nie mogę zrobić, gdyż matka dostaje ataku histerii i .......domaga się
konsultacji chirurga-mężczyzny. Niestety, na dyżurze jestem ja i bardzo młody
kolega. Kolega również nie odpowiada matce, żąda konsultacji ordynatora ( jest
późne popołudnie, ordynator w domu, ja II z chirurgii mam wystarczające
kwalifikacje, aby pełnić obowiązki szefa dyżuru). Po wymianie tych uwag dziecko
zaczyna płakać. O szyciu w takim stanie nie ma mowy. Kończy się oświadczeniem (
pisemnym) matki, że nie wyraża zgody na proponowane leczenie.
Przypadek 3
Dziecko jest przed operacją. Nie wolno mu jeść ani pić. Matka o tym wie. Zabieg
opóźnia sie ze względu na przedłużającą się wcześniejszą operację. Matka bez
zgody kogokolwiek ( na oddziale jest pielęgniarka ) daje dziecku sok
pomarańczowy i banana. Widzi to anestezjolog. Dziecko "spada" na następny
dzień. Kolejka wydłuża się......
Przypadek 4
Dziecko z rozległymi oparzeniami trafia na oddział. Matka po alkoholu usiłuje
wykraść je do domu.

[jane_the_ripper]

Ja byłam w szpitalu przy Litewskiej. Na drzwiach do oddziału nalepka "Szpital z
sercem". Rodzice mogli nas odwiedzać praktycznie całymi dniami, to plus. Na tym
plusy się kończą. To był bardzo specyficzny oddział, ale pielęgniarki powinny
być przez to jeszcze delikatniejsze w stosunku do pacjentów. Ja od pani Eli
usłyszałam: "Powinnaś się była zabić, gdy próbowałaś, a nie przysparzasz nam tu
problemów" (chodziło o cięcie się, X78). Tego typu komentarze są na porządku
dziennym. I gdzie tu serce?...

[Gość: Anna]

Mój syn przez dwa ostatnie tygodnie był pacjętem Szpitala Śląskiego w Cieszynie
na oddziale chirurgii dziecięcej z powodu oparzenia. Niestety nie mogę tego
miejsca nazwać "szpitalem z sercem". Wprawdzie pielęgniarki mają w sobie dużo
wrażliwości, ale niestety nie można powiedzieć tego o ordynatorze,
który "rządzi". Matki obecne przy małych dzieciach traktuje jak zło konieczne.
Dzieci natomiast jak kawał mięsa do opatrzenia. Mojego syna nazywał
rozdarciuchem, który nie ma powodu się tak drzeć (syn ma 15 miesięcy). Rodzice
mają zakaz wstępu do kuchni, nie można dziecku zrobić mleka, podgrzać jedzenia.
Dzwonki przy łóżkach nie działają lub nie ma ich wcale. Niektóre dzieci leżą
same w salach, unieruchomione i nie mają sposobu, aby wezwać pielęgniarkę. Ja i
moje dziecko przed wypisem zostaliśmy w kilku zdaniach prawie wyrzuceni z
rzeczami z oddziału. Nie było to miłe. A ten szpital niestety ma
odznakę "szpital z sercem".

[katlen1]

I to już koniec całej akcji? Dwa dni temu na własne życzenie zakończyłam swój
pobyt z dwuletnim dzieckiem w szpitalu dziecięcym przy ulicy Kopernika w
Warszawie. Zdaje się, że placowka ta zadeklarowała swoje uczestnictwo w akcji
"Szpital z sercem" (podczas mojego tam pobytu nie wiedziałam, że taka akcja
istniała, lecz pamiętam, że na oddziale był "telefon do mamy" - chyba znak
rozpoznawczy programu, ktoremu wsparcia udzieliła TP S.A.). Po prostu szkoda
gadać, koszmar, spotkaly nas wszystkie utrudnienia i nieprzyjemności, o których
pisali - ostatnio i kilka lat temu - inni rodzice. Za mój pobyt w szpitalu
musialam zapłacić, choć większość pielęgniarek nie kwapiła się do wykonywania
przy dziecku wielu czynności, w czym ja je wyręczalam, a za co one przecież
brały pieniądze i po prostu sobie nie wyobrażam, jaką traumę przeżyłoby dziecko,
gdyby mnie przy nim nie było. Poza tym - co za brud i utrudnianie przestrzegania
podstawowych zasad higieny (a moje dziecko chorowało na wirusową infekcję
przewodu pokarmowego)! Lekarze mało kompetentni, niewiele wiedzą o stanie
chorego dziecka (bo go nie obserwują), unikają rodziców i starają się nie
udzielać im informacji, bałagan i błędy w opisie przebiegu choroby.
Tę dyskusję trzeba kontynuować, to nie jest wyczerpany temat. Przydałaby się
tak szeroko zakrojona akcja jak program "Rodzić po ludzku". Rozpropagowanie tej
akcji sprawiło, że już niewiele polskich oddziałów polożniczych odbiega od
założonych przez nią norm, bo nieprzestrzeganie tych zasad stało się dla
personelu takiego oddziału powodem do wstydu. Skoro w centrum Warszawy istnieje
szpital dla dzieci tak lekceważący prawa malych pacjentów, problem szpitali
dziecięcych w Polsce musi być naprawdę poważny.