Makroświat

[politykaczka]

Zostawię komentarz. Żeby nie było tak pusto. Pozdrawiam!

[politykaczka]

ps.: Bardzo lubię opowiadania fantastyczne Pani Joanny.

No nic. Wracam do garów. ;)

[piekielnica1]

Budowałam sobie kiedyś takie światy i bardzo je pielęgnowałam, a one pięknie
rosły i przysłaniały mi rzeczywistość.
Jakimś cudem zoriętowałam się, że to zaraztwo, które sama sobie wytwarzam tak
bardzo mnie unieszczęśliwia, a bliscy nie wiedzą o co chodzi, że przestałam je
paść i padły.
Było trudno, ale się udało.

[leonklimuszko]

Proszę jak emocjonujący tekst można napisać o tak ogólnej cesze ludzkiej
jak projekcja. Kobieta z opowiadania jednak nie przypomina moherowej babci
licytującej się pod kościołem z innymi "No a ile proszę pani x nakradł!!". Jest
bardziej zamknięta w swej dumie. Próżno szukać odniesień do polityki czy obecnej
sytuacji w kraju. Kobieta opisywana przypomina manierami kategorię zakochaną w
arystokratycznych manierach. Trudno jest ją lubić. Raczej przypomina babkę z
filmu "Tato". Tekst oderwany od zaangażowania politycznego iskrzy życiem. Pani
Joanna powadzi nas od nienawiści do współczucia krętą ścieżką życia (ludzi
wybierających najprościej i najbardziej bezboleśnie). Zwykle ta łatwość odkłada
się z wiekiem w zły efekt. Tylko czy pani Joanna docenia sens dramaturgiczny
swojej papki dla kobiet czy jest on efektem ubocznym jej wrażliwości?