Dzieje Ślązka

[Gość: Rodak]

www.polonica.net/Dzieje_Slaska4.htm

[ballest]

No to fajnie facet bredzi, zapomnial, ze kolonizatorzy niemieccy byli juz na
slasku w 13 wieku.
Np, Suobiszowice zalozono w 1276 roku ale jako Petersdorf!
Zapomnial, ze Chrzest Polska od Niemiec nie od Czech dostala, zapomnial, ze
Wlast nie byl Polakiem, zapomnial ze polonizacja Slaska zaczela sie dopiero w
16 wieku!
Ze Wlast nie byl Polakiem !!
- tylko brednie wyssane z palca, niech wezmie do rak Daviesy i przeczytal
prawdziwa historie POLSKI albo poczytal uosiouek Romanowskiego czy Zybure.

[meg_s]

ballest - nudzisz :))

słońce świeci - uśmiechnij się - i daj spokój przy niedzieli

[ballest]

Dobrze moze nudzam, ale nie przekreca historii
"
Piastowie Polska dynastia książęca i królewska zasiadająca na tronie polskim
od około połowy X wieku do 1370 roku, rządząca Mazowszem do 1526 r. i Śląskiem
do XVII wieku. Początkowo był to ród książąt plemiennych Polan Bezpodstawne są
wysuwane niegdyś w nauce poglądy o jego pochodzeniu skandynawskim, od wodzów
normańskich, którzy mieli podbić Polskę. Piastowie wywodzili się bez wątpienia
z rodzimej arystokracji plemiennej, choć już w średniowieczu legenda przypisała
im za przodka prostego oracza - Piasta, syna Chościska. Najstarszym
poświadczonym niepodważalnymi źródłami przedstawicielem dynastii był Mieszko I
(zm. 992). Tradycja dynastyczna (spisana u progu XII w. przez kronikarza Galia
Anonima) sięgała wszakże pamięcią jeszcze o trzy pokolenia wstecz (Siemowit —
Lestęk — Siemomysł). Licząc szacunkowo po ok. 33 lata na każde pokolenie,
dochodzimy do ok. połowy IX wieku. Najnowsze odkrycia archeologiczne dowodzą
jednak powstania państwa polańskiego z ośrodkiem w Gnieźnie dopiero około 920 -
940 r. Siemowit, a może i Lestęk nie byliby zatem jeszcze książętami, a co
najwyżej członkami starszyzny plemiennej Polan. Nie są znane wszystkie
odgałęzienia najdawniejszych pokoleń Piastów. Byli oni jednakie pewniej szerzej
rozrodzeni, niż pokazują to zachowane do dzisiaj przekazy źródłowe. Dyskusyjna
jest wciąż np. kwestia, czy od Piastów pochodzili najstarsi książęta pomorscy
(w XI w. znany jest wśród nich jakiś Ziemomysł). Aż do początku XII w.
obserwujemy jeden, główny pień dynastii. Dopiero później nastąpiło znaczne
rozrodzenie się Piastów, związane z jednoczesnym ugruntowaniem się podziałów
dzielnicowych. Odkąd poszczególni książęta zaczęli wchodzić w dziedziczne
posiadanie odrębnych dzielnic, od połowy XII wieku rozróżniać można osobne
linie rodu. Wywodzą się one od kolejnych synów Bolesława III Krzywoustego
1138). Od najstarszego z jego synów, Władysława II Wygnańca, pochodzą Piastowie
śląscy; od Mieszka III Starego — wielkopolscy; od Kazimierza II Sprawiedliwego —
małopolscy, mazowieccy i kujawscy. Najwcześniej wymarła linia wielkopolska, na
królu Przemyśle II (zm. 1296). Pozostałe linie rozdzielały się z czasem dalej.
Piastowie małopolscy — po starszym synu Kazimierza Sprawiedliwego Leszku
Białym — wymarli bardzo wcześnie, bo już na Leszkowym synu Bolesławie V
Wstydliwym (zm. 1279). Od młodszego syna Kazimierza, Konrada I mazowieckiego,
pochodzą Piastowie mazowieccy (po synu Konrada, Siemowicie) i kujawscy (po
innym synu Konrada, Kazimierzu). Z linii kujawskiej wywodzili się również
ostatni piastowscy królowie Polski, Władysław I Łokietek i Kazimierz III Wielki
(zm. 1370). Linia kujawska wymarła na awanturniczym księciu maleńkiej dzielnicy
gniewkowskiej Władysławie Białym (zm. 1388). Piastowie mazowieccy wymarli
dopiero na początku XVI wieku na książętach Januszu i Stanisławie (zm. 1526 i
1524). Najszerzej rozrodzona była linia śląska (od Władysława II Wygnańca).
Rozbiła się ona ogólnie na Piastów (dolno)śląskich, potomków Bolesława I
Wysokiego (zm. 1201), oraz Piastów opolskich, czyli górnośląskich, potomków
Mieszka Plątonogiego (zm. 1211). Wewnętrzne podziały tych gałęzi są bardzo
skomplikowane rozróżnia się aż kilkanaście linii Piastów dolno- i
górnośląskich: wrocławską (wymarła 1335), legnicko-brzeską (1675), świdnicką
(1368), ziembicką (1428), głogowsko-żagańską (1504), oleśnicką (1492), opolską
(1532), cieszyńską (1625), oświęcimsko-zatorską (1513), bytomską (1355) i
raciborską (1336). Najdłużej trwała linia legnicko-brzeska, która wymarła
dopiero w 1675 na Jerzym Wilhelmie. Był on ostatnim ze wszystkich Piastów.
Piastowie śląscy w połowie XIV w. popadli w zależność od Czech. Jako poddam
obcej korony przestali być uważani za książąt polskich, co już w XIV dobitnie
wyraził w swej kronice Janek z Czarnkowa. Sami Piastowie śląscy jednak, choć
dogłębnie zniemczeni, bardzo długo określali się “książętami polskimi” i
podtrzymywali tradycję pochodzenia “z rodu królów Polski". W tym też środowisku
narodziło się pewniej gdzieś w drugiej połowie XVI w., samo
określenie “Piastowie". Wcześniej pisano, nie tylko zresztą na Śląsku, ale i w
całej Polsce, jedynie o “rodzie potomków Piasta" bądź o “rodzie Piastowym".
Upowszechnienie nowego, zbiorowego miana “Piastowie" dokonywało się jednak
bardzo wolno, a decydujące znaczenie miało dopiero przyjęcie tej właśnie formy
przez wybitnego historyka schyłku XVIII w. Adama Naruszewicza. Piastowie
odegrali kluczową rolę w dziejach państwa polskiego w średniowieczu. Jako
książęta plemienni Polan dokonali podboju sąsiednich ziem, stając się w ten
sposób “twórcami państwa polskiego". Zasięg podbojów piastowskich wyznaczył
kształt geograficzny Polski. Eliminując pojawiającą się przypuszczalnie
konkurencję, Piastowie bardzo wcześnie narzucili swym poddanym ideologiczną
wizję, przedstawiając siebie samych jako “przyrodzonych panów" całego kraju.
Miarą przywiązania ludności do nich jest zwycięskie przetrwanie kryzysu lat
1031-1038, kiedy to pojawiła się realna groźba zastąpienia Piastów władcami
innego rodu. Przywiązanie do własnych władców i własnej dynastii było też
najważniejszym czynnikiem ogniskującym formującą się dopiero świadomość
narodową, posiadającą w swej początkowej fazie charakter “patriotyzmu
państwowego". W okresie rozbicia dzielnicowego (XII-XIII w.) umacniało się
przywiązanie ludności do poszczególnych linii Pistowskich, które stawało się
ważnym składnikiem świadomości regionalnej w każdej dzielnicy. Z drugiej strony
wszakże jedność dynastii “przyrodzonych panów" przyczyniła się poważnie do
utrzymania w tym czasie jedności narodowej. Piastom zawdzięczamy również
powstanie polski herb państwowy — orzeł - będący pierwotnie rodowym herbem
dynastii (przyjętym zresztą zapewne pod wpływem niemieckim, na wzór godła
cesarskiego). Po raz pierwszy poświadczony jest na początku XIII w., ale jego
geneza sięgała zapewne czasów sprzed rozbicia dzielnicowego (taki sam herb
przyjęły bowiem wszystkie linie dynastii, różniły się tylko barwy). W czasach
dzielnicowych poszczególne linie dynastii próbowały tworzyć własne godła, z
których niektóre przetrwały w charakterze herbów regionalnych (pół orła i pół
lwa w herbie Kujaw). Za herb całej Polski zaczęto od schyłku XIII w. uważać
godło Piastów krakowskich (białego orła w koronie na czerwonym polu). Próbą
przywiązania do dynastii okazały się znów walki o zjednoczenie, kiedy to
społeczeństwo ostatecznie odrzuciło kandydaturę obcych władców (Wacławów
czeskich) na rzecz Piastów. Po wymarciu na Kazimierzu Wielkim (1370)
królewskiej linii rodu korona polska przypadła wprawdzie obcym dynastiom
(Andegawenowie, Jagiellonowie), ale długo jeszcze pojawiały się próby powołania
na tron któregoś z Piastów śląskich (Konrad II oleśnicki) czy mazowieckich
(Siemowit IV, Bolesław V).W czasach nowożytnych, choć ostatni żyjący jeszcze na
Śląsku Piastowie stracili już polityczne znaczenie i ulegli zupełnej
germanizacji, w Polsce żywa była wciąż pamięć o dawnych “przyrodzonych panach".
Stali się oni teraz uosobieniem swojskości i narodowej tradycji, a ich czasy
pod piórem pisarzy ulegały idealizacji. Podczas kolejnych elekcji XVII-XVIII
w. ,”Piast” był synonimem rodaka. Rodząca się u schyłku XVIII i w XIX w.
naukowa historiografia Piastom przypisywała szczególną rolę. Historycy
wszelkich – zarówno demokratycznych, jak i konserwatywnych – przekonań
potrafili znaleźć w nich wzór. Joachim Lelewel w czasach piastowskich
umieszczał wyidealizowaną epokę rzekomego “gminowładztwa", wszyscy zaś zgodni
byli, że to pierwsi władcy osobistymi zasługami stworzyli i utrzymali państwo
polskie. Trady

[meg_s]

uważaj jak będziesz łykał ślinę

[ballest]

"Piastowie Polska dynastia książęca i królewska zasiadająca na tronie
polskim od około połowy X wieku do 1370 roku, rządząca Mazowszem do 1526 r. i
Śląskiem do XVII wieku. Początkowo był to ród książąt plemiennych Polan
Bezpodstawne są wysuwane niegdyś w nauce poglądy o jego pochodzeniu
skandynawskim, od wodzów normańskich, którzy mieli podbić Polskę. Piastowie
wywodzili się bez wątpienia z rodzimej arystokracji plemiennej, choć już w
średniowieczu legenda przypisała im za przodka prostego oracza - Piasta, syna
Chościska. Najstarszym poświadczonym niepodważalnymi źródłami przedstawicielem
dynastii był Mieszko I (zm. 992). Tradycja dynastyczna (spisana u progu XII w.
przez kronikarza Galia Anonima) sięgała wszakże pamięcią jeszcze o trzy
pokolenia wstecz (Siemowit — Lestęk — Siemomysł). Licząc szacunkowo po ok. 33
lata na każde pokolenie, dochodzimy do ok. połowy IX wieku. Najnowsze odkrycia
archeologiczne dowodzą jednak powstania państwa polańskiego z ośrodkiem w
Gnieźnie dopiero około 920 - 940 r. Siemowit, a może i Lestęk nie byliby zatem
jeszcze książętami, a co najwyżej członkami starszyzny plemiennej Polan. Nie są
znane wszystkie odgałęzienia najdawniejszych pokoleń Piastów. Byli oni jednakie
pewniej szerzej rozrodzeni, niż pokazują to zachowane do dzisiaj przekazy
źródłowe. Dyskusyjna jest wciąż np. kwestia, czy od Piastów pochodzili
najstarsi książęta pomorscy (w XI w. znany jest wśród nich jakiś Ziemomysł). Aż
do początku XII w. obserwujemy jeden, główny pień dynastii. Dopiero później
nastąpiło znaczne rozrodzenie się Piastów, związane z jednoczesnym
ugruntowaniem się podziałów dzielnicowych. Odkąd poszczególni książęta
zaczęli wchodzić w dziedziczne posiadanie odrębnych dzielnic, od połowy XII
wieku rozróżniać można osobne linie rodu. Wywodzą się one od kolejnych synów
Bolesława III Krzywoustego 1138). Od najstarszego z jego synów, Władysława II
Wygnańca, pochodzą Piastowie śląscy; od Mieszka III Starego — wielkopolscy; od
Kazimierza II Sprawiedliwego — małopolscy, mazowieccy i kujawscy. Najwcześniej
wymarła linia wielkopolska, na królu Przemyśle II (zm. 1296). Pozostałe linie
rozdzielały się z czasem dalej. Piastowie małopolscy — po starszym synu
Kazimierza Sprawiedliwego Leszku Białym — wymarli bardzo wcześnie, bo już na
Leszkowym synu Bolesławie V Wstydliwym (zm. 1279). Od młodszego syna
Kazimierza, Konrada I mazowieckiego, pochodzą Piastowie mazowieccy (po synu
Konrada, Siemowicie) i kujawscy (po innym synu Konrada, Kazimierzu). Z linii
kujawskiej wywodzili się również ostatni piastowscy królowie Polski, Władysław
I Łokietek i Kazimierz III Wielki (zm. 1370). Linia kujawska wymarła na
awanturniczym księciu maleńkiej dzielnicy gniewkowskiej Władysławie Białym (zm.
1388). Piastowie mazowieccy wymarli dopiero na początku XVI wieku na książętach
Januszu i Stanisławie (zm. 1526 i 1524). Najszerzej rozrodzona była linia
śląska (od Władysława II Wygnańca). Rozbiła się ona ogólnie na Piastów (dolno)
śląskich, potomków Bolesława I Wysokiego (zm. 1201), oraz Piastów opolskich,
czyli górnośląskich, potomków Mieszka Plątonogiego (zm. 1211). Wewnętrzne
podziały tych gałęzi są bardzo skomplikowane rozróżnia się aż kilkanaście linii
Piastów dolno- i górnośląskich: wrocławską (wymarła 1335), legnicko-brzeską
(1675), świdnicką (1368), ziembicką (1428), głogowsko-żagańską (1504),
oleśnicką (1492), opolską (1532), cieszyńską (1625), oświęcimsko-zatorską
(1513), bytomską (1355) i raciborską (1336). Najdłużej trwała linia legnicko-
brzeska, która wymarła dopiero w 1675 na Jerzym Wilhelmie. Był on ostatnim ze
wszystkich Piastów. Piastowie śląscy w połowie XIV w. popadli w zależność od
Czech. Jako poddam obcej korony przestali być uważani za książąt polskich, co
już w XIV dobitnie wyraził w swej kronice Janek z Czarnkowa. Sami Piastowie
śląscy jednak, choć dogłębnie zniemczeni, bardzo długo określali
się “książętami polskimi” i podtrzymywali tradycję pochodzenia “z rodu królów
Polski". W tym też środowisku narodziło się pewniej gdzieś w drugiej połowie
XVI w., samo określenie “Piastowie". Wcześniej pisano, nie tylko zresztą na
Śląsku, ale i w całej Polsce, jedynie o “rodzie potomków Piasta" bądź o “rodzie
Piastowym". Upowszechnienie nowego, zbiorowego miana “Piastowie" dokonywało się
jednak bardzo wolno, a decydujące znaczenie miało dopiero przyjęcie tej właśnie
formy przez wybitnego historyka schyłku XVIII w. Adama Naruszewicza. Piastowie
odegrali kluczową rolę w dziejach państwa polskiego w średniowieczu. Jako
książęta plemienni Polan dokonali podboju sąsiednich ziem, stając się w ten
sposób “twórcami państwa polskiego". Zasięg podbojów piastowskich wyznaczył
kształt geograficzny Polski. Eliminując pojawiającą się przypuszczalnie
konkurencję, Piastowie bardzo wcześnie narzucili swym poddanym ideologiczną
wizję, przedstawiając siebie samych jako “przyrodzonych panów" całego kraju.
Miarą przywiązania ludności do nich jest zwycięskie przetrwanie kryzysu lat
1031-1038, kiedy to pojawiła się realna groźba zastąpienia Piastów władcami
innego rodu. Przywiązanie do własnych władców i własnej dynastii było też
najważniejszym czynnikiem ogniskującym formującą się dopiero świadomość
narodową, posiadającą w swej początkowej fazie charakter “patriotyzmu
państwowego". W okresie rozbicia dzielnicowego (XII-XIII w.) umacniało się
przywiązanie ludności do poszczególnych linii Pistowskich, które stawało się
ważnym składnikiem świadomości regionalnej w każdej dzielnicy. Z drugiej strony
wszakże jedność dynastii “przyrodzonych panów" przyczyniła się poważnie do
utrzymania w tym czasie jedności narodowej. Piastom zawdzięczamy również
powstanie polski herb państwowy — orzeł - będący pierwotnie rodowym herbem
dynastii (przyjętym zresztą zapewne pod wpływem niemieckim, na wzór godła
cesarskiego). Po raz pierwszy poświadczony jest na początku XIII w., ale jego
geneza sięgała zapewne czasów sprzed rozbicia dzielnicowego (taki sam herb
przyjęły bowiem wszystkie linie dynastii, różniły się tylko barwy). W czasach
dzielnicowych poszczególne linie dynastii próbowały tworzyć własne godła, z
których niektóre przetrwały w charakterze herbów regionalnych (pół orła i pół
lwa w herbie Kujaw). Za herb całej Polski zaczęto od schyłku XIII w. uważać
godło Piastów krakowskich (białego orła w koronie na czerwonym polu). Próbą
przywiązania do dynastii okazały się znów walki o zjednoczenie, kiedy to
społeczeństwo ostatecznie odrzuciło kandydaturę obcych władców (Wacławów
czeskich) na rzecz Piastów. Po wymarciu na Kazimierzu Wielkim (1370)
królewskiej linii rodu korona polska przypadła wprawdzie obcym dynastiom
(Andegawenowie, Jagiellonowie), ale długo jeszcze pojawiały się próby powołania
na tron któregoś z Piastów śląskich (Konrad II oleśnicki) czy mazowieckich
(Siemowit IV, Bolesław V).W czasach nowożytnych, choć ostatni żyjący jeszcze na
Śląsku Piastowie stracili już polityczne znaczenie i ulegli zupełnej
germanizacji, w Polsce żywa była wciąż pamięć o dawnych “przyrodzonych panach".
Stali się oni teraz uosobieniem swojskości i narodowej tradycji, a ich czasy
pod piórem pisarzy ulegały idealizacji. Podczas kolejnych elekcji XVII-XVIII
w. ,”Piast” był synonimem rodaka. Rodząca się u schyłku XVIII i w XIX w.
naukowa historiografia Piastom przypisywała szczególną rolę. Historycy
wszelkich – zarówno demokratycznych, jak i konserwatywnych – przekonań
potrafili znaleźć w nich wzór. Joachim Lelewel w czasach piastowskich
umieszczał wyidealizowaną epokę rzekomego “gminowładztwa", wszyscy zaś zgodni
byli, że to pierwsi władcy osobistymi zasługami stworzyli i utrzymali państwo
polskie. Tradycja piastowska, wiążąca się z budową państwa polskiego, nabrała
aktual

[Gość: socer]

Ballest za dużo wiadomości. To ich przytłacza. Oni wolą prościej - "to było
zawsze nasze".

[Gość: sss]

jacy oni ? socer wygląda na to , że ciężar i rozmiary tej historii przytłoczyły
samego ballesta.
dwa razy to samo i bez zakończenia. : )))))

[ballest]

dostaniecie zakonczenie ;)
" Po wymarciu na Kazimierzu Wielkim (1370) królewskiej linii rodu korona polska
przypadła wprawdzie obcym dynastiom (Andegawenowie, Jagiellonowie), ale długo
jeszcze pojawiały się próby powołania na tron któregoś z Piastów śląskich
(Konrad II oleśnicki) czy mazowieckich (Siemowit IV, Bolesław V).W czasach
nowożytnych, choć ostatni żyjący jeszcze na Śląsku Piastowie stracili już
polityczne znaczenie i ulegli zupełnej germanizacji, w Polsce żywa była wciąż
pamięć o dawnych “przyrodzonych panach". Stali się oni teraz uosobieniem
swojskości i narodowej tradycji, a ich czasy pod piórem pisarzy ulegały
idealizacji. Podczas kolejnych elekcji XVII-XVIII w. ,”Piast” był synonimem
rodaka. Rodząca się u schyłku XVIII i w XIX w. naukowa historiografia Piastom
przypisywała szczególną rolę. Historycy wszelkich – zarówno demokratycznych,
jak i konserwatywnych – przekonań potrafili znaleźć w nich wzór. Joachim
Lelewel w czasach piastowskich umieszczał wyidealizowaną epokę
rzekomego “gminowładztwa", wszyscy zaś zgodni byli, że to pierwsi władcy
osobistymi zasługami stworzyli i utrzymali państwo polskie. Tradycja
piastowska, wiążąca się z budową państwa polskiego, nabrała aktualności na
przełomie XIX i XX w., gdy ożywiły się nadzieje na restytucję własnej
państwowości. W II Rzeczpospolitej do piastowskich korzeni odwoływali się
przedstawiciele różnych kierunków politycznych, zarówno piłsudczycy (widzący w
Piastach wzór nieskrępowanych w swych możliwościach silnych indywidualności
przywódczych), ludowcy (PSL), jak i narodowi demokraci (upatrujący w nich wzoru
konsekwentnych obrońców Polski przed Niemcami). Wówczas też narodził się
uproszczony schemat, przeciwstawiający “piastowską ideę" jednolitej etnicznie
Polski, broniącej swych pozycji na Zachodzie, “jagiellońskiej idei"
wielonarodowej Rzeczpospolitej, ciążącej ku Wschodowi. Te sztuczne konstrukcje
eksploatowano w historiografii i propagandzie szczególnie po II wojnie
światowej. Ówczesne przemiany terytorialne — przyłączenie Śląska i Pomorza,
przy jednoczesnej utracie ziem wschodnich — łatwo dały się przedstawić jako
historyczny powrót do piastowskich korzeni. Pilnie pielęgnowane, a niekiedy
nawet sztucznie animowane tradycje piastowskie odegrały zasadniczą rolę w
procesie integracji ludności polskiej osadzonej na Ziemiach Odzyskanych.
Tradycje te, mimo niewątpliwych manipulacji politycznych, jakim często ulegały,
stanowią i dzisiaj bardzo istotny składnik świadomości historycznej
współczesnych Polaków."