Zamarzam powoli

[zimowysen]

Od dwóch miesięcy leczę sie na depresję. Ale nie sama choroba jest
największym problemem, bo uzewnętrzniła tylko to, co sobie fundowałam przez
dobrych parę lat - odsuwanie się od ludzi w samotność, całkowita niewiara w
siebie i uleganie różnym lękom. Na dodatek jestem osobą wciąż zależną od
rodziców mimo, że grubo po dwudziestce i chyba nie potrafię się cieszyć
życiem, chyba na to nawet nie zasługuję. Powoli tracę nadzieję, że coś się
zacznie zmieniać w moim życiu, bo nie wiem od czego zacząć, jestem jak
sparaliżowana własną bezradnością i mam tego dosyć! Ile jeszcze tych
bezsensownych dni... nie chcę żyć, jeśli mam tak żyć a nie wiem jak inaczej...

[o0oo]

Popros lekarza o skierowanie na psychoterapie grupowa. Taka terapia i praca nad
soba przyniesie rezultaty. Niestety samo sie nic nie zmieni w twoim zyciu
musisz popracowac nad soba a poczatkiem jest terapia grupowa.

[zimowysen]

właśnie zaczęłam szukać... jeśli ktoś zna taką grupę z Katowic lub okolic to
błagam dajcie mi znać!

[tresca]

jak terapia moze pomoc jak w glowie jest brak dobrostanu?

[almadiuna]

tresca napisała:

> jak terapia moze pomoc jak w glowie jest brak dobrostanu?

Po co się leczyć, jeżeli jest się chorym?

[o0oo]

spytaj sie psychiatre o skierowanie, sa dzienne odzialy nerwic przy
przychodniach lub szpitalach.
nie chodzi o blogostan, tylko o to by zaczac miec kontrole nad swoim zyciem,
jak bedziemy wolni to wybierzemy taka droge by byc szczesliwi.
zreszta jak bedzie wsrod ludzi o podobnych problemach to sie lepiej poczuje,
skoro jest w izolacji.

[zimowysen]

o0oo napisał:

> spytaj sie psychiatre o skierowanie, sa dzienne odzialy nerwic przy
> przychodniach lub szpitalach.

tak, myślałam o tym, ale pani doktor zaleciła "samotną" terapię u psychologa. A
ja tak przeraźliwie potrzebuję wyjść do ludzi, być komuś potrzebną.

[almadiuna]

zimowysen napisała:

> i chyba nie potrafię się cieszyć
> życiem, chyba na to nawet nie zasługuję.

Zasługujesz, zasługujesz, z całą pewnością...
Trzymam kciuki za twoje przebudzenie, Śnie. :)

[mskaiq]

Kontakty z ludzmi to droga do pozbycia sie depresji. Dobrze ze to czujesz. To
forum jest forma grupowej terapi. Mozesz tu pisac i dyskutowac wszystko. Jest
wazne abys o tym mowila a tutaj zawsze znajdziesz wiele odpowiedzi. Poza tym
pisanie i czytanie innych listow przywraca zainteresowania sprawami innych a
takze i Ciebie samej.
Serdeczne pozdrowienia.

[troll30]

Zimowysen, mialam to samo. Poszlam na terapie indywidualna i uwierz, pomaga.
Nadal mam leki, pracuje nad poczuciem wlasnej wartosci, czasami sa lepsze dni a
czasami nie moge poradzic sobie z emocjami. Mam 30 lat i wierze ze wszystko
przede mna a jeszcze niedawno chcialam sie zabic, bo nie widzialam sensu zycia
takiego jakie do tej pory mialam (czytaj: przed terapia). Moim ogromnym
problemem bylo nawiazywanie kontaktow z ludzmi, lek przed zblizeniem sie do
kogos, uwazalam ze jestem na to skazana, ze nie zasluguje na nic lepszego.
Dopiero terapia otwiera mi oczy na wiele rzeczy. Nic nie dzieje sie od razu,
czasami jest jeden krok do przodu a potem jeden do tylu, ale wlasnie terapia
uczy akceptacji tego ale i wytrwalosci. Zmiany nie przychodza od razu,
szczegolnie jesli problemy narastaly latami, ale uwierz mi przychodza. Trzeba
odwalic kawal dobrej roboty, terapeuta ma nas na pewne rzeczy naprowadzic ale
nic nie zrobi za nas i na poczatku to przeraza ale potem znajdujesz w tym sens,
bo okazuje sie ze jedyna osoba ktora ma wplyw na ksztalt twojego zycia jestes
TY. Terapia to proces, czesto bolesny bo trzeba dogrzebac sie przyczyn depresji
ktore czesto leza bardzo gleboko ale warto. Warto, bo zycie kazdy ma jedno,
wiec co moze byc wazniejszego od tego zeby ten czas jak najlepiej wykorzystac.
Namawiam Cie na terapie goraco, sprobuj tez porozmawiac z kims o tym, sprobuj
znalezc choc jedna zaufana osobe, z ktora od czasu do czasu moglabys
porozmawiac, to pomaga. Jestes jeszce bardzo mloda i masz cale zycie przed
soba, zawalcz o siebie, bo kolejny raz powtarzam: warto. Pozdrawiam serdecznie.