ja + mama = wojna

[decymka]

to może zabrzmi tragicznie, ale może poprostu jestem nienormalna.

Moja mama nie pije, nie pali, jest zorganizowana, zadbana i wogóle niby
wszystko na miejscu.

Ale nigdy nie potrafiłyśmy się dogadać. I to się chyba nie zmieni.

Czy ona jest toksyczna? Nie wiem? Bo czym to się klasyfikuje...?
Czasami mam jej dość. Kocham ale nie lubię. Bywa opryskliwa, arogancka i
manipuluje. Teraz zaczęła mi to zarzucać. Jestem przerażona swoją osobą.
Jej uwagi potrafią mnie wybić z życia na kilka dni.

Rodzice są po rozwodzie, Mama ma męża a Tato partnerkę. Mają swoje życie.
Obydwoje zaradni, przedsiębiorczy, maszerują przez życie. Ale ja, jestem
piątym kołem u wozu. Zawsze to odczuwałam od nich, mimo że się zapierają że
tak nie jest.

[lucyna_n]

i tak Ci rowno przez życie po plecach przemaszerowali.
no co zrobisz,
żyj wlasnym życiem na ile się da, rodzicow nie zmienisz.

[abasia471]

Jedyna rada na toksycznych rodziców, to jak najszybciej się od nich uwolnić.
Domyślam się, że jestes zależna od rodziców, więc musisz jeszcze uzbroić się w
cierpliwość. Pomyśl sobie, że jej nie zmienisz, a siebie możesz. Poszukaj
oparcia w kimś innym i weź na przeczekanie dopóki nie będziesz mogła się
usamodzielnić. Relacje matki z córką bywają trudne, a czasem wręcz najlepszym
wyjściem dla obu jest brak relacji. Koleżanka mojej córki wpada do mnie czasami
pogadać, bo ze swoją matką żyje w stanie ciągłej wojny. Przykro patrzeć jak
głodna uwagi i miłości jest ta dziewczyna. Jeżeli jesteś w podobnej sytuacji,
to bardzo Ci współczuję. Niestety wiele na to poradzić nie można, przynajmniej
chyba jeszcze nie teraz. Może jak będziesz samodzielna, a matka zdąrzy za Tobą
zatęsknić, coś uda się zmienić, ale to też nic pewnego. Trzymaj się ciepło.

[j215]

Nie jesteś piątym kołem u wozu,oni Ciebie mocno kochają.Masz pewnie troche
charakteru po tacie i stąd te nieporozumienia.

[mskaiq]

Zwykle ludzie przekazuja Swoje problemy. Ona jest rowniez jest opryskliwa i
arogancka w stosunku do Siebie. Gdyby rozumiala ze to jest zle nie
przekazywalaby tego Tobie. Ona widzi to jako normalne a jesli Ty jestes inna to
probuje zmienic w taki sposob jak Ona to rozumie.
Najlepszym sposobem jest nie czuc sie pokrzywdzona, bo wtedy pojawia sie zal i
w jego wyniku potrafisz sie wybic z zycia na pare tygodni.
Naucz sie ignorowac to co mowi, wtedy przestanie Cie to ranic bo rozumiesz ze
Jej gadanie bierze sie z Jej problemow ktorych nie umie rozwiazac.
Kiedy nauczysz sie ignorowac, nie bedzie dochodzilo do wojny i wtedy Wasze
kontakty stana sie o wiele blizsze i serdeczne.
Mozesz doprowadzic ze nie tylko bedziesz kochala Swoja Matke ale rowniez
zostaniesz Jej nablizszym przyjacielem, podobnie jak Ona dla Ciebie.
Serdeczne pozdrowienia.

[euforyjka]

współczuję :( nie wiem co Ci poradzić, może jakieś antydepresanty zebys sie tak
wszystkim nie przejmowala...? pzdr

[decymka]

Co jest? Czy nie potrafię być szczęśliwa? Czy tak będzie zawsze? Czy to
jakieś uzależnienie od tokszyczności rodziców? Bo jak ich nie będzie, to co
wtedy? Jak dam radę?

Nie wiem, może się rozczulam nad sobą a może net to jedyne miejsce gdzie mogę
to z siebie wyrzucić. Z Mamą też najczęściej dogaduje się mailowo.

Nie pamiętam Mamy z dzieciństwa. Tata odszedł jak miałam naście lat. Ale nie
potrafię mieć do niego pretensji, w sumie chyba tylko o to, że mnie tak z nią
zostawił.... Nic złego mi nie robiła. Poprostu jest chłodna. Ale nie dla
cudzych. Nawet teraz ma adoptować dzieci...

Czy ja taka jestem? Mam nadzieję że nie. Chciałabym poprostu ułożyć swoją
psychikę na tyle by nie czuć ciągle jej wzroku i krytycznego tonu.

Z Tatą łatwiej mi się porozumieć. Mimo że jest daleko. Jego kobiety też nei
lubię.
A może? A może ja poprostu nie lubię kobiet? Może to jakaś awersja, koleżanek
mam mało, i mało komu ufam.

Czasami mam ochotę zapaść się pod ziemię. Nie lubię siebie.