Zaczyna mi odbijac

[galerium]

Wczoraj siedzialam na czacie z perfidnym zamyslem obrazania ludzi, wyzywania
sie na nich. Chcialam odegrac sie, zmescic... nawet nie wiem za co. Nie
przynosilo mi to bynajmniej ulgi lecz nadal czulam potrzebe wyladowania na
kims swojej zlosci.
Moje zycie nie ma sensu, nie mam celu, przyjaciol, przyszlosci - przelewam
frustracje na nieznajome osob. Odbija mi totalnie.

[czteryzeiro]

> Wczoraj siedzialam na czacie z perfidnym zamyslem
obrazania ludzi, wyzywania
> sie na nich.

nie siedź na czatach,płytkie dyskusje powodują jeszcze
większą depresję to jest naukowo udowodnione


> Moje zycie nie ma sensu, nie mam celu, przyjaciol,
przyszlosci

możesz to jakoś rozwinąć?

[galerium]

> nie siedź na czatach,płytkie dyskusje powodują jeszcze
> większą depresję to jest naukowo udowodnione

Przez fakt napotykania na czatach przewazanie pustakow, ktorych pierwszym (no w
jakims szczesliwym przypadku drugim) pytaniem jest: masz fotke?, nie siedze na
chatach, zupelnie nie kreca mnie nijakie dyskusje z nijakii osobami na nakie
tematach. Wczoraj jednak weszlam tam specjalnie, wlasnie po to by poklocic sie
z kims.


> > Moje zycie nie ma sensu, nie mam celu, przyjaciol,
> przyszlosci
>
> możesz to jakoś rozwinąć?

Rzucilam wlasnie studia. Ostatni raz widzialam sie z moja (jak mi sie wydawalo)
przyjaciolka jakies... dwa lata temu. Teraz jej unikam (ona zreszta mnie tez)
juz dawno nasze drogi sie rozeszly (w czasie nauki w innych ogolniakach ale
nadal spotykalysmy sie od czasu do czasu). Teraz jest dla mnie bardziej obca,
nieznajoma osoba niz dawna kolezanka z lawki.
To byla wlasciwie jedna w dwoch kolezanek z ktorymi sie trzymalam. Od
podstawowki nie malam juz nikogo z kim moglabym wyjsc gdzies na miasto,
gdziekolwiek (zreszta nigdy tego nie chcialam, unikalam wszelkich imprez,
wiekszych skupisk ludzi).
Na studiach (rozpoczynanych pare razy i rzucnych po paru miesiacach) z nikim
blizej nie zaznajomilam sie, odizilowanie od ludzi na roku jeszcze badziej
poglebialo moja chec ucieczki. Unilalam wykladow, biblioteki, sekretariatu.
Nie wychodze z domu, boje sie pokazywac ludziom na oczy (bo mam wrazenie ze
wszyscy widza jaka jestem glupia i idiotyczna, jak sie wszystkim denerwuje,
spinam). Nie koncze niczego co zaczynam w obawie ze ktos mnie skrytykuje, ze
okaze sie to zle. Wszyscy beda widziec ze wlasciwie na niczym sie dobrze nie
znam, interesuje sie wieloma rzeczami ale powierzchownie, na niczym nie skupiam
mysli na dluzej.
Siedze przed kompem po kilka (a nawet kilkanascie) godzin dziennie tworzac
strony www, ktore jak tylko opublikuje zaraz mam ochote skasowac (bo nie sa
dosc dobre i ludzie beda to widziec) i zajac sie czym innym. Czesto nawet nie
wysylam ich na serwer, po zapaleniu sie do pomyslu zniecheca mnie zmudna i w
zasadzie nieciekawa ciezka praca. Robie te strony dla innych (ludzi ktorzy je
odwiedza) nie dla siebie, a jesli (jak mam wrazenie) nie obchodzi ich to, nie
czuja wdziecznosci (podziwu? haha) to po co sie wysilac?
Nie wiem czym mialabym zajac sie w przyszlosci, moje marzenia (zrszta czy to
faktyczne marzenie czy przyzwyczajenie w mysleniu o wymarzonej pracy>) tzn.
zajecie sie renowacja zabytkow w Wielkiej Brytanii jest tak nierealne (biorac
chocby pod uwage brak studiow) ze zwyczajnie zniechecajace. Zreszta jesli nie
potrafie wyjsc nawet do sklepu, jesli boje sie ludzi jak mam dac sobie rade
gdzies tam, za gorami, za lasami, w obcym kraju, wsrod obcych ludzi.
Nie zastanawiam sie ostatnio nad swoja przyszloscia, nie planuje jej bo i po
co, czekam na jakis wypadek ktory moze wybawi mnie z klopoty, udaje ze
przyszlego tygodnia i tak nie ma...

[czteryzeiro]

> chatach, zupelnie nie kreca mnie nijakie dyskusje z
nijakii osobami na nakie
> tematach. Wczoraj jednak weszlam tam specjalnie,
wlasnie po to by poklocic sie
> z kims.

ja staram się kłócić ale z kimś bardziej
inteligentym,rozmawiaj z ludźmi kórzy spotykają się w
jakimś serwisie i prowadź konstruktywne dyskusje,na pewno
masz swoje zdanie w pewnych dziedzinach

> Rzucilam wlasnie studia.

ja też,chociaż nie tak niedawno i nie do końca studia

Ostatni raz widzialam sie z moja (jak mi sie wydawalo)
> przyjaciolka jakies... dwa lata temu.

nic nadzwyczajnego,ja nawet nie miałęm przyjaciela,chyba
że nazwać kolegę z klasy,ale nie odczuwałem potrzeby
"widzenia" go

Teraz jej unikam (ona zreszta mnie tez)

ja tez unikam wszelkich znajomych,nie chce żeby mnie
postrzegali jaoko przegrańca

> Na studiach (rozpoczynanych pare razy i rzucnych po
paru miesiacach) z nikim
> blizej nie zaznajomilam sie, odizilowanie od ludzi na
roku jeszcze badziej
> poglebialo moja chec ucieczki

to jest typowe dla ludzi samotnych,nowe towarzystwo
studia szkoła,człowiek mysli że kogoś pozna,ale nic z
tego ,dalej siedzi w swojej skorupie

> Siedze przed kompem po kilka (a nawet kilkanascie)
godzin dziennie tworzac
> strony www, ktore jak tylko opublikuje zaraz mam ochote
skasowac (bo nie sa
> dosc dobre i ludzie beda to widziec)

tworzysz strony... to już coś,ja tworzę coś co w moim
zamyśle ma mnie wyrwać z tej zapaści,myśl że to jest bez
sensu może mnie zabić,postawiłem wszystko na jedną kartę

> odwiedza) nie dla siebie, a jesli (jak mam wrazenie)
nie obchodzi ich to, nie
> czuja wdziecznosci (podziwu? haha) to po co sie wysilac?

jeżeli robisz coś i jesteś w tym dobra to z pewnością
ktos to doceni,są księgi gości,e-maile itd
wiem że nie jest łatwo w dzisiejszych czasach ale
rozwijać się w tym kierunku to nie jest głupi pomysł,o
wiele lepiej cos stworzyć.Nawet jeżeli nie jest to
odkrywanie świata to gruncie rzeczy jest to sztuka,nawet
nie wiesz jakie dołujące jest składanie jednego
przedmiotu przez 8 godzin.Na początku człowiek mysli że
to mu nie przeszkadza ,potem coraz bardziej przypomina
robota ze swoimi stwardniałymi palcami i tepym wyrazem twarzy

> Nie wiem czym mialabym zajac sie w przyszlosci

ja też nie wiem,jedyne przewidywalne zajęcie dla mnie to
bycie trupem

, moje marzenia (zrszta czy to
> faktyczne marzenie czy przyzwyczajenie w mysleniu o
wymarzonej pracy>) tzn.
> zajecie sie renowacja zabytkow w Wielkiej Brytanii jest
tak nierealne (biorac
> chocby pod uwage brak studiow) ze zwyczajnie zniechecajace

oceń realność marzenia,są marzenia realne i mało
realne,był program motoryzacyjny w którym można było się
przejechać samochodem swoich marzeń.jeden facet wybrał
Citroena C5 który kosztuje około 35 tys zł,dla mnie było
to śmieszne.
Konserwacja zabytków jest o wiele bardziej żmudna niż
tworzenie stron WWW,a dlaczego akurat w Anglii? w Polsce
też jest pełno zabytków,chyba nikt by tam nie zatrudnił
bez doświadczenia więc musiałabyś popracować w polsce
najpierw

. Zreszta jesli nie
> potrafie wyjsc nawet do sklepu


nie wiem gdzie mieszkasz,ale chodź do supermarketów,tam
ludzie nie zwracają na siebie uwagi,ale ostatnio kasjerki
w geancie mówią dzień dobry więc musisz omijać takie
hipermarkety

, jesli boje sie ludzi jak mam dac sobie rade
> gdzies tam, za gorami, za lasami, w obcym kraju, wsrod
obcych ludzi.

nie zastanawiaj się nad tym,najpierw czeka cię długa
droga tutaj w kraju a dopiero potem ewentualnie wyjazd

[galerium]

Eh, no bardzo pocieszajacy post ;)
Mysle ze wmawianie sobie ze inni sa podobni, organizowanie zycia pod "lek",
poddawanie sie mu i pozwalanie by to on pisal scenariusz mojego zycia zamiast
mnie, nie jest rowiazaniem, nie jest DOBRYM rozwiazaniem.
Mierz sily na zamiary - tak powinno sie zyc... no tak, powinno, tylko trzebaby
przestac byc mna :\
Podczas ogladania filmow takich jak np. "Indiana Jones" (swoja droga jedna z
moich ulubionych serii :)) znow ozywa chec by uczyc sie czegos, by byc
specjalista w jakiejs dziedzinie (tzn. historii sztuki), robic cos ciekawego
(niekoniecznie AZ TAK ciekawego ;))
Dlaczego Wielka Brytania (i nie tylko ona - Francja, Wlochy itd)? Poniewaz
zawsze interesowalo mnie to cos "innego", nie znanego i oklepanego. Pociagaja
mnie tajemnice, zagadki, niewiadome. Polska zas... jest taka swojska :)
Nie chodzi o obiektywne oceny co mozna znalesc tu ciekawego tylko jak ja na to
patrze. A zawsze cos ciekaweszego wiedze u innych ;)
Fakt ze bez studiow, czy nauki nikt mnie nie przyjmnie nawet tu, bez
doswiadczenia moge jedynie ulice zamiatac, nie jest zbyt pocieszajacy.
No coz... ide wegetowac dalej...

[zer01]

Ja ci nie pomoge , bo czuje sie podobnie do ciebie. Jedynie mogę ci zyczyć
wszystkiego dobrego. Zycie jest pojebane.

[galerium]

> Jedynie mogę ci zyczyć
> wszystkiego dobrego.

Eh, dzieki chocby za to.

> Zycie jest pojebane.

Tak, to i dla mnie zaczyna byc zyciowym mottem ;)

[lisette]

Wiesz, kiedys tez sie tak czulam. Wiesz co mi bardzo bardzo pomoglo? Kurs
metody Silvy. To jedyne konstruktywne rozwiazanie, ktore naprawde dziala od
teraz i na zawsze. Zadne prochy, psychologiczne, dlugoterminowe "uslugi".
Prochy sa moze dobre dla przypadkow, ktorych nikt i nic nie moze wprawic w
ruch. Ale jezeli jestes w stanie wykrzesac z siebie odrobine energii, zeby
pojsc czy pojechac (zalezy gdzie mieszkasz) na kurs metody Silvy - to zrob to,
jest to najlepsze co mozesz dla siebie zrobic, zeby zmienic swoje zycie.
Metoda Silvy to w najwiekszym skrocie poznanie instrukcji obslugi wlasnego
umyslu, przejecie kontroli nad umyslem, a w rezultacie nad soba i swoim zyciem.
Jest to naukowa metoda, nie jakies pomysly sekciarskie w stylu New Age. Nic z
tych rzeczy. Zajrzyj na strone www.silva.alpha.pl/ Metoda Silvy to nie
tylko teoria, ale przed wszystkim praktyka. Masa technik i cwiczen.
Jestem naprawde pod wrazeniem. Szczegolnie po tym jak odkrylam jaka energie i
sile maja moje mysli.
Pozdrawiam serdecznie. I nie mysl juz "odbija mi, nic nie ma sensu". Bo
rzeczywiscie tak bedzie. Pomysl "niemozliwe zalatwiam od razu, na cuda
potrzebuje troche czasu" :))

[czteryzeiro]

Te kursy Silvy kosztują 380 zł za 3 dni.Według mnie to
głupota,sektą to nie pachnie bo sekty dają wszystko "za
darmo"

[lisette]

Jak na cos co naprawde pomaga to 380 zl jest nic. Wiecej wydaje sie na
wieloletnie psychoterapeutyczne pranie mozgu, antydepresanty, pograzanie sie w
beznadziei, kiedy moznaby zaczac wreszcie zyc i cieszyc sie zyciem.
Ale pewnie zazyc pigulasa jest latwiej. A potem to juz z gorki i tzreba do
konca zycia sie szprycowac chemia.

[galerium]

Tak znam pobieznie te metode, mam nawet gdzies ksiazke na ten temat. Zwykle
jednak bardzo szybko sie czyms zniechecam, co nie daje natychmiastowego efektu -
wmawiam sobie ze zal czasu na "cwiczenia". Zwykle nie potrafilam dosc
rozluznic sie, wejsc w stan relaksacji. Mam tez bardzo denerwujaca tendencje do
czarnowidzenia i pesymizmu - "mi napewno sie nie uda", zreszta "po co ma sie
udac jesli nabranie checi i odrobiny odwagi do wychodzenia z domu, do ludzi i
tak wiazac sie bedzie z ogromnymi stresami" (nie wiem jak dlugo musialabym
wmawiac sobie ze nie jestem beznadziejna by w koncu w to uwierzyc, moja
samoocena jest szkujaco niska, albo inaczej, mam wrazenie ze kazdy i tak widzi
tylko co we mnie najgorsze)
To takie bledne kolo bez wyjscia - nie proboje bo sie boje, boje sie nadal bo
nie proboje (tego zmienic).
Zabrzmi to troche melodramatyczne ale naprade nie widze dla siebie nadziei na
spokojne zycie bez strachu o najmniejsze, najmniej wazne bzdurki.

mi czasem też ;-)

[kwiotek78]

Czemu jesteś taką zamkniętą osobą???
Czy te kierunki, które zaczynałaś interesowały Cię?
Ja miałam zawsze podobne problemy. Odechciewało (i czasem dalej się
odechciewa) mi się żyć. Będąc na zewnątrz - w szkole, na uczelni, idąc do
sklepu czułam się źle...ciągle się czegoś bałam (zresztą dalej się boję).
Wybrałam kierunek studiów(ekonomia), który mnie nie interesuje i bardzo cięzko
było mi się motywować do nauki. Dlatego zawaliłam rok, a teraz "męczę" moją
prace magisterską.
BaRdzo żałowała, że jednak nie wybrałam kierunku, który bardziej odpowiadałby
mojejmu charakterowi, bo wydawało mi się, że wtedy byłoby mi łatwiej.(Też
kierunek trochę bardziej w kierunku sztuki.)
Niby ktos może powiedzieć to czemu nie robiłaś czegos w tym kierunku oprócz
studiów(cos robiłam, robię) ale miałam jakies tam podejścia tylko się
załamywałam , bo wszytsko trzeba było robić w grupie (jakieś kursy rysunku,
kółko fotograficzne) a ja nie nawiązywałam łatwo kontaktów z innymi i mnie to
dołowało.Tak naprawdę to nawet tam zaczynałam sie czuć źle i mi się
odechciewało.
Chyba rozumiem dlaczego po kilku miesiącach rezygnowałaś ze studiów...
(Ale i tak uważam, że powinnam była wybrać kierunek conajmniej zbliżony do
mojego charakteru...)
Fajnie, że robisz te strony www. Tylko nie wiem czemu tak nisko siebie
oceniasz!Jeśli nie umieszczasz stron na serwerze to może boisz się
porażki...negatywnej oceny...Pozwól przynajmniej innym ocenić a nie rezygnuj
od razu w ogóle nie "publikując w sieci" swojej strony! Musisz trochę
siebie "rozreklamować", może nikt nie wie, że robisz strony www i jak ma
trafić na twoja stronę.
Ja z chęcią odwiedzę towją stronę i mogę ci powiedzieć co o niej sądzę!
Spróbuj jeszcze robić to co lubisz. Może własnie dalej cos w kierunku
projektowania stron www, grafiki komputerowej.
Może własnie renowacja zabytków???
Powiem ci, że czas tez dużo zmienia widze to po sobie. Wyobraź sobie, że ja
kiedyś byłam w obcym kraju gdzieś daleko hen,hen ale niestety te moje
problemy "zabrałam" ze sobą :-( (ale i tak warto było jechac!)
ale teraz czuję, że trochę się zmieniłam i teraz mam wrażenie, że sobie lepiej
poradzę także czas coś zmienia:-).
Myśle, że masz bardzo niskie poczucie własnej wartości. Zastanów się co dodaje
ci pewności na codzień.
A po drugie czasem pomóc nam moga tylko inni ludzie. Ja czasem wychodze i się
męczę i wiem, że to trudne, bo myślisz sobie on myśli o mnie źle , ona też.
Ale jestes wartościową osobą, zasługującą na uczucie, sympatię tak jak każdy
na około. I tylko wychodząc gdzieś spotykając się z ludźmi możesz odnależć
ludzi, którzy cię zaakceptują a tego ci najbardziej potrzeba.
Wiem, że to trudne, bo czasem jest naprawde źle ale przynajmniej w moim
wypadku tak poznałam mojego byłego chłopaka, którego obecność bardzo mi
pomogła.
Dodała mi pewności siebie.
Wcale nie jest łatwo. Ale zycie może czasem jeszcze zaskoczyć :-)

pozdrówka

d.