______WIERSZE________________

Halina Poświatowska

[kristopherh]

Mam ciebie w roztańczonej

Halina Poświatowska

mam ciebie w roztańczonej krwi
w zębach
nitkami nerwów związanych w supeł
czuję — złotą namiętność twojego ciała
przeciągam po nim rękę
lekko
lekko
gnę się
zewsząd
z końca aż do początku
i znów
do końca
jestem pośrodku ciebie
wspięta nad tobą
cała — w tobie

Czesław Miłosz

[kristopherh]

Czesław Miłosz

Miłość

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,
Żeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

[dunant]

Rainer Maria Rilke "Cisza"

Słyszysz, kochana, oto wznoszę dłonie —
słyszysz: ten ruch...
Wokół samotnych w każdej świata stronie
rzeczy zamieniają się w słuch.
Oto, kochana, przymykam powieki,
słyszysz ich szelest — ku tobie znak,
słyszysz, podnoszac je ruchem tak lekkim...
...Ale czemu ciebie tu brak.

Odbicie najmniejszego poruszenia
w jedwabnej ciszy staje sie widome;
ład niezniszczalny odciska wzruszenie
w zasłonie oddalenia nieruchomej.
Na mym oddechu unoszą się w krag
gwiazdy na niebie.
Ku wargom moim płyną wonie łąk,
i poznaję przeguby rąk
dalekich aniołów.
Tylko tej, o której myślę: Ciebie
nie widzę.

[dunant]

Rilke Rainer Maria

"Samotność"

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkac zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała, nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.

(tłum. Janina Brzostowska)

[dunant]

Rainer Maria Rilke
* * *
Zagaś mi oczy, Twój obraz nie zgaśnie,
Uszy mi zasłoń, usłyszę Cię zawsze,
Bez nóg za Tobą pójdę nad przepaście,
Bez ust zaklinać będę imię najłaskawsze.

Dłonie mi odejm, i tak Cię obejmie
Serce me niczym ramieniem stęsknionym,
Wyrwij mi serce, myśl zostanie we mnie,
Gdy i myśl zechcesz płomieniem wypalić,
Wtedy uniosę Cię we krwi mojej fali.

[dunant]

"Pieśń miłosna" Rainer Maria Rilke

Jak przed zetknięciem się z twoją duszą mogę
zachować własną duszę? Ponad tobą
ku innym rzeczom jakże ją przeniosę?
Ach, obcą raczej wybierając drogę
w ciche ją miejsce zanióslbym po ciemku,
gdzie już jej nie udzieli się jak wczesniej
drżenie twojego wewnętrznego lęku.
Zetknięcie nasze jest jak pociągniecie
smyczka, oboje łączy nas ze sobą,
żeby dwie struny jednym brzmiały głosem.
Na jakim nas rozpięto instrumencie?
Jakiż to skrzypek trzyma nas w swym ręku?
O, słodka pieśni.

[jane_doe_hej]

Danuta Sroka

Jest w moim sercu miejsce dla ziemi
tak bardzo swojskiej, tak bardzo mojej
gdzie oczy jezior śmieją się słońcem
poszcza otwiera drzwi swych podwoje.

A stół nakrywa leśna polana
wśród pni brzozowych siedziska mości
na ucztę z jagód malin poziomek
chętnie zaprasza i szczodrze gości.

Gdy już nasyci mnie dary swymi
do snu układa w łożu z konwalii
piosnkę mi szumi ciszą zieloną
w konarach dębu wiatrem się żali.

Jest w moim sercu miejsce dla ziemi
która pamięta prastare dzieje
puszcza otwiera drzwi swych podwoje
a w oczach jezior słońce się śmieje

Kawafis Konstandinos

[mala200333]

Czekając na barbarzyńców" Kawafis Konstandinos

Na cóż czekamy, zebrani na rynku?

Dziś mają tu przyjść barbarzyńcy.

Dlaczego taka bezczynność w senacie?
Senatorowie siedzą - czemuż praw nie uchwalą?

Dlatego ze dziś mają przyjść barbarzyńcy.
Na cóż by się zdały prawa senatorów?
Barbarzyńcy, gdy przyjdą, ustanowią prawa.

Dlaczego nasz cesarz zbudził się tak wcześnie
i zasiadł- w największej z bram naszego miasta -
na tronie, w majestacie, z koroną na głowie?

Dlatego ze dziś mają przyjść barbarzyńcy.
Cesarz czeka u bramy, aby tam powitać
ich naczelnika. Nawet przygotował
obszerne pismo, które chce mu wręczyć -
a wypisał w nim wiele godności i tytułów.

Czemu dwaj konsulowie nasi i pretorzy
przyszli dzisiaj w szkarłatnych, haftowanych togach?
Po co te bransolety, z tyloma ametystami,
i te pierścienie z blaskiem przepysznych szmaragdów?
Czemu trzymają w rekach drogocenne laski,
tak pięknie srebrem inkrustowane i złotem?

Dlatego ze dziś mają przyjść barbarzyńcy,
a takie rzeczy barbarzyńców olśniewają.

Czemu retorzy świetni nie przychodzą, jak zwykle,
by wygłaszać oracje, które ułożyli?

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy,
a ich nudzą deklamacje i przemowy.

Dlaczego wszystkich nagle ogarnął niepokój?
Skąd zamieszanie? (Twarze jakże spoważniały.)
Dlaczego tak szybko pustoszeją ulice
i place? Wszyscy do domu wracają zamyśleni.

Dlatego że noc zapadła, a barbarzyńcy nie przyszli.
Jacyś nasi, co właśnie od granicy przybyli,
mówią, ze już nie ma żadnych barbarzyńców.

Bez barbarzyńców - cóż poczniemy teraz?
Ci ludzie byli jakimś rozwiżzaniem

Maryla Wolska

[rawik-is-me]

Śniło mi się...

Śniło mi się, co nigdy wyśnić się nie może,
Przyszło do mnie snu cieniem, co prawdą nie było,
Szczęście mi się wiosenne pod jesień przyśniło
Jak ostatni, słoneczny połysk na ugorze.

Śniło mi się, że młodzi jesteśmy oboje,
Że Maj stoi nad nami w białych drzew rozkwicie,
Że wciąż jeszcze cię kocham na Śmierć i na Życie,
Śniły mi się na ustach chłodne usta twoje...

Kwiat opadał z czeremszyn, śliw, jabłoni, wiśni,
Padał cicho i śnieżnym osnuwał nas puchem;
Śniło mi się, żeś znowu czystym, wolnym duchem —
Śniło mi się, co nigdy w życiu się nie wyśni.

Jak ów mrący, ostatni promień na ugorze
Zgasło wszystko... Naokół dzienna jasność biała.
Śmierć mnie przez sen chłodnymi usty całowała —
Śniło mi się, co nigdy wyśnić się nie może...

Maryla Wolska

Krystyna Wiatrowska - Myszkiewicz

[rawik-is-me]

Pętla

w tym domu panuje milczenie
chodzimy pośród wymijających spojrzeń
wyrzut drzemie w każdym szurnięciu kapci

racjonujemy chwiejne nastroje i słowa
szydzimy coraz sprawniej
śledzimy każde potknięcie
kalkulujemy dowody na niedoskonałość

na bezdrożu nieporozumień
ponownie zapętlono rzeczywistość
a słowa umierają w połowie drogi
kalekiego odbioru intencji

Krystyna Wiatrowska - Myszkiewicz

Anna Świrszczyńska

[rawik-is-me]

Wszystkie chwyty dozwolone

Chwytam się różnych rzeczy,
śniegu, drzew, niepotrzebnych telefonów,
czułości dziecka, wyjazdów,
wierszy Różewicza,
snu, jabłek, porannej gimnastyki,
rozmów o błogich własnościach witamin,
wystaw awangardowej sztuki,
spacerów na kopiec Kościuszki, polityki,
muzyki Pandereckiego,
żywiołowych katastrof w obcych krajach,
rozkoszy moralności i rozkoszy niemoralności,
plotek, zimnego tuszu, zagranicznych żurnali,
nauki włoskiego języka,
sympatii dla psów, kalendarza.

Chwytam się wszystkiego,
żeby się nie zapaść
w przepaść.

Anna Świrszczyńska

Rainer Maria Rilke

[black_jotka]

Rainer Maria Rilke

Poeta

Umykasz, godzino, zanim cię złowię.
Rani skrzydłem ulotny cień.
Samotnemu: cóż mi po słowie?
na cóż mi noc? na cóż mi dzień?

Miłej, ani domu, o którym śnię,
niczego w życiu nie posiadam.
Wszystko, do czego się przykładam,
bogaci się na mnie i trwoni mnie.

/tłum. Adam Pomorski/

Jan Liebert (1904-1931)

[black_jotka]

Jan Liebert (1904-1931)

*
* *

Uczę się ciebie,człowieku.
Powoli się uczę ,powoli.
Od tego uczenia trudnego
Raduje się serce i boli.

O świcie nadzieją zakwita,
Pod wieczór niczemu nie wierzy
Czy wątpi,czy ufa-jednako-
Do ciebie człowieku należy.

Uczę się ciebie i uczę
I wciąż jeszcze nie umiem-
Ale twe ranne wesele,
Twą troską wieczorną rozumiem.

Marian Grześczak

[black_jotka]

Tristan i Izolda

Pierścień z zielonego jaspisu

Na pożegnanie dawała,

Dawała, płakała, milczała,

Jeszcze płacz ten, jeszcze płacz ten słyszę.



Izoldo, Izoldo, gdzie jesteś?

Patrz, pierścień na ziemię spadł.

Nie ma ciebie, czyś zmieniła się w ciszę?

Z tobą jest, z tobą płacz jest,

Mój płacz.

Marian Grześczak

Kawafis Konstandinos

[jane_doe_hej]

"Tak, jak możesz" Kawafis Konstandinos

Jeśli nie możesz ukształtować swego życia
tak, jak chcesz, przynajmniej o to się staraj
tak, jak możesz: aby go nie upodlić
w ciągłym ze światem obcowaniu
w bieganiu i gadaniu.

Upodliłbyś je, wlokąc to w prawo, to w lewo,
obnosząc je dokoła, zanurzając
w te spotkania towarzyskie, te bankiety
w tę głupotę codzienną,
ażby się stało obcym dla ciebie brzemieniem.

[jane_doe_hej]

Krzysztof Jarzyński

6:11pm Feb 15


"Wracaj" Kawafis Konstandinos

Wracaj często i zagarniaj mnie,
uczucie, które kocham, wracaj i mnie zagarniaj -
gdy się roznieca w ciele pamięć
i we krwi pulsuje dawne pragnienie,
gdy wargi i skóra pamiętają,
a rękom się zdaje, że dotykają znów.

Wracaj często i mnie zagarniaj w nocy,
gdy wargi i skóra pamiętają...

[jane_doe_hej]

"Głosy" Kawafis Konstandinos

Wymarzone, ukochane głosy
tych, co umarli, albo tych, co dla nas
tak są straceni, jak umarli.

Czasem do nas przemawiają w snach
czasem je w zadumaniu słyszy umysł.

A z ich brzmieniem powraca na chwilę
dźwięk najpierwszej naszego życia poezji,
jak muzyka, która nocą, gdzieś w dali, dogasa.

William Butler Yeats

[mala200333]

"Kiedy już siwa twa głowa" William Butler Yeats

Kiedy już siwa twa głowa, osnuta snem, zamyśleniem,

Pochyli się nad kominkiem, weź w ręce tę książkę i czytaj,

Czytaj powoli i wspomnij, jak niegdyś twój uśmiech rozkwitał,

I wspomnij, jakim głębokim oczy mroczyły się cieniem.



I wspomnij, jak wielu kochało uśmiech łagodny i jasny,

Kochało — szczerze lub złudnie — czar, co radość twą zdobił.

Lecz jeden człowiek miłował duszę wędrowną w tobie

I wtedy miłował najbardziej, gdy w żalu twe oczy gasły.



Schylając się nisko, nisko ponad tlejącym ogniskiem,

Pomyśl, trochę ze smutkiem, o tym, jak miłość odeszła.

Czy uleciała na skrzydłach, by w górach wysokich zamieszkać?

Czy może twarz swą ukryła wśród gwiazd zamieci srebrzystej?

Przełożył
Zygmunt Kubiak

[mala200333]

"Ephemera" William Butler Yeats

"Twe oczy, którym nigdy nie dość było moich,
Pochyliły się w smutku za powiek zasłoną,
Bo nasza miłość pierzchnie."

Wtedy ona rzecze:
"Choć to prawda, że nasza miłość pierzchnie, stańmy
Jeszcze raz na samotnym wybrzeżu jeziora,
Obok siebie, w godzinie wielkiej łagodności,
Kiedy znużone dziecko, Namiętność, zasypia,
Jak dalekie są gwiazdy. Pierwszy pocałunek
Jak daleki. I jakże stare moje serce!"...

[mala200333]

William Butler Yeats - Poeta pragnie szaty niebios / He Wishes for the Cloths of Heaven

Gdybym miał niebios wyszywaną szatę
Z nici złotego i srebrnego światła,
Ciemną i bladą, i błękitną szatę
Ze światła, mroku, półmroku, półświatła,
Rozpostarłbym ci tę szatę pod stopy,
Lecz biedny jestem: me skarby

K.I.Gałczyński

[mala200333]

O MEJ POEZJI

K.I.Gałczyński

Moja poezja to jest noc księżycowa,
wielkie uspokojenie;
kiedy poziomki słodsze są w parowach
i słodsze cienie.

Gdy nie ma przy mnie kobiet ani dziewczyn,
gdy się uśpiło
wszystko i świerszczyk w szparze cegły trzeszczy,
że bardzo miło.

Moja poezja to są proste dziwy,
to kraj , gdzie w lecie
stary kot usnął pod lufcikiem krzywym
na parapecie.

[mala200333]

William Butler Yeats - "Klątwa Cromwella"

[mala200333]

William Butler Yeats - "Klątwa Cromwella"

Pytasz mnie, co znalazłem, a idę z daleka, wciąż dalej:
Nic oprócz domu Cromwella i jego krwiożerczej zgrai.
Tancerze, kochankowie gliniaste mają leże,
Gdzież ci niezwykli mężczyźni, gdzie jeźdźcy, gdzie rycerze?
Jest tylko żebrak-włóczęga, dumny ze swego stanu -
Jego ojce służyli ich ojcom, nim Pana ukrzyżowano.
O, cóż z tego, cóż z tego,
Co więcej można rzec?
Przeminął czas sąsiedzkich, wesołych pogaduszek,
Lecz nie ma się co skarżyć, bo pieniądz wciąż się puszy.
Ten, kto się pnie do góry, wspina się po sąsiadach.
A my, te wszystkie Muzy, to bez znaczenia sprawa.
Mają swe własne nauki, ale ja je pominę.
Czy mogą to wiedzieć, co my, znający śmierci godzinę?
O, cóż z tego, cóż z tego,
Co więcej można rzec?
Lecz jeszcze inna wiedza niszczy me serce uparcie -
Jak w starej bajce lis niszczył serce chłopaka w Sparcie
Bo wykazuje, że coś może być i nie być zarazem,
Że towarzyszą nam damy i rycerze okuci żelazem,
Że płacą za wiersz poecie, słuchają skrzypiec, drzemią,
A ja wciąż jestem ich sługą, choć dawno są pod ziemią.
O, cóż z tego, cóż z tego,
Co więcej można rzec?
Zdarzyło mi się wielki dom w środku nocy napotkać:
Otwarty, jasny podjazd i oświetlone okna,
Przyjaciele moi tam byli, radośnie mnie witali,
Zbudziłem się w starej ruinie, gdzie wiatr wył w pustej sali.
Kiedy tak się wsłuchuję, wstaję i idę z nadzieją
Pomiędzy psy i konie: one mnie rozumieją.
O, cóż z tego, cóż z tego,
Co więcej można rzec?

[jerzy_55]

William Butler Yeats - "Nie Było Drugiej Troi"

Czemu mam ją potępiać za to, że dni moje
Wypełniła cierpieniem i w czasie ostatnim
Sposobiła lud prosty do gwałtu i boju,
Gotowa wysłać wąskie zaułki przeciw dzielnicom dostatnim.

Czy odwaga i chęci to są dwie równości?
Cóż mogło ją ukoić, ją

[jerzy_55]

Marina Cwietajewa

[jerzy_55]

Z cyklu: "Wiersze do Błoka"
Marina Cwietajewa

Imię twe — w ręku pojmany ptak,

Imię twe — bryłki lodowej smak.

Warg jedno -jedyne spośród drgnięć.

Imię twe — liter pięć.

Piłeczka, locie pojmana dłoń,

Dzwoneczka w ustach srebrzysty ton.



Głaz w wodę rzucony wymawia dźwięk

Imienia twojego, wydając jęk.

I w lekkim tętencie kopyt przez step.

Jest twego imienia donośny śpiew.

I to imię wymówi nam w samą skroń

Strzału odgłosem broń.



Imię twe — ach wielki to dar! —

Imię twe — pocałunku żar,

W powiek tkliwych zastygły brzeg.

Imię twe — pocałunek w śnieg.

Łyk lodowaty, błękitny, czysty.

Z imieniem twoim — sen wieczysty.

Przełożyła
Joanna Salomon

[jerzy_55]

In Absentia

Herzensschatzi, komm. Bim, bam, bom, fantom, symptom,
monochrom. Płynie prom

ku lepszemu światłu, ku świetlanemu lepiej, ku światłym
lekarzom. Lepiej, lepiej, piej

koguciku o pozlepianych piórkach. Piano. Piasek w bucie
i wśród piarżystych żyznych

nie do końca ziem. Myślę wiersz, piszę list, wwiercam
się. Wierzę w wiersz. Stopnie

nasycenia słów. Stopię skałę, skamielinę, zmielę kamień,
skłamię. Herzensschatzi, komm

ommm. Opłotki, plotki, płody. Kolumny. Kneble, knedle, krew
i krewne w opłakanym stanie. Lepiej?

Lepiej? Wiercą się kwoki, obrastamy w piórka. Jak to się stało,
że zniosłaś jajo? Ja? Jo. Jadło

mają dobre. Lepsze. Lepsze światło. Uwiera w stopy. Spod
kołdry. Księżniczka na ziarnku

pyłku, kurzu, krwi. Krwawi. Rwie kratkowane kartki. Kraty
w oknach. Ptaki składają jaja

na kamieniu. Kamień na kamieniu na kamieniu karmień.
Carmen. Habanera. Opera

piano. Pijano krwawą mery. Zęby cztery, powyrywane
włoski. Piasek i krew. Światło

między palcami stóp. Stop. Tup tup. Stop. Herzensschatzi
komm. Bim, bom. Brom. Bromek

potasu. Pot. Potem pióro, wygięta stalówka. Oknówka
buduje kraty z piasku i śliny.

Liny. Wwiercają się w ciało. Czoło. Mało, mało. Lało. Nie
ma światła, a ja bez butów. Błoto

zamiast piasku. Zmokłe kury dziobią mokrą ziemię. Gryzą
ziemię. Lekarz gryzie pióro,

wierci się. Ssie. Psie! Zamknij się. Mknij. Mknij, milknij
we mgle. Nad szklanką mleka,

pod pierzyną. Światło. Sztuczne. Ucz się. Kłamiesz, nie
pada pod psem. Miłość jest niesfornym

ptakiem. Kogucikiem. Pieje i bierze. Kąpiele w piasku
odmierzają czas. Bim-bom

Herzensschatzi, komm. Prom odpływa. Odpływam
i opływam w wiersze. Piach

pod stopami. Czas pozlepiany u nasady piór. Upiór
uparty. Oparty o kraty,

o karty. O kry. O Carmen, wywróż mi karminowej
krwi. Lepiej. Lepiej mi,

Herzensschatzi. Komm. Doppelherz. Doppelgänger,
Doppelschmertz. Nigdy nie wiersz, nie wiesz,

nie wierz łzom. Bim, bom, pianie. Komm komm komm.

Katarzyna Fetlińska

[black_jotka]

Z główką pogody

Odbijamy od brzegu Bólu
Kajuta baraku popękana
Ale sztorm tylko w nas
Jabłoń odżegnała owoce
Ale mamy syna blond

Żagle ręczników kursują na lince
Pod niebem strychu - krzyk
To mewy - kury i kojoty -
Odejść twoich błędy

Od morza - żużel i deski
Astry są nam przychylne jak zorza
Czajnik gwiżdże w dziób - przekorny
Tam - brzeg - poeci ostrzą noże

Uwierzmy w latarnie oczu swoich
Płyńmy śmielej do fiordu naszych rąk
W podróży miłość jest zawsze hojna
A gdzie obcałowane ciało twoje - -
Na krzesła bocianim gnieździe
Główka pogody - syna blond

Ryszard Milczewski Bruno

[jutta_t]

wielenut.blogspot.com/2010/09/boze-moich-dziadkow-mego-ojca-i-mej.html

Wacław Buryła- Niekiedy wystarczy

[seremine]

Wacław Buryła- Niekiedy wystarczy

kilka słów
powiedzianych przez telefon
włożonych w kopertę
wysłanych na adres
kogoś kto samotność
zna bardzo dokładnie
na każdej drodze
potyka się o nią

czasami wystarczy
kilka chwil skradzionych
ciepło czyjejś dłoni
pochwycone w biegu
czyjś uśmiech znany
wyłowiony w tłumie
który wracał będzie
nocą bezsenną
kiedy gwiazdy płaczą

do szczęścia trzeba
tak bardzo niewiele
wystarczy że będziesz
na odległość ręki
na głębokość wzroku
na słyszalność serca
wystarczy że słowa
wyrosną jak mosty

chyba najtrudniej
spełnić marzenia
te najbardziej proste.

[rawik-is-me]

Ryszard Milczewski - Bruno
X X X

Ty dla mnie jesteś taka umarła
Leżysz obok zimna jak astra
W oddechu cmentarz masz czy co
Gdy warkniesz przez sen to puchacz
Albo sowa w duszy ci na motorze siedzi
A w oczach to ci chyba ciemno też
Choć lampka przez słomę pełga i ja
I głucho ci chyba gdyś plecami do mnie
Bo gdy budzik koguta zapieje dzwonek poranka
To skacze coś w tobie jak lęk bo serce to nie
Co to za bliskość nasza daleka jak ręka
Żonate a niezamężne to kochanie nasze
Zgasłe przez przywiązanie kogo do czego po co
Jesteś dla mnie taka umarła i już
Tylko ziąb i ogień gdy ci naraz strzelą w pysk
Mogą w ścianach naszych rozhulać ameny na pacierzach
Że przebudzenie będzie dla mnie wieczne
Jakeś żywa

[rawik-is-me]

Ryszard Milczewski - Bruno

X X X

Nie umieraj mi tylko w zimę
Bo dokąd ciebie luba brać
(Podupadła naszych przekleństw hodowla)
W Popłochach - Jesienina cień:
Z powrozem na szyi bezdomny
Wszystko co żywe waży nas lekce
Wariackie czyżby nam papiery
Dudy na drogę obszczydukat pies?
Do bzdęgi piwnej ta jesień podobna - -

Nie umieraj mi tylko w zimę: proszę
Widzisz ten okrajek błękitu?

[rawik-is-me]

Ryszard Milczewski - Bruno

Ty dla mnie jesteś taka umarła
Leżysz obok zimna jak astra
W oddechu cmentarz masz czy co
Gdy warkniesz przez sen to puchacz
Albo sowa w duszy ci na motorze siedzi
A w oczach to ci chyba ciemno też
Choć lampka przez słomę pełga i ja
I głucho ci chyba gdyś plecami do mnie
Bo gdy budzik koguta zapieje dzwonek poranka
To skacze coś w tobie jak lęk bo serce to nie
Co to za bliskość nasza daleka jak ręka
Żonate a niezamężne to kochanie nasze
Zgasłe przez przywiązanie kogo do czego po co
Jesteś dla mnie taka umarła i już
Tylko ziąb i ogień gdy ci naraz strzelą w pysk
Mogą w ścianach naszych rozhulać ameny na pacierzach
Że przebudzenie będzie dla mnie wieczne
Jakeś żywa

[black_jotka]

W majowy poranek Bruno kupił w małej podtoruńskiej mieścinie tanie wino. Poszedł z kolegami nad wodę. Pili. Nagle zrzucił ubranie i wszedł do wody w skarpetkach. Po chwili krzyknął "Chłopaki, nie mogę!" i utopił się w stosunkowo płytkiej wodzie. Przedtem zdążył pomachać kolegom w dziwnym geście pożegnania.
To był 1979 rok, ten sam, w którym odszedł jego przyjaciel Edward Stachura. Jego wiersz "Ruszaj się, Bruno..." uwiecznił Milczewskiego chyba bardziej niż sama poezja.

[black_jotka]

Ryszard Milczewski - Bruno
"ZŁAPAŁBYM SIĘ"

Idąc w poezję - nie o pisaniu wierszy
Myślę - pokrętne to diabelstwo
Trucizna lepsza albo zdatny trup - -

Będąc w poezji - żeremia listów ...
I jeżeli już duże P - kropki na końcu nie gubię
Płonę = na tyłku własnej nicości

O, gdyby tak móc zasnąć oczy i być
Zrazu - jak jeden remus - na Kaszubach

Nareszcie złapałbym się z nią
W gorącym uczynku!...

Z tomiku "Dopokąd" (1974)

[black_jotka]

Ryszard Milczewski - Bruno "Droga"

Zdechł pies
Nie ostudził dnia
Śmierć swą
Na słońcu opala

Drogę do wsi
Rozdziera muzyka
Zapitych gardeł

W rowie
Jak kawał drewna
Leży człowiek
Z nożem pod łopatką

Jemioła
Jak magiczne oko
Mruga

Na czerwonym nożu
Rozmodlił się kruk

[black_jotka]

"Poboki" Ryszard Milczewski - Bruno

W Pobokach - biało
Baby zgięte w łokciach
Owocem kaczki dźgają
Juchę w krużach warzą
Na kiełbasę czarną

Weselni przyjdą goście
Lasem piaskiem grochem
Smarować grzdyle łojem
I ze szklanic jurnych
Bimber wstrzemięźliwie chuchać

Zamuzykuje Bartłomieja kwartet
Pęknie ślubnym w oku wianek
Za dużo wojen było już
Byśmy byli bez nerwów:
Zaśpiewa teść dyszkantem

[jutta_t]

Poezja Bruna jest nieustającym apelem o prawdę za wszelką cenę. Poczynając od prawdy języka, bowiem poeta przez całe życie broni się przed podporządkowaniem swego instynktu językowego normom języka literackiego. Chce znać prawdę o swym dziedzictwie i o sobie samym. Taki maksymalizm jest rzadkością nawet wśród piszących. O jego niebezpieczeństwie mógł się przekonać autor „Nie ma zegarów” na własnej skórze.
Maksymalizm ów skazał go bowiem na osobność. Wielu marzy o tym, by dostąpić owej osobności. Inni porzucają ją za cenę dorównania doraźnym wymaganiom. Bruno był jej wierny. Być może nawet nie potrafił inaczej żyć ani pisać. Toteż osobność pochłaniała go coraz bardziej.
Krzysztof Nowicki, „Milczewska okolica”

[jutta_t]

Kalinkowe z córeczką rozmówki
(lingwistyka rodzinna)

Takie malulkie - lilak biały
Śnieguliczka - międzyrzecz - milczewska słowica
Mlekiem mówi - o! - palcem mówi
Jak głupczyc stoję - myśliboru głóg
Pojedziemy dada - w międzylasu rybnik
Pojedziemy dada - w ostrołęgów żar
Suka mufka - marnotrawne słowa - sęk
Gibas w przód, Gibas w tył - stęk...
Takie malulkie - lelek świętolubny
Żółtlica - goleniów - milczewska okolica
Jabłko pogody - klekle - bocianów strop
Jak złotoryj szczerzę zęba wykrot
Pojedziemy dada - w wilczych lasków lubsk
Pojedziemy dada - w zakopany bielsk
Synek - świerzbi świerzbi - drap drap drap
Żona - boli boli - cierp cierp cierp

z tomu "Podwójna należność", 1972

[jutta_t]

Ryszard Milczewski-Bruno (1940-1979)
Polski poeta. Urodził się 18 lutego 1940 roku w Tarpnie koło Grudziądza. Był przyjacielem Edwarda Stachury, należał do grupy zbuntowanych poetów tzw. kaskaderów literatury, do których krytycy literaccy zaliczyli także: Andrzeja Bursę, Marka Hłaskę, Halinę Poświatowską, Edwarda Stachurę i Rafała Wojaczka. Należał do Związku Pisarzy Polskich.
W Grudziądzu ukończył technikum rolnicze. Studiował na ASP w Toruniu i filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Debiutował w 1958 roku wierszem Starość dłoni w tygodniku społeczno-kulturalnym "Orka". Pisał reportaże do "Faktów" z zamiarem wydania ich w przyszłości w postaci tomu Waga lita ciepła.
Do śmierci wydał sześć tomików poezji: Brzegiem słońca (1967), Poboki (1971), Dopokąt (1972), Podwójna należność (1974), Jesteś dla mnie taka umarła (1974) i Nie ma zegarów (1978). Po śmierci poety wydano: Poezje wybrane (1981), Gwizdy w obecność (1982), Jak już, to już (1983), Poezja, proza, listy (1989) oraz Mamo przyszedłem straszyć (2002). Za pierwszy tom poezji otrzymał dwie nagrody: im. Peipera, przyznawaną przez "Ugrupowanie literackie 66" we Wrocławiu oraz miesięcznika "Poezja" za najlepszy zbiór wierszy roku 1971. Za tomik Podwójna należność otrzymał po raz drugi nagrodę im. Peipera, a także nagrodę im. Piętaka.
Milczewski-Bruno zmarł śmiercią tragiczną 17 maja 1979 roku w Nowej Wsi Szlacheckie

[jutta_t]

Gdy tańczyć z nią miał - o, wciornaści
To on milczkiem dziędzierżawę skubał
I gwiazdnicę - w kwiczołach cały
Jakby w zapiwku dostał siekierą okraszony pień
A gdy w nim zamrugany do łez - nawrot
Kurcze blade - krzyknął - jak targaniec skoczył:
Odyńcem tu kaczałą tam a podkową w pobok - -
Za skocznie chyba - na krzaku bo rozpięty jest
Jak kutas teraz - odtańcowany do cna
Z dziupelką nawiści i rosy - żyw jeszcze
Ale już jakby w jej oczach nóż wypatrzył

Ryszard Milczewski - Bruno

[jerzy_55]

Ryszard Milczewski - Bruno

X X X

O, gdzie to ja się nie mościłem
I z jaką wiarą w to co upadło
A już się podnosi - i jak - -
O, żądzo - do niepoznaki aż - -
Po lustrach węszyli głęboko
A patrzcie patrzcie: mówiłem
Z tyłu słupiały żony i osły - -

Skoczne bo w pałukach flety
W olchach - rozpalona miedź
Poroniona chandra oblatana szpakami
I kolędowanie o kulach anielskie
Z lamą w oczach i kłem w piersi --

W lipnicach gdzie maderyzowany moszcz
Mario - daj mi umrzeć marnie

[jerzy_55]

www.youtube.com/watch?v=x56BPD0lXxA