______WIERSZE________________

[kristopherh]

[samanta_ewa]

Piekny

[mala200333]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Małe kina

Najlepsze to małe kina
w rozterce i w udręce,
z krzesłami wyściełanymi
pluszem czerwonym jak serce.

Na dworze jeszcze widno,
a już się lampa kołysze
i cienie meandrem biegną
nad zwiastującym afiszem.

Chłopcy się drą wniebogłosy
w promieniach sztucznego świata,
sprzedają papierosy,
irysy i sznurowadła.

O, już się wieczór zaczyna!
Księżyc wyciąga ręce.
Najlepsze te małe kina
w rozterce i w udręce.

Kasjerka ma loki spadziste,
króluje w budce złocistej,
więc bierzesz bilet i wchodzisz
w ciemność, gdzie śpiewa film:

szeleszczą gaje kinowe,
nareszcie inne, palmowe,
a po chodniku bezkresnym
snuje się srebrny dym.

Jakże tu miło się wtulić,
deszcz, zawieruchę przeczekać
i nic, i nic nie mówić,
i trwać, i nie uciekać.

Srebrzysta struga płynie
przez umęczone serce
Drzemiesz w tym małym kinie
jak list miłosny w kopercie:

"Ty moje śliczne śliczności!
Znów się do łóżka sam kładę.
Na jakimż spotkam cię moście?
Twój
Pluszowy niedźwiadek".

Wychodzisz zatumaniony,
zasnuty, zakiniony,
przez wietrzna peryferie
wędrujesz i myślisz, że

najlepsze te małe kina,
gdzie wszystko się zapomina;
że to gospoda ubogich,
którym dzień spłynął źle.

Dedykacja
Autorowi "Opowieści morskich".
Stanisławowi Marii Salińskiemu

[mala200333]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Zaczarowana dorożka

I.
Allegro
Zapytajcie Artura,
daję słowo: nie kłamię,
ale było jak ulał
sześć słów w tym telegramie:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

Cóż, według Ben Alego,
czarnomistrza Krakowa,
„to nie jest nic takiego
dorożkę zaczarować,

dosyć fiakrowi w oczy
błysnąć specjalną broszką
i jużeś zauroczył
dorożkarza z dorożką

ale koń – nie.” Więc dzwonię:
– Serwus, to pan Ben Ali?
Czy to możliwe z koniem?
– Nie, pana nabujali.

Zadrżałem. Druga w nocy.
Pocztylion stał jak pika.
I urosły mi włosy
do samego świecznika:
ZACZAROWANA DOROŻKA?
ZACZAROWANY DOROŻKARZ?
ZACZAROWANY KOŃ?

Niedobrze. Serce. Głowa.
W dodatku przez firankę:
Srebrne dachy Krakowa
jak „secundum Joannem”,

niżej gwiazdy i liście
takie duże i małe.
A może rzeczywiście
zgodziłem, zapomniałem?

Może chciałem za miasto?
Człowiek pragnie podróży.
Dryndziarz czekał i zasnął,
sen mu wąsy wydłużył
i go zaczarowali
wiatr i noc, i Ben Ali?
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ

II.
Allegro sostenuto
Z ulicy Wenecja do Sukiennic
prowadził mnie Artur i Ronald,
a to nie takie proste, gdy jest tyle kamienic
i gdy noc zielono-szalona,
bo trzeba, proszę państwa, przez cały nocny Kraków:

III.
Allegretto
Nocne WYPYCHANIE PTAKÓW,
nocne KURSY STENOGRAFII,
nocny TEATR KRÓL SZLARAFII,
nocne GORSETY KOLUMBIA,
nocny TRAMWAJ, nocna TRUMNA,

nocny FRYZJER, nocny RZEŹNIK,
nocny chór męski CZEŚĆ PIEŚNI,

nocne DZIŚ PARÓWKI Z CHRZANEM,
nocne TOWARY MIESZANE,

nocna strzałka: PRZY KOŚCIELE!
Nocny szyld: TYBERIUSZ TROTZ,

słowem, nocni przyjaciele,
wieczny wiatr i wieczna noc.

IV.
Allegro ma non troppo
Przystanęliśmy pod domem „Pod Murzynami”
(eech, dużo bym dał za ten dom)
i nagle: patrzcie: tak jak było w telegramie:
przed samymi, uważacie, Sukiennicami:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

Z Wieży Mariackiej światłem prószy.
A koń, wyobraźcie sobie, miał autentyczne uszy.

V.
Allegro contabile
Grzywa mu się i ogon bielą,
wiatr dmucha w grzywę i w biały welon.

Do ślubu w dryndzie jedzie dziewczyna,
a przy dziewczynie siedzi marynarz.

Marynarz łajdak zdradził dziewczynę,
myślał: Na morze sobie popłynę.
Lecz go wieloryb zjadł na głębinie.

Ona umarła potem z miłości,
z owej tęsknoty i samotności.

Ale że miłość to wielka siła,
miłość po śmierci ich połączyła.

Teraz dorożką zaczarowaną
jedzie pan młody z tą młodą panną
za miasto, gdzie jest stara kaplica,

i tam, jak w ślicznej starej piosence,
wiąże im stułą stęsknione ręce
ksiądz, co podobny jest do księżyca.

Noc szumi. Grucha kochany z kochaną,
ale, niestety, co rano

przez barokową bramę,
pełną sznerklów i wzorów,
wszystko znika na amen
in saecula saeculorum:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

VI.
Allegro furioso alla polacca
Ale w knajpie dorożkarskiej,
róg Kpiarskiej i Kominiarskiej,
idzie walc „Zalany słoń”;
ogórki w słojach się kiszą,
wąsy nad kuflami wiszą,
bo w tych kuflach miła woń.
I przemawia mistrz Onoszko:
– Póki dorożka dorożką,
a koń koniem, dyszel dyszlem,
póki woda płynie w Wiśle,
jak tutaj wszyscy jesteście,
zawsze będzie w każdym mieście,
zawsze będzie choćby jedna,
choćby nie wiem jaka biedna:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

[mala200333]

m.youtube.com/watch?v=k-GymVYyiKs&desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3Dk-GymVYyiKs

[dunant]

Odlot jaskółek

Pamiętasz,
jak powiedziałam Ci,
że jaskółki już przyleciały?
A ty na to,
że lato tak blisko...

I zaraz przyszło,
a zdało się być cudne
w swej ptasiej i kwietnej krasie,
zielenią i szczęściem
co dnia pijane.

Rozkołysane sny
przy wtórze wesołych świergotów
czarnoskrzydłych elegantek
zatoczyły krąg
pod modrym nieboskłonem,
by schyłkiem lata
wraz z nimi odlecieć
w słoneczną dal południa.

Dziś wiem - tak, na pewno wiem,
że ptaki w locie pochwyciły
zagubione słowa
i barwy przyjaźni,
lecz Nową Wiosną
niejedna z nich,
szczęśliwie do mnie powróci,
ale już na zawsze.

/aw-s/

[mala200333]

[seremine]

na jesienny spacer. Pójdziemy
łagodnymi pagórkami wśród bożych
drzewek gorejących purpurą,
bo ogołocono je z kiści winogron.

A gdy krwawa tarcza słońca
schowa się za horyzontem i księżyc
brylantowym blaskiem drogę
nam wymości, spacerować będziemy
brzegiem Balatonu, gdzie
ugwieżdżone niebo, jak w lustrze
się odbija.

Stąpając po rdzy opadłych liści
zajrzymy do samotni Istvána, tam ścieżki
są utkane pochylonymi w zadumie
rzeźbami, a jesienna róża smutno
chyli głowę.

Przyjaciel - Madziar powita nas
dzbanem czerwonego wina. Cichy wiatr
zaplatać będzie pożółkłe trawy w rzewne
dźwięki czardasza.


Elżbieta Ruppe
jesień 2007

[seremine]

Zaplątana W Skrzydła Anioła:

obudziłam cię opuszkami palców
szeptem - usłyszałeś
wtuliłam dłonie w twoje ręce
pragnąc ciepła-wiedziałeś

ramionami przygarnąłeś mój smutek
tylko z tobą lęk zasypia
każdą łzę w swym sercu chowasz
obraz malujesz...od nowa

twój spokój
siłę wlewa w mą rozpacz
ciepło ciała utwierdza
że jeszcze...jestem
w podzięce ,dam ci miłość
-czerwony płatek na policzku
i oddam na przechowanie
popękane serce,....

[seremine]

Powracam do tego wiersza..

[jutta_t]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Koń w kinie

Pewien koń, kiedy mu się znudziło jeść paszę,
zbiegł ze stajni na miasto i do kina zaszedł.
Kupił bilet w okienku, usiadł w pierwszym rzędzie
i, chrupiąc czekoladkę, myśli, co to będzie.
Właśnie w kinie dawano film paramantyczny,
udźwiękowiony, barwny, superniebotyczny.
Najsamprzód tłusta klempa gziła się w łazience
i dyszkantem śpiewała, że umyje ręce.
Potem auta rzęziły i strzelał rewolwer,
i ktoś do klempy tłustej śpiewał "Ja cię porwę".
W drugim akcie, jak zwykle, w bostońskiej kawiarni
dwaj Murzyni płakali, że są tacy czarni,
a wreszcie, gdy szczęśliwie wszystko ukończono,
w wagonie śpiewał napis, że "Palić wzbroniono".
Tutaj koń nie wytrzymał, krzyknął: - A, złodzieje!
Pędem uciekł do stajni i jeszcze się śmieje.

[jutta_t]

Daj mi wstążkę błękitną...

Daj mi wstążkę błękitną - oddam ci ją
Bez opóźnienia...
Albo - daj mi cień twój z giętką twą szyją:
- Nie ! nie chcę cienia.

Cień - zmieni się, gdy ku mnie skiniesz ręką,
Bo - on nie kłamie !
Nic - od ciebie nie chcę, śliczna panienko'
Usuwam ramię...

Bywałem ja - od Boga nagrodzonym,
Rzeczą mniej wielką
Spadłym listkiem, do szyby przyklejonym,
Deszczu kropelką...

autor: C. K. Norwid.

[jutta_t]

O naszym gospodarstwie

fraszka

O, zielony Konstanty, o, srebrna Natalio!
Cała wasza wieczerza dzbanuszek z konwalią;
wokół dzbanuszka skrzacik chodzi z halabardą,
broda siwa, lecz dobrze splamiona musztardą,
widać, podjadł, a wyście przejedli i fanty -
O, Natalio zielona, o, srebrny Konstanty

Konstanty Ildefons Gałczyński
1934 r.

Osiecka

[jutta_t]

A to ostatni tekst Agnieszki Osieckiej...

Kiedy mnie już nie będzie
Agnieszka Osiecka

Siądź z tamtym mężczyzną

twarzą w twarz,

kiedy mnie już nie będzie.

Spalcie w kominie

moje buty i płaszcz,

zróbcie sobie miejsce ...



A mnie oszukuj mile

uśmiechem, słowem, gestem,

dopóki jestem, dopóki jestem.



Płyń z tamtym mężczyzną

w górę rzek,

kiedy mnie już nie będzie,

znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg,

zróbcie sobie miejsce ...



A mnie wspominaj czule,

że mało tak się śniłem,

a przecież byłem, no przecież byłem.



Dziel z tamtym mężczyzną

chleb na pół,

kiedy mnie już nie będzie,

kupcie firanki, jakąś lampę i stół,

zróbcie sobie miejsce ...



A mnie bezczelnie kochaj,

choć smutne śpiewki przędę,

bo przecież będę, no przecież będę.

[nefretete993]

Taki INNY

Taki jakiś inny był
Przeszedł z bombonierka
I coś miał pod kurtka
małego.
Wstydził się trochę

Staliśmy w środku Warszawy
Na skrzyżowaniu ulic
Ludzie biegali szybko,
On coś chyba sobie śpiewał,
a może mruczał

Zaprosił mnie do pobliskiego
baru mlecznego dla rozpusty
Bo brzuch już był pusty
I u mnie i u niego

Jedliśmy kluchy z makiem
Dostałam ładnego białego
misia z za pazuchy gdy zjedliśmy
Te kluchy już.

landryna

[jutta_t]

Tych miłości, które z nami

Gałczyński Konstanty Ildefons

Tych miłości, które z nami
na strumieniach białych płyną,
co jak chmury nad głowami
czasem każą zapominać,
tych miłości jak zwierzęta,
co wracają w las od ludzi,
węsząc z twarzą wyciągniętą,
zanim śmierć ich nie ostudzi,
tych miłości, które niosą
sok z korzeni w słońce liściem,
co jak puch dziewczęcych włosów
lekko rosną ku niebiosom,
nie wydepczą nienawiści.

Tych miłości, o, za wiele,
chociaż ziemia jeszcze twarda,
nad nią zawsze śpiewu szelest,
bo cóż ziemskość? — śmiech, pogarda,
bo cóż zbrodnia? — Tylko mocniej
za bijące morze sumień
kochać każe, za ślad głupi
jak ten olbrzym, co się upił,
co gdy wstanie, to zrozumie.
W nas, co jak pomników głazy,
z tych miłości mocno rośnie
przez te czasy, nad te czasy,
ponad nami — czas miłości.

[zamyslona_7]

Kwiaty jesienne
ty przed lustrem roztargniona
włosy czeszesz swym grzebieniem
twarz jak zawsze zamyślona
i ja który jestem cieniem...

chciałbym przynieść je do ciebie
i ułożyć w twym w wazonie
potem usiąść zajrzeć w siebie
porozmawiać...nie wiem...o niej...

Z tomiku, Zagubiony Anioł
www.napiszehit.pl

[smieszka-on-line]

Jolanta Bundyra.....
''BALLADA O BEZIMIENNYM''
Nigdy nie zaznał swojego szczęscia,choc wciąż po świecie się tłukł i nie napotkał takiego miejsca w ktorym zamieszkać mógł.
On w każdą noc kśiężycową samotny pod niebem chodził,bo kochał gwiazdy nad swoją głową,jakby się dla nich urodził.
Nigdy nie poznał miłości,a często przełykał łzy.
Zbyt ufał ludziom w swej naiwnosci.
Za bardzo wierzył w sny.Czasem wodką zalewał łzy gdy zasnąc w nocy się bał.
Wiedział że żywot jego krótki,lecz śmierci w oczy się śmiał.
Czy ktoś pamięta jak sie nazywał?
Czy ktos pamięta kim był.
Zawsze samotny w tym miejscu bywał.
Zawsze samotny tu żył....

Kazimiera Zawistowska - biała królewna Panagia

[rawik-is-me]

Kazimiera Zawistowska
biała królewna
Panagia

Naiwną ręką mistrza przed laty
W ołtarz cerkiewny sztywnie wtłoczona -
Młode jej skronie gniecie korona,
Młodą pierś gniotą dostojne szaty.

Gdyby z tła złoceń zdjąć Świętą Maty,
To by w skrach słońca szła ozłocona
I jak wieśniaczka z synkiem u łona
Przędłaby kądziel u progu chaty.

A mgieł przędziwa znad modrej strugi
W zwój by się pasem rozsnuły długi,
I wszystkie świtu - zorzy uśmiechy

Do jej by cichej przybiegły strzechy,
Aby rozsypać puchy lipowe
Na bezkoronną przędącej głowę.

[jutta_t]

Przyjacielu
( dla mych przyjaciół z Kawiarenki)

Daję ci przepiękną różę
herbacianą malowaną samym złotem
gdyż takie jest twoje serce

Róża pielęgnowana przyjaźnią
podlewana najczystszą miłością
słońcem dobroci ogrzana
to nic - że ma i kolce

Daje od serca
nie znosi przecież fałszu
ten kwiat gdy dostaniesz z miłości
ucałuj - i schowaj głęboko

W sobie

Lech Kamiński

Dzisiaj wiersz Kazimiery Zawistowskiej,...

[smieszka-on-line]

Dzisiaj wiersz Kazimiery Zawistowskiej, poetki młodopolskiej. Urodzona 17 stycznia 1870 roku na Podolu, popełniła samobójstwo w roku 1902. Malo znana za życia, doczekała się pośmiertnego wydania tomiku poezji z przedmową Miriama.

[smieszka-on-line]

Dzisiaj wiersz Kazimiery Zawistowskiej, poetki młodopolskiej. Urodzona 17 stycznia 1870 roku na Podolu, popełniła samobójstwo w roku 1902. Malo znana za życia, doczekała się pośmiertnego wydania tomiku poezji z przedmową Miriama.



LATO

Jak stół biesiadny żeńcom podany

Ziemia w przededniu wielkiego żniwa,

Złotą symfonię słońce dogrywa

Strun mu tysiącem rozchwiane lany,



Wian zbóż, szafirem chabrów dziergany,

Zwichrzonych kłosów złocista grzywa,

Struną mu miodna, hreczana niwa,

Mleczy gościniec skrzydłem pszczół tkany.



A po ugorach stoją dziewanny,

Cicho wpatrzone w szmat nieba siny

Niby kapłanka białej Marzanny



Kwiatem wyrosłe z gruzów gontyny,

I w pieśń wsłuchane oną przedwieczną —

Zbożną i polną — kwietną — słoneczną.

[black_jotka]

czekam na pocałunek księcia
zaklęta księżniczka
tak
wiem bardziej się już w żabę
przemienić nie zdołam
jestem prawie jak umarła
zamroziłeś we mnie
resztki dobrych uczuć
spowszedniałam ci
bardziej niż omszałe drzewo
szyba przez którą patrzysz
i ekran laptopa


Kasia Brzezicka

[kristopherh]

Sucho szeleszczy dywan z liści
ułożonych ciepła jesienią
dla stóp nostalgii naszych myśli
Promień przebija się przez konary uczuć
obudzonych namiętności

Spowita w lekka pieszczotę słów Twoich
siedzę na ławce
patrzę przez zwinięte dłonie
w złoty horyzont

Zastygłam w ciepłym wietrzyku babiego lata
delikatnych splotów pajęczych
pieszczę się chwila
ostatnich ciepłych doznań


Dorota Sochocka

[jutta_t]

Rezygnacja

Adam Asnyk

Wszystko skończone już pomiędzy nami,
I sny o szczęściu pierzchły bezpowrotnie;
Wziąłem już rozbrat z tęsknotą i łzami,
I żyć i umrzeć potrafię samotnie.

Dziś nic z mej piersi skargi nie dobędzie,
Nic jej nie przejmie zachwytem lub trwogą:
Nie wyda dźwięku rozbite narzędzie,
Pęknięte struny zadrżeć już nie mogą.

Nie ma boleści, co by mnie trwożyła,
Bo dzisiaj nawet w własny ból nie wierzę;
Ogniowa próba dla mnie się skończyła,
I do cierpiących więcej nie należę.

l żadne szczęście ziemskie mnie nie zwabi,
Żebym się po nie miał schylić ku ziemi...
I żaden zawód sił mych nie osłabi:
Przebytą męką panuję nad niemi.

Światowych uczuć nicość i obłuda
już mnie nie porwie swym chwilowym szałem:
Przestałem wierzyć w te fałszywe cuda,
Więc i zwątpieniu ulegać przestałem.

Z całego tłumu zmyślonych aniołów,
Połyskujących tęczą swoich skrzydeł,
Została tylko szara garść popiołów
I wiotkie nici porwanych już sideł.

Dziś jeden tylko duch mi towarzyszy,
Co rezygnacji nosi ziemskie miano;
On wszystkie burze na zawsze uciszy
I da mi zbroję w ogniu hartowaną.

W tej zbroi przejdę przez świat obojętnie,
Surowe prawdy życia mierżąc wzrokiem,
Ani się gniewem kiedy roznamiętnię,
Ani się ugnę przed losu wyrokiem.

Patrząc się z dala na kłamliwe rzesze,
Na ich zabiegi o błyskotki próżne,
Kamieniem na nie rzucić nie pośpieszę
I pobłażania jeszcze dam jałmużnę.

Niech się więc kończy owa sztuka ładna,
Co się zwie życiem, w cieniu cichej nocy,
Bo żadna rozpacz i nadzieja żadna
Nad mojem sercem nie ma już dziś mocy!

[seremine]

Posyłam kwiaty

Adam Asnyk

Posyłam kwiaty — niech powiedzą one
To, czego usta nie mówią stęsknione!
Co w serca mego zostanie skrytości
Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości.

Posyłam kwiaty — niech kielichy skłonią
I prószą srebrną rosą jak łezkami,
Może uleci z ich najczystszą wonią
Wyraz drżącymi szeptany ustami,
Może go one ze sobą uniosą
I rzucą razem z woniami i rosą.

Szczęśliwe kwiaty! Im wolno wyrazić
Wszystkie pragnienia i smutki, i trwogi
Ich wonne słowa nie mogą obrazić
Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;
Wzgardą im usta nie odpłacą skromne,
Najwyżej rzekną: "słyszałam — zapomnę".

Szczęśliwe kwiaty! mogą patrzeć śmiele
I składać życzeń utajonych wiele,
I śnić o szczęściu jeden dzień słoneczny...
Zanim z tęsknoty uwiędną serdeczniej

[mala200333]

Pięknego wieczoru...

Dawne, zabawne
Agnieszka Osiecka

Wróciły dziś do mnie nad ranem,

jak z nieba,

zgubione jaskółki

na długą niepamięć skazane

nasze dawne

zabawne

pocałunki.

Te znad rzeczki,

te z łąki,

te z lasu,

te pośpieszne, bo nie masz już czasu,

te gorące, zdyszane,

i te senne nad ranem,

te liryczne i śliczne,

i pornograficzne,

te kradzione od żony

i te kłamstwem słodzone,

tamte z klatki schodowej

i z windy,

te miętowe i te anyżkowe,

i te inne od innych,

a na końcu — te troszkę mokre od łez,

po których nie ma już śladu,

a przecież

jest.

[mala200333]

Przypływ

Broniewski Władysław

W morze spienione, w szumiące morze
gwiazdy spadały i nikły.
Oto ci serce dzisiaj otworzę —
to przypływ, miła, to przypływ!

Nocy tej księżyc poszedł na przełaj
przez srebrne wody Śródziemne,
fala do brzegu szła i ginęła,
jak giną słowa daremne,

fala ginęła, fala wracała,
jak miłość, której nie trzeba,
i obojętna gwiazda spadała
z obojętnego nieba.

Miłość konała, jak na gruźlicę
konają piękni i młodzi,
i w konającej patrzałem lice
z rozpaczą, że już odchodzi.

Mówiłem sercu: "Milcz o miłości,
serce uparte i dumne" —
a miłość rosła we mnie jak kościół,
dokąd wniesiono już trumnę.

Słowa miłości, słowa rozpaczy
zdławiła noc głuchoniema.
Kochać — to znaczy: dotknąć, zobaczyć,
a ciebie nie ma... nie ma.

Nocy tej przypływ bił o wybrzeże
zagniewanymi falami.
Byliśmy prości, byliśmy szczerzy,
byliśmy smutni i sami.

I słów nie było. I niepojęta
tkliwość złączyła nam dłonie...
Ja nie pamiętam, nie chcę pamiętać,
że miłość była w agonii!

Ach! ona świeci blaskiem wspaniałym
w gwiazd spadających hymnie!
Gwiazdy — to mało, morze — to mało,
jeżeli miłość jest przy mnie,

bo wtedy mogę ująć w ramiona
świat od miłości mej szerszy
falą wezbraną, falą szaloną
nie napisanych wierszy...

Miła, ja płaczę... Gwiezdny alkohol
ma posmak cierpki i przykry.
Fala powraca szemrząc ci: "Kocham".
To przypływ, miła, to przypływ

[smieszka-on-line]

[jutta_t]

Trzeba marzyć
( Na podstawie Jonasza Kofty )

Gdy spadają jak liście
kartki dat z kalendarzy
Trzeba marzyć

Kiedy szaro i mgliście
wiatr wspomnieniami miota
Trzeba marzyć

W chłodnej pustej godzinie
na swój los się odważyć
nim szczęście cię minie
Trzeba marzyć

Gdy już buty zdarte
i siły stały się historią
Trzeba marzyć

Gdy żadna dziewczyna
na cię nie spojrzy
Trzeba marzyć

O tym co było
co się nie zdarzyło
Trzeba marzyć

Mimo że boli
los wiekiem się śmieje
Trzeba marzyć

Lech Kamiński