Stary Tarnopol

[rawik-is-me]

Miasto mych przodkow

[rawik-is-me]

[jutta_t]

Piekne polskie miasto.

[jane_doe_hej]

Piękne...

[black_jotka]

jane_doe_hej napisała:

> Piękne...


Bardzo!

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[mala200333]

Piekny

[mala200333]

Nigdy już tego miasta nie zobaczę..

[mala200333]

Takie życie.

[mala200333]

Ale piękny!

[jutta_t]

Wspanialy budynek

[mala200333]

Cudna budowla.

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[jutta_t]

Piekny.

[mala200333]

Piekne

[dunant]

Ciekawe miasto

[mala200333]

Piekne miasto bylo

[mala200333]

Było Piekne...

[seremine]

Piekne było…

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[mala200333]

Niestety

[dunant]

Piekny

[mala200333]

Wspaniałość

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[mala200333]

Piekny…

[black_jotka]

Bardzo…

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

[seremine]

Piekne

[mala200333]

Piekne..

[mala200333]

Piękne wrota!

[mala200333]

Strasznie zniszczone

[black_jotka]

Nigdy tam nie bylam..

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[seremine]

Wspaniały!

[jerzy_55]

[jerzy_55]

[mala200333]

Piekne było...

[black_jotka]

I zabrano...

[mala200333]

Żal…

[jerzy_55]

[dunant]

Piekny....

[mala200333]

Żal...

[black_jotka]

mala200333 napisała:

> Żal...
>

O tak!

[mala200333]

black_jotka napisała:

> mala200333 napisała:
>
> > Żal...
> >
>
> O tak!
>
>

Taka jest polityka

[seremine]

Bylo..minelo...

[jane_doe_hej]

Piekny byl...

[jerzy_55]

To bylo kiedys piekne polskie miasto...

[jerzy_55]

Bylo piekne kiedys...

[jutta_t]

Piekne , polskie miasto...

[seremine]

Miasto mych przodkow

[mala200333]

Piekne bylo...

[mala200333]

Było minelo...

[jerzy_55]

Piekny byl....

[mala200333]

Piękne miasto...

[seremine]

Piekne miasto bylo...

[mala200333]

Piekne

[mala200333]

www.yadvashem.org/untoldstories/database/index.asp?cid=1193

[mala200333]

mala200333 napisała:

> www.yadvashem.org/untoldstories/database/index.asp?cid=1193

[mala200333]

Tarnopol – stolica Podola - to jedno z najbardziej nieszczęśliwych miast na polskich ziemiach wschodnich. Starego Tarnopola już praktycznie nie ma: został zniszczony w czasie II wojny, a potem dorżnęli (doburzyli) go Sowieci.
Nazwa Tarnopola wywodzi się od założyciela miasta – hetmana Jana Amora Tarnowskiego. On właśnie nad brzegiem Seretu wzniósł zamek, mający bronić Podole przed najazdami Tatarów i Wołochów, a w okresie późniejszym także Turków i Kozaków. Tak więc była to jedna z kresowych twierdz Rzeczpospolitej. Dodajmy – twierdza głęboko cofnięta, z tego powodu być może określenie „kresowa” nią za bardzo do niej pasuje. Obronne położenie Tarnopola ostatecznie zdecydowało o jego zagładzie. W czasie II wojny światowej Niemcy zamienili miasto w Festung Tarnopol i zamierzali bronić go do upadłego. Bronili do ostatecznego przemienienia miasta w ruiny i gruzy wskutek ostrzału sowieckiej artylerii i bombardowań lotniczych. Było to nie pierwsze jego zniszczenie. Tak pisze profesor Stanisława Sławomir Nicieja w pierwszym tomie swojej monografii „Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych”: „Tarnopol często doznawał rozlicznych klęsk, płonął, mordowano jego ludność, wysadzano w powietrze jego budowle, kościoły, plądrowano zamek. Zmieniali się okupanci. A mimo to podnosił się i krzepł. Odbudowywał się i znów dostawał cios. Rabowali go i niszczyli początkowo Tatarzy, Turcy i Kozacy, a później Moskale, Szwedzi, Niemcy, Austriacy, bolszewicy, banderowcy.” W 1918 roku miasto zajęli Ukraińcy (nie udało się obronić Tarnopola tak jak Lwowa), a w 1920 roku bolszewicy. Kolejne najazdy niczym Boże dopusty przeorywały miasto bolesnymi doświadczeniami.
W 1939 roku Tarnopol zapisał piękną kartę w dziejach wojny obronnej. Był jednym z tych miast, w którym nie zastosowano się do nieszczęsnego rozkazu Rydza-Śmigłego „Z Sowietami nie walczyć”. Broniący Tarnopola żołnierze strzelali do wojsk sowieckich m.in. z wieży katedry w tym mieście. Neogotycka katedra cudem uniknęła zniszczenia w czasie ostrzału Festung Tarnopol w 1944. Sowieci wysadzili ją dopiero po wojnie, aby w tym miejscu zbudować dom towarowy. Decyzję podjęto ponoć po wizycie w mieście Nikity Chruszczowa, który miał zapytać miejscowego sekretarza partii „Dlaczego to tu jeszcze stoi?”

[mala200333]

[mala200333]

Tarnopol świadectwo polskiego patriotyzmu i przywiązania swych mieszkańców do ojczyzny dawał wielokroć. Profesor Stanisław Nicieja odnotowuje przypadek dwóch przywódców Polskiej Organizacji Wojskowej w Tarnopolu, którzy w maju 1919 roku próbowali zorganizować obronę miasta przed Ukraińcami, proklamującymi powstanie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Obaj – absolwent filozofii Jerzy Dmytrów i fotograf Rudolf Popiel zostali jednak przez Ukraińców pojmani i postawieni przed sądem, który skazał ich na karę śmierci. Dmytrów był genetycznie pół-Ukraińcem, wyznania grekokatolickiego. Po odczytaniu wyroku Dmytrów został zapytany, czy chciałby coś powiedzieć w ostatnim słowie. „Owszem, mam coś do powiedzenia. Tu Ukrainy nie było i nie będzie” – oświadczył z godnością. Postawiony przed plutonem egzekucyjnym, chwile przed śmiercią zdąży jeszcze krzyknąć „Niech żyje Polska!” Ciała obu bohaterów pochowano we wspólnym grobie, bez trumien. Niecały miesiąc później Wojsko Polskie pod dowództwem pułkownika Mieczysława Lindego wyzwoliło Tarnopol. Wówczas zwłoki Popiela i Dmytrowa ekshumowano, a następnie z honorami wojskowymi pochowano w centralnej części cmentarza Mikulinieckiego.
Warto odnotować, że to właśnie w Tarnopolu wzniesiono największy w historii pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego. Nadnaturalnej wielkości konny pomnik Marszałka stał na monumentalnym cokole, który flankowały dwie odlane z postacie legionistów. Zaprojektowali go rodowici tarnopolanie: rzeźbiarz Apolinary Głowiński oraz inżynier architekt Wawrzyniec Dajczak. Zaraz po wkroczeniu do miasta armii sowieckiej we wrześniu 1939 pomnik strącono z cokołu – użyto do tego czołgu, który ciągnąć stalowe liny obwiązane wokół figury.
Jak w każdym kresowym mieście działali w Tarnopolu liczni fotografowie. Najdłużej spośród nich zakład swój prowadził Brunon Kaliszewski: rozpoczął samodzielność działalność w ostatniej dekadzie XIX wieku, zmarł w roku 1935. Był on także społecznikiem – m.in. skarbnikiem Towarzystwa im. Kościuszki. W młodości stracił nogę i niemal całe dorosłe życie poruszał się o kuli. Ubierał się ze szlachecka, był jedną z charakterystycznych postaci miasta. Wykonał dziesiątki tysięcy fotografii, utrwalając portrety tysięcy mieszkańców Tarnopola. Wiele z tych zdjęć do dzisiaj stanowi dla kolekcjonerów dawnej fotografii prawdziwe rarytasy i perełki. Paradoksem może wydać się fakt, że nie zachowała się żadna fotografia Brunona Kaliszewskiego – nie wiemy dziś jak wyglądał, jego postać znamy tylko z opisów. Czy to okrutny żart historii, czy też mistrz fotograficznego fachu po prostu miał jakiś uraz i nie chciał sam stawać przed obiektywem?

[black_jotka]

Ciekawe info!

[mala200333]

black_jotka napisała:

> Ciekawe info!
>



Ciekawe

[mala200333]

Sowieci wysadzili katedre dopiero po wojnie, aby w tym miejscu zbudować dom towarowy. Decyzję podjęto ponoć po wizycie w mieście Nikity Chruszczowa, który miał zapytać miejscowego sekretarza partii „Dlaczego to tu jeszcze stoi?”