opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem

gagat100 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 27.10.04, 20:37

Opowiadanie Jagi (zapozyczone z www.bajbus.pl):
"Witam,
Taka ciekawostka: mam siedmioletniego syna z poprzedniego związku. Z obecnym
mężem zdecydowaliśmy się na drugie dziecko mniej więcej trzy lata temu
(jesteśmy razem od pięciu lat). Byłam przekonana, że po pierwszej próbie będę
już w ciąży....myliłam się. Próbowaliśmy prawie dwa lata. W końcu - radość!
Pozytywny test ciążowy, szampan, odchodziliśmy od zmysłów ze szczęścia....do
pierwszego USG. Okazało się, że brak jest pęcherzyka ciążowego w macicy.
Lekarz dał mi do zrozumienia, że sobie wymyśliłam tę ciążę w celach
wyłudzenia zaświadczenia do pracy. Pojawiło się brązowawe plamienie, ból
brzucha....już wiedziałam: ciąża pozamaciczna. Kolejne USG (już gdzie
indziej) niestety potwierdziło moje obawy. Jeszcze tego samego dnia
laparoskopia, w całym tym nieszczęściu wspaniały wynalazek, obecnie ledwo
zauważalna maleńka blizna i zaledwie dwa dni rekonwalescencji. Niestety zaraz
po zabiegu pani doktor powiedziała mi, że prawy jajowód został całkowicie
usunięty a w lewym było dużo zrostów, które zostały uwolnione, ale jajowód
jest pokskęcany i nie rokuje najlepiej na zdrową ciążę. Powiedziała, że
jedyne, co może dać nam szansę na dziecko, to zapłodnienie in vitro.
Chwyciliśmy się tej nadziei i po długich sześciu miesiącach od laparoskopii
rozpoczęłam stymulację hormonalną. Pobyt w Klinice Leczenia Niepłodności
wspominam ze wzruszeniem: dziesiątki par pragnących dziecka, atmosfera
oczekiwania, niepewności, łzy i ta ogromna nadzieja. Że się tym razem uda, że
jajeczko się zagnieździ i utrzyma, że znajdziemy się w gronie tych 30%
szczęściarzy...Nie udało się. Pojawił się okres, mimo, że leżałam, mąż
obchodził się ze mną jak ze zgniłym jajkiem, synek troszczył się o mnie,
byłam na zwolnieniu.....

Nie załamałam się. To był przeciez dopiero pierwszy raz. Był wrzesień.
Postanowiliśmy spróbować jeszcze raz na wiosnę, a teraz zająć się planami
wypadów na narty i szałowego Sylwestra. Tymczasem kolejny okres się nie
pojawił...Zrobiłam test....pozytywny!
I mieszanina radości i strachu: jest ciąża, ale drogą naturalną (byłam
przekonanana, że miałam owulację po stronie brakującego jajowodu, uznałam
więc, że jesteśmy bezpieczni), przed którą mnie ostrzegano z uwagi na
zagrożenie kolejną ciążą pozamaciczną. Baliśmy się i czekaliśmy na USG. To
czekanie...niemal czułam już jajeczko rozpierające mój pozostały jajowód a
chwilami rozpierające też ten nieistniejący. Paranoja. Zmyłam lakier z
paznokci, przygotowując się na kolejną laparoskopię.
USG zrobiono mi w dniu moich urodzin. To co zobaczyliśmy na ekranie monitora
było najpiękniejszym prezentem! Pęcherzyk ciążowy wciśnięty bezpiecznie w
ściąnę macicy!!! Nie mogliśmy w to uwierzyć! To był cud! Od tego momentu
wiedziałam, że już wszystko będzie dobrze. Wiedziałam, że skoro to maleństwo
wbrew wszystkiemu przepchnęło się jakoś przez wadliwy jajowód i utrzymało
przy życiu, to znaczy, że przetrwa i najniebezpieczniejsze pierwsze trzy
miesiące.
W tej chwili jestem w dziewiętnastym tygodniu ciąży. Od kilku tygodni czuję
ruchy, coraz silniejsze, przechodzące nawet w całkiem wyraźne kopniaki....USG
w czternastym tygodniu: maleńki dziesięciocentymetrowy człowieczek wkładający
paluszki do buzi....

Nigdy nie dowiem się, czy stymulacja hormonalna w miesiącu poprzedzającym
zapłodnienie odegrała tu jakąś rolę. Nie wiem też jakie miało znaczenie to,
że przestaliśmy tak intensywnie myśleć o macierzyństwie, a zaczęliśmy się
cieszyć na rodzinno- przyajcielski wyjazd na narty.
Ale chciałabym przekazać innym kobietom starającym się o dziecko: Matka
Natura jest niezbadana i nawet jeżeli wydaje się, że nie ma już szans - nagle
okazuje się, że nie ma dla Niej nic miemożliwego."

Jaga

gagat100 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 27.10.04, 20:38

CYTAT z trudnej ciazy

Czesc dziewczyny!

Joasia to moja sasiadka z bloku w Montroju ( kolo Paryza). Polka, maz Polak,
oboje kolo trzydziestki, przesympatyczni ludzie. No ale do czego zmierzam.
Tak sobie pomyslalam ze wam napisze o Joasi zeby was podniesc na duchu. Bo
widze pelno artykulow o strachach, niskiej becie, malych dzidziach,
braku "kopniakow"...Otoz Joasia starala sie o dziecko od 22 roku zycia.
Zrobila wszystkie mozliwe ( wowczas) badania, maz rowniez i za kazdym razem
byla czarna rozpacz kiedy przychodzila @. A czasami spozniala sie nawet dwa
tygodnie! Organizm tak z niej drwil ze nawet test ciazowe wychodzily
pozytywne ( brala gonadotrofine na wywolanie owulacji tylko nie wiedziala ze
moze to zmodyfikowac ilosc bety w moczu!). Trzy razy skakala z radosci ze
test wyszedl dodatni, trzy razy plakala kiedy po paru dniach przychodzila @
albo test wychodzil ujemny...

Wreszcie po jakis tam zastrzykach, piec lat temu zaszla w ciaze. radosc
ogromna. jest pecherzyk, jest zarodek, seducho bije. Juz sie z mezem patrzyli
na wozki, lozeczka, ubranka, imionka. Oczywiscie drugiego USG jej nie zrobili
bo " nie ma sensu przed 12 tygodniem" ( kochani francuscy lekarze). W 12
tygodniu okazalo sie ze dzidzia nie zyje. Joasia nie zareagowala. Nie
plakala, nie skarzyla sie. jeszcze przed zabiegiem zazyla cale opakowanie
sttilnoxu ( leki nasenne) i popila wodka. Cudem ja odratowano.

Minelo szesc miesiacy. Znowu zastrzyki, sledzenie owulacji: jest ciaza!
radosc, ale niepewna. Joasia podarowala sobie codzienne sprzatanie: tylko
lozko, ksiazki, telewizja. Oczywiscie USG co dwa tygodnie, prywatnie za
ciazko zarobione pieniadze. Byle do 12 tygodnia. W 12 tygodniu wszystko ok,
serce bije, dzidzia zdrowa. radosc trawal tydzien. W 13 tygodniu lekkie
krwawienie. lekarze stwierdzili " oj, z tego juz nic nie bedzie". zabieg,
depresja, rozmowa z psychiatra.

Znowu kilka miesiecy i znowu ciaza. Sytuacja identyczna. nie bede sie
powtarzac. Trwalo to nawet dluzej. Joasia nie czula ruchow dzidzi. lekarz
przez telefon upewnil ja ze to normalne. Nazajutrz na USG...serduszko juz nie
bilo.

kolejne dwie ciaze w miesiecznym odstepie. Kolejne dwa zabiegi. Tym razem
nie bylo juz depresji, rozmow z psychiatra. Nie bylo tez badan histo-
patologicznych bo tutaj "poronienie jest uwazane za rzecz naturalna i
widocznie wina chromozomow". Po raz pierwszy Joasia sie rozkleila. Zuplenie,
jak male dziecko. I powiedziala ze koniec, ze po 30tce bedzie sie starac o
adopcje.

W marcu tego roku zle sie poczula w pracy. Zaslabla nagle. Odwiezli ja na
pogotowie mimo ze sie wzbraniala. tam, po badanaich stwierdzono przyczyne:
ciaza. Tym razem Joasia nie wytrzymala. Wiedziala ze nie bedzie mogla przejsc
przez to pieklo jeszcze jeden raz. Miala dosc slaba bete, slaby przyrost.
Byla w 10 tc.

Nie zostala w szpitalu, nie zrezygnowala z pracy. chiala miec "to pieklo" (
ja mowila) za soba. lazila po schodach, pila dwie szklanki wermutu co
wieczor. Nawet popalala. Probowalam ja jakos pocieszyc, jakos jej pomoc ale
byla w amoku. Klulo ja bardzo po prawej stronie. Lekko plamila. czasami
potrafilo zwinac sie z bolu. Ale przechodzilo po jakims czasie.

Minal 12 tydzien. Musiala, zgodnie z francuskim prawem wysalc papier do
urzedy ze jest w ciazy. Poszla na USG. Dzidzia zyla. Byla malutka i serduszko
bilo nieregularnie a jednak zyla. Joasia nawet nie spojrzala na monitor.
Wiedziala ze za kilka dni, kilka tygodni moze, znow bedzie musiala pogodzic
sie ze strata. Zwlaszcza ze przeziernosc karczku byla zawyzyna i wykazywala
50 procentowa anomalie chromozomiczna.

W 14 tygodniu wystapilo lekkie krawawienie. Juz nie plamienie, ale
krwawienie: krew byla czerwona. Okazalo sie ze odkleja sie lozysko.
Hospitalizacja, leki. Dwa tygodnia pozniej Joasia czula sie juz lepiej.
Zaczela na nowo miec nadzieje, chociaz bol w boku dawal sie we znaki.

I znowu mina miesiac. Dzidzia zaczynala kopac, wiercic sie, Joasia czula sie
jak " na skrzydlach". I nagle w 20 tygodniu: nic. Dziecko przestalo sie
ruszac. Trwalo to dwa dni podczas ktorych Joasia przechodzila pieklo. lekarza
nakazywalai lerzec ale Joasia czula skurcze, chciala wiedziec prawde. Do
szpitala pojechala we lzach, zegnajac juz w myslach swoje tak upragnione
dzieciatko. Okazalo sie jednak ze...SERDUSZKO BIJE, tylko dzidzia jest malo
ruchliwa. Niestety zapowiedziano ze plod jest stanowczo za maly. Mowiono o
tzw "maloglowiu".

Nie wiem co wtym czasie przechodzila Joasia ale domyslam sie ze bylo to
straszne. pamietem, przyszedl do nas Andrzej ( maz Joasi) i powiedzial
tylko: " Boze, zeby to nawet uposledzone bylo, ale zeby bylo, bo ona tego nie
przezyje".

Zorganizowalismy msze w intencji Joasi przyszlego dziecka. Wiadomo juz bylo
ze bedzie to chlopiec. Joasia lezala w szpitalu do konca, nacpana lekami
uspokajacymi. Nie wierzyla, nie potrafila uwierzyc. Wiedziala jedno: ze to
jej wina. po co pila, po co palila? Dlaczego dawala sie podkusic?

Michalek urodzil sie przez cc, dokladnie dwa miesiace temu. Dostal 9 punktow
w skali AGPAR. Wazyl 2 kilo 800 na 48 cm. Byl sliczny i zdrowy.

Joasia i Andrzej wrocili do Polski miesiac temu, nie moga nacieszyc sie
szczesciem. Michalek jest pogodnym, wspanialym, ruchliwym chlopaczkiem.
Powiedzialam ta historie Lotce, rozplakala sie. Powiedziala " wiesz, Madziu,
napisz ta historia na forum, moze podniesiesz na duchu dziewczyny ktore sie
boja...".

drogie przyszle mamusie! Wierze ze wszystko bedzie dobrze. I ze niedlugo
bedziemy rozmawiac o nieprzespanych nocach i zmianie pampersow...

podrrawiam Was wszystkie

Magda Wisniewska z rodzinka

danik1 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 19.01.05, 10:41

Gagat, ja Cie ustrzele!!! Siedze zaryczana z chusteczka przy nosie!!! Ty tak
pieknie piszesz i tak potrafisz wzruszyc. Moze wyslesz to do gazetki to wiecej
osob przeczyta. Ja ten post znalazlam przez przypadek. Bylo mi smutno, a on
sprawil, ze jest mi juz lzej na serduchu. Super Gagat!!!
- danik1 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 19.01.05, 10:42
  
  Jestem tak wzruszona, ze dopiero teraz zobaczylam, ze to cytat!

gagat100 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 27.10.04, 20:39

CYTAT

Mając 19 lat zaszłam w ciążę. Już w pierwszych tygodniach lekarz powiedział,
że są marne szanse na donoszenie jej.

Byłam na podtrzymaniu. Modliłam się,
żeby było dobrze. Było.

Pod koniec ciąży zatrucie ciążowe, ale i z tego
wyszliśmy pomyślnie. Jeszcze ciężkie przejścia po porodzie. Bardzo nasilona
żółtaczka fizjologiczna - ryzyko śmierci synka lub upośledzenia.

Tym razem
też nam się udało. Teraz Dawid ma 7,5 roku. Jest zdrowy, mądry i kochany.

Kiedy Dawid miał dwa latka zamarzyłam o drugim dziecku. Jednak najpierw
ważniejsze było mieszkanie...więc czekałam (1,5 roku).

W końcu zapada decyzja, że się staramy. Zaraz po tym mąż wyjeżdża na pół roku
(jest marynarzem). Sama robię test. Kiedy widzę dwie kreseczki ogarnia mnie
olbrzymia
radość, mogę krzyczeć całemu światu, że jestem w ciąży.

Powiadamiam męża.
Cieszymy sie razem. Ból piersi, poranne mdłości i inne symptomy ciąży (dla
innych uciążliwe)
radują mnie bezgranicznie, bo wiem, że mój organizm krzyczy do mnie: ZNÓW
BĘDZIESZ MAMĄ!

Boże, jak ja sie cieszę. Już przegrzebuję ubranka po starszym
synku.

Jednak po kilku dniach zaczynam czuć pobolewania w dole brzucha. Idę do
ginekologa. Mówi, że wszystko bardzo dobrze, że o dziwo ciąża dobrze
wyczuwalna (?), a bóle...to normalna rzecz w ciaży(!). USG nie robi.

Wracam do domu
i w toalecie zauważam lekkie plamienie. Postanawiam nie iść do lekarza
upatrując przyczynę plamienia w ostatnim badaniu. Po paru godzinach plamienie
ustaje.
Wciąż boli mnie podbrzusze.

Tydzień póżniej, rano, w toalecie zauważam już żywoczerwoną krew... Co robić?
Sami w domu, ja i synek.

Dzwonię po mamę. Jedziemy do szpitala.
Robię na brzuchu znak krzyża i chrzczę dziecko. Bez zastanowienia nadaję mu
imię ERYK.

Badanie pierwsze przeprowadza ordynator, diagnozuje poronienie. Po chwili
zostaje wezwany na porodówke.

Przychodzi inny lekarz. Postanawia też mnie
zbadać. Zaleca zejść na USG.

Tam razem z mamą i 3,5 letnim synkiem czekam
(albo raczej płaczę) w poczekalni ponad 3 godziny!!!

Okazuje się, że nikt nie
wie o tym, że czekam. W tym czasie przyjmowane są pacjentki z zewnątrz.

Kiedy
wreszcie wchodzę panie z brzuchami unoszą się z krzykiem, że pcham się bez
kolejki!!!

Wchodzę siłą. Boże, przecież waży się życie mojego Dzieciątka.

Diagnoza
lekarza robiącego USG: brak zarodka.

Ale dlaczego? Dlaczego nie mogę zobaczyć jego ciałka, jego bijącego serduszka?
Dlaczego właśnie mnie to spotyka? Przecież miało być tak cudownie. To na
pewno moja wina. To kara za to, za tamto... A właściwie dlaczego nie poszłam
do lekarza szybciej? Dlaczego? Dlaczego?

BOŻE NIE ZABIERAJ MI TEJ ISTOTKI!!!
BOŻE JA JEJ TAK BARDZO PRAGNĘ!!! KOCHAM CIĘ ERYCZKU!

Patologia ciąży. Kolejne badanie. Wyrok : jutro skrobanka (tak nazywa to
lekarz)

Ale ja nie chcę. Nie godzę się. Może się pomylili. Syneczku nie dam Cię
usunąć. Na pewno tam jesteś. Proszę nie umieraj!!! Przecież Ciebie kocham!!!
Dlaczego? Dlaczego?

Kolejny dzień. Elenium, elenium, elenium. Czuję się jak narkomanka. Wszystko
jest mi obojetnę. Nie chcę żyć.

Nie ma przy mnie mojego męża. Mama
przyjeżdza tylko na chwilę, bo musi wracać do mojego starszego synka.

Jestem
zupełnie sama. Inne dziewczyny na sali jeszcze walczą o swoje dzieci. Ja już
przegrałam tą walkę i w dodatku jestem sama.
Boże, dlaczego ja?

Koniec czekania, dłużej nie można czekać. Odchodzą skrzepy. Próbuję w nich
doszukać się ciałka mego dziecka.

Nie ma szans. Godzę się na zabieg - jutro.
Boję się, nikt mi nic nie mówi. Unikają mnie.

Wieczór. Obchód. Na obchodzie pojawia sie lekarz - Anioł - dr Piotrowski.
Siada koło mnie na łóżku. Przyciszonym głosem tłumaczy, odpowiada na moje
pytania. Czuję, że wreszcie mnie ktoś rozumie, traktuje poważnie.

Boże
dziękuję Ci, że właśnie w tej chwili zsyłasz mi tego człowieka. Lekarz -
Anioł działa na mnie jak eliksir. Uspokajam się.

Dzień nastepny.
Kompletne załamanie. Nie ma odwrotu. To już koniec. Żegnaj synku.

Fartuchy. Fotel. Strzykawka. Usypiam.

Budzę się. Jestem pusta. Odszedłeś Eryczku...Pytam co z dzieckiem?

Odpowiadają głupie uśmieszki. "Dziecko było najprawdopodobniej uszkodzone,
dla pani lepiej, że tak się stało". JAK ON ŚMIE? Gdzie jest mój Anioł?

Przestaję brać elenium. Odkładam sobie...

Kolejne dni. W chusteczce uzbierało się już trochę tabletek. Wziąć je?

Odwiedza mnie moja mama. Tym razem z synkiem. Dawidek szaleje w szpitalu
skacze mi po łóżku. Uśmiecham się.

Odprowadzam ich. Dawidek nie chce iść.
Słyszę na korytarzu powtarzajacy się wciąż krzyk mojego synka : ja chcę do
mamusi!!!

Boże co mi chodziło po głowie? Przecież muszę żyć dla mojego synka.
On mnie potrzebuje.

Oddaję tabletki mojej mamie.

Pocieszenia:

DZIECKO NA PEWNO BYŁOBY CHORE... I co z tego? Ale ja je chciałam! Nawet
chore. Jakiekolwiek. Żebym mogła je zobaczyć, przytulić,ukoić płacz.

JESZCZE URODZISZ ZDROWE DZIECKO... Ale ja nie chcę innego dziecka. Ja chcę to
dziecko! Pozatym skąd wiesz że urodzę?- nie wierzę. A jeśli nawet, to kiedy?
Ja nie chcę czekać!

DOWCIPY... Udaję, że się śmieję (z grzeczności), choć nawet nie wiem o czym
były. Nie słuchałam. Myślami jestem przy moim maleńkim Aniołku-Eryczku.

Wychodzę do domu.

Żałoba.

Zostaję z Dawidem sama w domu. Płaczę, szlocham, ryczę, wyję. Jeszcze tylko
wącham, potem składam i chowam poprane
ubranka niemowlęce.

Za szybko chciałam się przygotować na Twoje przyjście mój Aniołku. Tylko 7
tygodni Twego istnienia, a tyle potrafiło zmienić w moim życiu. Już jestem
kimś innym. Nigdy nie zapomnę o Tobie Eryczku. Jesteś moim dzieckiem, zawsze
będę
Cię kochać.

SNY - KOSZMARY
Jakieś laboratorium.

Podchodzi do mnie kobieta. Podaje lupę. Pokazuje dłonie.
Na nich leży dziecko. Maleńkie, mniejsze od dłoni.

Kobieta mówi: patrz, to
jest czteromiesięczny płód. Biorę lupę i patrzę przez nią.

Dziecko otwiera
usta i woła powoli, jakby z daleka: "mamo, mamo,mamo..."
Uciekam. Goni mnie mężczyzna. jest upośledzony.

Dogania mnie. Pyta dlaczego
go nie kocham? Czy za twarz? Pokazuje dwoje dzieci i mówi: Mamy dwoje
wspaniałych dzieci, a Ty mnie nie kochasz...

Nie rozumiem tego snu.

Pięć miesięcy później - powtórka. Pozytywny test, krwawinie, dół, beznadzieja.

Tym razem nie jadę do szpitala. Nikomu nic nie mówię. Tak jest łatwiej.

Dwa m-ce później idę do ginekologa - wszystko ok.

1,5 roku starań i nic. Już nie wierzę, że zajdę w ciażę. To niemożliwe.

Dziesiątki badań i nic. Niby wszystko OK, ale ...

SEN - MARZENIE
Jestem na porodówce. Rodzę ślicznego synka, przytulam go, karmię. Sen jest
taki realny, jak nigdy dotąd. Budzę się i jeszcze czuję synka w ramionach, jego
ciepło, zapach...
Nie chcę się budzić.

Czuję, że będzie dobrze, że ten sen się spełni.

30 grudzień 2002.

badanie USG sprawdzające czy jest jajeczkowanie. JEST!
Śliczne 20 mm jajeczko. Lekarz drukuje mi jajeczko, zaleca męzowi "wziąć się
do roboty" i prorokuje, że za 6 tygodni spotkamy się w tym samym gabinecie,
ale w innych okolicznościach.

Nie wierzę, jednak słuchamy zaleceń lekarza.

10 styczeń 2003

Testuję proroczność lekarza... Niemożliwe! Coś jakby się
pojawiło! A może mi się wydaje... Właściwie to prawie nic nie widać. Nie
mówię nic mężowi.

12 styczeń 2003

Kolejny test. JEST! Teraz już nie mam wątpliwości.

Wyłania się wyraźny niebiesko - czerwony PLUSIK!

Ale zaraz... nie mogę sie cieszyć.
Boję się cieszyć. Żeby tylko nie zapeszyć.

Postanawiam nadal nie mówić mężowi
(strasznie sie boję, że zapeszę).

Wytrzymuję 2 godziny. Mówię. Radość.

7 tydzień ciąży mija. Powoli. Ostrożnie, żeby nie poronić.

USG

Jesteś! Masz
3,5mm a Twoje serce bije. Nadal boję się cieszyć.

Uff. Mamy już za sobą feralny 7 tydzień.

Tydzień 9. Pojawiają się bomble na moim ciele. Bie

gagat100 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 27.10.04, 20:44

Tydzień 9. Pojawiają się bomble na moim ciele. Biegnę do lekarza. Wyrok :
ospa wietrzna.

Boże - NIE. Błagam, nie zabieraj mi tego dziecka. Przyjmę je i
będę kochać nawet jeśli będzie chore, tylko błagam daj mi szansę. Nie
pozostawiaj znów moich ramion pustymi. Wiesz jak bardzo chcę je wypełnić
miłością do tej Kruszyny.

Boże niech boli, mogę rodzić nawet w najgorszych
warunkach, tylko błagam nie zabieraj mi tego dzieciątka. Daj mi cierpieć, ale
nie zabieraj znowu!!!

Tydzień 11

Ustają oznaki ciąży. Przestają mnie boleć piersi, coraz rzadziej odwiedzam
toaletę, ustępują mdłości i wymioty, mam wrażenie, że coś jest nietak. Tracę
nadzieję...

Tydzień 12
USG. Leżę na kozetce i czekam na słowa: dziecko nie żyje. Jestem pewna, że znów
się nie udało.

Patrzę na ekran.
Wyłania się główka...Nie widać serca... Aż nagle pojawiają sie dwie maleńkie
rączki...rytmicznie machają w górę i w dół.

Dziecinko Ty żyjesz!!!!!!!

Boże
DZIĘKUJĘ!!!

Moje kochane, maleńkie rączki dają znać, że żyją. Teraz już wiem,
że Wszystko będzie dobrze. Ufam, że ta mała istotka daje nam w ten sposób
znać, że żyje, że wszystko będzie dobrze.

kolejne tygodnie
Lekarze ostrzegają: dziecko może być mocno upośledzone, mogą pojawić się
takie wady jak małogłowie, wodogłowie, bezmózgowie, małomózgowie. W najlepszym
przypadku dziecko urodzi się małe.

Mam prawo do badań genetycznych,
amniopunkcji, ewentualnie usunięcia ciąży. Nie godzę się na nic.

Ufam.

Miesiąc 6
Zbyt wysoki poziom przeciwciał IGG w kierunku Toksoplazmozy. Ale ja już się
nie boję. Wiem, że będzie dobrze. Urodzę zdrowe dziecko.

24 wrzesień 2003
Godzina 2.55. Na świecie pojawia się cud na który czekałam ponad 5 lat.
Jest śliczny, zdrowy, duży. Waży 3960 g, mierzy 60 cm.

Witaj Danielku. Czekałam na Ciebie.

Jestem tu,żeby Cię kochać...

Mama

gagat101 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 03.11.04, 11:51

Kiedy Bog stworzył kobietę, był to już jego 6 dzień pracy i w dodatku po
godzinach...
Pojawił się anioł i spytał:
- Czemu tyle czasu ci to zajmuje?
Bog mu odpowiedział:
-Widziałeś zamówienie? Musi być całkowicie zmywalna, ale nie plastikowa, ma 200
ruchomych części wszystkie wymienne, działa na kawie i resztkach jedzenia, ma
łono, w którym się mieści 2 dzieci naraz, które znika, kiedy (pojęcia nie mam),
ma taki pocałunek, który leczy każda rzecz od startego kolana do złamanego
serca.

Anioł starał się powstrzymać Boga:
- To jest za dużo pracy na jeden dzień, lepiej poczekać ze skończeniem do
jutra.
- Nie mogę, powiedział Bóg. Jestem tak blisko skończenia tego dzieła, które
jest tak bliskim memu sercu.
Anioł zbliżył się i dotknął kobiety:
- Ale zrobiłeś ja taka miękka ?
- Ona jest miękka, ale zrobiłem ja także twarda. Nawet nie wiesz ile może
zniesć lub osiągnąć.
- Będzie myśleć? Spytał anioł?
(Szowinistyczna świnia z tego anioła - przypisek tłumacza)
Bog odpowiedział:
- Nie tylko będzie myśleć, ale rozumować i negocj ować.
Anioł zauważył cos, zbliżył i dotknął policzka kobiety.
- Wydaje się, że ten model ma skazę. Powiedziałem Ci, że starałeś się dać za
wiele rzeczy.
-To nie jest skaza - sprzeciwił się Pan - to jest łza.
- A po co są łzy? Zapytał anioł.
Bog powiedział:
- Łza to jest forma, która ona wyraża swoja radość, wstyd rozczarowanie,
samotność, ból i dumę.
Anioł był pod wrażeniem.
- Jesteś geniuszem, pomyślałeś o wszystkim, to prawda, że kobiety są
zdumiewające.
- Kobiety maja siłę, która zdumiewa mężczyzn. Maja dzieci, przezwyciężają
trudności, dźwigają ciężary, ale obstają przy szczęściu, miłości i radości.
Uśmiechają się, kiedy chcą krzyczeć, śpiewają, kiedy chcą płakać, plączą, kiedy
są szczęśliwe i śmieją się, kiedy są zdenerwowane. Walczą o to, w co wierzą,
sprzeciwiają się niesprawiedliwości, nie zgadzają się na "nie" jako odpowiedz,
kiedy wierzą, że jest lepsze rozwiązanie. Nie kupią sobie nowych butów, ale
swoim dzieciom tak...
Idą do lekarza z przestraszonym przyjacielem, kochają bezwarunkowo, plączą,
kiedy ich dzieci osiągają sukcesy i cieszą się, kiedy przyjaciele odnoszą
sukcesy. Łamie się im serce, kiedy umiera przyjaciel, cierpią, kiedy tracą
członka rodziny, ale są silne, kiedy nie ma skąd wziąć siły. Wiedza, że objęcie
i pocałunek może uzdrowić zranione serce. Kobiety są różnych wielkości, kolorów
i kształtów. Prowadza, latają, chodzą lub wysyłają ci maile żeby powiedzieć ci,
że cię kochają. Serce kobiety jest tym co powoduje, że świat się kręci. Kobiety
robią więcej niż to, że rodzą. Przynoszą radość i nadzieję, współczucie i
ideały. Kobiety maja wiele do powiedzenia i do dania. Tak, serce kobiety jest
zadziwiające.

Wyślij to do kobiet...Żeby zwiększyć ich samoocenę i piękno!
Wyślij to do mężczyzn...Żeby zwiększyć ich szlachetność! I żeby umieli kochać
kobietę kiedy ta zapuka do ich drzwi i żeby nie pozwolili jej odejść...

bartosowa Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 03.11.04, 12:53

Gagat101, dziękuję

gagat100 mam nadzieje ze i ta opowiesc dobrze sie skonczy!! 18.11.04, 09:37

(...)Ale na najgorsze się napatrzyłam... Przywieźli na moją salę (sale
trzyosobowe, świeżutkie, odnowione, elegancki stoliczek, telefony przy
łóżkach, telewizor wink

mój własny, hi, hi) kobietę w 26 t.c. z porodówki...
odeszły jej wody... Przez pół dnia walczono: nogi do góry, kroplówki
nawadniające, fenoterol, papaweryna, relanium, antybiotyki, dexaven... żeby
jeszcze choć dzień, może dwa, może trzy... żeby dexaven zaczął działać
zanim... Nie udało się. USG - wód za mało, prawie wcale, porodówka, cc.
Dzieciątko okazało się dzieczynką 750g - wagowo spora, ale narządy wewnętrzne
rozwinięte na przełom 24/25 t.c. Płucka jak papier... Gdy przeżyła pierwszą
dobę, pediatra dalej ostrzegał: płuca mogą w każdej chwili pęknąć pod
respiratorem... jelita mogą nie zacząć w ogóle pracy... Nastąpił wylew krwi
do mózgu i paraliż. Mała nie rusza się w ogóle. Nie wiadomo jeszcze czy
paraliż ustąpi, czy już zostanie (o ile dziecko będzie dalej żyło, krytyczne
są pierwsze 3 tygodnie). Poinformowano matkę (po cc umieszczono ją na
ginekologii, tak się u nas praktykuje, gdy przy matce po porodzie nie ma
dziecka - myślę, że to ludzkie), że w razie, gdyby dziecko miało
pozostać "roślinką" może zrzec się praw rodzicielskich... Odwiedzałam ją
codziennie (nie ma żadnych bliskich) - zwlekałam swój bolący brzuch i szłam
na ginekologię, bo strasznie bolało mnie serce (z żalu nad tym na co się
napatrzyłam) i chciałam choć ja - obca - być przy niej. Była mi bardzo
wdzięczna, ale w którymś momencie przestałyśmy się rozumieć... Nie dałam
poznać po sobie, że chce mi się wyć! Że sama najchętniej poszłabym posiedzieć
przy tym dziecku... Ona... uczepiła się myśli, że "może zamknąć ten rozdział
życia za sobą" (rada psychologa) i zrzec się praw do dziecka - "przecież i
tak nie będzie nic czuło, i będzie mu wszystko jedno czy przy nim będę czy
nie" - ciągle mówiła tylko o swoim 1,5 rocznym synku (którym zajęła się
babcia) i o tym, że polecą na Święta do jej męża, za granicę... Miałam
wrażenie, że uśmierciła swoje drugie dziecko za życia. Nie chcę jej oceniać.
Ale to, co widziałam było dla mnie bardzo ciężkie i smutne. Zdałam sobie
sprawę z tego, że nie mam się co cieszyć, że moje dziecko ma już szansę
przeżycia - gdyby się urodziło. Poród na tym etapie ciąży to tragedia. I
koszmarne cierpienie dla dziecka. I ogromne ryzyko trwałego kalectwa.(...)
CYTAT perissy z TC

Mam nadzieje ze to szok poporodowy i kobieta pojdzie zobaczyc swoje dziecko i
zabierze je do domu do ciepla i milosci bijacych z rodziceielskich serc !!!!

gagat100 opowiesc ze szczesliwym zakonczeniem 18.11.04, 10:19

(...)Drogie koleżanki tak niedawno zaczęłam odwiedzać to forum. Nie wiedziałam
jednak, że tak szybko przestanę (przynajmniej na razie). A to dlatego, że już
do tego forum nie pasuję. Dziś byłam pierwszy raz u pani gin. To 7 tydz.
ciąży i już musi się kończyć. Okazało się, że mojej kruszynce nie bije
serduszko, że to ciąża martwa. Jutro w szpitalu robią mi łyżeczkowanie. Ja
nie mogę się z tym pogodzić.(...)Dziś robiła mi ta głupia lekarka USG (niestety
wszyscy ginekolodzy byli zajęci). Ona nadal nie widzi akcji serca, ani krążenia
krwi. Co więcej powiedziała, że minimalnie odkleja się kosmówka. Sama
stwierdziła, że wyniki hcg swą badzo dobre, ale tak bywa nawet w martwych
ciązach.Czwartek to ostatni termin.
Nie mogę ju8trzejszego dnia zmarnować. Chcę pojechać gdzieś do Gdyni czy
Gdańska (to najbliżej od mojego miasteczka), żeby jakiś bardzo, bardzo,
bardzo dobry specjalista zrobił mi USG.(...)
Dziewczyny byłam u dr. Doreinga. Ledwo co zaczął mi robić USG mówi do mnie:
pani Asiu jakie to szczęście że pani dziś przyjechała. Niech pani zobaczy jak
maleństwu bije serduszko. słyszałam bicie serduszka (140/min), widziałam moją
kruszynkę (ma 9mm). Wszyściutko widziałam. Powiedział do mnie: widzi pani
jutro usuneliby pani żywy zarodek.
Wyobrażacie sobie, przez głupią jędzę moje maleństwo przestałoby istnieć.
Może nawet ostatnio widziała, że żyje, ale duma nie pozwoliłaby jej przyznać
się do błedu. Nie mogę w to uwierzyć, że zabiliby mi dziecko. jutro pokarzę
jej te zdjęcia z usg i powiem żegnam. Boję się tylko, że pozniej np. przy
porodzie będzie się mścić. Ale sobie poradzę. Nawet nie macie pojęcia jak
jestem szczęśliwa.Pan dr. powiedziaqł, że wszystko jest prawidłowo, nawet nie
zauważył odklejania się kosmówki.(...)Moje doświadczenie dowodzi, że wszystko w
życiu jest mozliwe. To dla mnie jest CUD.Dziewczyny (które planują ciąże lub są
na samym początku)!!Nie idzcie zbyt wcześnie do lekarzy, bo możecie przeżyć
taki koszmar jak ja, który wczaqle niebył mi i mojemu maleństwu potrzebny.(...)
dzisiaj poszłam po wypis ze szpitala no i oczywiście pokazać
przepiękny wynik z wczorajszej wizyty u dr Doreinga. Szukałam po całym
oddziale "moją kochaną panią DOKTOR NIOMYLNĄ" i wyorazcie sobie, że jak
zawsze była na wyciągnięcie ręki, tak teraz gdzieś wsiąkła. Spotkałam tylko
pana dr który odrazu stwierdził, że jest żywa ciąza.
Był zadowolony, że tak się skończyło. Kręcił głową i powiedział: to ci
babsko, tak się upierało, a ja wiedziałem, że zarodek żywy. przy okazji
dowiedziałam się, że już inni lekarze byli przez lekarkę poinformowani o
ostatnim usg, gdzie stwierdziła znowu ciąże martwą. Po co tak to rozgłaśniać
innym, może żeby już nie sprawdzali, tylko uwierzyli na słowo. Ale jeszcze ją
dupnę i powiem co mam w głowie.(...)
CYTATY jaonnaszyn

Niestety dalszej czesci historii nie znalazlam, nie wiem czy dziewczyna juz
urodzila malenstwo czy nie ???

gagat100 opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem + zdjecie 21.11.04, 14:04

cos kiedys czytalam na ten temat ze trzeba bylo dziecku zrobic
operacje i schowac je spowrotem do macicy bo to byl dopiero 5 mies ciazy
inaczej dziecko by umarlo, wykonano ta operacje a po latach SYNEK ciezarnej
znow podal reke lekarzowi ktor go operowal!!!
poczta.gazeta.pl/poczta/getMailPart/Maoamiga.jpg?ID=1095414266.27889_427776.imail1&Seq=4&name=Maoamiga.jpg&t=1101042271380

gagat100 opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 16.12.04, 23:02

CYTAT

Moja krotka historia smile

Autor: eoia
Data: 15.12.2004 19:28

--------------------------------------------------------------------------------
Moja krótka historia wink

Mam nadzieje, ze niektorym z Was przyda sie lektura smile

Starania rozpoczelismy w grudniu zeszlego roku. Cykle mialam bardzo
nieregularne (20-50 dni). Mimo, ze mierzylam temperature codziennie, czasem
trudno bylo mi wskazac owulacje, czasem jej nie bylo w ogole, czasem mialam
lekkie krwawienia, ktore bralam za okres itp.
Minal styczen, luty - - nic. Minal marzec - - nic. W koncu nadszedl maj. Tez
nic.
Zaczelam sie troche denerwowac, chociaz wiedzialam, ze stres moze byc rowniez
przyczyna niepowodzen, badz co badz minelo nam pol roku....

W maju poszlam na badania kontrolne do okulisty. Ten zapytal czy mam robione
badania tarczycy, bo widzi u mnie powiekszona szyje.
Przezylam szok, w sumie przez czysty przypadek lekarz z innej branzy to
odkryl. Zrobilam badania krwi:
TSH=4.0 (norma 0.4-4.0)
fT4=1.0 (norma 0.8--1.8)
fT3=2.6 (norma 1.45-3.48)

Lekarz rodzinny powiedział, ze wszystko jest w normie, mimo TSH przy gornej
granicy, ktore kazal "obserwowac".
Nasze starania ciagle nie przynosily rezultatu. Czulam juz wtedy, ze moze miec
to zwiazek z tarczyca i podwyzszonym TSH. Zaczelam zagladac na rozne forum i
grupy dyskusyjne, czytac ksiazki. Wybralam lekarza-endokrynologa. Do niego
udalam sie z wynikami z drugiego badania krwi, ktore zrobilam w sierpniu:
TSH=6.4 (norma 0.4-4.0)
fT4=1.1 (norma 0.8--1.8)
fT3=2.4 (norma 1.45-3.48)
przeciwciala a.mikrosomalne =373 (norma <20)

Endokrynolog stwierdzil Hashimoto i skierowal mnie jeszcze na USG tarczycy,
ktore wykazalo guzki. Dostalam z kolei skierowanie na biopsje (przerazenie!).
Na szczescie biopsja wykazala, ze guzki i powiekszenie tarczycy nie jest
grozne. Co z tego, jesli od lipca nie mialam @. Od lekarza otrzymalam Euthyrox
75 / 1tabl. dziennie. Zaczelam skupiac sie na wyleczeniu tarczycy, starania
poszly w kąt... wink

W listopadzie dostalam @ (po 4 miesiacach)! i zrobilam wtedy 3 badania (po 2
miesiacach brania Euthyrox):

TSH=2.3 (norma 0.4-4.0)
fT4=1.1 (norma 0.8--1.8)
fT3=2.7 (norma 1.45-3.48)
przeciwciala a.mikrosomalne =99 (norma <20)

Byłam szczeliwa - TSH niby w normie, mimo, ze jeszcze za wysokie aby zajsc,
wiedziałam, ze jestem na dobrej drodze. Lekarz zostawil taka sama dawke
Euthyrox 75 i powiedzial, ze mozemy spokojnie dalej sie starac i teraz powinno
pojsc juz szybciej wink

W miedzyczasie ciagle mierzylam temp. i zaczelam stosowac testy owulacyjne. W
okolicach 1 grudnia staralismy sie b. mocno wink

Juz po tygodniu mialam objawy, ktorych nigdy wczesniej nie doswiadczylam -
bylam wsciekle glodna, mialam wrazliwe piersi i bolalo mnie lekko podbrzusze.
12 grudnia zrobilam test - - pozytywny !!! Endokrynolog zmienil mi dawke z
Euthyrox 75 na 100.
Obecnie czekam spokojnie na wizyte u ginekologa!! Jestem cala szczesliwa smile

Dziewczyny! Nie zalamujcie sie! Badzcie spokojne i rozsadne. Zrobcie wszystkie
konieczne badania, nie zapominajcie jednak o tarczycy. Mnie lekarz powiedzial,
ze gdyby nie tamten okulista moglibysmy sie starac nawet 5 lat i nie
wiedzielibysmy co jest grane. Pewnie leczonoby mnie/nas na nieplodnosc...

Poza tym branie leku od razu wyjasnilo i zmniejszylo objawy, ktore wszesniej
nie wiedzialam czemu przypisac - wypadanie wlosow, tradzik, potliwosc, brak
koncentracji. Zapomnialam o tych problemach.

Pozdrawiam Was goraco, trzymajcie sie dzielnie!!!
Zycze Wam zdrowia i optymizmu!!! smile

(Mam nadzieje, ze za bardzo nie przynudzilam)
Jesli macie pyt. chetnie odpowiem smile

Eoia

gagat100 opowiada magia10 21.12.04, 11:38

Ku pokrzepieniu serc smile

Autor: magia10

--------------------------------------------------------------------------------
Dziewczyny, chciałabym przytoczyć mój post, który napisałam na forum "Maj
2005". Teraz jestem w 21 t.c. i trzymam mocno kciuki za Was wszystkie,
dzielne kobietki! U nas było tak:

My na poważnie zaczęliśmy myśleć o dziecku cztery lata temu... Poszłam
badania
przeciwciał przed ciążą (toksoplazmoza, różyczka, HbS) i zaczęłam brać folik.
I
niestety wyszło, że jestem chora na toksoplazmozę. Zaczęłam leczyć się
antybiotykami (mnóstwo Rovamycyny), okazało się, że nie działa. Potem
sprowadzaliśmy z zagranicy Fansidar (jest to baaardzo silny lek, który może
uszkodzić wątrobę). Wreszcie okazało się, że toxo jest wyleczona. I wtedy
dowiedziałam się, że mam niedoczynność tarczycy i żeby zajść w ciążę, muszę
uregulować poziom hormonu TSH. Następne pół roku badań i leków dało
rezultaty.
Niedoczynność została wyrównana i zostało mi tylko brać Euthyrox do końca
życia. Nasza radość nie trwała długo... Dopadły mnie jakieś mdłości i
zachorowałam na ostre zapalenie wątroby (wirusowe zapalenie wątroby typu
C)...
Myśleliśmy, że nie wyjdę z tego żywa. Po paru tygodniach dostałam interferon
i
przez parę miesięcy robiłam sobie zastrzyki. Stał się cud. Wyszłam z tej
wydawałoby się nieuleczalnej choroby. Wtedy już rozpoczęliśmy na dobre nasze
starania o dzidziusia. Po miesiącu zaczął boleć mnie brzuch i miałam jakieś
plamienia. Ginka wysłała mnie szybko na usg z rozpoznaniem: wczesna ciąża.
Jak
ja się wtedy cieszyłam pod gabinetem. Pomyślałam, że zadzwonię do męża
dopiero,
jak się potwierdzi. Na badaniu okazało się, że to nie ciąża, ale nowotwór
jajnika... Boże, jak ja wtedy się bałam. Szybka operacja na Karowej,
usunięcie
jajnika. I czekanie... Złośliwy czy nie? Potem rozmowa z docentem i widzenie
jak przez mgłę. Szok. To był bardzo złośliwy nowotwór w I stadium i potrzebna
jest chemioterapia. Płakałam, że umrę bezdzietna... że jestem do niczego.
Docent powiedział, że zdarzają się cuda i niektóre kobiety także po chemii
zachodzą w ciążę. Potem były najstraszniejsze dni mego życia - 4 miesiące
katorżniczej chemii w Centrum Onkologii, brak włosów, torsje... Nie byłam
człowiekiem. Nie marzyłam, że przeżyję. I nie mówiąc już o dziecku.W każdym
nieszczęściu mój mąż był ze mną. On też wiele przeszedł. Cały koszmar
skończył
się w lipcu 2003 roku.
Zastanawialiśmy się, kiedy znowu próbować smile

Trochę się baliśmy. Planowaliśmy,
że najpierw pójdę do pracy we wrześniu. A potem się pomyśli. W sierpniu
zaszaleliśmy: pojechaliśmy najpierw do Danii, a potem na Słowację. Piękny
pensjonat w Starym Smokowcu, urocze góry... i nie trzeba było się starać smile

Myślałam, że w 21 dniu cyklu to już są dni niepłodne. He, he smile

Nasze
upragnione dziecko przyszło samo. Kiedy chciało smile

I powiedzcie, jak tu nie wierzyć w cuda!

PS. Już wiemy, że to chłopczyk i będzie się nazywał Łukaszek smile

sabi35 Re: opowiesci ze szczesliwym zakonczeniem 19.01.05, 10:59

Ja znam takie opowieści, wiele przeżyłam sama, ale po co nam tutaj takie
horrory, nawet z happy endem?
Dlaczego mamy opowiadać o kilkunastu poronieniach, martwych dzieciach,
krwawieniach i leżeniu plackiem przez cała ciążę?
Bądzmy dobrej myśli, kochajmy swoich partnerów, planujmy wiele rzeczy, które
niekoniecznie mają być związane z macierzyństwem.
Pozytywny test ciążowy ma być powodem do radości, a nie początkiem rozmyślań o
komplikacjach.
Ja sama mam problemy w każdej ciąży, a jednak staram zawsze do niej podchodzić
z optymizmem i wiarą, że tym razem będzie inaczej. To dotyczy także starań.
Inaczej byśmy chyba zwariowały, a zdrowa ciąża potrzebuje zdrowej matki.

Najnowsze z forum Dla starających się

Zaloguj się