jak dotarłam do Balos i inne opowieści:-)

jacek1f dawaj w kawałkach, ale w tym właśnie wątku:-) n/t 16.09.07, 06:56

grecja-ellada haniu pisz o wszystkim :) 16.09.07, 10:49

... co miało miejsce podczas Twojego pobytu, o przeżyciach, przemyśleniach.
Ja od siebie dorzucam linka ze zdjęciami autorstwa Matheos2, nad którymi pracuję
by umieścić na stronce a przedstawiają te ckonkretne Balos
www.grecja-online.pl/zdjecia/074/index.php?mghash=bddb932eabd4ad300d3d3756f1f82b27&mggal=1

gacek95 Wstałam włączyłam ucieszyłam sie przygotowałam 16.09.07, 11:13

śniadanie zasiadłam i....no wiesz Hania..tak człowiekowi zrobić w niedzielę uncertain

hania404 Re: Wstałam włączyłam ucieszyłam sie przygotowała 16.09.07, 11:18

sorki, sorki, musiałam troche te moją wczorajszą TFU-rczosc odespac

hania404 miłej lektury:-) 16.09.07, 11:14

Moja wrześniowa podróż na Kretę miała niewiele odbiegać charakterem od
dotychczasowych. Myślę, że nie jestem odosobniona traktując ten kraj jako
miejsce cudownego wakacyjnego odpoczynku, miejsca gdzie doswiadczamy i
poszukujemy niewzwykle bogatych i różnorodnych doznań, emocji i przeżyć, miejsca
gdzie chcąc niechcąc poszerzamy naszą wiedzę i wyostrzamy wszystkie zmysły, i
gdzie inteligencja emocjonalna przychodzi nam z pomocą dużo częściej niż
wszelkie inne formy sprawności umysłowej smile

Wybaczcie ten wysoki ton, ale wciąż
jeszcze nie potrafie odpowiedziec sama sobie na pytanie czy kocham ten kraj, czy
go nienawidzę. Oferuje nam niezrównane warunki wyluzowania sie i naładowania
akumulatorów smile

a zarazem porusza w nas (a przynajmniej we mnie) pokłady tak
różnych i sprzecznych emocji, których istnienia przez wiele lat nawet w sobie
nie podejrzewałam.
Jechałam tym razem do mojego raju trochę jako turysta, trochę jako przewodnik
kompletnego żółtodzioba smile

, a trochę jak tubylec (o tym pozwolicie napiszę
zdecydowanie najmniej ze zrozumiałych mam nadzieje względów smile

. Moim towarzyszem
podróży była koleżanka, nieco ode mnie młodsza, ale za to równie entuzjastycznie
i otwarcie nastawiona na nowe doznania i nie zrażająca się byle przeszkodami. Na
początku więc musiałysmy odpowiedzieć sobie na pytanie, co dla nas obu będzie
zarówno miarodajne w odkrywaniu wyspy od początku, jak i w jej zgłębianiu; co
pozwoli mojej towarzyszce paść kolejną ofiarą kretomanii, a we mnie nie wzbudzi
uczucia znużenia lub nie daj Boże rozczarowania. Obawy absolutnie płonne! Kreta
się nie nudzi! Te same stoliki w Filo Sofies na placu z fontanną Morosiniego to
znak stabilności mojego świata. Te same kamienie, które niewzruszenie leżą i
czekają na kolejnych przybyszy w Festos to znak że Kreta chce być odkrywana. One
są te same, ale nie takie same. Napis na murze przy plaży w Matali: "Live the
life. Tomorrow never comes" nie jest chwilą tą samą, kiedy widziałam go
poprzednim razem. To jak jedzenie oliwek z tego samego drzewa przez wiele wiele
lat. One moga byc tylko lepsze, a nasze doznania tylko bogatsze. Tyle gwoli
rozterek co do celu mojej szóstej podróży na Kretę smile

)
Na lotnisku - super niespodzianka: Rzeczpospolita z książką o mitologii Greków -
świetne wydanie, kolejne do kolekcji i obok "Pamietników Heleny Trojańskiej",
które zabrałam na podróż, doskonała lektura do samolotu smile

Okęcie, odprawa,
drobne opoznienie, samolot centralwings... wszystko to doskonale znacie. 3
godziny gdzies w przestworzach, mysli o Ikarze i rozmowy o tym, jak nam bedzie
dobrze... znacie to, prawda? Znacie też ten moment kiedy z okien samolotu widać
już "wyspy w dole jak rzucone na wodę płowe skóry dzikich zwierząt" (dziękuję
panie Zbigniewie za to zdanie!). Znacie też moment kiedy samolot jednym
skrzydłem niemal dotyka wody, wydaje się że koła już zanurzają się w granatowym
morzu, a jednak nic złego się nie dzieje... jestesmy na wyspie! Nie Wam również
opowiadać o zapachu jaki uderza w nas kiedy po trapie schodzimy na płyte
lotniska, ale o tym jak "smakuje" pierwsze dotknięcie ziemi kreteńskiej opowiem:
to jak dotknięcie dawno niewidzianego kochanka, jak muśnięcie rozpaloną dłonią
zimnej powierzchni bezpiecznego domu, jak uścisk przyjaciela, z którym
rozstaliśmy się wczoraj ale tak wiele zostało do obgadania... po prostu
elektryzuje i już. Przynajmniej mnie smile

Dla koleżanki transfer do hotelu, dla mnie dotarcie do domu. Wieczór, w który
witam się z Kretą trudno opisać bo to głównie pole do popisu dla smaku, węchu i
dotyku... Wiem tylko jedno: ta wyspa mnie kocha i jestem tu bezpieczna, gdzies
daleko został świat, w którym toczy się moje zwykłe życie, a tu toczy sie życie
zwykłe dla tych których kocham, cenię i mam zaszczyt być traktowana na równi z
resztą rodziny.

Wiem, że wielu z Was jeśli już czyta tę opowoeść czeka na relację gdzie
dotarłam, co widziałam, jaką nową atrakcję odkryłam, na czym polegał
"oryginalny" sposób dostania się na Balos smile

Choć daleka jestem od "zaliczania"
punktów na mapie (nie powiem, że mnie to nie kręci, ale tym razem moja
współtowarzyszka brylowała w tym smile

, to jednak tak bardzo chciałabym abyscie
przez moment poczuli tą kolosalną ilość namacalnego dobra, piękna i prawdy,
która spływa na mnie tylko tam... Poczujcie to proszę przez chwilę smile

Właśnie to
jest dla mnie bezcenne...

Kiedy juz doszłam do siebie po uniesieniach kolejnego przywitania z wyspą,
sprawdziłam czy ulubione punkty herakliońskiej starówki, portu i dzielnicy Agia
Triada są na miejscu, przyszedł czas na podjęcie wyprawy i przejęcie roli
przewodnika.
Na pierwszy rzut - super light smile

: cel Matala. Po drodze Gortyna, Festos, Agia
Triada (ta inna od herakliońskiej). No cóż podróż sentymentalna, pomyslałam.
Jakże się myliłam! Wiszące nad Psiloritis ciężkie chmury odstręczyły nas od
odwiedzenia Obserwatorium astronomicznego w okolicy jaskini Ida. Bedzie nastepny
raz, wierzę w to święcie!! Pierwszy postój: Agia Varvara - kafenion doskonale mi
znany z nocnych wypraw do Zaros, kiedy jestem pasażerem, a nie niewolnikiem
kierownicy smile

polecam tam szklaneczkę domowego wina - marzenie, tym razem
jedynie dla współtowarzyszki, a dla mnie tamtejsza frapka. Przy okazji
zdziwienie; lokal naprzeciwko, który jeszcze w lutym spełniał rolę przybytku
politycznego (był siedzibą komitetu wyborczego czyba Nowej demokracji) jest
teraz niemal fimowym salonem odziezowo-gadzetowym! Dziwny widok smile

. Nie do końca
mnie to zachwyca więc nasz stalowy fiacik punto musi ruszać dalej. Agii Deka
mozna minąć nie wiedząc że tuż obok, po przejechaniu krótkiej i wąskiej uliczki
w lewo stoi niezwykłej urody kościół pod wezwaniem Dziesięciu Świetych (czy
Męczenników). Tylu ich bowiem zginęłó w tym miejscu, kiedy odmówili w 250 r.
n.e. wzięcia udziału w uroczystości. Absolutny spokój wokół, w pobliżu maleńki
sklepik z dewocjonaliami i pamiątkami (wśród nich m.in. koposkini - zazwyczaj
czarne bransoletki na rekę z małych czarnych kuleczek wykonanych zwykle z
jakiegos rodzaju przędzy czy wełny noszone przez wyznawców prawosławia jako
rodzaj ochrony, obrony, protekcji ze strony Najwyższego). Cisza, przejmujaca
cisza. W środku przepiekny ikonostas oraz coś co wywołuje niezwykły dreszcz;
jako relikwia fragment marmurowego bloku z odcisniętymi śladami kolan dziesięciu
męczenników, którzy klęcząc zostali ścięci w tym miejscu). Chwila zadumy...
jedziemy dalej.
Gortyna - miejsca nie będe opisywać - każdy przewodnik o nim wspomina. mnie tu
przygnało po raz kolejny bo to właśnie tu po porwaniu Europy, Zeus posiadł naszą
przodkinię pod wiecznie zielonym platanem. Przyznam szczerze że legendarny
platan wcale nie wygląda imponująco i cos mi sie zdaje że nie tylko nie ma 2000
lat ale jest calkiem młodziutki smile

Za to kamienie, mury bazyliki Sw Tytusa,
kodeks praw i drzewa oliwne wokól są w słusznym wieku. Nie wiem czy macie
zwyczaj dotykania pni drzew oliwnych, ale ja na tym punkcie mam lekkiego świra.
Kazdy pień czuje się inaczej, każdy przez te krótką chwile jakby chcial
opowiedziec swoją historię, każdy namawia: zostań tu dłużej.... I cyprysy,
wielkie strzeliste, zielone i milczące... Rzymskiej stolicy Krety mozna tu
szukac długo i do końca nie byc pewnym czy to na pewno to. Światynia Apollina w
pobliżu, termy czy łaźnie, fragmenty marmurowych posadzek (marmur nie zawsze
jest tak zimny jak nam sie wydaje smile

W takich chwilach przychodzi mi do głowy
hasło Barbelka: chwilo trwaj....
Niemozliwe aby Festos czyms mnie zaskoczyło, myslę sobie... Kiedy byłam tu
poprzednim razem jawiło mi sie oazą spokoju, romantycznym miejscem do rozmyslań,
lektury, napawania się oszałamiającym widokiem doliny Messara, szczytu Idy czy
panoramy Psilorotis. I znów Haneczko byłaś w błedzie1 Tym razem kompletnie
oszalałam na punkcie tamtejszych schodów. Wiecie zapewne że rozszyfrowanie
planów wykopalisk porównując je z planami zamieszczonymi w przewodnikach to
zadanie co najmniej tr

hania404 milej lektury cz.2 - jedziemy do Matali:-) 16.09.07, 11:22

Niemozliwe aby Festos czyms mnie zaskoczyło, myslę sobie... Kiedy byłam tu
poprzednim razem jawiło mi sie oazą spokoju, romantycznym miejscem do rozmyslań,
lektury, napawania się oszałamiającym widokiem doliny Messara, szczytu Idy czy
panoramy Psilorotis. I znów Haneczko byłaś w błedzie1 Tym razem kompletnie
oszalałam na punkcie tamtejszych schodów. Wiecie zapewne że rozszyfrowanie
planów wykopalisk porównując je z planami zamieszczonymi w przewodnikach to
zadanie co najmniej trudne smile

Zazwyczaj nic nie pasuje, jak już nam się uda coś
dopasować to czytając opis nasze przypuszczenia biora w łeb itd. Dlaczego główne
schody pałacu w Festos kończą się ścianą - nie wiem. Ale po ponad godzinie
studiowania tego jednego elementu moja skóra na plecach powiedziała dość, moja
koleżanka zażądała natychmiastowego umieszczenia jej w morzu na plaży w Matali,
a mój rozsądek wspomagany odglosami głodnego żołądka skłonił mnie do
zaprzestania rozszyfrowywania tej zagadki. Nie sądzę abym miała predyspozycje do
bycia minojską księżniczką, ale chodzenie po tych schodach przebiło wszelkie
doznania związane nawet ze Schodami Hiszpańskimi. Nie wierzycie? Sprawdźcie
sami smile

Po tym doznaniu willę Agia Triada uznałam juz za szczyty pławienia się w
luksusie przez Minojczyków. Ten widok i ten rozmach przypomniał nam że czas na nas.
Tu krótka refleksja kulinarna: po drodze do Matali jest maleńka miejscowość
Agios Ioannis - 3 domki i 2 restauracje - jedna z nich specjalizuje się w
królikach. A tak! Odważyłam się! Nie było to stifado z królika ale całkiem
smaczne danie. Właściciel oczywiście za wszelką cene usiłował pokazać mi królika
PRZED zanim pokaże go PO. Nie dałam się! Choć zapewniał że królik był dziki to
miałam co do tego wątpliwości. Dziki powiniem mieć ciemne mięso, prawda Jacku?
Ten był pyszny, ale zdecydowanie jasny! Miejsce sprawdzone. Polecam smile

Matala, Matala, Matala - hippisem nigdy nie byłam ale cos jest w tym miejscu że
zaczynasz myśleć o wolności, muzyce, najważniejszych wartościach i przestajesz
martwić się, co bedzie jutro. To tu po raz pierwszy podczas tej podróży
spotkałam wiecej niż 15 osób w jednym miejscu. Sława robi swoje. i morze, i
słońce też. Fale około metra, kamyczki z plaży panowie mają w 1 częsci stroju
kąpielowego, panie - dla odmiany w 2 (lub 3 zalezy jak liczyc części). Na skale
z jaskiniami trwa sesja fotoreporterów - jeden czlonek rodziny wchodzi jak
najwyżej, reszta kieruje nim (stań bardziej w prawo, zrób krok do przodu,
przepuść tą panią smile

, a fotoreporter cyka, cyka i cyka. Tyle folkloru smile

Niewielu z tych ludzi decyduje sie zostac do zachodu słońca. W tawernach na
brzegu już gra muzyka (troche greckiej, ale więcej w stylu hippi), obsługa zwija
leżaki, zaawansowani wiekiem hippisi zwijają swoje straganiki z biżuterią i
innymi niezbędnymi elemeneami stroju porządnego dziecka - kwiatu). Jest godz.
19.41 - cudowne, życiodajne, poprawiające nastrój i dające chęć do życia słońce
chowa się bardzo szybko za maleńką wysepką Paximadia (to własciwie 2 wyspy, ale
widać je jako jedną). Poczuj chwilę, zostań dłużej - śpiewa wiatr. Nie
wierzycie? Posłuchajcie kiedys bardzo uważnie smile

)
Mimo oddanego ostatnio sporego nowego fragmentu drogi Matala-Heraklion, który
pozwala skrócic czas jazdy o jakieś 10-15 min nadal ta droga po zachodzie słońca
jest typową kreteńską drogą. Widać tylko to, co oświetlą swiatła samochodu,
czasem dostrzeżesz tył furgonetki Kreteńczyka, który wyprzedził cie na
wydawałoby się bardzo ostrym zakrecie, czasem małe wioski i miasteczka szykujące
sie do nocnej zabawy. Mężczyźni przed kafenionami, kobiety w domach albo przed
domami, dzieci rozbiegane i cudownie radosne. To nie folklor, to życie. Czasem
surowe, ciężkie, bez wygód, ale jakże pełne, prawdziwe i radosne...
Skonana koleżanka została bezpiecznie odstawiona do hotelu, a co może byc
najlepszą nagrodą dla kierowcy i przewodnika? Wieczór w gronie przyjaciół w
Fodele! Tawerna na srodku ulicy, stół uginajacy się od pyszności, domowe wino
które tylko tam tak dobrze smakuje, białe i czarne łabędzie czekające na swoję
kaski (o tej porze juz nie chciały jeść chleba - chyba czekały na coś
konkretniejszego), arni z grilla, słodkości, których jeden kęs mnie wystarcza na
miesiąc i grecki, grecki, tylko grcki jezyk. Dobrze ze czasem ktoś sie zlitował
nad biedną Polką używając angielskiego smile

. Tomku! Kiedy zaczynają się lekcje
greckiego na Poznańskiej? Tym razem nie ma siły - muszę się podkształcić bo
nastepnym razem popełnię dużą niezręczność i stwierdzę, że czuję się jak na
tureckim kazaniu smile

)))) Mimo tej niedogodności to ogromna frajda być w takim
gronie, w takich okolicznościach, w tym miejscu i o tej porze. Zabawa przeniosła
nam się do Nanu Cafe w Agii Pelagii. Tu moi przyjaciele przypomnieli sobie o
tym, że muzyka i taniec są ponad granicami kultur i jezyków - więcej chyba pisać
nie powinnam... smile

))

tomaszkozlowski1 Re: milej lektury cz.2 - jedziemy do Matali:-) 18.09.07, 22:12

Haniu, przecudownie czyta się Twój opis W ostattnich dniach
bardzo mało czasu u mnie więc powoli czytam ten wątek, za to
uważnie
Na Poznańskiej grecki pewnie ruszy jak zwykle od początku listopada.
Jak będzie już coś wiadomo o spotkaniu organizacyjnym, dam znać
Pozdrawiam serdecznie! Tomek

hania404 milej lektury cz 3 - Balos:-)))) 16.09.07, 11:24

Teraz o Balos, ok? smile

Ponieważ noc była wyczerpujaca dla kierowcy wyruszyłyśmy z Heraklionu dobrze po
godz. 10-tej. Nie powiem, abym nie miała stracha, więc ambitny plan: Fodele,
Moni Arkadiou, Chania, Balos wziął w łeb i pomknęłyśmy jak najszybciej do
Kissamos. Po drodze tyle pokus: tu monastyr, tam piekny widok, gdzieś kafejka na
urokliwym tarasie, ale my twarde, nastawione na cel smile

Po jakichś 3 godzinach
Kissamos więc postój w pierwszym napotkanym kafenionie. Czy wiecie może dlaczego
w wielu kafenionach mają takie krzesła z trzciny czy siatki, że jak sie posiedzi
nad jedna frapką w krótkich spodenkach to później z tyłu wygląda się tak jakby
człowiek usiadł na grillu??? Aby oszczędzic sobie, a raczej tym co będą mnie
ogladać z tyłu takiego widoku, usiadłam sobie na moim ulubionym plażowym
ręczniku. I oczywiście, stres dał o sobie znać bo reczniczka, który niewątpliwie
przydałby mi się na Balos z kafenionu zapomniałam. Wszystkich wielbicieli
Kreteńczyków spieszę jednak uspokoić: kiedy kilka godzin później wracałam po
zdobyciu Balos, ręczniczek czekał na mnie pod opieką właściciela, który wyglądał
na niezmiernie rozbawionego moim widokiem. Ciekawe dlaczego? smile

W każdym razie
kafenion polecam: frapka pyszna, a do tego dbają o własność klientów smile

Po przejechaniu miasta dalej wszystko zgodne z opisami na forum: wielki
drgowskaz oznaczajacy wjazd na półwysem Gramvoussa, droga w prawo na Kaliviani,
na placyku, czy skrzyzowaniu żywy znak drogowy w postaci Greka kierującego na
Balos z dodatkowym ostrzeżeniem: Be careful i jedziemy. Jeszcze odręczny napis
na czyms, co przypomina nasz przystanek autobusowy, ale tam na pewno nim nie
jest: BALOS i strzałka w lewo. Koniec asfaltu, droga płaska ale juz szutrowa,
stado owiec niechętnych do ustąpienia drogi. Po prawej stronie morze w kolorze
ultramaryny, po lewej góry, coraz wyższe. Za nami widok na Kissamos. Docieramy
do miejsca, dzie skały tworzą swoista bramę. teraz my mamy swoje 5 min dla
fotoreporterów. Widzimy samochody zjeżdzające waską drogą, za nami zatrzymują
się inni - czy dla urody miejsca, czy z obawy przed dalszą drogą... Ruszamy.
Pierwsze wzniesienia nie stanowią szczególnego problemu, jednak już na kolejnych
nasze biedne punto zaczyna wydawać dziwne dzwieki i co gorsza roztaczac dość
niepokojący zapach. Ale jednak dalej jedzie smile

Kierowca to może i ze mnie jest,
ale nieznany samochód, 200 km od domu, na nieznanej trasie to było dla mnie
troche za dużo. Nie mam zaufania do fiatów, szczególnie z przebiegiem prawie 100
tys. km i po całym sezonie zapewne bez przeglądu. Mijamy dwa czy trzy porzucone
samochody po drodze, chwila namysłu i decydujemy: ważniejsze jest dla nas wrócić
do domu tego samego dnia (koleżanka do hotelu) niz pokonywanie na siłę trasy,
którą mozna pokonać w sposób pewniejszy i bezpieczniejszy (przynajmniej dla
samochodu smile

. Decyzja: idziemy dalej piechotą. Humor nam sie od razu poprawił.
Wreszcie i ja miałam czas aby się porozglądać, delektować widokami, moje
ulubione zestawienie: beże, brący, miedziane czerwienie i błekit nieba oraz
ultramaryna morza. Poezja! Po drodze zdjęcia mijanych detali krajobrazu,
niesmiało kwitnących roślinek, odszukiwanie ukrytych wśród skał i kamieni kóz po
dźwieku dzwonka. Oczywiście nie jesteśmy jedyne na drodze: mijają nas samochody,
w których widzimy nie tylko przerażonych pasażerów, ale tez spiętych do granic
możliwości kierowców. Niemal nikt z nich nie reaguje ani na "hello", ani na
"jasas". Jedynie pasażerowie typowego miejscowego pick-upa odwzajemniają nasze
pozdrowienie i przygladają dość ciekawie smile

. Po ok pół godziny wędrówki
spotykamy pierwszych piechurów: zmierzają w dół w stronę Kissamos: ona Rosjanka
ale mocno zniemczona, on Niemiec. Krótka i miła rozmowa, z której wynika, że:
1. jesteśmy szalone i nieodpowiedzialne
2. do Balos mamy jakieś 3 godziny drogi
3. powinnysmy natychmiast zawrócić bo albo umrzemy z pragnienia (mamy ze sobą ok
3 litrów wody), albo zgubimy sie na prostej drodze (nie ma tam dróg w bok, chyba
że ktoś koniecznie chce się pokaleczyc o porastający wysuszoną ziemię tymianek),
albo inne bliżej nieokreślone zagrożenie czyha tuż za nastepnym zakrętem.
Pani Rosjanko-Niemka zgaduje,że jesteśmy albo Polkami albo Rosjankami, bo
podobno tylko one są aż tak uparte i zdeterminowane. Miłe? Nie wiem smile

Mimo licznych ostrzeżen postanawiamy jednak absolutnie nieodpowiedzialnie iść
dalej smile

Robi się absolutnie coraz piękniej, czujemy zapach ziemi, wiatru i
morza. Gramvoussa wydaje nam się na wyciągnięcie ręki, ale każdy kolejny zakręt
mówi nam: jeszcze nie!Gdzieś po drodze mijamy mały kościółek, chyba Agia Irini,
ale nie jestem pewna, niestety zamknięty. Po ok. 20 minutach spotykamy bardzo
miłych Polaków, którzy właśnie wracaja z Balos, do którego wyprawili się
piechotą z samego rana z... Kissamos. Od nich również dowiadujemy się, że czeka
nas przynajmniej godzina drogi do parkingu, potem długie zejście w dół -
przynajmniej 40 min, a potem dziewicza plaża i wszelkie cuda natury. Ta
dziewiczość troche mnie dziwi, jeśli przypomnę sobie to, że w stronę Balos
zmierzało przynajmniej 20 samochodów oraz dopływa tam statek wycieczkowy z
Kissamos. Podbudowane jednak psychicznie ruszamy niemal kursgalopkiemdo góry (a
czasem w dół) i wkrótce docieramy do czegos w rodzaju tawerny u dwóch Janisów,
albo dwóch Kostasów. Tu tez jakiś porzucony samochodzik smile

UWAGA: opisane dalej
wypadki moga być zbyt drastyczne dla wrażliwych czytelników smile

Kilka minut później wyłania się początek niewątpliwej dziewiczości: parking z
około setką samochodów, krążącymi kozami, nawołującymi się turystami. Tawerna
lub coś w tym rodzaju sprzedająca domowy miód, rozmowy chyba we wszystkich
językach świata i wszechogarniające nas lekkie rozczarowanie: jak to? a miało
byc tak daleko i takciężko na piechotę? dziarskim krokiem i niemal z pieśnią na
ustach zmierzamy w dół. Wiatr wtłacza nam słowa do gardeł, ale nie wtłacza
pewnemu Polakowi wracającemu już z plaży, który na dźwięk: Idziemy? natychmiast
odpowiada: "współczuje Wam tej drogi pod górę - przynajmniej godzina".
Nigdy, przenigdy, obiecuje to sobie solennie nie odezwę się w takim miejscu po
polsku. Kochani to są szczyty żenady i obciachu! jak można udzielać komukolwiek,
kiedykolwiek i w jakichkolwiek okolicznościach tak mylących i nieprawdziwych
wskazówek. Nikt z napotkanych przez nas ludzi nie był w stanie lub nie chciał
udzielić prawidłowej informacji. A przecież wszyscy wracali stamtąd dokąd my
dopiero szłysmy! Drogę, którą wg Niemców miałyśmy brnąć przez 3 godziny
pokonałyśmy w niecałe półtorej godziny, bez pośpiechu i zadyszki. Zejscie
schodami niczym z "Władcy pierścieni" (pamiętacie jaskinię Szeloby? - takie tam
są schodki smile

na dół zajął nam raptem 25 minut, a z powrotem może 30. To tyle
jeśli chodzi o uczynność i umiejętność komunikacji innych turystów. Kiedys
pamiętam obowiązywał jakiś kodekst etyczo-honorowy turysty w naszych Tatrach.
To, co widziałam na Gramvoussie to cos absolutnie przeciwnego.
A Balos? CUDO, RAJ, MARZENIE!!!! Takiego widoku się nie spodziewałam, takiej
przestrzeni, takich kolorów, takiego poczucia wolności i nieskrępowania.
Elafonissi jest cudem, ale Balos to raj na ziemi. W jednej chwili zrozumiałam że
zrobiłyśmy jeden błąd: nie mamy namiotu i śpiworu aby zostać tu na noc. Jak
wszyscy odjadą, jak będzie całkiem pusto: zobaczyc najpierw zachód, a potem
wschód słońca. I to jest mój kolejny cel: kolejny powód, dla którego po raz
siódmy tu przyjadę, może po raz ósmy. Balos w innej porze roku, Balos w nocy,
Balos o świcie...
Oczywiście wszelkie pogłoski na temat dziewiczości tego miejsca są absolutnie
nieprawdziwe. Dziesiątki pojemników po napojach, opakowań po chrupkach i
orzeszkach, a nawet porzucone opakowania po kosmetykach do opalania dla moich
dość wyczulonych oczu nie były trudne do znalezienia. Nieopodal cumujący statek
(a nawet dwa: jeden duży, drugi sporo mniejszy) na szczęście

hania404 Re: milej lektury cz 3 - Balos:-))))- c.d. 16.09.07, 11:27

Nieopodal cumujący statek (a nawet dwa: jeden duży, drugi sporo mniejszy) na
szczęście zabrał swoich pasażerów ok godz 16-tej do Kissamos, a i inni zaczęli
szybko się zbierać. Zostałyśmy niezbyt długo chlapiąc się w płytkiej wodzie i
pluskając jak dzieci Od północy zaczęły zbierać się chmury, zerwał się
silniejszy wiatr więc zdecydowałyśmy się na odwrót. Jeszcze chwila na zdjęcia,
plaża bez ludzi, złudzenie dziewiczości i w drogę do góry. Kiedy wyszłyśy na
drogę, po której wiekszość turystów porusza się samochodami wiatr stał się
bardzo dokuczliwy. Musiałyśmy wyglądać niezmiernie malowniczo: koleżanka z super
długimi włosami rozwiewanymi wiatrem, ja w pareo na bikini, które chyba częściej
zasłaniało mi twarz a nie nogi, skoro wkrótce zatrzymał się koło nas samochód z
dwojgiem przesympatycznych Francuzów i z pytaniem czy nas nie podwieźć.
Hardcore'u na dziś dość uznałyśmy i uroczym Suzuki Jimny pomknęłyśmy jakieś 4-5
km w dół gdzie nasz wierny i zdecydowanie już chłodniejszy punciak czekał
cierpliwie na swe niewierne właścicielki Zjeżdżając w dół dostrzegłyśmy
pierwsze krople deszczu na szybie, a za nami ogromną chmurę, z której chyba
zamierzało spaść więcej deszczu.
Najpierw Kissamos (i odzyskany ręcznik), potem z daleka Chania i widok góry
Zorby (wtedy to Gosiu, jechałyśmy do Was z chrzanem - droga powrotna mijała
nam bardzo szybko. Koleżance chyba szybciej, bo spała. Krótki postój w
Georgioupoli (przyznaję urokliwa ta kapliczka na morzu) i szybka decyzja:
jedziemy nad jezioro Kournas. Dobra decyzja: jezioro przed zmrokiem mieniło się
setką barw. Widok na jezioro i morze jednocześnie to jeden z piękniejszych jakie
zapamiętałam ostatnio. I znów ta uparta myśl: tu trzeba zostać - na kolację, na
wino, na wieczór, na noc...Następnym razem, obiecujemy sobie Mijamy
Rethymnon, robi się coraz ciemniej. Choć to nie jest moje hobby jeździć po
zmroku drogą krajową, to jednak wiem że pod koniec drogi do Herklionu czeka nas
nagroda: widok na stolicę wyspy rozświetloną milionem świateł, widok za które
mogę oddać królestwo, widok, który warto pamiętać, a który mnie pomaga w
smutnych i zimnych polskich zimowych wieczorach. To miasto tętniące życiem o
każdej porze dnia i nocy, w nocy zdecydowanie zyskuje. Jest w nim antyczne
niemal dostojeństwo, jest czasem orgiastyczne rozpasanie, jest elancholia i
dekadencja, jest prostota jak na całej Krecie i kicz, jak w całej Grecji, jest
życie i jest szacunek dla śmierci. Taki jest mój Heraklion, a z wysokości
Akrotiri Panagia on leży u stóp. Dla tej chwili warto wziąć przez moment udział
w wyścigu szczurów na drodze krajowej piątkowym wieczorem
A noc? Jak to noc... w moim ukochanym Zaros, poranek wśród moich drzew oliwnych,
cytrynowych i pomarańczowych, w dole szum strumienia tylko zimą zwanego rzeką i
zapach, zapach, zapach... I drzewa, na których rosną takie brazowe, twarde
strączki smakujące jak karmel, jaszczurki uciekające spod kamieni, me-ee lub
be-ee kóz z okolicznych pastwisk ale i cisza, cisza, cisza.... sama sobie czasem
zazdroszczę
....................................
- tomaszkozlowski1 Re: milej lektury cz 3 - Balos:-))))- c.d. 19.09.07, 22:50
  
  wiem że pod koniec drogi do Herklionu czeka nas
  > nagroda: widok na stolicę wyspy rozświetloną milionem świateł,
  widok za które
  > mogę oddać królestwo, widok, który warto pamiętać, a który mnie
  pomaga w
  > smutnych i zimnych polskich zimowych wieczorach. To miasto
  tętniące życiem o
  > każdej porze dnia i nocy, w nocy zdecydowanie zyskuje. Jest w nim
  antyczne
  > niemal dostojeństwo, jest czasem orgiastyczne rozpasanie, jest
  elancholia i
  > dekadencja, jest prostota jak na całej Krecie i kicz, jak w całej
  Grecji, jest
  > życie i jest szacunek dla śmierci. Taki jest mój Heraklion, a z
  wysokości
  > Akrotiri Panagia on leży u stóp. Dla tej chwili warto wziąć przez
  moment udział
  > w wyścigu szczurów na drodze krajowej piątkowym wieczorem
  
  Haniu droga,
  jak ja Ci dziękuję za te zdania!!! ))))))
  Stolica Krety obiektywnie mówiąc przegrywa w wyścigu "piękna" z
  Chania czy Rethimno.Ale moim zdaniem to najbardziej kreteńskie
  miejsce na całej wyspie.Wbrew wyidealizowanym wyobrażeniom.
  Najważniejsze miejsce kreteńskiej codzienności.Miasto nie na pokaz,
  bez zbędnej stylizacji i patosu.I stało się moim ulubionym miastem
  na Krecie i tam czuję się najbardziej naturalnie (choć spory kawałek
  moich emocji do dziś mieszka w Rethimno , w Ierapetra; Chania
  chyba za mało dotąd poznałem).
  A widok wieczornego rozświetlonego Iraklio z lotu ptaka? (bo inaczej
  nie da się tego nazwać). Ach, pięknie było tego zaznać latem 2005
  roku. Komuś ten widok zawdzięczam- i jeśli nas tu podczytuje- to
  bardzo mu za to dziękuję (to było podczas powrotu z przefajnej
  kolacji w Rethimno także z kimś, kto tu u nas regularnie pisuje )
  Ach Iraklio.. I moje magiczne tam miejsce- Astoria (czyli Platija
  Elefterijas) Mam nadzieję, że tam wrócę
  
  >I drzewa, na których rosną takie brazowe, twarde
  > strączki smakujące jak karmel,
  
  To drzewa chleba świętojańskiego ) Po grecku drzewo to nazywa się
  charupia (χαρουπιά.
  
  Haniu,
  wielka przyjemność czytać Twoje opisy!Pozdrawiam! T.
  - hania404 Re: milej lektury cz 3 - Balos:-))))- c.d. 19.09.07, 23:28
    
    dzieki Tomku, to starszna frajda przeczytac miłe słowa o tym co sie upubliczniło
    z drżeniem serca. Dziekuję Wam wszystkim
    Kocham Heraklion całą sobą choc w urokliwości i turystycznej atrakcyjności
    ustepuje innym miastom, ale kocham bez "dlatego, że", kocham taką milością
    bezwarunkową i bez żadnego powodu, a cichutko, w głębi duszy żywię nadzieję że i
    on mnie kocha...

hania404 milej lektury cz 4 - Moni Arkadiou 16.09.07, 11:50

Nie ma litości dla turysty, który przyjechał na jeden tydzień na Kretę, nie ma
wymówek, że wczoraj bylo dużo chodzenia. Samochód czeka, trasa na mapie
narysowana, mądrości z przewodnika w głowie, serce pełne pozytywnych emocji: w
drogę! smile

Aradena siłą rzeczy nam odpadła (wybaczcie ci, którzy czujecie się
rozczarowani), postanawiamy wrócic tu z większym zapasem gotówki na samochód smile

Neronko, szykuj dla nas na przyszły rok przynajmniej Jimniaka smile

. Potrzebujemy
dziś czegoś szczególnego: czegoś co wyciszy, ale i doda energii, czegoś czego
obie nie znamy, ale jednocześnie jest symbolem Krety, czegoś, co każdy powinien
zobaczyć i co zapamięta na zawsze. Teraz, gdy to piszę wiem, że takie miejsce
jest tylko jedno: MONI ARKADIOU.
..............................................

Plan wydawał się całkiem prosty: Moni Arkadiou, Rethymnon, Chania i Cafe Vafe, w
drodze powrotnej może Bali, może Achlada. Jest takie powiedzenie: jeśli chcesz
rozćmieszyć pana Boga, opowiedz mu o swoich planach. Zazwyczaj stosuje się je do
bardziej poważnych, życiowych sytuacji, ale tym razem odczułam jego sens
szczególnie dobitnie. W porze, gdy każdy "porządny" turysta otwiera oko lub ten
mniej porządny juz podąża na najbliższą plaże, my znów wsiadamy do samochodu,
który powoli staje się naszym drugim (trzecim?) domem. W niespełna godzinę
jestesmy w okolicach rethymnonu i zaczynamy szukać odpowiedniego skrętu do Moni
Arkadiou. Do doktoratu w dziedzinie kreteńskich znaków drogowych jeszcze mi
daleko, ale czuję, że ta specjalizacja bedzie ode mnie w przyszłości wymagała
coraz większych wyrzeczeń i poświęceń. W końcu skręt jest, wiec juz całkiem
spokojnie i na luzie kierujemy sie ku legendarnemu, historycznemu i niezwykle
waznemu religijnie osrodkowi. Cudna droga najpierw przez oliwne gaje i
miasteczka, a później przez niezwykłej urody mini wąwóz wprowadza nas w
szczególny nastrój. Za nami po zakrętach mknie kolejny turysta żądny zaliczenia
kolejnego obiektu. Podczas gdy my delektujemy sie okolicą, widokami i wymieniamy
uwagi na temat niezwykłej scenerii, rzeczony turysta tylko kombinuje jakby nas
tu wyprzedzić. I wyprzedza. W najmniej odpowiednim momencie: tuż przed zakrętem,
za którym inna zafascynowana okolicą rodzina postanowiła umilic sobie podróż
krótkim popasikiem. Nie wiedzieć tylko czemu zrobiła to na środku drogi. Chwila
grozy, ale spieszący się turysta jest doskonałym kierowcą, zgrabnie omija stadko
przerażonych ludzi i mknie dalej ku swemu przeznaczeniu (jakie by ono nie było).
Docieramy do kompleksu klasztornego, dalej prosto drogowskaz do starożytnej
Eleftherny - obiecujemy sobie ja zwiedzic później. Na parkingu kilkanaście
samochodów, brak miejsca w cieniu, nic to mówimy sobie, zaraz wrócimy, samochód
się zbytnio nie nagrzeje. Wysiadamy, kierujemy sie ku potężnej ścianie, która
jak później się okazuje otacza ten kompleks. Nic nie zapowiada tego, co dane
było nam zobaczyć a mnie przeżyć. Wejście główne, bilety, przemiły Grek, chusty
wiszące do uzytku przez zbyt roznegliżowane turystki, krótkie pytanie czy możemy
robic zdjęcia i tu pierwszy symptom: Grek twierdzi, a przynajmniej ja tak to
rozumiem; mozesz robic zdjęcia w kościele, ale nie w muzeum. Troche to dla mnie
dziwne (w swiątyniach raczej zdjęć nie robię), ale nie zastanawiam się nad tym
dłużej. Wchodzimy.
Kochani, jeśli w tym fragmencie mojej opowieści znajdziecie powtórzenia,
niekonsekwencje, pomyłki czy tez zastanawiająco urwane zdania - wybaczcie. O
tym, co przeżyłam w Moni Arkadiou rozmawiałam do tej pory tylko raz, po
angielsku. Nie byłam w stanie przełożyc na słowa tych wszystkich emocji, które
uderzyły we mnie z siłą, której nie rozumiem i nie potrafię się przeciwstawić.
Prawdopodobnie, po napisaniu tych zdań nie byłam tez w stanie ich przeczytać aby
dokonać choć powierzchownej korekty - po prostu poszło bez cenzury.
Sam widok świątyni, tak znanej mi z setek zdjęć i opisów już byłby wystarczająco
wzruszający. Co mnie szczególnie uderzyło, to niespotykana cisza - mimo
dziesiątek ludzi krążących po dziedzińcu, nie słychać było nawet szeptu, nie
mówiąc o rozmowie czy śmiechu. To nie było miejsce ponure, to było miejsce
święte. Święte historycznie, tak ludzko święte. Weszłam do swiątyni, jeszcze
całkiem w nastroju poznawczo-ciekawskim. Skoro moge robić zdjęcia, czemu nie -
nie uzywając lampy błyskowej starałam sie zachować w pamięci maszyny widok
ikonostasu, ikon na ścianach, przepieknych rzeźbien, świec... Czułam że jest w
tym coś świętokredzego, ale w końcu gość wiedział co mówi, prawda? Wyszłam na
dziedziniec z zamiarem obejrzenia całości kompleksu. Jest śliczny, jest
absolutnie śliczny, jest grecki, jest kreteński, prosty i szalenie prawdziwy.
Wrzesień to nie pora na najpiekniejsze na wyspie kwiaty, ale i tak ogród i
roślinność w donicach wyglądały imponująco na tle szaro-beżowych murów. Tym
razem dopasowanie planu klasztoru do stanu zastanego poszło mi znacznie łatwiej
i na początek trafiłam do pomieszczeń uzywanych do przyjmowania gości i
pielgrzymów. kamienne ściany, kamienna posadzka, wszystko beżowe, ale wpadające
w jakiś odcień różowości, jak ten piasek w Elafonissi, co stał sie różowy po
rzezi kobiet i dzieci jaką podobno Turcy tam urządzili. Nie ma w tym
pomieszczeniu ani ław, ani stołów, które z pewnością tem były wtedy, gdy
pielgrzymi nawiedzali kościół i zostawali na noc.Chciałam zobaczyc najpierw
miejsca gdzie mnisi mieszkali, zobaczyć kruzganki, magazyny na żywność, ale
jakaś dziwna siła kazała mi pójść wprost do TEGO miejsca - magazyn wina i oliwy,
w czasie powstania w 1866 zamieniony na magzyn prochu i amunicji. Kiedyś
istniało nad nim łukowate sklepienie - teraz sklepieniem było wściekle błękitne
niebo. Poszarpane ściany, usmolone od ognia i tego wybuchu. Długiewąskie
pomieszczenie, które pomieściło ponad 500 osób... Nie ma posadzki, tam rosnie
trawa, na końcu pomieszczenie na ścianie vis a vis wejścia rodzaj malowidła czy
ryciny (czarno-białej) przedstawiającej ówczesnych powstańców, strach i
nieustepliwość na ich twarzach. malowidło jest szalenie dynamiczne, to nie
martwa natura to obraz niemal batalistyczne - tylko dlaczego te postacie były
tak realne? na środku kamień z napisem w języku greckim - chciałam zrobic
zdjęcie - juz nie mogłam, chciałam aby ktos mi to przeczytał - teraz ten sens
rozumiem tak: "Nie ma nic bardziej godnego i szlachetnego niz umrzeć za swój
kraj. Ogniem, mieczem czy w jakikolwiek inny sposób..." Dotknęłam ściany i
wszystkie wspomnienia wróciły, widziałam tych ludzi, czułam ich ból, czułam swąd
palenizny, słyszałam krzyk - nie teraz - nie. Ten sprzed 141 lat. Chciałam
stamtąd uciec inie mogłam się ruszyć, chciałam krzyczeć, mogłam tylko płakać...
To bardzo osobiste wyznanie i nie do końca jestem pewna czy powinno się tu
znależć. Ale moje refleksje czy impresje związane z ostatnim pobytem na Krecie
bez chociażby próby opisania tego przeżycia byłyby nie tylko niepełne, ale wręcz
fałszywe. Nie wiem, czy to był mistycyzm, metafizyka, wrażliwość historyczna czy
pamięc poprzednich pokoleń. Wiem, że to nie była egzaltacja, bo za nią byłoby mi
wstyd.
Nie wiem, co działo się ze mną przez kolejną niemal godzinę. Chyba po prostu
snułam się z dość nieprzytomnym wzrokiem (dobrodziejstwo słonecznych okularów)
od wejscia do wejścia, od krużganków do ogrodu... Z tej podróży w czasie wyrwała
nie lektura książek w sklepiku, m.in cudownej książki znanego greckiego
fotografika "Twarze Krety' (zbiór fenomenalnych czarno-białych zdjęć i
komentarze w 3 językach). Cena ok 50 euro i waga ok 5 kg (widac doszłam juz w
tym momencie do siebie skoro nie dokonałam natychmiastowego impulsowego zakupu,
mając w pamięci nie tylko stan mojego konta ale i ew nadbagaz w samolocie.
Muzeum klasztorne to oddzielny temat: skarby tam zgromadzone musicie zobaczyc:
sztandary, dokumenty,księgi, szaty liturgiczne i... warkocz włosów jednej z
kobiet, która zginęła w wybuchu (jedyna "żywa" pamiątka tych wy

hania404 Re: milej lektury cz 4 - Moni Arkadiou c.d 16.09.07, 11:52

Muzeum klasztorne to oddzielny temat: skarby tam zgromadzone musicie zobaczyc:
sztandary, dokumenty,księgi, szaty liturgiczne i... warkocz włosów jednej z
kobiet, która zginęła w wybuchu (jedyna "żywa" pamiątka tych wydarzeń). Na
dziedzińcu słynne drzewo z pozostałym pociskiem tureckim, uschłe, bez życia ale
dalej ważne. Ossuarium - miejsce szczególne gdzie przechowywane są czaszki i
kości obrońców klasztoru.
Potrzebowałam jeszcze dobrych 40 min aby zmienic się z powrotem w zwykłą
turystkę, która pragnie zobaczyc w tym kraju wiecej i więcej. Chyba do dziś mi
się to do końca nie udało...

W tej sytuacji w naszym zasiegu pozostał jedynie Rethymnon, na podróż do Chani
juz nie miałam głowy. Urokliwy port, urokliwe tawerny nad brzegiem, cały
kalejdoskop morskich stworów, które podobno nadają się do jedzenia, atmosfera
wakacyjnej beztroski i codziennej krzątaniny pozwoliły mi wrócić do
rzeczywistości. Zamiast Chanii (Gosia już chyba wtedy straciła nadzieję
powrót do Heraklionu urokliwą starą drogą przez góry. Mijane wsie i miasteczka,
przepiękne widoki panoramy gór Psiloritis w zachodzącym słońcu, leniwie wijąca
się droga wśród pól, gajów oliwnych, maleńkie kapliczki po drodze, oblegane
kafeniony w miasteczkach - droga naprawde niezwykłej urody. szkoda że troche
strach się na niej zatrzymywać - niezbyt szeroka i z dość ograniczoną
widocznością bo tu to dopiero jest miejsc a miejsc dla fotoreporterów
Ostatnie odcinki górskiej drogi pokonałysmy już po ciemku, ale i tak nie
mogłyśmy odmówić sobie zatrzymania sie w miejscu zwanym Doxa (nie Drosia i nie
Doxarou, tylko jeszcze bliżej Heraklionu). To właściwie ostania przed Arolithos
knajpka po lewej stronie drogi. Ma coś w rodzaju przeszklonej werandy niemal
wiszącej nad urwiskiem. Na werandzie oczywiście stoliki dla gości. Specjalnością
tej rodzinnej knajpki są pyszne placuszki i pierozki z serem obowiazkowo
popijane raki (nie piłam bo prowadziłam, ale wąchałam i jadłam pierożki
Gratis dla wszystkich którzy usiądą na tej wiszącej werandzie - widok: Heraklion
nocą - marzenie! Polecam to miejsce w czasie pełni księżyca - do światel miasta
dochodzi jeszcze wielki pyzaty księżyc i jego światło odbite w morzu Bajka,
to mało! Przez Arolithos (słynące z tzw wieczorków greckich) przejeżdżałyśmy
właśnie w momencie, kiedy goście wysypywali się z autokarów. Jeszcze tylko zakup
domowego wina w sklepie na drodze (gosc udawał chyba że nie mówi po angielsku,
więc musiałam użyć mojej niezwykle sugestywnej greki i kolejny dzień stał się
historią, historią, która długo pozostanie mi w pamięci...
Acha, i jeszcze jedno: zdjęcia z kościoła Katholikon (ten na terenie klasztoru
Moni Arkadiou) nie istnieją - prawdopodobnie nigdy nie zostały zrobione... lub
zniknęły w nieznany mi sposób...

hania404 zakonczenie nieco refleksyjne... 16.09.07, 12:01

Opisałam wam tylko część moich przygód i przeżyć z ostatniej podróży. Jeśli
dodacie do tego samotną wyprawę do Gosi i Bartka do Chanii autobusem KTEL smile

)
(uwaga! są co najmniej 2 firmy przewozowe; połączenie Heraklion - Chania
istnieje, koszt biletu powrotnego to 18 euro; super warunki, klimatyzacja, 2
godziny - jestesmy w Chanii; wreszcie się czułam jak turysta, którego się
"obwozi"), wieczór i noc w winnicy pod górą Juchtas (to ta góra która przypomina
twarz Zeusa i z powodu której Kreteńczyków nazywa się łgarzami smile

- gdzie cisza
dosłownie kłuje w uszy, stifado z królika przygotowane specjalnie dla mnie smile

,
krewetki i inne pyszności, domowe wino, którego nie mozna kupić a tylko dostać,
leniwy dzień w przeuroczej Agii Pelagii (tu znalazłam świetne czasopismo: CRETE
GEOGRAPHIC nr 1 - polecam wszystkim Kretomaniakom!) oraz podróż powrotną z
międzylądowaniem w Krakowie bo w Warszawie była mgła, a w samolocie chyba ciut
za mało paliwa smile

, to bedziecie mieć w miarę pełny obraz.
To chyba jasne, że nie wszystko da sie nazwać i opisać ale mam nadzieje, że
udało mi się przekazać jedno: mimo że czasem nienawidzę, to jednak KOCHAM - i
wiem, że nie jest to miłość jednostronna, nie jest też platoniczna bo wciąż mnie
zmienia i otwiera na nowe doznania, bo chcę więcej i więcej choć coś mi
podpowiada, że kiedyś to uczucie mnie zabije...

Gdy zamykam oczy cały czas widzę ujecia i migawki jak z national geographic smile

:
góry, morze, nieprawdopodobną grę kolorów, zapierające dech przestrzenie,
przedziwne twory skalne, niemal 1000-letnie oliwki, pomidory na talerzu i
niezwykły blask słońca i wody w słońcu. Wiem, że tak będzie jeszcze co najwyżej
2 tygodnie... a potem znów zacznę poważnie tęsknić smile

) i planować smile

Acha, i co najważniejsze! Koleżanka została kolejną ofiarą Krety - może jeszcze
nie kretomaniakiem, ale za rok chce tam wrócić smile

barbelek Haniu- czytając Twoje wspomnienia 16.09.07, 12:22

nie musiałem zamykać oczu- ja po prostu widziałem te góry, to morze, te kolory.
W przyszłym roku napewno Moni Arkadi, napewno zachód słońca na Balos, a
wcześniej pieszo na koniec Gramvoussy. Jak ja już tęsknię do tych zapachów,
widoków, miejsc. Dziękuję za tą wycieczkę, dziękuję bardzo
ewa.mila Re: zakonczenie nieco refleksyjne... 16.09.07, 12:58

Haniu cudna opowieść, moje wspomnienia wróciły. Niesamote Twoje
przeżycia w Moni Arkadiu, piękne. Ciesz sie, że coś takiego
doznałaś. Tęsknię, ach!
- jacek1f Bardzo subiektywne, ale urocze. A królik, nawet 16.09.07, 13:55
  
  dziki, ma białe mięso. To ten sam królik, co domowy w końcu, tylko
  był pierwszy kiedyś
  
  Zając ma ciemne.
  
  Są taverny specjalizujace sie w królikach i dzikich też. Zamawiają u
  rodziny i pasterzy, stawiają sidła i zawsze maja codziennie 2-3 A
  reszta w zamrażarce - też dobra.
  
  A BAlos... Tak. Musisz pojechac tam popoludniem, ok. 16-17 zejsc na
  dol, miec troche drzewa lub mini grilla i mate i spiwor lub koc
  (zalezy od pory roku.) My mielismy lodowke turystyczna.
  
  Ach, pic i jesc samemu (obok zawsze jest kilka osob jednak...)
  nad Balos przy zachodzie i co wazniejsze byc obudzonym tam..?! Super.
  
  Polecam.
  - hania404 bo obiektywnie nie umiem nawet myśleć o miłości... 16.09.07, 22:57
    
    ... a co dopiero pisać...
    tak, Jacku, mysle ze ten tekst wiecej mowi o mnie niz o Krecie, ale myśle też,
    że my wszyscy jesteśmy już maleńką cząstką Grecji...

bebicka Re: jak dotarłam do Balos i inne opowieści:-) 16.09.07, 22:50

haniu jaka wspaniala niepodzianka wiczorowa pora po marnazcym dniu...
lezka mi sie az zakrecila w oku...
wspaniale piszesz, jak zreszta wszyscy tutaj, czy tylko my podruzujacy do grecji
jestesmy w stanie poczuc te zapachy opisywane slowami, zobaczyc obrazy mijanych
przez Was miejsc...
ja bylam w Moni Arkadiou, bylam wiedzac o martyrologii tego miejsca...ale jakos
wtedy niewiele poczulam, moze nie mialam na to czasu, pamietam ze to byl ostatni
przystanek na naszejt rasie tamtego dnia, ale pamietanm tez ze bylo tam
pieknie...I ja tam wroce, mam nadzieje ze juz w tym roku...znaczy kurcze w
nastepnym, ale juz w najblizsze wakacje.
A moze jeszcze wczesniej na naszym zlocie smile

pozdrawiam
Maraska

hania404 Re: jak dotarłam do Balos i inne opowieści:-) 16.09.07, 22:55

dzieki kochani za mile slowa tak Marasko, chyba masz racje: my umiemy poczuc
zapachy opisywane słowami, po prostu chcemy je poczuć...

Ale aby nie wszystko zostało w sferze wyobraźni zamieściłam zdjęcia:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,69131344,69131344.html
- gacek95 Hania, dziękuję za opowieść:)) 18.09.07, 09:03
  
  znów było wspaniale przenieść się na wyspę za sprawą Twojej opowieści.
  Tylko to Balos.. czy ja dam radę? a gdyby Ci nie rzęził? dojechałabyś?
  - hania404 Gacku, spoko dojedziesz! 18.09.07, 09:40
    
    ja po prostu nie mialam zaufania do samochodu i nie chcialam sobie
    robic klopotow ze sciaganiem go z drogi, ubezpieczenie nie
    obejmowalo jazdy po szutrze, nie chcialam stracic calego wieczoru i
    pewnie czesci nocy na dotarcie do Heraklionu, gdzie czekaly mnie
    kolejne atrakcje (chyba wlasnie na tą noc miałam zaproszenie do
    winnicy pod Juchtas
    ludzie jezdzą roznymi pojazdami, nawet cieniaskami (o przepraszam -
    cinquecento). Nie jest to ekstremalna jazda nad przepaścią! Dasz
    rade!
    - q3a1 HANIU!!! 02.10.07, 21:49
      
      Z dwutygodniowym opóźnieniem, ale muszę to napisać: rewelacyjnie mi się czytało
      Twoją relację. I kropka .
      Pozdrawiam,
      q3a
      - hania404 Re: HANIU!!! 03.10.07, 20:24
        
        bardzo mi miło i bardzo się cieszę dzięki

Najnowsze z forum Grecja i wyspy greckie

Zaloguj się