jąkanie u 5 latki

[Gość: Olinka]

Witam serdecznie. Moja córeczka jąka się juz dobre parę miesięcy. Chodzi do
przedszkola i jest z niego zadowolona. Raz jest lepiej, raz gorzej.
Zauważyłam, ze to zależy od emocji, zdenerwowania itp. I tu mam wątpliwości.
Jak takiemu dziecku powiedzieć, ze idziemy leczyć mowę. Ona to nazywa-jak ma
czasami wielkie kłopoty, ze jej głos umarł. Jak to usłyszałam, to chciało mi
sie wyc z żalu. Jak to wygląda z wyjściem do logopedy, jak tłumaczyć to
dziecku, a może nie mówić nic. Przecież ona nie wie, że ma kłopoty i nie umie
tego nazwać. A teraz najgorsze. Ma to po mnie. Jak byłam mała, to było
strasznie, teraz jest ok. Samo przeszło i tylko troszeczkę czasami
przeszkadza, jak jestem w wielkim stresie. Dużo czytam o jąkaniu, i nie jest
ono podobno genetycznie przekazywane, ale przekazujemy podobny system nerwowy
i podatność. Ja to odbieram jako wrażliwość. Oprócz tego, to ona wspaniale
mówi i ma bardzo bogaty zasób słownictwa. Może ktoś do mnie napisze i pomoże.
Płakać mi się chce, bo wiem, ze ma to przeze mnie. A ja ją tak bardzo kocham.
Wiecie jak to jest. Tyle. Pozdrawiam. Napisałam to samo w Wychowaniu bez
porażek, ponieważ nie zauważyłam tego forum. Przepraszam.

[aleksandra.lada]

Witam,
rozumiem Pani rozterki i niepokoje, ale proszę pamiętać, że przed
rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii powinna Pani wyzbyć się poczucia
winy, które jest tu całkowicie nieuzasadnione! Ponadto proszę
popracować na własnymi emocjami - bagaż Pani lęków nie może być
obecny w Pani relacji z córką, bo dziecko będzie w czasie terapii
potrzebowało pogodnej, uśmiechniętej mamy, przekonanej, że razem
świetnie sobie poradzicie w poprawie mówienia. Sugeruję, żeby
powiedzieć córce prawdę na temat terapii logopedycznej – idziecie do
pani, która uczy dzieci ładniej mówić i zna świetne zabawy słowami
oraz gimnastykę dla buzi i języka.
Jednak najważniejsze jest pozytywne myślenie! Będzie dobrze!
Aleksandra Łada

[Gość: Olinka]

Witam
Byłam dzisiaj z moja córeczka u logopedy. Diagnoza-dla mnie sprawy oczywiste. A
ze dużo czytałam o jąkaniu, więc i porady jak postępować z dzieckiem nie były
nowością. To była taka nasza wspólna wymiana doświadczeń. Nie piszę to po to,
aby się wymądrzać, jaka to ja jestem doskonała, ale po to, że ten temat nie jest
m i obcy. Bo zanim zdecydowałam się na rozpoczęcie terapii, to wiele czytałam o
jąkaniu. Teraz mamy wolno mówić, przeciągać sylaby. Ale to co zauważyła p.
logopeda, ze Moja córeczka jest bardzo wrażliwa i stąd prawdopodobnie te
kłopoty. Dla niej każda zmiana w harmonogramie dnia, przyjazd gości, zakupy,
wyjście na plac zabaw wywołuje większe problemy z mową. Ja staram się, wydaje mi
się, ze nie popełniam błędów wychowawczych, jestem nauczycielką i znam podstawy
pedagogiki. Ale co mnie zastanowiło. Pani Logopeda zaproponowała, jeśli dalsza
terapia logopedyczna nie będzie pomagać konsultacje u psychoterapeuty. Przyznam,
ze troche mnie to zaskoczyło i nie bardzo wiem, na czym polega taka terapia z
takim małym dzieckiem. CHyba znowu będę zgłębiać tajniki pracy
psychoterapeutów. Ale moze ktoś ma juz doświadczenie w tym zakresie, to
prosze o pomoc.
Serdecznie pozdrawiam

[alba27]

Mój syn jak miał 5 lat zaczął się jąkać, miało to podłoże psychiczne
i nasiliło się jak kolega w przedszkolu go wyśmiał, po tym zdarzeniu
syn 1 zdanie układał 3 minuty. Oczywiście od razu wkroczyli
neurologopeda i psycholog dziecięcy który współpracował z panią w
przedszkolu. Po 2 miesiącach jąkanie ustąpiło. Psycholog bardzo nam
pomógł, myślę że bardziej my go potrzebowaliśmy niż dziecko, pomógł
nam pokonać nasze lęki, uspokoił nas, pomógł zrozumiec pewne
dziecięce zachowania i swoje rónież. Jeśli jąkanie będzie się
nasilało to warto do psychologa się udać.