um uk oko my

[kotulina]

Nauka, nieuk, widać musiało być jakieś "uk", jeśli jeszcze "u" miałoby być przedrostkiem, to wiele z tego słowa nie zostaje. Dziwne, to jakaś zaczeska pożyczka? Pożyczka włoska?

Ciekawe jest podobieństwo oka do okna. jeśli okno jest przerobione z oka, to z jakiego języka pochodzi to "n" wciśnięte? Czy to przymiotnikowe "en", jak w golden czy głodzien?

Um - musiał być skoro "rozum". A relacja między nimi podobna do relacji między "umieć" - "rozumieć".

Grodziec, gród, grodźce, grody.
Niemiec, Niem, Niemce, Niemy - że niby niemowi.
Słowo "mowa" jest jednak dłuższe, jakby z dodaną końcówką "-owa"
Może "my" znaczy coś innego, coś ogólniejszego?

Kim są Niemy?
))


Podobno nazwa Słowian wywodzi się od wysławiania się a Niemców od braku tej zdolności
Podobno nazwa Słowian wywodzi się od "swoi", może więc Niemy to są Nie-my?

M

Mieć, umieć, rozumieć.

Pierwszym słowem dziecka jest "mama", ale czy to "ma-ma" nie jest (przynajmniej na początku) tylko naśladowaniem ssania piersi + dźwięk?

(Przypomniały mi się "ssaki" po angielsku, teraz patrzę, że "mamma" to pierś po łacinie)

Ssanie piersi na tym etapie, to chyba jedna z niewielu przyjemności. Pierwsze pożądanie, pragnienie własności. Może słowo "mieć" wywodzi się od matki? "Umieć" to takie "mieć", tylko niefizyczne.

Podział na to co własne i nie.
Może przez ten podział powstało słowo "My"? A jak "My" to i "Niemy".

Duuuużo na raz:(

[randybvain]

Spróbujmy po kolei:
1. Rdzeń ouk- widoczny jest w wyrazach takich jak uczyć (ouk-ei-ti), nauczyć, nawyknąć, czyli nauczyć się (jak studzić - stydnąć, obecnie stygnąć), zwyczaj. Nie znam jasnej etymologii.
2. Oko i okno są podobne fonetycznie od niedawna. Zauważ, że przymiotnik od oko jest oczny, a nie *okny. Bańkowski sugeruje o(b)-k(yd)-no od kidać.
3. Wydaje mi się, że umieć jest pokrewne uczyć, ale nie znam jasnej etymologii.
4. Mowa to dawna mołwa, czyli jakby mielenie ozorem Podobno łacińska nazwa kobiety, mulier, jest pokrewna. Nie jest to słowo polskie a chyba ruskie, bo tam sonant ļ przechodzi w oł (mļva - mołwa, pļkъ - połk, stļpъ - stołp).
5. Ile razy trzeba powtarzać, że w Niemcy nie ma nie? Oczywiście, są to niem-cy, niemi, ale niemy to nie jest nie-my!
6. Podobno nazwa Słowian wywodzi się z japońskiego pisanego hieroglifami przez Majów w Australii. Koniec sarkazmu.
7. Ma-ma to najłatwiejsze do zrozumienia słowa dziecka, więc rozumiane jako pierwsze. Arabowie uważają, że dziecko najpierw wypowiada te ich wszystkie laryngalno-gardłowe spółgłoski. W naszej kulturze mama oznacza matkę, ale od niedawna, wyraz jest zapożyczony z francuskiego maman na oznaczenie mamki, czyli tej, która karmiła dziecko piersią (greckie mamma), podczas gdy mać - matka - matula robiła co innego.
8. Mieć to jedna z wersji czasownikaьm, która gdzie indziej dostała j- na początku. Czasownik ma tylko czas przeszły oparty obecnie na imiesłowie miał < ьmělъ, podobnie jak w parze siedzieć - siedział < sěděti - sědělъ. Końcówką ěti tworzono czasowniki perfektywne, oznaczające stan po wykonaniu czynności: siedzenie po siadaniu, mienie po (j)maniu. Bezokolicznik tego czasownika to współcześnie jąć i od jego derywatów typu wyjąć utworzono czasowniki niedokonane typu wyimać (wyraz wyimek), tak jak żąć - wyżąć - wyżymać. Następnie zapomniano i powtórnie utworzono nowe na -jmować (jak wyjmować). Nie wiem, dlaczego. Dawne ьmajetь dało ma albo gdzie indziej ima (porównaj imadło) i weszło jako czas teraźniejszy do ьměti zamiast oczekiwanych form *mię, *misz, *mi, *mimy, *micie, *mią (jak siedzę, siedzisz, siedzi, siedzimy, siedzicie, siedzą)

Polski to nie hebrajski ani arabski, my nie wrzucamy samogłosek w spółgłoskowe rdzenie jak popadnie.

[kotulina]

randybvain napisał, dziękuję za odpowiedź

> 4. Mowa to dawna mołwa, czyli jakby mielenie ozorem Podo
> bno łacińska nazwa kobiety, mulier, jest pokrewna. Nie jest to słowo pol
> skie a chyba ruskie, bo tam sonant ļ przechodzi w oł (m&#
> 316;va - mołwa, pļkъ - połk, stļpъ - stołp).

Po czesku jest mluvit, po ukraińsku mowa, ciekawe, że tak ważne słowo zachowałoby się w słowiańszczyźnie środkowej skoro przyszło z ruskiego.

[randybvain]

Zauważ, że w wielu językach "Co mówisz" to zasadniczo "Co bredzisz": francuskie parler i katalońskie parlar pochodzi z łacińskiego parabolare, (parabola to przypowieść), hiszpańskie hablar i portugalskie falar z fabulare (fabuła), rosyjskie говорить to nasze gaworzyć - o niemowlętach, walijskie siarad to mówienie zagadkami - szaradami, angielskie speak oraz niemieckie sprechen chyba dźwiękonaśladowcze, kojarzy mi się z parskaniem.

[kotulina]

> Zauważ, że w wielu językach "Co mówisz" to zasadniczo "Co bredzisz":

Mołwa rzeczywiście brzmi jakby komuś scierpły usta; podobne do żółwia, czemu w polskim i ukraińskim jest mowa, skoro po żółwiu widać, że ół było utwierdzone w wymowie.

Cikanka mi gatala na travi", wróżyła, czyli gadać oryginalnie wiąże się z wróżyć, podobnie jak zagadka.

Zagadki mają podobny urok do wróżb, mają w sobie niewiadomą, ale po za tym zupełnie odmienne znaczenie.