Szasztin

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

widzet Roklo 23.11.15, 14:48

reptar napisał:

> "Dzieci z Bullerbyn" znałem jako książkę papierową 40 lat temu, kiedy to sam je
> czytałem, i 20 lat temu, kiedy czytałem je swojej córce. Teraz, z kolejnym pok
> oleniem, mam okazję słuchać audiobooka. Największe moje zdziwienie budzi imię s
> iostrzyczki Ollego, która w piśmie była "Kerstin", a w audiobooku jest [Szaszti
> n]. Bywają tu na forum osoby znające obce języki. Napiszcie, czy naprawdę tak s
> ię to czyta?

A Anglicy czytają Wrocław jako Roklo.
Najblizszy wymowie polskiej zapis szwedzkiego imienia Kerstin jest chyba Siasztin, bo "e" zmiękcza "k", ale nie robi z niego "sz", tylko bardziej "ś", jak niemieckie "ch" w "ich". "E" staje się pośrednie miedzy "a", a "e", trudno powiedzieć, czy właściwsze jest "Siasztin", czy "Siersztin". "Rs" jest zawsze czytane jak polskie "sz".

> Język szwedzki nie jest tak popularny, jak kilka innych, więc zazwyczaj czytamy
> (i słyszymy) ichnie nazwy tak, jakby były polskie. Kiedyś dużym odkryciem była
> dla mnie nazwa miasta Gävle, które czyta się [jɛːvlə] (potem zr
> esztą okazało się, że sam Björn Borg ma na nazwisko jakoś tak [Borj]). We wspom
> nianym audiobooku nie zgadzało mi się też imię Ollego, który przez pół wieku by
> ł dla mnie [Ollem], by teraz stać się [Ullem], ale to drobiazg, nad którym potr
> afię bezrefleksyjnie przepłynąć. Natomiast Kerstin-[Szasztin] to - przynajmniej
> z punktu słyszenia laika - grubymi nićmi szyty przekręt
> No bo w końcu Karlsson to nie [Szalson]... chyba, co?

"G" przed "e" i "ä" czytane jest jako "j". Podstawowa wymowa "o" to "u", bo "u" jest czytane z dziubkiem (jak francuskie).

Z wikipedii:
"c: przed – i, y, e, ä, ö najczęściej wymawiamy jako s, a przed - a, u, o, å najczęściej jako k.
g: przed – i, y, e, ä, ö najczęściej wymawiamy jako j, a przed - a, u, o, å najczęściej jako g.
k: przed – i, y, e, ä, ö najczęściej wymawiamy jako ś, ale z lekko cofniętym językiem, a przed – a, u, o, å najczęściej jako k.
v: tak jak polskie w.
x: jako ks
z: tak jak polskie s.
rs: wymawiamy jak polskie sz"

Więcej:
pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_szwedzki#Fonetyka
- stefan4 Re: Roklo 23.11.15, 15:36
  
  widzet:
  > "G" przed "e" i "ä" czytane jest jako "j".
  
  Przed niczym chyba też. Göteborg to ,,jöteborj''. U nas kiedyś ,,generał'' też brzmiał ,,jenerał''.
  
  - Stefan
  - stefan4 Re: Roklo 23.11.15, 15:55
    
    stefan4:
    > U nas kiedyś ,,generał'' też brzmiał ,,jenerał''.
    
    Jest chyba jakiś dialekt niemieckiego, w którym ,,g'' czyta się jak ,,j''; np. imię Wolfgang (wilczy chód) wymawia się ,,Wolfjang''. Ale szczegółów nie znam.
    
    - Stefan
    - widzet g 23.11.15, 20:02
      
      stefan4 napisał:
      
      > stefan4:
      > > U nas kiedyś ,,generał'' też brzmiał ,,jenerał''.
      >
      > Jest chyba jakiś dialekt niemieckiego, w którym ,,g'' czyta się jak ,,j''; np.
      > imię Wolfgang (wilczy chód) wymawia się ,,Wolfjang''. Ale szczegółów ni
      > e znam.
      
      Całkiem możliwe, wymawianie "g" w językach skandynawskich jako "j" jest częste. Częste jest też opuszczanie (niewymawianie) "g". Nie jest to jednak reguła 100%-owa. Słowo "Norwegia" pisze się zarówno po norwesku (bokmaal), duńsku jak i szwedzku "Norge", ale podczas gdy po norwesku wymawia się jak się pisze, to już i po duńsku i po szwedzku wymawia się "Norje". "Sverige" (Szwecja) wymawia się jako "Sverije" we wszystkich tych trzech językach. Ciekawie "g" traktuje się w języku niderlandzkim, "g" wymawia się tam mniej więcej jak hrhrhrhr. W angielskim "g" wymawia się różnie.
      
      Ciekawe dlaczego Germanie tak przyczepili się akurat do "g". Zresztą - nie tylko Germanie, też w językach romańskich "g" wymawiane jest różnie. Może to jakaś pozostałość z jakiejś bardziej ogólnej reguły indoeuropejskiej?
      
      > - Stefan
      >
  - widzet Re: Roklo 23.11.15, 19:40
    
    stefan4 napisał:
    
    > widzet:
    > > "G" przed "e" i "ä" czytane jest jako "j".
    >
    > Przed niczym chyba też. Göteborg to ,,jöteborj''. U nas kiedyś ,,generał'' te
    > ż brzmiał ,,jenerał''.
    
    Cytat z wikipedii:
    "g: przed – i, y, e, ä, ö najczęściej wymawiamy jako j, a przed - a, u, o, å najczęściej jako g."
    Przed spółgłoskami jako g, np "grå".
    
    > - Stefan
    >
    - stefan4 Re: Roklo 23.11.15, 19:47
      
      widzet:
      > Cytat z wikipedii
      
      Już go podawałeś, po co jeszcze raz?
      
      Ale ten cytat nie mówi o wymowie przed niczym, czyli na końcu słowa. Dlatego go uzupełniłem. Nie znam zasady, ale wielokrotnie słyszałem, jak Göteborczycy wymawiają nazwę swojego miasta:
      
      Jöteborj.
      
      - Stefan
      - widzet Re: Roklo 23.11.15, 20:10
        
        stefan4 napisał:
        
        > widzet:
        > > Cytat z wikipedii
        >
        > Już go podawałeś, po co jeszcze raz?
        
        Bo piszesz tak, jakby do ciebie nie dotarł.
        
        > Ale ten cytat nie mówi o wymowie przed niczym, czyli na końcu słowa. Dlatego g
        > o uzupełniłem. Nie znam zasady, ale wielokrotnie słyszałem, jak Göteborczycy w
        > ymawiają nazwę swojego miasta:
        > Jöteborj.
        
        Zgadza się, "Göteborg" wymawia się po szwedzku "Jeteborj", po norwesku "Jeteborg", a po duńsku często "Jetebo" (ci ostatni lubią łykać końcówki).
        
        > - Stefan
        >
menering Re: Szasztin 23.11.15, 17:40

W standartowej wymowie szwedzkiej imię żeńskie 'Kerstin' wymawiamy jak 'Siesztin '. (Miękkie 'si' jak w wyrazie 'Śląsk'). Na południu Szwecji zbitkę 'rs' wymawiamy z gardłowym R. A zatem 'SieRstin '.

Przykłady:

www.youtube.com/watch?v=gO8egM7NYRg

Pani Kerstin Cederlöf przedstawia się zebranym: Mitt namn är Kerstin Cederlöf.... (Nazywam się...).

www.youtube.com/watch?v=KHGNXFZjL_w
Tutaj pokazano zasadę: k przed samogłoskami twardymi (a, o, u, å wymawiamy jak 'k', natomiast przed miękkimi (e, i, y, ä, ö) wymawiamy jak 'ś'. Przykłady od 5:20. - kemi, Kina, kyckling, köpa, känna, kyrka, kilo.

/Robertus af Upsala

Najnowsze z forum O języku

Zaloguj się