Osaczona

[Gość: Ania]

Mam pytanie jak oduczyc dziecko byc jego wlasnoscia,jestem mama 8
miesiecznej corci,mam juz jej dosc,poniewaz ona strasznei mnie
absorbuje,nie da mi nic robic,to juz jest przesada,gdy robiec obiad
lub sprzatam moja corka wiesza mi sie u nogi i nie pozwala nic
zrobic,wsadzona do lozeczka krzyczy tak bardzo,ze az sinieje,nawet
zalatwic sie w spokoju nie moge,jestem juz nia zmeczona.Ostatnio jak
zostawilam ja na 2 godziny u babci,to caly czas krzyczala i nie dala
sie uspokoic,moj maz jest w delegacji i sama wychowuje
dziecko.Czasami puszczaja mi nerwyi bardzo na nia krzycze,ale ile
mozna wytrzymac wrzasku i osaczenia,pomozcie mi,bo inaczej sie
zabije,nie mam juz sily.

[lili2006]

trzeba chyba zacząć od małych kroczków, pokazywać jej, kto tu
rządzi. Masz inne zdanie niż ona, nie poddawaj się. Na początek
jakieś błahostki, a potem coraz poważniejsze sprawy. A co do
gotowania - dobrym rzwiązaniem byłby kocje w kuchni - żeby cię
widziała i - jeśli już siedzi, plastikowa micha i lyżka może
drewniana, niech też gotuje:) dziecko nie czuje się odrzucone, że
jest w innym pokoju, tylko uczestniczy w życiu mamy. Moje dziecko
ten kojec w końcu polubiło:)

[marychna31]

Wiem, że Pan Paweł Zawitkowski prosił, żeby nie udzielac odpowiedzi
na Jego forum ale ten post wydaje mi się raczej skierowany do innych
mam niż do eksperta (ale oczywiście mogę się mylić, jesli tak-to
przepraszam:) ).

Dlaczego do innych mam, Aniu? Bo to co opisujesz jest ZUPEŁNIE
NORMALNE. To zwyczajne, prawidłowe zachowanie dziecka. Oczywiście
zdarzają się dzieci tzw. "bezobsługowe"-przewiniesz, nakarmisz,
pokołyszesz, pokażesz zabawki a ono grzecznie sobie lezy i do nich
gaworzy:) Ale to rzadkość.

Na tym właśnie polega macierzyństwo. Moja rada jest taka - ustaw
sobie priorytety. Zajmuj się dzieckiem a nie sprzataniem czy
gotowaniem. Ja do czasu, kiedy mój synek nie skończył 18 miesięcy
nie byłam w domu w stanie zrobić nic. Wszystko robił mój mąż albo ja
wtedy gdy dziecko spało.

NIe staraj się być supermamą co to ma zadowolone dziecko,
wysprzątane, ugotowane i poprasowane bo to się nie uda.
Jesli możesz kogoś poprosic o pomoc to koniecznie poproś i sobie
odpocznij. Ja nie miałam nikogo takiego a i tak sobe dałam radę.
Teraz jest duzo lepiej. Synek potrafi pobawić się kilka-kilkanaście
minut sam. Tak naprawdę to z każdym dniem było po maleńku lepiej.

Pierwszy rok był najgorszy bo najtrudniejszy. Mój synek wymagał
opieki 24h/na dobę. Słabo spał w nocy. Byłam bardzo przemęczona i
jak Tobie siadała mi psychika. Ale to mija:)

Nie krzycz na dziecko. POwiedz sobie, ze to nic nie pomaga (chyba
sama to widzisz) a jest krzywdą dla dziecka a i Ty pewnie się
kiepsko po tym czujesz.

Staraj się robić jak najwięcej ciekawych rzeczy z dzieckiem-ja np.
chodziłam z nim do MUzeum Narodowego:) I koniecznie odpuszczaj sobie
bzdury typu gotowanie/sprzątanie. Zorganizuj sobie życie tak, zeby
ograniczyc to do minimum.
NIe więź dziecka w łóżeczku. Raczej zorganizuj dom tak, zeby był dla
dziecka bezpieczny. Wtedy ono będzie zadowolone, spokojniejsze i
będzie to lepsze dla jego rozwoju.

I jak pisałam, jesli masz kogoś to poproś o pomoc.
Trzymaj sie- będzie lepiej:)

[kajkasz1]

Zgadzam się z przedmówczynią - takie zachowanie jakie opisujesz jest
zupełnie zrozumiałe u takiej małej istoty. Chce uwagi, chce badać
świat, ale jednocześnie najbezpieczniej czuje się jeszcze przy
mamie. Stąd akurat w tym wieku "terror", jaki nam fundują dzieciaki
jest największy. Prawdopodobnie Ty jesteś podenerwowana,
sfrustrowana - dziecko odbiera negatywne emocje i nie rozumiejąc o
co chodzi, chowa się w jedyne bezpieczne miejsce, jakie zna - Twoje
ręce. To takie błędne koło.

Przy takim absorbującym dziecku jak Twoje doskonale sprawdza się
chusta do noszenia niemowląt, najlepiej wiązana. Ty masz dwie wolne
ręce, możesz wiele rzeczy zrobić (ale bez przesady, mieszkanie wcale
nie musi lśnić), a dziecko czuje się bezpieczne przy Twoim ciele -
słucha bicia Twojego serca, ogląda co robisz z ciekawością, uczy się
świata. Maluszki z reguły zasypiają bardzo szybko, a starsze dzieci
szybko się uspokajają włożone do chusty.
Co ważniejsze i zaobserwowane przez chustowe mamy - nasycone Twoim
dotykiem i bliskością dziecko chętniej schodzi z rąk i samo zaczyna
odkrywać otaczającą rzeczywistość. Sprawdzone i przetestowane.

[pawel.zawitkowski]

Witam :)
Najbardzij podobał mi się wątek o małych kroczkach i parę uwag o
tym, że można sobie pozwolić na niewypełnianie obowiązków domowych
kiedy ma się małe dziecko i że trzeba spokojnie. Wiem, ze kiedy
dochodzi do momentu kiedy nie mozna spokojnie się nawet załatwić to
szlag czlowieka trafia, i proszę tego przed dzieckiem nie ukrywać,
może to pozwoli uniknąć bardzo na nią krzyczenia :). Wątek o
chustach - przepraszam - tu wiele nie wnosi, niezależnie od tego czy
to chusta wiązana, czy jakakolwiek inna. Ale - mam propozycję - bo
może warto usiąść spokojnie z dzieckiem i odpowiednim specjalistą,
np. psychologiem rozwojowym i pogadać sobie po prostu. Mamy wiele
technik, które pozwalają stopniowo opanowywać sytuację. Niestety
wielu rodziców z tego nie korzysta, a to po porstu zwykłe
zabiegi "socjotechniczne", które nie dewastują instynktu, milości i
naturalnych realcji - mogą jej jedynie wzmocnić i umożliwić w końcu
ich realizację. Polecam (Warszawa) 022 3277377 (psycholodzy w
instytucie Matki i Dziecka). W kadym mieście można znaleźć takich
ludzi. W razie czego proszę postraszyć małą Pawłem Zawitkowskim :))
Pozdrawiam. Paweł Z.