Finka zwana Pandorą

[pi.asia]

W sąsiednim wątku Zwiatrem napisała:
A młodzież najpiękniejsza na świecie, zwana Finka, w trakcie adopcji była Manią.
Jednak córka zmieniła swojemu prezentowi imię. Tyle, że od wczoraj wołam na nią Pandora, po tym jak się wydało co ona ma w tej puszce pod uszami i rozbrajającymi lśniącymi wąsikami.
Na nic różowy, lajtowy nosek obrośnięty futrem, piękne stopy w 3 kolorach i błysk niezależności w oku. Wszystko już wiem !

No i ja bardzo bym się chciała dowiedzieć, co też takiego się wydarzyło wczoraj i co wie właścicielka kotki.
Ciekawość pierwszy stopień do wiedzy

[zwiatrem]

Puszka wybuchła.
Pandora okazała się być plagą Tysiąca Łap Finki, które wspinają się nieproszone, tam gdzie chcą się zaprosić.
Rozmnożeniem niekontrolowanych pomysłów okazała się także.
I już na pewno nie rozchodzi się o to, że w łazience u stóp mojej oazy znosi jakieś trofea, nota bene pozbieranych z chałupy całej, lecz raczej o to, że jest połączeniem plądrowniczych wypraw nie na niby z wścibskościa mojej eks sąsiadki i spojrzeniem niewinnej sarenki, przyłapanej na wcinaniu uprawy naszych truskawek.
Ponadto, stała się Bestią żądną spełniania jedynie jej oczekiwań, niezaspokojona syczy i płacze i drapie na przemian, po trupach do celu.

Unicestwiła tym wszystkim miziastą Finkę, przylepkę, która biegła niezdarnie na powitanie słodko miaucząc z radości, wciskała się w szyję i wchodziła pod kołdrę, uruchamiając motorek albo usypiała w przelocie pomiędzy jednym, a drugim "miau" i spała w moich pantoflach na obcasie.

Rezydentkę zamieniła w piorun kulisty, który przetaczając się galopem po wnętrznościach domostwa chrypliwie odmiaukowuje z charkotem.
Gryząc jej uszy, cienkimi jak igły zębami, pozbywa Mamrotę kociej godności i naraża nas na ujrzenie zupełnie innego oblicza persa .

Na szczęście sztuka zwisu na firankach jest wyjątkowo udana, szlajanie się po pionowych ścianach prawie opanowane, więc rozrywkę nam zapewniwszy jako taką, może się doczekać co nieco więcej cierpliwości i wybaczenia .

[zwiatrem]

Zapomniałąm całkiem dodać, że w donicach zrobiła sobie WC, może nowy żwirek nie przypadł Pandorze do gustu.
Doprawdy nie wiem co z tym zrobić.
Umie kto zamknąć puszkę Pandory ?

[pi.asia]

W donicach poukładaj zwyczajne sosnowe szyszki, albo dość duże kamienie.

Cały opis - genialny, aczkolwiek brak w nim szczegółów i konkretnych zarzutów

[zwiatrem]

Tylko po co ?
W każdej donicy mam kamienie i to spore, szyszki różnych drzew także, nie tylko sosnowe i wyobraź sobie, że ona je liże (zaprzyajaźnia się czy co..) a potem obżera, no i sobie na nich robi co trzeba.

[zwiatrem]

A bo lista, pani wie, długa się nagle zrobiła, jak tylko szla się przeważyła.

No i sie narobiło ... :)))

[zwiatrem]

Najłagodniejsza pod słońcem rezydentka, wręcz o niespotykanej spolegliwości ma dość.
Unikała natarczywości małej Finki (zwana obecnie już Czarna Mambą) i trudno się dziwić bo atakowana była i we śnie i przy jedzeniu i w spoczynku, bez szans na własne życie. Mała nieustannie zaczepia nie tylko firanki, garnki, rośliny, pantofle a nawet węgiel ale i cierpliwe serce perskie też.
Kiedy Mamrota zaczęła nas tykać łapą i niby kąsać wiedzieliśmy, że przyjmuje nawyki od malej, z tym że to żarty, więc nas nie dotyczy.

Ale, bo zawsze jest jakieś ale, od 2 dni mała ma postawione granice.
Zabawa ? Ok ale z moim zębami też, a jak cie walne łapa to zrobisz fikołka w powietrzu (dosłownie) i znikniesz - mala obrywa jak tylko za mocno nadgryzie ucho lub wysunie za daleko pazury. Ma fory, pierwszeństwo przy jedzeniu ale nie ma zjadać żywcem perskiej godności.
Z duma muszę napisać, że o ile szkoda, że Mamrota przestała być taką jaką była chociaż w stosunku do mnie się już naprawiła, to dumna jestem z niej dlatego, że przestała płakać, izolować się i znikać na gigancie w zamian podejmując "walkę" o stanowisko alfy.
Nawet jeżeli nie jest to walka a upomnienia i tak wszyscy jesteśmy pod wrażeniem, bo do tej pory pospolicie się dawała.

[pi.asia]

Wiesz, ja obserwując po swoich kotach, i słysząc tudzież czytając takie opisy dochodzę do wniosku, że koty preferują wychowanie bezstresowe.
Dorosły osobnik atakowany przez młodego znosi to ze stoickim spokojem, a jak już nie może znieść, to się oddala, zamiast przywalić szczylowi łapą w paszczę i przywołać szczyla do porządku.
Duszka, która od siedmiu lat sypiała ze mną, teraz ucieka, gdy tylko mała zaczyna włazić na łóżko. A powinna smarkulę trzepnąć raz i drugi, żeby smarkula wiedziała gdzie jej miejsce.

Czasem podejrzewam, że dorosłe koty tak traktują malucha, bo myślą sobie: dokazuj, dokazuj, pokaż jaki jesteś ważny. Jak dorośniesz i zjawi się młody kot, to zobaczysz jak ci da do wiwatu, jeszcze oberwiesz za nasze krzywdy...

[zwiatrem]

Dlatego fajnie, że w końcu oddała.

[zwiatrem]

uprzejmie donoszę, że pędziwiatr number łan zwalnia.
Finka wreszcie zaczęła się statkować.
Z pewnych szaleństw uczyniła swe kocie zwyczaje, co nam łatwiej zaakceptować w częstej lecz systematycznej formie, bardziej niż permanentne pogwizdywanie z nas.
Dogadała się z rezydentką, jeszcze co prawda nie wybrała miski i ciągle nakrycia stołowe uznaje za godne siebie, ale sprawa ma się już do wyrobienia, bo reaguje na zwrócenie uwagi, a nawet swoje imię, co praktycznie spisaliśmy na straty.
Jedyne czego nie umiemy zmienić (olaboga rety, rety), to założonej toalety w pojemniku na węgiel w kotłowni.

[pi.asia]

Widocznie lubi gruby żwirek. Bardzo gruby. Taki z gruby*

*gruba - po śląsku kopalnia