Dzień Chagalla

[vauban]

Dzień Chagalla, to taki dzień, w którym elementy baśniowe splatają się z
elementami przyziemNEmi. Dzień, w którym wychodząc na ulicę, zderzamy się z
konduktem pogrzebowym znanego w okolicy katolicko - narodowego mafiosa, paradą
hodowców kanarków, demonstracją połączoną ze strajkiem włoskim psychiatrów,
zbiorowym zatruciem makaronem etc.
Mój dzień Chagalla wyglądał z początku banalnie - ot, natrafiłem na procesję
pielęgniarek, żądających podwyżki płac. Ale dlaczego prawie każda z nich miała
na głowie SŁOMIANY KAPELUSZ ? Żadna z nich nie potrafiła udzielić mi sensownej
odpowiedzi... Powtarzało się zdanie "panie, upał straszny" !
Czy to cała prawda o tym niezwykłym wydarzeniu ? A może powstaje opozycja
względem "moherowych beretów" - "słomiane kapelusze" ?
Trzeba koniecznie śledzić bieżące wydarzenia społeczno - polityczne !

[vauban]

Na początek, pieśni ściśle wodne.

Pieśń pierwsza, czyli Kapitan Papawa.

Na świetlistych mglistych wyspach Hawaii
Na Tahiti i Isle de Cook
Żył raz słynny kapitan Papawa
Co pił palił i murzynów tłukł

Biedni byli tłuczeni murzyni
Ci murzyni tłuczeni na miał
Lepiej miały palmy na pustyni
Kiedy zimny wiatr od morza wiał

Lecz i palmy lubił tłuc kapitan
Brał za włosy i kokosy jadł
W nocy żonę swą dusił jak pyton
Straszny pyton australijski gad

Fatma miała oczy ultrafiolet
Włosy kobalt nogi ultra iks
Na jej ustach wiecznie lśnił fou - viollet
Lecz kapitan miał idee fixe

Szedł w pustynię i zrywał kokosy
Słodkie ich łupiny lubił żuć
Te kokosy całował we włosy
Kiedy straszna go gnębiła chuć

Lecz kokosy wyrastły w palmy
I żołądek pęczniał mu jak słoń
Z przejedzenia wizje absurdalne
Na korabiach przypływały doń

Wreszcie umarł kapitan Papawa
I położył skromnie sie na wznak
Na świetlistych mglistych wyspach Hawaii
Tak się żyło umierało tak !


Pieśń druga, czyli Korsarze.

Płuyie okręt, na nim śmierci znaki
Trupia czaszka i piszczele w skos,
Na pokładzie same zabijaki,
Brudne łachy i splątany włos.
Komu widok taki się przytrafi,
Ten z kostuchą zawarł ślub.
Bledną ludzkie twarze -
Przebóg, to korsarze ! To szakale wychodzą na łów !
Refren:
Bo to okręt krwawych braci !
Bo to okręt zgryzoty i łez !
Lepsza śmierć z własnych rąk, niż piraci !
Bo gdy dopadną, to drogi twej kres !

Na pokładzie pełne beczki wina -
Podział łupów aż do rana trwa.
Komu w dziale przypaść ma dziewczyna ?
Kto rozkoszy pierwszy zaznać ma ?
Stoją wokół, pożądliwe twarze,
Każdy pieścić i całować chce -
Bledną ludzkie twarze,
Przebóg, to korsarze !
To szakale wychodzą na łów !
Refren (...)
Refren (opcjonalnie):

Bo to ponton krwawych nurów !
Bo to ponton zgryzoty i łez !
Lepsza śmierć z własnych rąk, niźli nury !
Bo gdy dopadną - to drogi twej kres !

[vauban]

Gwoli wyjaśnienia - są to pieśni bojowe nurów turońskich spod znaku Płetwala,
albo Klubu Pod Kapslami. Na specjalne zamówienie Huann.

Pieśń rubaszna, która powstała na obozie drugiego stopnia w Miłakowie na
Mazurach (68 metrów głębokości !). Na melodię " W Ołomuńcu na feldplacu".

W Miłakowie nad jeziorem,
Gdym na wachcie sobie stał (bis)
Wszyscy mi się, kurwa, dziwowali,
Jaką długą fajkę mam (i chuja) (bis)

Ogłosił się klub studencki,
Każda dupa na kurs rwie (bis)
Wzięły szpilki i szałowe suknie,
A namiotów, kurwa, nie, (jebane) (bis)

Kiedy szedłem raz nurkować,
Prezes ze mną poszedł też (bis)
Siedem butli, kurwa, wziął ze sobą,
Ale ja musiałem nieść (takie ciężkie) (bis)

Nurkowałem kiedyś sobie
Przy rybackiej siecicy (bis)
Sam Posejdon jaja mi odstrzelił,
Z taakiej wielkiej rusznicy (jak chuj) (bis)

Nurkowaliśmy już w Syrii
W Grecji fajno było też (bis)
Tutaj woda czysta jak gnojówka
I do tego jebie deszcz (jebany) (bis)

Kiedy ponton już przypłynął
To się chamy zaczły pchać *(bis)
Wszystkie chamy, kurwa, powsiadały,
A ja sam musiałem stać (na brzegu) (bis, z opcją "jak chuj")

Kiedy kurs się już zakończył
Wpisów w książce jest już w bród (bis)
Zaliczyłem, kurwa, wszystkie głębokości,
Ale już nie czuję nóg (i chuja) (bis)

Dziś kolejny raz obchodzę
Urodziny, kurwa, swe (bis)
Wszystkim piwo, kurwa, postawiłem,
A prezentów ni chuja (nie widzę) (bis)

Jeśli wszyscy są w dobrych humorach, a młodzież posnęła (lub oddaje się innym,
zdrożnym rozrywkom), wykonywana jest dalsza zwrotka:

Kiedy szedłem raz na wojnę,
Spierdalał przede mną wróg (bis)
Żebyś sobie, kurwa, nie myślała,
Że ja całkiem nie mam nóg (i chuja)* (bis)

To samo, w wersji hard core:

Gdym się, kurwa, z kurwą kurwił,
Kurwa, z kurwą było źle...

* - tak ma być, bo inaczej nie ma rymu.

Pieśń z repertuaru zespołu Dr. Hackenbush:
(na melodię przeboju Beatlesów)

Raz po schodach na dół schodzę, czuję, idzie ktoś,
Nawalony w cztery dupy i mamrocze coś.
Refren:
Więc ja go raz kosą w brzuch, i dalej wiecie:
Nie ma drugiej takiej kosy w całym świecie,
Sika krew, wokół syf - ale jatka.
Co za dzień !

W autobusie tłok jak kutas, czuję : pcha się ktoś,
Nawalony, ledwo stoi, widać, że ma dość.
Refren.

Pyta kelner, co ma podać, mówię: trzy piwa.
Patrzę, a ten pierdolony, niesie tylko dwa.
Refren.

Znakomita piosenka marszowa - nadaje się, np. na pielgrzymki :)

[huann]

vauban napisał:

> Na specjalne zamówienie Huann.

b. dziekuję, przydałoby się to kiedyś nagrać na jakiś podręczny przenośny vodafon :)


> Znakomita piosenka marszowa - nadaje się, np. na pielgrzymki :)

i na czasie! ;]

I o to chodzi/nt

[vauban]

[vauban]

[vauban]

Pusty enter, jak piszą w xięgach... :)
Okrzyk bojowy nurów, zwiastujący ponurą konieczność nadania wyrazu
wszechogarniającej nawet ludzi - żaby frustracji, uogólnionej klimatem
umiarkowanie pojętej huculszczyzny:

Kurwa mać, kurwa mać,
Czemu nie mogę przeklinać ?
Będę robił to codziennie,
Odpierdolcie się ode mnie !
Chuj, chuj, chuj !

Na wykopaliskach (wypłukiwaniskach ? Brak adekwatnego określenia) w Lednicy
(jeszcze nie Silnej Słowem i Zrybiałej, to przyszło kilka lat później:

Pierdolona wyspa,
Pierdolony płot,
Pierdolony klimat,
Spierdalajmy stąd !
...Lednickie reggae...

[vauban]

Były też akcenty punkowe (mile widziane):

Pieśń bojowa nr 1.

Ja i ona
Ty i ona
My i ona
Wy i oni
Zera, zera, zera zera...

Ja i pielęgniarka
Ty i pielęgniarka
Ksiądz i pielęgniarka
Ksiądz i prostytutka
Zera, zera, zera, zera...

Ja jestem zerem
Ty jesteś zerem
Zera nic nie znaczą
Numery nic nie znaczą
Zera, zera, zera, zera...


Pieśń bojowa nr 2.

Ja na wszystko leję z góry,
Nie chodzę do kina,
Czasem mogę - w sześciu naraz -
Kochać się dziewczynach.
Nie dziękuję za przysługi,
Nie proszę o rady.
Przekonywać się nie daję -
Choćby dla zasady.

Refren:

Dlaczego ja - nie wiem sam -
Na, na, na na, na, na na !
Dlaczego ja - nie - rację mam.

Dzisiaj znowu padam z góry,
Dzisiaj znów zaczynam.
Po upadku szybko wstaję -
Nie zdążę zatrzymać.
Nie uważam na ulicy,
Czasem szukam zwady,
Milionerem nie zostanę -
Bo nie mam posady.

Refren.

Pieśń bojowa nr 3.

Pieniądze !
Lecą papierki !
Więcej by się chciało,
Szkoda, że za mało !
Oczy ciągle patrzą,
Jak na Boga !

Boga ! (bis)

Alkohol !
Reglamentowany !
Wypić by się chciało !
Szkoda, że za mało !
Oczy ciągle patrzą,
Jak na Boga !

Boga ! (bis)

Stówa !
Dziś już bez wartości !
Więcej stów, za mało,
Więcej by się chciało !
Oczy ciągle patrzą
Jak na Boga !

Boga ! (bis)

[huann]

Vauban zananał:

> Na, na, na na, na, na na !

to mi przypomniało wczorajsze gg ze Szprotem:


SZPROTKA (5-08-2006 17:41)
czy ty też masz gładkie włosy bez spłukiwania?
ja (5-08-2006 17:41)
nie wiem, nigdy nieniespłukiwałem.
SZPROTKA (5-08-2006 17:42)
bo mnie GG chyba usiłuje obrazić
ja (5-08-2006 17:43)
ja mam banner: 'zamawiaj na'.
ja (5-08-2006 17:43)
to b. dobra inwestycja
ja (5-08-2006 17:44)
zwłaszcza Moostankowi można opchnąć kilka ‘na’ jakby zapomniał tekstu piosenki
SZPROTKA (5-08-2006 17:44)
morele może wezmę? byłby to niezły helpening. owocny znaczy
ja (5-08-2006 17:44)
może jednak dysponować kilkoma lalami jeszcze z poprzedniej dostawy. hmmmm....
ja (5-08-2006 17:45)
weź! najwyżej zjemy!
SZPROTKA (5-08-2006 17:45)
dobra.
ja (5-08-2006 17:45)
tak czy inaczej będzie to happening polegający na nana la la la "Jedzeniu Bądź
Niejedzeniu Moreli".
SZPROTKA (5-08-2006 17:46)
tak. to całkiem buddyjskie.
ja (5-08-2006 17:46)
morelatywnie rzecz ujmując - tak.
SZPROTKA (5-08-2006 17:46)
Kotangens mi przyszedł miągwnąć
ja (5-08-2006 17:47)
cóż, zawsze możesz zrobić unhappening, jakby Ci się wdał w kość czy cość...
SZPROTKA (5-08-2006 17:51)
rerere.
ja (5-08-2006 17:51)
realizacja recepty rekreacją.
ja (5-08-2006 17:53)
że co? że geny ogólnie predysponujące do autyzmu znajdują się na chromosomie 7,
ale istnieją też geny związane z ryzykiem tego zaburzenia wyłącznie u chłopców -
na chromosomie 11 oraz wyłącznie u dziewczynek - na chromosomie 4?
SZPROTKA (5-08-2006 17:54)
7+4=11. to znak jakiś.
ja (5-08-2006 17:54)
dwie jedynki to dwie pałki jak dwie zapałki na osiem części dzielone!
ja (5-08-2006 17:55)
to dwa włosy w zupie to dwie muchy w barszczu! znalazłem! ulicę! na planie Wawy
Rodziny Hiszpańskich!
SZPROTKA (5-08-2006 17:55)
dobrze, że mi przypomniałeś. fajki muszę kupić.
ja (5-08-2006 17:55)
proszę
ja (5-08-2006 17:56)
Rodziny Hiszpańskich Much.
ja (5-08-2006 17:56)
krawat zaś z Paryża.
ja (5-08-2006 17:56)
klient pod hiszpańską muchą jest bardziej.
SZPROTKA (5-08-2006 17:57)
ja mam chlep.
ja (5-08-2006 17:57)
ale wielorazowy?
SZPROTKA (5-08-2006 17:58)
z ziarenkiem z piekarni.
ja (5-08-2006 17:58)
do takiego chleba najlepszy miód wielkokwiatowy ze słonecznika.
SZPROTKA (5-08-2006 18:06)
teraz będę śpiewać.
ja (5-08-2006 18:06)
pamiętam ten dzień
ja (5-08-2006 18:06)
jak dziś padał deszcz
ja (5-08-2006 18:06)
a Ty stałaś tuż obok mnieeee!
ja (5-08-2006 18:06)
tylko wciąż
ja (5-08-2006 18:06)
nie wiem czy
ja (5-08-2006 18:06)
to był szept
ja (5-08-2006 18:06)
czyżby deszcz
ja (5-08-2006 18:07)
powiedział wtedy
ja (5-08-2006 18:07)
jeeeść!
ja (5-08-2006 18:07)
[Niemen, zmienione]
ja (5-08-2006 18:26)
a re?
SZPROTKA (5-08-2006 18:26)
rere.
ja (5-08-2006 18:26)
recepcja reporterów reasumuje resoraki rewidując renty renomowanym redbullom
rewitalizujące resztki reflektorów regionalnych regałów rewidowanych rewiami
Redy i Rewy.
ja (5-08-2006 18:26)
no.
ja (5-08-2006 18:28)
to reasumując: smacznego!
ja (5-08-2006 18:31)
Łatawce Dmuuuchawce Krowiatr!
ja (5-08-2006 18:33)
odpaliłem sobie teledysk do piosenki 'dziwny jest ten świat'
ja (5-08-2006 18:33)
znaczy google earth sobie odpaliłem.

[vauban]

A czasami szło lirycznie :
(na melodię Toma Waitsa: "Chelsea Girl")

Bywał czas, że prowadzili mnie,
Bóg wie za co, bóg wie, gdzie,
Strzelby nabite mieli dwie,
Chcieli mi z nich strzelić w łeb.

Kto nie wierzy, jego rzecz,
Może znów jestem twardy,
Ze strachu ja śpiewałem pieśń,
Ze strachu tekst też miałem gdzieś.

Za żebrami miałem dzwon,
Czułem go, i czuł mnie on.
Stulić pysk, i kolbą w brzuch,
Wściekli, bo nie znali słów. Śpiewałem:

Refren:
Sia na na nana, sianana naa nanana naaaa !

Kiedy zarepetowali broń,
Bardzo chciało mi się żyć.
Nie minęły chwile dwie,
Gdy ktoś z plutonu do mnie rzekł:
"Każdy swe zadania zna,
Miał po tobie zginąć ślad,
Ale nam rozkazów brak,
By pieśń twoją trafił szlag".

Refren.

Nie odszedłem kroków trzech,
Kiedy rozkaz dopadł mnie.

Refren.

[huann]

vauban napisał:

> Toma Waitsa

"każdy, kogo lubię, albo nie żyje, albo nie czuje sie zbyt dobrze" [ ;D ]

[vauban]

Za wypowiedzi Mistrza nie odpowiadam - od czego jest Mistrzem, do cholery ?

[vauban]

Łapię, że cUś za poważnie wychodzi - ale pogoda deszczowa taka...
Spaaać... Nie ! Najpierw Żryć !

[huann]

vauban napisał:

> Najpierw Żryć !

zawsze Najpierw! :>

[vauban]

Sławek się chyba nie obrazi - ma fajnego jamniora, czasem spotykam go, gdy
jamnior wyprowadza go na spacer. A teraz, przerwa objadowa !

[huann]

vauban napisał:

> Sławek się chyba nie obrazi - ma fajnego jamniora, czasem spotykam go, gdy
> jamnior wyprowadza go na spacer.

nożesz kurcze, Ty to masz koneksje! być tak blisko Pierwszych Organek Dwóch z
Czterech Rzeczpospolitych, że aż Jamnik?!


> A teraz, przerwa objadowa !

to ja inwigikolacjuję: a co do żrycia? :>

[vauban]

Gołompki w mipodorowym sosie ze słoja i chlebuś drugiej świeżości ( Małżowinka w
Olu u teściów zażera się, ale ma przywieźć). Ja tylko kotów pilnuję...
Nie było wcale takie złe ;)

[huann]

czy Gołompki były takie jak z wiadomego filmiku? ;>

[vauban]

No, niezupełnie... Nawet nie z wiadomej powieści dla dziewcząt o narkotyczno -
kulinarnym tytule... Właściwie, gdybym ich nie doprawił ekstra, to byłyby nie do
zjedzenia - sam ryż i trzeciorzędowa (wiekiem i cechami) kapusta ;)

[huann]

vauban napisał:

> sam ryż i trzeciorzędowa (wiekiem i cechami) kapusta ;)

O Mój Bożre... :<

[vauban]

Od razu wiedziałem, że te gołe pompki jakieś nie teges ani smalec.
Eueychhhh !!!

[ot]

[szprota]

w rosole było opium, a nie gołąbki!

[huann]

od cholery spraw jest! ;)))

no, może nie umie ładnie grać na organkach, ale akurat ja też nie umiem, więc w
tym też jest jak dla mnie. ponadto z Torunia pochodzi Sławomir Wierzcholski, cóż
za przeoczenie wczorajszej nocy!

Dzień Chagalla był wczoraj

[lolik2]

pan w tv powiedział, że chyba zobaczyłem przedmiot wielkości nakrętki!

Picasso

[huann]

Picasso nie miał żadnego interesu w uchu Van Gogha,.

Dzień Hienny

[huann]

vauban napisał:

> Trzeba koniecznie śledzić bieżące wydarzenia społeczno - polityczne!

dobrze.

[vauban]

- Moje wargi są spalone, a moja dusza pragnie wyłącznie odpoczynku - wyszeptał.
- Grzeszysz... Grzeszysz ! - odpowiedziało echo bezbrzeżnego sklepienia.
- Tak, grzeszę, jestem... jestem Peter Brandt.
- Kłamiesz.
- O, tak, kłamię... Codziennie. Kłamię mówiąc żyjącym, że wciąż żyję, a naprawdę
nie ma powodów... By tylko tak, tak mówić, dla pozorów, to tylko z
przyzwyczajenia. Szczególnie, ach, szczególnie po to, aby ONA się nie
dowiedziała. Ona, tak. Tylko o to chodzi. Kiedy wstaję, połykam poranną kawę,
myślę o Niej. O jej wargach, o cipce. Nie ma znaczenia, jeżeli...
- Mówisz wciąż nieprawdę !
- Ależ staram się, mam na imię Peter, nazwisko moje Brandt... Mówię prawdę, nie
staram się oszukiwać, nie, nie... To nie o to chodzi. Mam bibliotekę, mam wiele
książek... Starałem się je czytać i poznać prawdę, co ludzie mają do powiedzenia
na ten temat. Ale zawiodłem się... Nie ma odpowiedzi, tam są tylko wyrazy,
słowa... Pytania. Sam miałem ich zbyt dużo, naprawdę... Teraz nie wiem już nic,
nic... Tylko tyle, że stanąłem na krawędzi czegoś, czego nie umiem nazwać, to
coś jest ogromne i pożera mnie żywcem, jest jak otchłań, jak potworna paszcza
morskiego stwora, który wchłania wszystko, co znajdzie się w pobliżu. A jeszcze,
słowa uczyniły mnie, o, Wielki, małym. Nierozumiejącym. Jestem zapałką w Twoim
ręku. Potrzyj mnie, zapal, daj mi moc, chociaż tą ostatnią moc, zniszczenia !
- Grzeszysz... Ha ha ha !
- Tak, grzeszę. Właśnie, chciałem o tym... Nie mogę inaczej, jestem człowiekiem,
rozumiesz to ?
- Rozumiem, ale to nie zmienia mojego wyroku.
- Jakiego wyroku, czy ja jestem o coś oskarżony ? Tak, kłamię, kłamałem przez
całe życie, ale nie to, to nie może być to, ja naprawdę... To znaczy... Nie o to
chyba chodzi ? Są takie rzeczy - no, wiesz, ja nigdy, chociaż wiem, ale nigdy,
przysięgam ! Nie, jestem - jestem zwyczajnym karaluchem, proszę mnie nie
zgniatać, bardzo proszę... Ja wszystko wytłumaczę. Z karaluchem, to mnie się
zmieniło samo z siebie, tak nagle, obudziłem się, i już... Ojciec był bardzo
oburzony, ale Matka brała mnie w obronę, to dobra kobieta, tak przy okazji...
Pozwolił, ale nigdy nie zaakceptował, trochę mam do niego o to żal, ale jako
karaluch nie mogłem już tego mu powiedzieć, no przecież... Nie mogłem mówić, to
taka strata, nie móc mówić, mieć oczy jak wiązka latarek, to okropne, ale
przywykłem, w końcu... Są rzeczy straszniejsze, śmierć na przykład, mnóstwo
ludzi - ludzi - umiera na przykład na zawał serca, a karaluch nie... Ja ciągle
myślę o śmierci, że mnie tak ktoś nadepnie, ale to powinna być dobra śmierć, tak
w moment, nie mam mnie - a człowiek, jak ja kiedyś miałem, to się męczy, bo
duży, niełatwo się umiera, jak jest się dużym, ja wiem, ja tylko tak sobie
mówię, ale będzie jak Ty chcesz, Panie...
- Grzeszysz.
- Spalę dom. I bibliotekę. Spalę siebie w tym domu, czy to jest to, chcesz tego
? Jestem gotowy to zrobić, jeszcze tylko przejdę tymi wszystkimi korytarzami
moich snów jeszcze raz, jeszcze tylko raz i koniec. Ciemność, płomienie, ból,
ale ból ostatni. Nie boli tak ogień, jak życie, to Ty wymyśliłeś, o, tak, to Ty,
zdrajco, zdradziłeś mnie i resztę, teraz idą tu do mnie - niosą trumnę, krzyczą
: "zabić trupa !" i rozumiem, że ich wola jest słuszna, trzeba dokończyć
zaczęte, zatem, bywaj... Płonie biblioteka, płonę, płonę.
- Grzeszysz. Idź w pokoju.

Noc na Desolation

[huann]

Pssst pssst, powiada wiatr przynosząc wiatr i błyskawice bliżej - Tyk, powiada
piorunochron otrzymawszy włókienko elektryczności z uderzenia, a Skagit Peak,
ogromna energia, cichutko i bez przeszkód prześlizguje się przez moje ochronne
pręty i kabelki i znika w ziemi pustkowia - Nie ma strzałek piorunowych tylko
śmierć - Pssst, tyk, czuję w mym łóżku jak ziemia się rusza - Piętnaście mil na
południe, zaraz na wschód od Ruby Mountam, gdzieś w pobliżu Panther Creek
domyślam się grasującego dużego pożaru, wielka pomarańczowa łuna, o dziesiątej
elektryczność, która ciągnie do ciepła wali tam znowu i rozpłomienia to
katastrofalnie, odległa katastrofa, która powoduje że mówię Ałała! - Kogo tam
pieką oczy od płaczu?

Piorun nad górami
żelazko
miłości mej matki

I w tym gęstym elektrycznym powietrzu czuję wspomnienie Lakeview Avenue,
niedaleko Lupine Road gdzie się urodziłem, burza pewnej nocy latem 1922 ze
żwirem na mokrym chodniku, szyny tramwajowe elektryczne i lśniące, z tyłu mokry
lasek, mój apokaliptyczny paratomanotialny wózek dziecięcy na werandzie z
błękitów, mokry, pod owocowym globem światła jak wszystkie znaki Tathagaty w
poziomym błysku i gruchoczący grom z dna łona, zamek w nocy.
Około północy patrzyłem tak uporczywie w mroczne okno, że dostałem halucynacji
pożarów wszędzie i blisko, trzy prosto nad Lighting Creek, fosforyzujące mdłe
piony pożarów - duchów, które przychodzą i odchodzą w mych rojących się
zelektryfikowanych oczach - Burza powoli się ucisza przesuwając się gdzieś w
pustkę a potem znów wali w moją górę, w końcu zasypiam - Gdy się budzę stukocze
deszcz szary ze srebrnymi dziurami nadziei ku południowi - Tam na 117° 16' gdzie
widziałem duży pożar widzę dziwną brązową plamę na ogólnie ośnieżonej skale,
pokazującą gdzie ogień szalał i został zapluty przez całonocny deszcz - Wokół
Lighling i Cinammon ani śladu po nocnych pożarach duchach - Mgła się czołga,
deszcz pada, dzień jest gęsty i podniecający i w końcu w południe czuję surową
biała zimę Północy zmiataną przez wiatr od Hozomeena, poczucie śniegu w
powietrzu, stalowoszare i żelaznoniebieskie wszystkie skały - Jej, ona tu była!
wrzeszczę myjąc naczynia po wyśmienitym naleśniku jaki zjadłem na śniadanie do
czarnej kawy.

[J. Kerouac]

[vauban]

- Więc, mówi Pan, że Norwid jest piękny ?
Westchnąłem, smakując woń skarpetek mojego rozmówcy. Gorgonzola ? Raczej nie,
raczej Olomoucky tvarozek...
- Tak. Nie jako mężczyzna, rozumie Pan... W zasadzie, daleki jestem od
jakiegokolwiek sądu w tej kwestii. Jest to sprawa dla mnie, by tak rzec,
obojętna... Natomiast, jeżeli chodzi o jego twórczość...
- Nie ma Pan racji - przerwał mi z zapałem - to, co możemy powiedzieć o
twórczości CZYJEJKOLWIEK, to tylko odbicie, eideolon, nie zaś właściwa
twórczość... Wybaczy Pan, ale nie mogę się z Panem zgodzić. To tak, jakby
oceniać działalność mątwy po jej płytce, zawieszonej w klatce kanarka. Tak nie
można, to niewybaczalny błąd...
- A jednak - zauważyłem, wypuszczając jednocześnie z ust kłąb wonnego dymu z
delikatnego rosyjskiego papierosa - można mówić o takich aspektach twórczości
danego poety, jak metrum, jak kształt widma wypowiadanej strofy, widocznej na
oscylatorze, jak szczegółowa analiza mitotronicznej sfery jego grafologii...
Jeśli zaniedba się te szczególne aspekty, pozostanie na zawsze zagadką myśl
autora. A przyzna mi Pan zapewne rację, że w tym akurat wypadku, nie można tak
oto postąpić. Czyż nie ?
- Nie wiem - odparł bez wahania - wiem jednak, że w środku czuję jakieś
przemożne pragnienie, aby tę różnicę, tę zasadniczą różnicę wypowiedzieć. To jak
idea nieskończoności, jak gotyckie sklepienie ponad barokowym robactwem ołtarzy,
to... Zresztą, sam Pan rozumie...
- Tak. Rozumiem Pana.
- A więc...
- Zaiste.
Zapadła głucha cisza, przerywana jedynie rytmicznymi jękami służących. Zmrok
wlewał się przez ciężkie story do salonu, i miało się wrażenie, iż ta ciemność
przytłacza wszystkich, jak lawa, gorąca i lepka, oblepiając sprzęty i rozmówców.
Wszedł majordomus, jęknąwszy, postawił na stole ciężki świecznik.
- Podano kolację - wychrypiał siwowłosy starzec.

Jednak punk not dead/wyjaśnienia niebawem

[vauban]

nt

Koc nad Kamilem

[latajacy_rosomak]

vauban napisał:

> - Więc, mówi Pan, że Norwid jest piękny ?

A najbardziej "Czarne kwiaty". Być może najlepsza próbka stylu w polskiej prozie
od kiedykolwiek do zawsze.

[vauban]

Czemu, kurwa, mam wciąż wrażenie, że jeszcze pozazdrościmy tym spryciarzom,
którzy zawinęli się na cmentarz przed nami ? Ha ?
pl.youtube.com/watch?v=Q_lxlfhOSww&mode=related&search=

Poranne zorze.

[vauban]

Gdy zadzwoni budzik, jak zwykle, wtulam głowę w poduszkę jeszcze nieco głębiej,
aby tylko uciec od tego jazgotu, od tego, że trzeba znów wstać i rozpocząć nowy
dzień. Dziś jak zazwyczaj, na dzień dobry coś miłego - matematyka. Kiedy
wreszcie ta kobieta - myślałem o nauczycielce matematyki z niechęcią - przyjmie
do wiadomości, że mnie nie da się nauczyć niczego i da mi nareszcie spokój ? Kto
do cholery każe jej wstawać o wpół do szóstej nad ranem i gnać do szkoły, by
uczyć takich kretynów jak ja ?
Myjąc zęby, spoglądałem posępnie w lustro. Nic ciekawego. Włosy zmierzwione -
cholera, trzeba jeszcze je umyć, a niech to, brak czasu - pryszcze, no, cóż.
Nie jest lekko mieć siedemnaście lat. Ten mogę ostatecznie wycisnąć, tamten też,
ale z całością to sobie powalczę. Jak dupa z batem, kurwa.
Buty, kurtka. Schody. To samo lastryko od kiedy pamiętam. Nogi, nogi. Mgła. Nic
nie widać, ale idę i tak na pamięć. Teraz przejście przez jezdnię, potem
asfalcik, i tak kurwa do zajebania. Ciekawe, co będzie. Zadania nie mam
zrobionego, odpisać nie było jak, L. chory, zresztą, można liczyć na to, że dziś
nie. Szron na krzewach, idzie jesień. I zima. I znowu wiosna, no niech to.
Klap, klap, moje buty człapią o asfalt ścieżki wzdłuż działek. Idzie się
piętnaście minut. Piętnaście minut zastanawiania się, piętnaście godzin życia.
Wrócę, będzie już zmrok. Srał to pies. Idę. Znowu zasnę z twarzą w talerzu. No
to co. To za ileś tam godzin, idź. O, widzę plecy koleżanki Beaty. Koleżanka
Beata jest tak brzydka, że żaden z kolegów nie zaproponuje jej rozmowy, nie
wspominając o propozycji, by wzięła do buzi. To po prostu niemożliwe. Jest
wzorową uczennicą, zawsze wychodzi wcześniej niż ja i przemierza tą samą
przestrzeń o kilka chwil wcześniej niż ja, klap, klap, jej brzydkie chude nogi
przemierzają przestrzeń od - do, jak moje. Nosi fajne dżinsy, ciekawe, skąd je
ma. To wszystko. Pryszcze.
Idę, robię zakręt. Do cholery, kiedy to się wreszcie skończy, myślę.
Matura, zabawne. Wczoraj piliśmy piwo na przerwie, jak to jest, że nie mam kaca.
Może to dla starszych, dobrze im tak. Wczoraj też mówiłem na historii. J.
patrzyła. Jej spojrzenie jest jak oblanie wrzątkiem. Chciałbym być z J. Nie ma
tak miło i nigdy nie będzie, dobrze o tym wiesz, durniu.
O, już znajomy mur i schody. Teraz w lewo. Żółta zatęchła żarówka, jak zwykle.
- Cześć, cześć, wymieniam gesty powitalne, cześć, cześć, nie widzieliśmy się od
wczoraj. Co dziś może być, ciężkie westchnienia, ale wczoraj jednak balanga
była, żałuj. No, żałuję, a co ? Z pięć piw na łeb, a Z... rozebrała się
niechcący. No, to raczej nie mam specjalnie czego żałować, stwierdzam cynicznie,
bo już przede mną otwierają się drzwi sali numer dwa i oto wchodzimy na lekcję
matematyki. Brzęczą świetlówki.

Brzęczyk.

[vauban]

O, można byłoby ostatecznie przetrwać te trzy kwadranse, i jeszcze trzy, gdyby
nie świetlówka, sęk ją jechał. Mruga trupim światłem, brzęczy, daje do
zrozumienia "ja teraz, a ty - zaczekaj", wredna. Nie ma chyba nic ohydniejszego,
niż zimowo - jesienny poranek w świetle rury. Ściany wprost lepią się od tego
pseudo - światła, ociekają wilgocią skroplonego potu pokoleń męczenników,
uczestników, skąpanych w gazowym świetle, w neonowym, uchacha.
Spoglądam tępo na tablicę, zielona. Kredą nakreślone - znaki - klecą sensy nie z
tego świata. Przede mną zeszyt, długopis, nieskończona czczość. Nie wiem, o czym
myślę, sam nie wiem. Kratkowany, laminowany blat pulpitu, pewnie pamięta lata
pięćdziesiąte. Cieniutkie rysy tworzą na nim delikatny wzór, tatuaż z wtartego
tuszu.
Zegarek, jeszcze dwadzieścia minut. Potem będzie ulga, potem będzie lekcja
biologii, to przynajmniej rozumiem, jakoś przetrwam. Wprawdzie nie wiem co tam w
temacie pierścienic, ale za to naprzeciwko mnie będzie siedziała J. Będę patrzyć
na to, jak odrzuca włosy do tyłu, jak błyszczą jaj oczy o niesamowicie wielkich
źrenicach, jej sweter będzie obejmował - na moich oczach ! - jej ciało, och.
Wytrzymamy, wytrzymamy wszystko. Wytrzymamy jeszcze parę lat, parę mniemanych
zgonków, kilka połamań sercowych, to zupełnie nic takiego. Wytrzymamy stres
matury, wytrzymamy nawet stres studiów wyższych, to doprawdy nic takiego.
Wytrzymamy stres wieku średniego, w końcu, kurwa, o to się Polska biła, o to się
biłeś, na oślep przedzierając się przez dni co podobne do siebie jak dwie krople
wódy, ale jeszcze o tym nie wiesz, jesteś na lekcji matematyki w drugiej klasie
liceum, masz przed sobą dużo czasu. Wbij więc teraz wzrok w kratki na pulpicie,
która pamięta nawet poetów, pomyśl, że to wszystko minie, minie. Już tylko kilka
minut, na marginesie zaznaczyłeś dziesięć kresek - teraz skreślasz co minutę
jedną i marzysz o innych cierpieniach. Narysuj sobie szlaczek z trupich czaszek.
To było, nie. Może więc swastyki. Albo pacyfki, bum tarara. Zadanie na jutro.
Udało się. Przetrwałeś, szczęściarzu, jeszcze kolejny dzień.
Gdybyś tak wiedział, ile jeszcze musisz przetrwać, nie cieszyłbyś się tak, mówi
daimonion. Ale, jak na razie wychodzę z sali numer dwa, oddycham tak pełną
piersią że papieros w ubikacji jest aż zbyt oczywisty, teraz idę, zamaszystym
krokiem, szczęśliwy.

Granaty ćwiczebne.

[vauban]

Lekcja Przysposobienia Obronnego jest jedną z przyjemniejszych. Pół biedy
zwyczajowe, podręcznikowe utyskiwanie na wrogie knowania NATO, chodzi o coś
zupełnie innego, o męskie marzenie silniejsze od seksu, o BROŃ.
Dostaję do ręki karabin. Jest piękny: lufa jest wyczyszczona, słoje na kolbie są
jak obraz impresjonisty. Do magazynka wskakują naboje: złote kluseczki. Nie, nie
muszę powtarzać jeszcze raz wszystkich reguł strzelnicy, znam je na pamięć.
Teraz ważna jest tylko tarcza.
Mierzę do niej spokojnie, naciskam spust na wydechu, tak jak uczą. Strzał
zaskakuje mnie, to również prawidłowe. Naciskam spust jeszcze i raz jeszcze.
Koniec, wszystko. Tarcza płynie do mnie, na sznurku.
Piękny wynik. Wszystkie pociski w celu.
Nachodzi mnie myśl, aby powiedzieć o tym J. Pochwalić się, zobacz: tak strzelam.
J. jest roztargniona, rozmawia z koleżanką, nie patrzy w moją stronę. Strzelała
przede mną, nie wydaje się zainteresowana wynikiem. Odchodzę na bok, nie patrzę.
Słyszę tylko śmiech, komendy szefa strzelań, krótkie trzaski wystrzałów. Długi
bunkier podziemnej strzelnicy, szary jak szczur.
Ale dziś mamy coś ekstra, dziś będzie wypas, bo dziś będziemy rzucać ćwiczebnymi
granatami. Niebo nad stadionem - rzutnią jest tak samo szare jak szczurzy beton
strzelnicy.
Ćwiczebny granat jest ciężki, i wygląda groźnie. W środku jest drewno i piasek,
wiemy. Chodzi o to, kto rzuci dalej.
Robię zamach ramieniem, i patrzę, jak skorupa odlatuje w szarą dal. Wymagane
jest zarycie się nosem w żużel, więc ryję w nim, jakbym rzucał prawdziwym,
śmiercionośnym ładunkiem. Zaczyna padać deszcz.
Ale oto na rzutni pojawia się E., z granatem w ręku wygląda groteskowo. Robi
zamach i rzuca granatem przed siebie. Wspaniały biust nieomal wyskakuje jej zza
skąpej bluzeczki, a ona sama z uśmiechem kwituje rzut: "słaby". Każdy to wie,
ale nikt oprócz nauczycielki nie ocenia tego rzutu, liczy się ten błysk
obnażonych piersi i białych zębów w uśmiechu. Wynik jest rzeczywiście nie
najlepszy, ale w granicach tolerancji, więc ogólnie jest dobrze. Zbieramy
przybory, teraz czas na powrót i na geografię.

Geografia, Kapitanie.

[vauban]

Nauczycielka geografii przypomina żywy szkielet, jest tak wychudła i zasuszona,
że ma się wrażenie, że jej kości klekocą podczas ruchu. Jednak szkielety na ogół
nie mają nosów, a nauczycielka jest posiadaczką nosa: to prawdziwe nosisko,
szpikulec wysunięty w przód, dziób okrętu. Brakuje tylko rzeźbionej syreny pod
spodem. Można sobie wyobrazić szum fal.
Nos zatacza kręgi wokół katedry, coraz wolniej, zgodnie z rytmem spadających
płatków pierwszego, wczesnego śniegu. Nos jest odrobinę zaokrąglony na czubku i
kieruje się ze szczególną niechęcią w stronę dziewcząt. Dla nosa dojrzewające
dziewczęta wydają z siebie nieznośną woń młodości i jako takie są znienawidzone.
Nauczycielka geografii jest starą panną. Kolega tańczy przed mapą. Nauczycielka
zwraca się do niego per "Kapitanie". "Żeglując, jaką widzisz przed sobą
cieśninę, Kapitanie ?". Kapitan przybiera postawę wilka morskiego i bryluje.
Siedzę jak w bańce ogłuchłego powietrza, gdzieś głęboko na dnie wszechoceanu.
Szmery przepływających ryb - szelesty map, syk powietrza w zaworze - to cichutko
szeleszczą kartki książki czytanej pod ławką. Jestem bezpieczny, broni mnie moja
płeć i położenie, zajmowana przeze mnie ławka jest tak bardzo z przodu, że
właściwie aż z tyłu - za plecami nauczycielki. Właśnie rzuciła cierpką uwagę na
temat Domu Spokojnej Starości, do którego niechybnie zaprowadzi ją los. Ma
zapewne rację, rację.
Ale nie myślę teraz o tym, myślę o J., bo to nieprawda, że moja ławka jest
pierwsza w szeregu po prawej. Jest jeszcze jedna przede mną i widzę przed sobą
plecy J., włosy J., i czuję od niej zniecierpliwienie, chęć ucieczki z
zagrożonego terenu. Jak zwierzę schwytane w pułapkę, J. chce się uwolnić, uciec,
zmienić miejsce. Ja przyglądam się temu ze spokojem wynikającym z poczucia
bezsilności. Mnie nic nie zagraża. Ostrożnie przekładam stronę książki,
jednocześnie skreślając kolejną kreskę na marginesie: dziewiętnaście minut.
Dzień trwa, lecz robi się coraz ciemniej.

Hades.

[vauban]

Dzwon wolności zabrzmiał, dzwon wyczekiwany, błogosławiony Dzwon ! Moje stopy
furkocą na schodach, już, już. Oto podziemny świat, miejsce odpoczynku.
Łuki sklepienia w korytarzu: raz, dwa, trzy, cztery, maszerują oficery, a za
nimi czarne wołgi, za wołgami jakieś czołgi, szlus.
S. spogląda niespokojnie za moje plecy, ale odpręża się, nie, nie ma kontroli,
można palić. Wygrzebuję z kieszeni paczkę papierosów, to "Stołeczne", kolega
przywozi je z Warszawy, nigdzie indziej nie można ich dostać, a są dobre. Na
bibułce jest litera S, dorysowujemy kotwiczkę i paląc papierosa w szkolnej
ubikacji mamy poczucie walki o demokrację, "Solidarność" i takie tam. No,
sprzeciw wobec systemu. Zaciągam się aż do pępka, czuję, jak opada ze mnie
napięcie. Patrzę na grzejnik pod sufitem, i fascynuje mnie jego struktura:
połączenie żeber z okrągłą rurą. Cuchnie moczem i dymem.
- A wiesz, K. się przewrócił i złamał nogę - próbuje zainteresować mnie kolega.
Kiwam głową: tak, słyszałem. No, niektórzy to mają. Wydech. Wdech. Wydech,
smród. Szmer wody.
- Myślisz może, że jest strasznie ? Nie, jeszcze nie jest tak strasznie. Dopiero
może być - w oczach Z. pojawia się dziwny, pusty błysk. - Strasznie jest wtedy,
gdy budzisz się rano, i przy łóżku nie ma prochów. Wtedy, tak, wtedy właśnie
jest strasznie - wypuszcza dym jak Indianin z fajki pokoju, uspokojony. Myślami
jest gdzieś indziej, przy jakichś innych, odległych koszmarach. Dzwonek. Pet w
koryto, schody. Jeszcze nie koniec.

Pasaż, kroki.

[vauban]

Świat jest fioletowy, cały zmierzch ma kolor fioletowy, tu i ówdzie rozdarty
sodowym światłem latarni. Ogarnia mnie ten fiolet, prowadzi, napełnia płuca.
Wyraźnie widzę piasek wciśnięty między płyty chodnika, szron w szczelinach,
suchy stukot. Tap, tap.
Idę tą samą drogą co zawsze, ale przyspieszam kroku, mam dziś jeszcze sporo do
zrobienia. Jedzenie, najpierw. Od rana nie jadłem.
Schody, lastryko, korytarz. Wieżowiec ma dziesięć pięter, osiemdziesiąt osiem
mieszkań, a mimo tego jest mały jak pudełko zapałek. Zupełko Padałek. Dziwne,
ale nie znam sąsiadów, a mieszkam tu praktycznie od urodzenia. No, nic.
Makaron z sosem, no, a czego się spodziewałeś. Zimny, nieważne, teraz mamy inne
sprawy do załatwienia. Chwyć za bas, już czas, już czas.
Wracam. Znów fiolet, ale teraz zrobił się bardziej sodowy. Na ziemi śnieg, ręka
marznie, powinienem był wziąść rękawiczki, to w końcu już listopad. Przekładam
gitarę w pokrowcu do lewej ręki, prawa dłoń do kieszeni, niech się ogrzeje.
Głupia dziwka.
Aula szkoły: R. już wywlókł z piwnicy głośniki, odłożył czerwoną gitarę na bok,
mamrocze coś o wzmacniaczu. Tak, mam zapasowy bezpiecznik w kieszeni, zaraz
wymienię. Stratoaster. Przyszedł M., rozstawia perkusję, stuka sobie w jakimś
feerycznym rytmie, nie słyszy.
Wtyczka wskakuje do gniazda, sprawdzam położenie potencjometru: OK. Nie ma
sprzężenia, reguluję ton przy mocno szarpniętej strunie G. Dźwięk jest głęboki,
mocny, lampowe wzmacniacze to jednak to.
Trochę trzeszczy, poprawiam wtyczkę, już lepiej. Gotowe.
Przez następne trzy godziny, nie ma świata. Jest radość, radość.

Reminiscencje, apologia.

[vauban]

Sam właściwie nie wiem, dlaczego w ogóle zacząłem opisywać szczegółowo i
kompletnie bez surrealistycznej fantazji własne przeżycia sprzed dwudziestu lat.
Widocznie, w jakiś tam sposób, potrzebuję tego. Psychoterapia.
Może to wynik zmęczenia, naporu ciemności, znużenia powszedniego, potrzeba
spojrzenia wstecz, że czasem bywało jeszcze gorzej niż dziś, czy ja wiem.
Mam nadzieję, że nie dręczę tym nikogo, zresztą, można po prostu tego nie czytać.

Pocałunki.

[vauban]

A więc (wiem, że nie zaczyna się zdania od "a więc"), jestem tutaj, nad ziemią,
okno jest otwarte a niżej jest beton, piętro dziewiąte. Kto lubi, ten ma.
Za oknem jest noc, ciemność i drzewa. Spoglądam na nie jak na coś zupełnie
nierealnego. Są za nisko, dochodzę do wniosku, i zwracam wzrok w inną stronę. To
wszystko się nie zgadza.
J. przytula się do mnie, czuję słodycz jej ust. Jej język dotyka mojego języka,
mówi do mnie szeptem "będziesz tego kiedyś żałował". Ma oczywiście rację, ale
odpowiadam jej między pocałunkami "teraz to nieważne. Teraz jest teraz". Mylę
się, ale na póki co przeżywam chwilę. "Chciałabym z tobą się kochać", mówi J., i
wiem, że mówi prawdę. Nie ma niestety możliwości, odpowiadam, i wypowiedzenie
tych słów boli mnie jak wyrywany ząb. Dookoła nas zapada noc, gęsta, jak kisiel.
Można skoczyć, myślę, to kilkanaście metrów w dół, pewna śmierć. Ale mocniejszy
jest strach, lęk, i słodkie usta J., język i szept, nie, nie ma mowy, abym skoczył.

Pętla.

[vauban]

Kiedy zawiodły już wszelkie sposoby, kiedy pozostał ostatni projekt, ukłoniła
się pętla.
Wiązać pętlę nauczył mnie S., po prostu przy okazji. Młodzi chłopcy mają
rozmaite pomysły, mniej lub bardziej perwersyjne. Pomysłem S. była pętla.
- Pamiętaj, węzeł musi być przy lewym uchu. Musi być też pewien luz na sznurze,
inaczej nic. W przeciwnym wypadku nie złamie się kręgosłup, i człek wisząc męczy
się bez sensu, dusząc się i dręcząc, a nie o to wszak chodzi. Nasmaruj sznur
mydłem, lub innym smarowidłem, tak będzie dobrze. Musi być poślizg.
Kolega zmarł na AIDS, porady okazały się być bez sensu. Wciąż patrząc na wschody
i zachody słońca, zastanawiam się: czy warto było ?

Deszcz, śnieg, ołów.

[vauban]

Odgłos kapiącej wody jest rytmiczny, od czasu do czasu wpada weń synkopa
zaśpiewana w rynnie, zakłóca taniec kropel lecz w gruncie rzeczy jest z nim
związana, nie przeszkadza. Żarówka oświetla małą przestrzeń.
W małej przestrzeni siedzę ja: zagubiony. Nie ma jeszcze komputerów, bowiem na
terenie całego kraju, a nawet poza jego granicami, panuje niepodzielnie rok
1988. Nawet w telewizorze w najlepszym przypadku zobaczyłbym obrazy kontrolne,
jest noc. Piszę list.
List właściwie jest do nikogo, piszę go po prostu po to, żeby pisać, żeby
wypełnić miejsca pomiędzy kroplami deszczu. Stawiam uważnie literę za literą,
smakuję ich okrągłość, ich lepki kształt. Napawam się władzą zaklinania.
Zapisywania.
Wczoraj szedłem pospiesznie, miałem powody. Kobieta z rozwianymi, siwymi włosami
uczepiła się mojego ramienia, mówiła nieskładnie. Panie młody, on się zamknął z
siekierą w domu, niech mi pan pomoże. Gdzie tu jakaś milicja, on zabije mnie
albo siebie, powiedział skurwysyn że to koniec, a ja mam tylko rentę, no niech
oni wreszcie coś z nim zrobią. Deszcz pada, śnieg pada, a ja zastanawiam się
przez chwilę, czy warto oberwać siekierą, nie warto. Milicjant stoi tam, proszę
pani, i wskazałem nieruchomy klocek w mundurze, istotnie widzialny pod wiatą
przystanku, ale on mnie nie zrozumie, to musi być człowiek, a nie mundur, czy
pan mnie rozumie ?
Nie, nie rozumiem, proszę mnie puścić, odpowiadam, i delikatnie wyrywam się z
uchwytu, deszcz teraz skośnie faluje na moich okularach, chce mi się wymiotować.
Uciekam, dalej.
Rozmoknięte płatki śniegu pokrywają asfalt, więc brudnobiały duży fiat ma
kłopoty z zatrzymaniem się, uderza mnie o jakieś dziesięć centymetrów nad prawym
kolanem. Cios nie jest bolesny, ale sprawia, że podrywam się do lotu, przez
ułamek sekundy wiruję w powietrzu i spadam na ziemię, obok mnie przemyka
ciężarowy Star, ja leżę spokojnie, jakbym nie był z tego świata. Widzę nad sobą
ołowianą pokrywę nieba.
Facet w okularach, siwiejący, mógłby być mną za lat trzydzieści, wysiada z
fiata, i podaje mi ogień. Trzęsą nam się obydwu ręce tak, że zapalenie dwóch
papierosów zajmuje właściwie cały tydzień. Pyta raz po raz, czy nic mi nie jest,
oklepuję się dłońmi po całym ciele, i ku własnemu zdziwieniu stwierdzam, że nie,
jestem ciągle w jednym kawałku, a pan ? Szczęście, że dopiero wyjechałem zza
zakrętu, drugi bieg, aha. Serio, nic mi nie jest, jestem nawet zdziwiony. Gdyby
coś, to ja owszem. Nie, nie sądzę, aby to było potrzebne. Widział pan to niebo ?
Jest jak z ołowiu, nieprawdaż ?
Potrząsa głową, nie wierzy. Odjeżdża.
Tego samego wieczoru, S. czyta wiersze P. w Miejskim Domu Kultury. Deszcz.

Irysy.

[vauban]

To naprawdę jest przeklęta noc, ani słowa ! Ciemno, choćby w mordę. Żaby drą
pyski - nie za późno, płaziki ? Już właściwie czerwiec !
Idziemy sobie grzecznie, ścieżka jest wysypana żużlem, przyjemnie chrzęści pod
nogami. Troszeczkę się zataczamy na boki. Dziś jest początek reszty naszego
życia, zażartował ktoś, kto najwyraźniej naoglądał się zbyt wielu filmów
wojennych. Zdaliśmy maturę, do diabła z nią, nareszcie jesteśmy wolni. Nie ma
siły dziś nikt, nikogo nie podniesie nawet najpiękniejsza flaszka z wódką, nie
ma na to żadnych szans. Tępa obojętność uderza w mózg, już się zakończył szalony
wyścig, i o co tak naprawdę było się bić ? Niebawem zacznie się wyścig jeszcze
bardziej szaleńczy. To wszystko okazało się być zresztą dużo prostsze, niż się
początkowo wydawało.
Ale wciąż jeszcze trwa czerwcowy, a może jeszcze majowy wieczór, pachnie bez że
aż ach, ach, a przy moim boku idzie J. "Więc to koniec ? - tak, wygląda na to.
Popatrz, te kwiaty są takie piękne".
Więc ścinam scyzorykiem mokre irysy tuż przy ziemi i formuję z nich coś na
kształt bukietu. Działkowicz z pewnością będzie niezadowolony, to jego problem,
ech. Z naręczem kwiatów dochodzimy do betonowej pustyni, niesłusznie
zamieszkiwanej przez ludzi nie mających wyboru.
"Do widzenia ?" "Ależ tak, do widzenia". Zostaje perspektywa sodowych lamp,
taksówka, prędko.

Poezja.

[vauban]

Miał być wiersz, ale jest tylko napad kataru zamiast. Zupełnie zapomniałem, co
właściwie chciałem napisać.
Owszem, rozumiem, że ciało i ewolucja warunkują kulturę, ale, żeby aż tak
dosłownie, no, to deklaruję bunt oraz sprzeciw. Precz z katarem.

[huann]

katar oczyszcza. i zat oki.


szkoda wątka.

[vauban]

O. Właściwie zapomniałem o tym wątku :(

Kiedy byliśmy młodzi, miła ma

[vauban]

Szajsowaty deszcz, co w ołów nieboskłon oblókł, zmierzał niewątpliwie do
efektownego finału.
Tym finałem z mego punktu widzenia okazał się być potop, wszechsurfingowa fala,
która podniosła się spod opon Syreny, mijającej nas w obłędnym pędzie, coś ze 40
km/h.
- Ja Ci mówię: pierwsze lata kapitalizmu, to będzie koszmar. Wszystko trzeba
będzie zaczynać od nowa. I, co najgorsze, nikt naprawdę dziś nie wie, jak to
zrobić, ja też nie - perorowałem do L., otrząsając z ortalionu błoto - wiem
tylko tyle, że będzie ciężko, ale musimy to przetrwać, innego wyjścia nie ma.
L. spojrzał na mnie, ale w jego wzroku nie było ani potwierdzenia, ani
zaprzeczenia. Chyba interesowało go tylko to, czy uda mi się strzepnąć
skutecznie błoto z ortalionu, co też w końcu uczyniłem. Pozostały jednak szare
smugi. - Teraz wygląda to na barwy ochronne - powiedział L. z jakimś smutkiem w
głosie - nie dożyjemy tego, ja nie mam żadnej nadziei na to. Będzie trzeba
wyjechać do Niemiec, jak myślisz ?
- Mógłbym, pewnie. Wszyscy możemy, my wszyscy, których przodkowie mieszkali tu
przed wojną - odpowiedziałem, jednocześnie próbując zeskrobać paznokciami błoto
z rękawa - Dziadkowie z obu stron mieli VL II. Mógłbym się podać, tylko... Po
dwóch latach nauki, to sam wiesz, jaki mamy poziom niemieckiego. I, jakoś się
tak nie czuję... No, na siłach. Wytrzymałbyś tam ?
- Nie wiem - odpowiedział po namyśle L, wyminął kałużę i wzruszył ramionami - ja
nie mam przodków, i oni mnie by nie dali obywatelstwa. Więc nie mój problem. Ja
jestem Słowianin. Ale, gdybym mógł, to bym chyba spróbował. Pomyśl, oni mają
piwo od rana, nie od dziesiątej. .
Nie wiedziałem jeszcze, ale rok później zrozumiałem, co L. miał na myśli.

Francuski staniczek

[vauban]

Poszli po wódkę: Z., A. i koleżka Wieloryb.
Z. był niezbędny, bo tylko on wiedział, jak należy pukać do drzwi, aby
konsjerżka (he he) sprzedała bez marży. Albo z minimalną, kto wie. W każdym
razie, bez Z. ani rusz. A tu spragnione pyski.
- Czy wydaje ci się, że W. ma rację, co do tego, co ostatnio mówił o szkole
Frankfurckiej ? Ja myślę, że on trochę w piętkę goni, ciągle ten Weber i Levi -
Strauss...
- Ale chyba coś ci się myli, to nie Frankfurt, to jest...
- Te badania terenowe w B., to było coś ! Przywieźliśmy stamtąd znakomitą
odmianę grypy, Grypę B, by tak powiedzieć...
- Kurde, walnąłem pawia. To po tym twarogu. Chcesz zobaczyć, jak wygląda paw z
twarogu ? Jest okazja.
Robi się zamęt, na szczęście wracają Z. i A. Są nieco nietrzeźwi, a zamiast
litra przynieśli ledwie pół. A. tłumaczy się:
- Bo jest tak zimno, i pada, zatrzymaliśmy się w parku i ani się spostrzegłam, a
już nie było tej połówki. Następnym razem nie idę, za daleko !
Faktycznie, jest daleko, wychodzi na to, że prawie godzinę w jedną stronę. Nic
nie mówię, opieram się o ramię A., która nagle eksploduje entuzjazmem jak bomba:
- Czy chcesz zobaczyć mój nowy, francuski staniczek* ? Popatrz, jest super !
Rozpina bluzkę, i mogę przekonać się naocznie o tym, że faktycznie, jest super.
A. mruczy mi do ucha:
- Był naprawdę niedrogi. Prawdziwy, francuski...
Jest chyba ładny, ale brak mi ekspertyzy. W dotyku wraz z zawartością może i nic
specjalnego, ale.. Rezygnuję z obejrzenia podszewki. I żałuję tego, cholera, do
dziś. Trzeba jednak było.

*no offence jeśli chodzi o biuściaste. Poważka. To zbieg okoliczności.

[szprota]

Cytat vauban napisał: no offence jeśli chodzi o biuściaste. Poważka. To zbieg
okoliczności.
Spoko, francuzy i tak są takie sobie. Takie, kurwa, pompatyczne brytyjczyki to
zupełnie co innego.

Ostatni papieros

[szprota]

W paczce ostatni papieros. Kalkulował: zostawić na rano, czy zapewnić sobie
spokojny sen? A co, jeśli w środku nocy znów zbudzi go drżączka, gadająca mu w
głowie bełkotem tysiąca głosów i aby ją wyciszyć stamtąd, będzie musiał, po
prostu musiał, zapalić? A z drugiej strony: będzie patrzył szeroko otwartymi
oczami w ciemność. On wiedział, że tam jest szafa o lśniącej politurze, ale w
dawnych, dziecinnych lękach po pierwszych lekturach Mastertona błyski w
politurze zawsze układały się w surowo patrzącą twarz. W twarz. W twarz daje ta
dręcząca myśl, że on tam jest, jeden, bielutki, z żółtą końcówką, pełen dymiącej
ambrozji, która wszak tylko czeka, by spłynąć do gardła. Za oknem drzewa drapią
jak Cathy, ta podła mameja, co nie chciała przybłędy Cygana, bo poleciała na
kiecki i nowy wózek. Albo ta dziewczynka: pojechała do leśniczówki, o której jej
opowiedziano, że kiedyś tam kogoś zjadły wilki. Z metalową skrzynką.
Przypomniała to sobie w nocy i zaczęła krzyczeć na całe gardło.
Gardło. Gardło staje się kołkiem. Suchym i sztywnym. A jednak ciągle zbierała
się ślina, której nie mógł przełknąć.
Sięgnął po włącznik lampki i mrużąc oczy zasilił usta.
Miał wszak aż cztery pokoje.

Dobrze jest/nt

[vauban]

A kiedy już zapłonę aniołem niewygodnie

[vauban]

jak fenomeny które targa boski wiatr/ to poproszę o bilet nad jezioro Wielkie
Bobięcińskie/I w jedną stronę może być/Tam usiądę sobie i będę patrzyć/Na wodę/I
dookoła, na kolanach może będzie martwy kot/Nie wiem jeszcze, który/Kiedy mgła
rozlegnie się dzwonem, wtedy konduktorowi powiem dobrze a teraz donikąd/Ulgowy
poproszę.

Stare i przeklejone

[vauban]

z FFT.
"Rubinkowo ma w sobie jakieś ciemne moce, które sprawiają, że ludzie przemykają
ulicami i chronią się w szufladach mieszkań, w kręgu światła żarówki, za
starannie zamkniętymi drzwiami.
Nie było wcale takie wykluczone, że mógłbym swego czasu tam zamieszkać. Ślepy
traf zadecydował, że jednak nie. Z czasem dopiero, zacząłem dopomagać owemu
trafowi...
Pierwsze wspomnienie, to spacer z ojcem, miałem może cztery czy pięć lat. Zza
zrujnowanych schronów przy Wschodniej, zza wzgórków ziemi porośniętej chwastami,
między koleinami gąsienic spychaczy, szczerzyły się jak połamane zęby pierwsze
bloki. Białe ściany, jeszcze nie ochlapane nieustanną ulewą kwaśnych deszczy,
stały w pustym krajobrazie, jak memento tego, co ma nastąpić. Trawy chwiały się
w popołudniowym słońcu.
Na pograniczu miasta i świadomości, narastało alternatywne miasto. Ludzie,
którzy przenosili się tam, znikali jak cienie. Rubinkowo nie kontaktowało się z
Toruniem, stawało się zamkniętą - choć otwartą na oścież - enklawą, jego
mieszkańcy pojawiali się na starych ulicach jako pracownicy, uczniowie lub
przechodnie, nie jako tubylcy.
Ja bywałem tam rzadko. Nie czułem się dobrze wśród betonowych zagród dla wiatru,
kierujących go prosto w twarz, niezależnie, od kierunku w którym się idzie.
Trawa między ulicami wytyczonymi przez pijanego węża rosła powoli, zasolona po
zimach.
Dopiero w liceum, kiedy nie dawałem sobie rady z matematyką, zacząłem bywać tam
regularniej. Korepetytor mieszkał na samym krańcu, tuż obok "Czeczenii", która
jeszcze nie nosiła tej nazwy. Czasami, odrywając wzrok od zeszytu, spoglądałem
stamtąd przez okno, na szary beton, asfalt, ściany. Byłem wtedy przekonany, że
świat będzie zawsze tak wyglądać. Czuło się nadciągającą zagładę.
Dziewczyna, w której się zakochałem... Mieszkała na dziewiątym piętrze
odrażającej masy betonu. Dzięki niej zauważyłem, że na Rubinkowie też niekiedy
świeci słońce, a spacer na Skarpę może być jednak przyjemnością. Jak
wspomniałem, Rubinkowo jest oddzielnym miejscem, i nie wie nic o tym, co tam się
dzieje, kto na stałe tam nie mieszka...
Mijały lata, zmieniłem miasto. Na trochę. Olsztyn to w 75 % takie Rubinkowo,
tylko klimat jest surowszy. Zrozumiałem nareszcie, co kieruje ludźmi,
wybierającymi takie miejsce na zamieszkanie: brak alternatywy i przyzwyczajenie.
"Wszyscy ludzie, których znam tu mieszkają. Gdzie miałbym się przenosić ?" -
powiedział jeden taki, i odwrócił się do okna. Za oknem był blok, za blokiem
blok kolejny.
Oto wieczór. Już świecą żółte kręgi żarówek".

I ja tego nie znałem dotąd?

[vauban]

Niewiarygodne.
www.youtube.com/user/mantrakota#p/a/u/1/6HiyoJMVQnw
Pasuje jak ulał.

Telewizor Lazuryt w tle

[vauban]

Gdy mój ojciec przyniósł do domu szczeniaka, było już jasne, że nic nie będzie
już takie, jak przedtem.
To jest Kubuś - powiedział, wyciągając z kieszeni futrzaną kulkę - to jest nasz
pies, syn Funi.
Syn Funi, omatkosałatko, a jakże. Znałem suczkę znajomych jak znałem ich samych,
beżowy kłąb futra aportujący kamienie. Kubuś był kolorystycznie odmienny, taki
jakiś klerykalny. Czarny z koloratką.
Pierwsze tygodnie upłynęły pod znakiem nauczenia zwierzaka, że nie sika się na
dywan, ostatnie na zapewnieniu mu braku bólu. Dwanaście lat, jak
dziewięćdziesiąt ludzkich, ała.
Pamiętam go, jak szczał z zadartą nogą. I wciąż zadaję sobie pytanie: ile z tego
całego zamętu pojęły psie oczy.
Czasem wyliśmy razem. Pamiętasz ? Pamiętasz ?

To jest chyba dziś

[lavinka]

Bo się całą mocą płuc wydarłam z 11piętra na 3 chuliganów tłukących czwartego
(chyba jakieś wewnętrzne porachunki). I siłą głosu ich przegoniłam rycząc że
dzwonię na policję i że WON!
Sobie poszli.
To musiało nieźle wygląda z dołu, jak nagle niebiosa przemówiły ;)

Rezerwartowy Rezewat Wątków Ginących pozdrawia

[aard]

Przeprowadzając Ratunkową Akcję Spamerską "Niewidzialna Ręka Boga"

[vauban]

O_O, #dziękiaardu.

Nawet nostalgia nie jest już tym,czym była dawniej

[aard]

vauban napisał.

O, Vauban! :o

[szprota]

Vaunban istnieje i nawet dzielnie parska jadem czasem.

Dzień Szagala

[sprajowy_obszczymurek]

Nocnej Marki. Kapelusze są halucynacją,
na nogi powstań.
Choćby ostatnim zielonym skazanym na upadek