(Murray), Gonzo, Serena, Nadal

[Gość: PIJANY KSIĄŻĘ]

Murray-Cilic odpuściłem, zajrzałem na chwilę jak idzie, zaskoczenie,
akurat Cilic kończył drugiego seta, a chwilę potem załatwił Szkota
na amen na starcie trzeciego. Szkot miał gębę już tak mocno
niewyraźną, że od razu wyłączyłem i chyba nic nie straciłem.
Zobaczymy czy Cilic z Del Potro będzie też robił za pogromcę i
bohatera, pozwolę sobie wątpić.
Gonzo-Tsonga. Francuz zaczął lepiej, set dla niego, porządnie
serwował, lepsze wrażenie sprawiał. Po szybkim przełamaniu
Gonzaleza, Chilijczyk zaczął wariactwa odstawiać. W pewnym momencie
zaskoczył jednak wszystkich, bo zamiast tradycyjnego zniszczenia
rakiety, starszej Pani z publiczności ją oddał, to zabawne naprawdę
było. W drugim secie Chilijczyk jednak skupił się już bardziej na
grze, prawie się nie mylił. Nietrudno się domyśleć, ze efektownych
akcji i strzałów nie brakowało. W połowie trzeciego seta Eurosport
pożegnał panów i poszedł na Serena-Pennetta, a z Chilijczyka i
Francuza pokazali potem jedynie jeszcze pojedyncze piłki kończące
sety.
Dość bezsensowne ustawienie programu pojedynków zwraca uwagę, albo
na siebie nachodziły, albo nic się nie działo.
Co się rzucało w oczy, to że Tsonga wielokrotnie i w ostatniej akcji
też przy siatce jednak sobie nie radził. Statystycznie tak źle to
nie wygląda, ale kilka razy to były ważne punkty, a w wielu meczach
Tsonga takie rzeczy grał przecież skutecznie.
Serena-Pennetta. Włoszka stawiła bardzo porządny opór, dopiero przy
4-5 nie dała rady utrzymać serwisu. W drugim też walczyła, biegała,
potężne ciosy Sereny wracały i wracały, sporo takich długich wymian
Włoszka wytrzymała, ale jednak opór został złamany. Wynik wyraźny,
ale Włoszka nie ma się czego wstydzić, była walka, a nie egzekucja.
Nadal-Monfils. Myslę, zobaczę pierwszego seta, wygra Hiszpan, to idę
spać. Nic z tych rzeczy, Monfils zaczął naprawdę świetnie, Nadal
jakby poczatkowo pół kroku z tyłu za nim jak idzie o tempo i
dynamikę, na dodatek szybko stracił serwis. Potem się jednak
wyraźnie rozkręcał i było na co patrzeć. Gdy Francuz serwował na
seta, Hiszpan zagrał świetnego gema, odrobił stratę. Tiebreak jednak
dla Monfilsa. Set drugi to była walka na całego. Nie brakowało
długich, porządnych dynamicznych wymian w mocnym tempie, a nie
jakieś ślamazarne puk-puk na środek kortu. Hiszpan coraz częściej
jednak zaczął zapędzać Monfilsa do obłędnego biegania, szybkość i
sprawność Monfilsa należą do najlepszych w tym interesie, ale to
zrobiło w końcu swoje. Jasno trzeba to powiedzieć, że Nadal zamęczył
go bez miłosierdzia. Sam jeszcze kłopoty z zamknięciem seta miał,
ale twardziel dał radę i dalej już z górki było. Monfils po takiej
porcji intensywnego ganiania miał wyraźnie dość i ciemno przed
oczyma i w trzecim secie poległ z kretesem, w czwartym prawie tak
samo, na chwilę tylko Nadal sie zaciął, ale Francuz i tak już nie
był w stanie dotrzymać mu kroku. Bardzo dobre wrażenie Nadal w tym
meczu zrobił, zobaczymy co Gonzalez na to.
Co do dyskusji o błędach wymuszonych i niewymuszonych to ten
pojedynek jest dobrym przykładem na którym można pokazać różnicę. W
pierwszych dwóch setach Monfilsowi naliczono sporo niewymuszonych,
choć one po prawdzie bardziej niż naprawdę własne były wymuszone
przez tempo i dynamikę gry, a w trzecim i czwartym secie to były w
znacznej ilości jego właśnie własne niewymuszone błędy, był
wyczerpany, Nadal niczego specjalnie nie musiał grać, bo Monfils
niczego nie kontrolował, zwykłe, proste rzeczy odpalał, frunęło co
chwila. Tu nie było wielkiej gry, Nadal nie musiał w trzecim i w
czwartym wiele się narobić, bo Francuz pękł fizycznie i poza krótkim
zrywem juz mało co dawał radę zagrać.
Verdasco-Djokovic i Oudin-Wozniacki (to może być naprawdę ciekawe)
zamierzam dziś zobaczyć. Bondarenko z Wickmayer zostawię. Federera z
Soderlingiem też, bo nie spodziewam się po tym niczego specjalnego.
Wyłączając jakąś zupełną katastrofę, Federer jest pewnym
półfinalistą, a potem finalistą jak dla mnie.

Federer-Soderling

[Gość: MACIEJ]

www.usopen.org/en_US/scores/draws/ms/index.html?promo=topnav
To sie grubu zdziwisz,bo najciekawszym meczem cwiercfinalow bedzie
Federer-Soderling,w ktorym Robin wcale nie stoi na straconej pozycji.

[Gość: czesiek]

Byłem niesamowicie ukontentowany wczorajszymi meczami singlowymi panów. Cóż,
trudno nie kupować takiego tenisa, jaki grali Gonzalez i Tsonga.. Obłędne
szybkości, uderzenia potencjalnie wyrywające ramiona z tułowia, onieśmielające
ryzyko plasowań. Byłem za Gonzalezem (ale tak minimalnie), bałem się, że nie
opanuje szarży Tsongi z pierwszego seta, ale wykazał się dojrzałością starego
wygi kortowego, chociaż dziwnie mi wygląda słowo 'dojrzałość' w kontekście
takiego wulkanu, jakim jest Chilijczyk. Przyznam, że zadziwił mnie swoimi
akcjami pod siatką, nie pomnę, ale miał ich dwadzieścia kilka chyba i znaczną
ich skuteczność. Imponująco wyglądają fragmenty gry, gdy po jakiejś jego
standardowej lufie forhendowej posyła delikatny wolej za siatkę.

Myślałem, że mecz Nadala z Monfilsem mnie rozczaruje i że go sobie odpuszczę,
ale już pierwsze akcje otwierającego seta szybko rozwiały moje wątpliwości. O
ile Goznalez-Tsonga to był mecz raczej szybkiego kończenia akcji (choć wiadomo,
Goznalez lubi też się dłużej powymieniać), to Nadal i Monfils częstowali siebie
niekończącymi się wymianami z piłkami teoretycznie nie do odebrania. Co ciekawe,
jak pisze Książę, nie było to wolne przebijanie, ale często dość szybka gra, a
na pewno cholernie wyczerpująca. Ten trend wyniszczania apogeum osiągnął chyba w
drugim secie, gdzie Nadal musiał udowodnić, kto tu rządzi, a Monfils starał się
dodać coś do zaliczki w postaci pierwszego wygranego seta. Oglądałem to z
komentarzem obu McEnroe oraz Cahilla i goście często w połowie akcji wydawali
jakieś onomatopeiczne odgłosy, jakby to oni byli na korcie i tak wymiatali. Co
chwila teksty typu "jak długo oni tak mogą grać?", "kto pierwszy padnie?" oraz
klasyczne McEnroe'owe "You cannot be serious!". W trzecim Monfils ledwo dyszał,
w czwartym miał jeszcze zrywy (cały czas, ale to przez wszystkie sety, nakręcał
się gadkami do samego siebie), dopingowała go publiczność, ale po raz kolejny
Nadal okazał się... Nadalem. Zastanawiam się, kiedy ostatnio widziałem tak
wyniszczający fizycznie mecz. Wiadomo, nie wszystko oglądam, nie da się tego
zmierzyć, ale byłby to może mecz Nadala z Djokovicem w tym roku w Madrycie (te
ponad 4 godziny w 3-setowym pojedynku).

Generalnie po tym, jak Federer osiągnął już swoje rekordy, to praz pierwszy
chyba kibicuję od wczoraj (ale mówiłem to już przed meczem z Monfilsem)
Nadalowi, biorąc pod uwagę jego ostatnie przygody z kontuzjami. Chciałbym, żeby
to w tym roku wygrał, zdobył życiowego Szlema i pokazał niedowiarkom, wygrywając
Australię i Nowy Jork, że twarde korty to też jego teren łowiecki. Poza tym
bardzo kibicuję Verdasco, na Gonzaleza wygrywającego US OPEN też bym się nie
obraził. Ale to tylko moje kibicowanie.

Dokładnie na te same mecze, co Książę, czekam dziś: Djokovic-Verdasco,
Woźniacka-Oudin.

Soderling-Federer

[Gość: MACIEJ]

Djokovic-Verdasco i Oudin-Wozniacki to beda jednostronne mecze.

Soderling-Federer to bedzie mecz!