ULUBIONY ARTYSTA/ ZESPÓŁ ARABSKI

[beduinka]

Jakoś polubiłam robić rankingi... oto kolejny - tym razem muzyczny. Podajcie
3 ulubionych artystów arabskich - solistów bądź zespoły.
Mój ranking jest następujący:
1. MTM
2. Muhammad Mounir
3. Hakim
-----
4. Fairuz
5. Amr Diab

No chciałam, by to były 3 pozycje, ale sama nie umiałam się do tej liczby
ograniczyć ;-P

[amar_sina]

Hej Beduinko, a co z Kazim'ek el Saher'em?:))) Zdaje mi się, że jeszcze
niedawno był u Ciebie w czołówce..?;)

Ps. ja wciąż znam za mało artystów, by zrobić mój ranking, ale póki co Mohammed
Mounir jest na pierwszej pozycji :)

errata

[beduinka]

amar_sina mi komplikuje życie i muszę zmienić ranking:

1. MTM
2. Muhammad Mounir
3. Kazim as-Sahir
4. Hakim
-----
5. Fairuz
6. Amr Diab
7. At-Ta'ir al-Abiad

[amar_sina]

hehe.. a już zaczęłam myśleć, że Kazim odszedł nagle w niepamięć;)
ps. sorki za zamieszanie;))

[beduinka]

został chwilowo zapomniany w trakcie tworzenia rankingu...
może ktoś mi jeszcze przypomni, kogo ja lubię słuchać??

[ahlam_82]

Jak dla mnie najlepszy jest Cheb Hasni
a więc u mnie lista wygląda tak:
1. CHEB HASNI
2. FAUDEL
3. DOUBLE CANON
ORAZ
4. CHEB MAMI
5. CHEB KADER
6. AMAL HIJAZI
7. DIANA HADDAD
8. NAWAL ZOGHBI
9. TAKFARINAS
10. NAJWA KARAM
sorry ze az 10 ale nie moglam ich pominac

pozdrawiam

[raja1]

1. Wael Kfoury
2. Nawal al Zoughbi
3. Elissa

[corrina_f1]

Amr Diab zdecydowanie, zaraz po nim Mohamed Fouad :)
Właśnie sobie słucham prezentu od naszego DJa ;))


pzdr
Kasia

[arusa]

1.Tair Abyad
2.Samira Saeed
3.Hakim
4.Hisham Abbas
5.Kazem As-Sahir

[ezran]

Mi jakoś najbardziej podobają się piosenkarki:
1. Nada Rizq
2. Diana Haddad
3. Nancy Ajram

no i.... Dalida w arabskim wydaniu.

Za to jakoś nie mogę przekonać się do Fairuz.

[steinbock]

A ja lubię starą poczciwą Wardę :) (moi znajomi też ją lubili, bo nawet zgubili
mi kasety z jej piosenkami:()
Abd el-Halim Hafez też mnie kiedyś fascynował. A ostatnio - Zehava Ben,
izraelska piosenkarka, która pochodzi z Maroka i śpiewa też po arabsku.

[inczgacziga]

Ilham al Madfai
Natacha Atlas
Najwa Karam
Amr Diab

Kazim Sahir
Cheb Mami
Diana Haddad
Faudel, Taha, Khaled
Elissa
Ragheb Alama
Ihab Tawfiq
Majda Rumi
Samira Said

[samirasaid]

1.Amr Diab
2.Fathel Shaker
3.Diana Haadad

[cyganeczka4]

1. Amr Diab
2. Elissa
3. Tamer Hosni

[laukas]

1. Mohammad Mounir (za płytę Madad Ya Rasul Allah)
2. Sabah Fakhri (za przywołanie klimatów mojej ulubionej restauracji w Halab z
muzyką na żywo)
3. Fairouz (za słoneczne poranki - tłumacz książki Hezbollah Walka i Zemsta, pan
józef Kozłowski, napisał, że to pieśniarz, oj, wstyd, panie tłumaczu, wstyd:),
4. Hassan Hakmoun (za ekstatyczność pustyni)
5. Hamza El Din (za lirykę pustyni)
6. Munir Bashir, Omar Bashir (za przywołanie czasów świetności)

[gajasirocco]

Bardzo dobry wybór! Podpisuję się pod całą szósteczkę!!!

[ayka2]

A ja oburącz pod MTM, mój ranking jak narazie jest bardzo prosty:
1.MTM
2.MTM
3.MTM

ale... to dopiero początek, mam nadzieję- długiej fascynacji.

[sahteene]

a mnie sie bardzo spodobala ostatnio Hasna

[szaga33]

A oto moi faworyci:
1. Edward
2. Nancy Ajram
3. Sherine
4. Riko
5. Ehab Tawfik
6. Ahmad el Sharef
7. Jad Choueri
8. Elissa
Ja tak naprawdę lubię słuchać wszystkich po trochu.

[ayka2]

:) mój ranking się wydłużył nieźle....
mtm nadal, ale obok wielu wielu innych... nie opiszę tego w pozycjach ;/

Teraz w "PR3"-"Kwadrans arabski"-słuchajcie

[gajasirocco]

Właśnie leci Dafel Jousef
www.polskieradio.pl/trojka/

[gajasirocco]

www.polskieradio.pl/trojka/siesta/
A program prowadzi:
Marcin Kydryński

[gajasirocco]

Cudowne wykonanie Jousefa: "trąbka gadająca ludzkim głosem"!

"PR3"-z Dziennika 10.07.

[gajasirocco]

A tak przy okazji na temat "TRÓJKI" (nie na temat arabski)-K.Skowroński został
nowym szefem Programu III PRadia chociaż :"Od lat nie słuchałem "Trójki"...
więcej w Dzienniku 10.07.

[alamira]

Witajcie:)

A oto moj ranking:

1. Samira Sa'id
2. Dina Hayek
3. Mohammed Abdo
4. Nawal(Kuweit)
5. Amr Diab

na wesele?

[sahteene]

chcialabym puscic kilka arabskich kawalkow na weselu (swoim ;-). poza kilkoma
osobami, reszta w zyciu nic takiego nie slyszala przypuszczalnie, wiec nei moze
to byc nic "skomplikowanego". na razie mam kilka utworow amr diab'a (tamally
maak moje ulubione, nour el ain i cos tam jeszcze), ale z pozostalych rzeczy
ktore mam w domu nic wiecej sie nie nadaje. moze ktos z was doradzi mi cos
fajnego, w koncu znacie sie na tym o niebo lepiej :-)

[tetys]

Większość współczesnych "popowych" arabskich piosenek się nadaje:)
Bo są w stylu naszego Disco Polo - czyli na wesele w sam raz. Przejrzyj sobie
może jakieś top listy - arabskie hity. Może Nancy Ajram, Hisham Abbas(np."Nari
Narin")...

Pozdrawiam!

Um Katlum

[marina_diana]

1Um Katlum-dla wielu-nie tuylko Arabow-artystka wszechczasow
2.Pewnie,ze Mounir
3.Fairouz

[beduinka]

ostatnio bardzo często słucham Marcela Khalifę

[libaneska]

Hmmm...ja uwielbiam waela kfoury,amal hijazi,asale nasry:)pozatym niezastapiona
nawal al zoughbi i melodyjna nancy ajram:):)moja ulubiona

[mama_motyla]

a czy slyszeliscie kiedys Sami Yusuf?

polecam goraco, ja mam gesia skorke kiedy go slysze ;)

www.youtube.com/watch?v=dbIaetu85OM
wspaniale przygotowana strona, koniecznie zajrzyjcie

www.samiyusuf.com/

Sami Yusuf - Hasbi Rabbi

[gajasirocco]

Sami Yusuf - Hasbi Rabbi- moja ulubiona, chociaż o mamie (tym razem
nie motyla) też z dreszczykiem!

[mama_motyla]

On to spiewa po arabsku, turecku i w jez. perskim na swojej stronie;
tez ladne :)

[libaneska]

Nie moze byc mojego rankingu bez Fairuz:).Duza symaptia darze tez
Julie Boutros i Joanne Malah;)No i Cyrine abdel nour.

[annarp]

a mnie sie b spodobal

SABAH FAHRI

tj jego muzyka
typowa, tradycyjna muzyka syryjska z Aleppo/Halab

wspaniale spiewa i wtoruje mu chor.


poza tym to z nowszej muzyki to takie nowe gwiazdy jak HAMAKI CZY AMR DIAB...

a bylam jeszcze na koncercie
CASIMa... z Iraku... spiewa poezje ..uroczo
ale niestety nie jestem pewna co do pisowni Cazim czy Casin... :-(

Miriam Fares - Mesh Anayea مش انان

[gajasirocco]

pl.youtube.com/watch?v=Mt2NyzVq0xY&NR=1

[jafajfer]

Wszystkich lubię.
arabmusique.blogspot.com

Pochwalę się nową płytą YUSUFA: An Other CUP-TX B!

[aisza5]

To podziękowanie dla kolegi Bogdana!

ie.youtube.com/watch?v=ZM9zKyDz4ko
<a href="

Recenzja W.Kapały:

[aisza5]

artrock.pl/recenzje_sc.php?id=1814
"Kto jak kto, ale on taki utwór jak “Foreigner” musiał napisać.
Ojciec Grek, matka Szwedka, urodzony w Wielkiej Brytanii.
Cudzoziemiec, obcy – pół Grek, pół Szwed w Londynie. Chyba
pierwszymi, którzy powiedzieli mu – “Ty jesteś nasz” byli
muzułmanie, kiedy przeszedł na islam jakieś 30 lat temu. Chociaż
akurat powodem tego była miłość do kobiety. Turczynki i muzułmanki,
która została potem jego żoną. Piękna historia miłosna. Od tego
czasu Cat Stevens, a raczej już Yusuf Islam wycofał się prawie
całkowicie z życia muzycznego. Zaczął uczyć dzieci w szkole
religijnej i jeśli brał się za jakąś twórczość były to płyty dla
dzieci też o treści religijnej. Opinii publicznej podpadł
kilkanaście lat temu , kiedy poparł fatwę nałożoną na Salmana
Rushdiego. Potem mówił, że to do końca nie miało być tak, że został
źle zrozumiany. Z powodu tego incydentu ten pan na jakiś czas
przestał dla mnie istnieć. Ale ponieważ trudno jest żyć bez “Morning
Has Broken”, albo “Lady D’Arbanville”, przyjąłem jego tłumaczenia za
dobrą monetę i przeprosiłem się z jego piosenkami. Zresztą kiedyś mi
kolega powiedział, żebym sobie odpuścił, bo może Yusuf Islam gada
głupoty, a Cat Stevens to zupełnie kto inny. Jednak kiedy kupuję
płyty Cata Stevensa, mam nieodparte wrażenie, ze finansuję bombę na
siebie. Yusuf Islam hojnie wspiera różne islamskie organizacje
charytatywne, a nie jest tajemnicą , że niektóre z nich są
przykrywką do finansowania różnych Dżihadów i tym
podobnych “bojowników”, walczących z niewiernymi, czyli z nami.

Jednak chyba ostatnio się coś zmieniło. Kilka lat temu na zdjęciu
było widać brodatego mężczyznę w pełnym “stroju organizacyjnym”
odpowiednim dla wyznania – galabija, itd. A teraz ten sam
uśmiechnięty brodacz w niebieskiej koszuli i dżinsach. A poza tym
najnowsza płyta podpisana jest tylko Yusuf. Bez Islam. Czyżby
przechodził na bardziej umiarkowane pozycje, a może to złagodzenie
wizerunku ma aspekt prozaicznie promocyjny. Żeby nie odstraszyć
potencjalnych słuchaczy, bo islamski image nie jest teraz zbyt
trendy. Ale to sprawa drugorzędna .

Powrót Yusufa Islama vel Cata Stevensa po prawie trzydziestu latach
przerwy na scenę muzyczną był wydarzeniem naprawdę dużego kalibru.
Szczególnie, że był to powrót w naprawdę wielkim stylu. Całe lata 70-
te, Stevens uznawany był za jednego z najciekawszych i najlepszych
brytyjskich wykonawców, a w pierwszej połowie tamtej dekady nagrał
kilka znakomitych płyt, które na stałe weszły do kanonu muzyki
rozrywkowej. Powszechnie traktowany jest jako balladzista, ale nie
jest ot typowy bard z gitarą . Oczywiście ballad zawsze było dużo i
głownie z ich powodu zdobył sobie popularność. Ale te wszystkie
płyty były bardzo urozmaicone muzycznie, nie trudno było tam znaleźć
elementy folkloru z Bałkanów, co jest jakby naturalne, ale też na
przykład elementy muzyki afrykańskiej(“Longer Boats”). Oprócz ballad
było też zawsze sporo utworów znacznie żywszych , na przykład “Peace
Train”, “Can’t Keep It in” albo “Tuesday’s Dead” wykonywane w
charakterystyczny dla Stevensa, niepodrabialny sposób, ze
specyficznie połamanymi rytmami, często z fortepianem wspomagającym
sekcję rytmiczną “rąbanymi” akordami. Potrafił się porwać również i
na duże formy, i to z powodzeniem – vide suita “Foreigner” z 1973
roku. Prawdopodobnie to jego największe dzieło.

Do płyty “An Other Cup” podchodziłem na początku nieufnie. Po
pierwsze bałem się, ze Yusuf zafunduje nam jakąś religijna agitkę.
Po drugie – ileż to razy powrót po latach okazywał się kompletnym
niewypałem? Chociaż jednak sprawy ideologiczne bardziej mnie
niepokoiły. Nie chciałem, żeby jeden z wykonawców, których cenię
sobie niesłychanie, tak bardzo odszedł od tego , co wcześniej
głosił. Radykalizm religijny jest tym, czego nie cierpie , nie
trawię – i to pod każda postacią - czy to muzułmańską, czy to
chrześcijańską. Na szczęście moje obawy okazały się nieuzasadnione.
Yusuf nie miał ochoty nikogo nawracać, sama płyta jest świetna,
pełna doskonałych utworów. Refleksyjnych , osobistych, a o Bogu
wspominania się w aspekcie nieco bardziej uniwersalnym. Nie uda mi
się teraz uwolnić od porcji truizmów. No bo pewne rzeczy trzeba
napisać – tak, jest to płyta równie dobra, jak te z pierwszej połowy
lat 70-tych. Nie, nic się w tej muzyce nie zmieniło. Nawet nagrano
ja dokładnie tak, jak jego płyty sprzed tych trzydziestu kilku lat.
Bez żadnych współczesnych studyjnych fajerwerków, tradycyjnie, nawet
nie usiłując nic kombinować z jakimiś nowinkami technicznymi,
zupełnie nie potrzebnymi w tym przypadku. Oczywiście nie jest to
płyta tak dobra, jak wspomniany “Foreigner” albo “Tea for The
Tillerman”, ale na pewno równie dobra jak na przykład “Mona Bone
Jakon” albo “Buddha & The Chocolate Box” i trzeba ją uznać za jak
najbardziej udany come-back. Po tak długiej przerwie , powrócić tak
dobra płytą – tego się nawet VDGG nie udało. Jak każdy z albumów
Stevensa i ten zawiera dosyć zróżnicowany materiał, z pewna przewagą
nastrojowych ballad. Kilka utworów jest naprawdę wyśmienitych –
począwszy od dwóch pierwszych "Midday (Avoid City After Dark)"
i "Heaven/Where True Love Goes" (końcowa część “Foreigner Suite” z
nieco zmienionym tekstem). Czasami Stevens brał się za nagrywanie
cudzych utworów, a na “An Othe Cup” nagrał swoja wersję "Don't Let
Me Be Misunderstood". W tej piosence jest wszystko - pewność , że
dokonany wybór był mimo wszystko dobry, że niczego nie żałuje, a
także chyba najbardziej wszystkie te lata mniej lub bardziej
zawinionego ostracyzmu. Jest jeszcze wspaniały “The Beloved” z
gościnnym udziałem Youssou N’Doura, a na koniec piękna
ballada "Greenfields, Golden Sands". Jednak najlepszy na płycie to
dynamiczny, zagrany z typowym dla Stevensa nerwem – “I Think I See
The Light”, prawie drapieżny, aż nie bardzo się chce wierzyć, że to
śpiewa sześćdziesięciolatek, ale to też jest utwór , w którym on nam
mówi – ja wiedziałem co robię i to był dobry wybór. To nie jest już
gorliwość neofity, to jest wyznanie wrażliwego człowieka, głęboko
wierzącego, który tą wiarę dobrze przemyślał. To też nie nowy utwór,
pierwotnie zamieszczono go na “Mona Bone Jakon”, ale ta wersja jest
dużo lepsza.

Powrót Cata Stevensa vel Yusufa Islama z “wewnętrznej emigracji” nie
miał takiej oprawy na jaka zasługiwał, wracała bądź co bądź jedna z
największych gwiazd muzyki rozrywkowej lat siedemdziesiątych. Było
to chyba spowodowane nieco dwuznaczną aurą wokół artysty. Ta
konwersja na islam, to nieszczęsne poparcie wyroku śmierci na
Rushdiego, a i ten zupełnie nie sprzyjający islamowi w ostatnich
kilku latach klimat (prawdę mówiąc sami wyznawcy bardzo się o to
postarali). Jednak nie przeszkodziło to płycie w odniesieniu sporego
sukcesu – w Wielkiej Brytanii “An Othe Cup” weszło do pierwszej
dwudziestki sprzedając się od razu w pierwszym tygodniu w 90
tysiącach egzemplarzy, a za oceanem było niewiele gorzej – pierwsza
pięćdziesiątka. Jak na sześćdziesięciolatka “podejrzanej konduity”
po trzydziestoletniej przerwie w działalności - chyba bardzo dobrze.

Cat Stevens nagrał nową bardzo dobrą płytę. Fajnie!

Yusuf nagrał swoją pierwszą “świecką” płytę. Bardzo dobrą zresztą.
Fajnie!

IN the END...c.d. w podziekowaniu dla B>

[aisza5]

ie.youtube.com/watch?v=Fy_mytEQB-Q&feature=related
Tak miło się słucha...

I jeszcze: I think I see the light

[aisza5]

ie.youtube.com/watch?v=lDI4PMuPVZs&feature=related
Mam nadzieję, że nie zanudzilam...życzę miłego sluchania!

"So shine, shine, shine...
I think I see the light"

Muzyka arabsko-andaluzyjska od Ziryaba z Bagdadu

[aisza5]

artpapier.com/?pid=2&cid=5&aid=1593
DZIECI LEPSZEGO BOGA
Atrium Musicae de Madrid / Gregorio Paniagua, „Musique Arabo-
Andalouse”, Harmonia Mundi France.
Niełatwo trafić na albumy Atrium Musicae. Z niektórymi jest też ten
kłopot, że nie wiadomo, czy w ogóle przeniesiono je z winylowych
longplayów na krążki CD. Gregorio Paniagua był jednym z pionierów
nagrywania muzyki dawnej w oparciu o wiedzę historyczną i muzyczną
erudycję, ale ścieżki, które wydeptywał, zdążyły się zmienić w
wyasfaltowane alejki, którymi chadza wielu wykonawców. Więc
zdziwiłem się, gdy znalazłem „Muzykę Arabsko-Andaluzyjską” po prostu
w sklepie. Oczywiście na CD brak daty wydania i informacji
dotyczących wersji cyfrowej. Wiadomo tyle, że nagrania pochodzą
sprzed trzydziestu paru lat.

Kiedy w połowie XX wieku z filharmonii wionęło orkiestrowych patosem
i pudrem, po cichu zaczęła się dziwna, zwrócona wstecz rewolucja.
Alfred Deller wydał pierwsze płyty z renesansowymi pieśniami,
Nicolaus Harnoncourt zaczął odsączać z XIX-wiecznego cellulitu
muzykę baroku, Thomas Binkley nagrywał utwory Guillaume’a de
Machaut, zaś w 1964r. Gregorio Paniagua powołał do życia Atrium
Musicae de Madrid. Ten wykształcony na studiach medycznych i w
konserwatorium erudyta (przy okazji zakonnik, trudniący się budową
średniowiecznych instrumentów) cofnął się jeszcze o krok ku źródłom
muzyki europejskiej (nagrywając m.in. ceniony album z utworami
antycznej Grecji). A jedno ze źródeł biło akurat tam, gdzie
mieszkał: na terenie dzisiejszej Hiszpanii.

Kompozycje z płyty sięgają wstecz do VIII wieku naszej ery, czyli do
czasów, gdy muzułmańscy Maurowie podbili Półwysep Iberyjski,
wypierając chrześcijańskich Wizygotów. Szybka ekspansja wynikała nie
tyle z militarnej przewagi Arabów, co z przewagi cywilizacyjnej i
kulturowej: w każdym zdobytym mieście od razu zakładali szpital i
bibliotekę, a przywozili ze sobą takie nieznane w Europie wynalazki,
jak narzędzia chirurgiczne, pastę do zębów i mydło. Kiedy w 755 roku
kalifat w Kordobie ogłosił niezależność, tamtejsza kultura
zogniskowała nie tylko wpływy chrześcijańskie i arabskie, ale także
greckie, bo to Arabowie odkryli zapomniane zdobycze cywilizacji
antycznej i przywrócili je Europie. Kiedy Londyn i Paryż były
jeszcze drewniane, a ich mieszkańcy tonęli po kolana w błocie,
miasta Andaluzji miały murowane pałace, wodociągi i brukowane ulice
z latarniami. Wschodni architekci od dawna stosowali łuki i
sklepienia, które potem podpatrzyli u nich budowniczowie gotyckich
katedr, a na schematach poezji i muzyki arabskiej (wziętych od
starożytnej Greków i Persów) wzorowali się pierwsi trubadurzy,
dzięki czemu rozprzestrzeniły się one, dając podstawy zachodniej
literaturze i muzyce. Niezbyt okrzesani władcy europejscy, którzy
odwiedzali Kordobę, dostawali w podarunku stołowe sztućce, kwiaty
ogrodowe i śpiewające na dworach dziewczęta – czyli to wszystko, co
chrześcijańska Europa miała dopiero poznać.

To, że możemy dziś posłuchać muzyki z tamtych czasów, zawdzięczamy w
dużej mierze przybyłemu do Kordoby w IX w. lutniście z Bagdadu
znanemu jako Ziryab (czyli Kos), który założył słynną szkołę
muzyczną, a także usystematyzował reguły wykonawcze oraz rodzaje
utworów. Na płycie Gregorio Paniagua stara się odtworzyć podstawowa
formę muzyczną tamtego okresu: Noubę, czyli rodzaj suity złożonej z
melodii pogrupowanych w ustalonych tempach. Podobno istniały 24
Nouby, które odpowiadały 24 godzinom dnia, ale nie wszystkie się
zachowały. Nouba jest formą monodyczną, głównie instrumentalna.
Tempa suity (z których każde ma odrębną nazwę i ściśle określone
miejsce w utworze) stopniowo przyspieszają, zaś każdą z melodii
poprzedza – zależne od rodzaju rytmu – preludium. Bywało, że w skład
Nouby wchodziły piosenki (o dowolnym rytmie i na wpół improwizowanym
charakterze), używane czasem jako preludium, a czasem żeby połączyć
części między sobą. Wszystko to wygląda na dość skomplikowane dopóki
nie włączymy płyty i nie zaczniemy słuchać muzyki – odegranej tak
lekko, płynnie i radośnie, że trudno uwierzyć, jak bardzo jest
formalnie zdyscyplinowana. Skomplikowaną strukturę rytmiczną muzycy
Atrium Musicae zmieniają w lekką pajęczynę kołysaną rześkim
brzmieniem instrumentów. W rytmie tych kawałków można dosłuchać się
wiele z tego, na co muzyka europejska musiała poczekać jeszcze
ładnych parę wieków i czym dziś możemy się cieszyć na jazzowych
koncertach i w klubach tanecznych. Na jasną, promienną atmosferę
utworów na pewno miało wpływ miejsce nagrania: słoneczne Arles na
południu Francji, zawsze łaskawe na artystów, od okcytańskich
trubadurów po van Gogha.

„Chcieliśmy zakończyć tę płytę-mozaikę najpiękniejszych części z
kilku Noub fragmentem, który odpowiada porze zachodu słońca, by było
to jak pożegnanie pewnej formy życia, tak bujnej i namiętnej, tak
delikatnej i wrażliwej, że łatwo poddała się zawieruchom politycznym
oraz najazdom silniejszych i bardziej agresywnych sąsiadów, którzy
mieli zupełnie inną koncepcję życia” – napisał Gregorio Paniagua w
dołączonej do płyty książeczce. Mieszkańcom krainy zwanej Al Andalus
sprzyjał bowiem nie tylko klimat i rozwinięta gospodarka, ale także
tolerancja arabskich władców, którzy pozwalali na swobodne mieszanie
się kultur i nie przesadzali z forsowaniem własnej religii. Islamscy
ortodoksi powiadają, że muzyka nie jest pochwalana przez Koran, ale
w kraju, gdzie powstawały traktaty łączące sztukę z religią i w
cenie były wyrafinowane przyjemności, nawet z Allachem można było
negocjować. Wkrótce krok po kroku zaczęli odzyskiwać półwysep
wyznawcy chrześcijańskiego Boga, a ten okazał się dużo mniej
oczytany i muzykalny.

Coś niecoś z Palestyny...

[aisza5]

www.youtube.com/user/AlKiefah

Aicha z tekstem francuskim

[aisza5]

www.youtube.com/watch?v=vNol39IKNNs&feature=related

Wrzucam moją ulubioną piosenkę:

[aisza5]

piłam wodę z NILu i dlatego wracam do mojego ukochanego Egiptu:

www.youtube.com/watch?v=a45x7lxpymQ

może ktoś pomoże ?

[km500]

forum.gazeta.pl/forum/w,10662,119530092,119530092,pomoc_w_odczytaniu_kilku_arabskich_liter_.html

[aisza5]

up