KURDYSTAN

[gajasirocco]

II Wyspa Żywej Biblioteki - Kraków 16/05
Kurdyjskie Centrum Informacji i Dokumentacji

II WYSPĘ ŻYWEJ BIBLIOTEKI z udziałem Kurdów mieszkających w Krakowie
odbędzie się w piątek 16 maja 2008, g. 16.00-18.30 w Kurdyjskim
Centrum Informacji i Dokumentacji, Rynek Główny 39/8.

Organizatorzy: Stowarzyszenie Edukacji Nieformalnej MERITUM oraz
Kurdyjskie Centrum Informacji i Dokumentacji

Idea ,,Żywej Biblioteki" polega na tym, że w danych dziedzinach
goście mogą zadawać dowolne pytania. Zagadnienie niniejszego
spotkania jest dość szerokie, bo dotyczy ogólnie Kurdów i Kurdystanu.

Więcej informacji na: www.tenobcy.pl/?module=wolontariat

Irak: naciski na przyłączenie chrześcijańskich...

[gajasirocco]

serwisy.gazeta.pl/kosciol/1,64835,5216544.html
Irak: naciski na przyłączenie chrześcijańskich miejscowości do
Kurdystanu

Brutalność nie zna granic!

[aisza5]

pl.youtube.com/watch?v=jF9uB8fBBTw&feature=related

Oby nigdy więcej- Przeciw honorowym zabójstwom!

[aisza5]

pl.youtube.com/watch?v=ELvJYCQ-GpY&feature=related

Nieznany język kurdyjski-GW

[aisza5]

wyborcza.pl/1,75477,6017051,Nieznany_jezyk_kurdyjski.html
Nieznany język kurdyjski

Felieton Dawida Warszawskiego z cyklu "Prognoza pogody"
Poseł Osman Ozcelik chciał dwa miesiące temu złożyć swym kolegom z
tureckiego parlamentu życzenia z okazji zakończenia ramadanu. W
muzułmańskiej Turcji to obyczaj tak powszechny, jak wysyłanie kartek
bożonarodzeniowych w Europie, i drukarnia parlamentu rutynowo
drukuje takie pozdrowienia. Ozcelikowi jednak odmówiono.

Niezrażony poseł z kurdyjskiej Partii Demokratycznego Społeczeństwa
(DTS) odczytał swe życzenia z trybuny parlamentarnej i na tym błaha,
wydawałoby się, sprawa by się zakończyła, gdyby Ozcelik nie zajrzał
w jakiś czas potem do parlamentarnego stenogramu. W ubiegłym
tygodniu wzburzony poinformował podczas debaty, że stenogram został
bez jego wiedzy zmieniony, a jego życzenia zastąpiono
zwrotem: "Mówca złożył oświadczenie w nieznanym języku". Rzecz w
tym, że poseł powiedział: "Pozdrawiam z okazji zakończenia ramadanu
i życzę powodzenia w pracy" nie tylko po turecku, ale i po kurdyjsku.

W tym nieznanym redaktorom stenogramu języku mówi w Turcji
przynajmniej pięć milionów ludzi. W sąsiednim Iraku jest on jednym z
języków urzędowych.

Ale jeszcze kilkanaście lat temu za mówienie po kurdyjsku szło się w
Turcji do więzienia; państwo uznało bowiem, że w Turcji Kurdów nie
ma, są jedynie "Turcy górscy". Potem sytuacja uległa poprawie i dziś
piętnastominutowe dzienniki po kurdyjsku nadaje nawet państwowa
telewizja.

Ale kurdyjska prasa wydawana prywatnie jest często bojkotowana przez
dystrybutorów, kurdyjskie szkoły należą do rzadkości, a na żadnym
uniwersytecie nie wykłada się języka kurdyjskiego (o historii Kurdów
nie wspominając).

Jeśli chce się studiować kurdyjski, trzeba wyjechać za granicę, do
Wielkiej Brytanii czy do Krakowa, gdzie na UJ właśnie powstała
Pracownia Studiów Kurdyjskich. Ozcelik jest zresztą autorem projektu
ustawy zezwalającej na tworzenie takich wydziałów też w Turcji,
gdzie wykłada się, na przykład, hetycki czy sumeryjski, ale nie
kurdyjski czy ormiański.

Ten państwowy bojkot sprawia, że terrorystyczna PKK uzyskała de
facto monopol na reprezentowanie Kurdów - i w oczach ich samych, i
świata. No bo jakie nadzieje wiązać z partią, której poseł nie może
nawet złożyć w ojczystym języku życzeń świątecznych?

Ale ta identyfikacja działa też i w drugą stronę - dla urzędowej
Ankary wszystko, co kurdyjskie, zatrąca automatycznie o terroryzm.

Ozcelik w przeszłości wylądował w więzieniu, bo protestował
przeciwko wojnie w tureckim Kurdystanie, a kiedy rok temu
uczestniczył w wynegocjowanym uwolnieniu przez PKK porwanych
tureckich żołnierzy, prokuratura otworzyła przeciwko niemu
dochodzenie z podejrzenia o terroryzm, bo rzeczywiście z
terrorystami rozmawiał.

Trudno się nie zgodzić, że kurdyjski poseł istotnie przemawia w
nieznanym władzy języku. Języku negocjacji, nie konfrontacji. Tego
języka nie zna też i PKK, ale to polityka Ankary sprawia, że
językiem tym nie da się dziś w Turcji rozmawiać.

Polityka, która od lat tkwi w ślepej uliczce. Nie inaczej było w
Iraku Saddama Husajna. Dziś autonomiczny Kurdystan iracki spędza
tureckim politykom sen z powiek: groźba kurdyjskiego Piemontu
sprawiła, że nieśmiała liberalizacja polityki wobec tureckich Kurdów
kończy się słowami o "nieznanym języku". Ale taka polityka przybliża
jedynie, a nie oddala, ryzyko kurdyjskiej irredenty i idzie wprost
na rękę PKK. Ankara, która wreszcie zaczęła rewidować swą
dotychczasową politykę wrogości wobec Armenii, także wobec Kurdów
winna znaleźć język, w którym można rozmawiać.

[kiranna]

Rozumiem, ze artykul musi byc napisany tak, by chwycic za serce i
sie dobrze sprzedac, ale nie do konca pokrywa sie z prawda. Niechec
D.Warszawskiego do Turcji jest powszechnie znana w srodowisku
turkologow i znawcow tego kraju, wiec brak obiektywizmu nie dziwi :(

Juz kilka lat temu pod naciskami UE we wschodniej Turcji powstaly
panstwowe osrodki nauczania jez. kurdyjskiego, ale czesc zostala
zamknieta z powodu niklego zainteresowania miejscowej ludnosci
(Kurdow), gdyz ogromna czesc jest po prostu niepismienna albo
skonczyla najwyzej III klasy szkoly podstawowej (o znacznie nizszym
poziomie niz nasza, warto zwrocic uwage). W szczegolnosci problem
ten dotyczy kobiet i dziewczat, czestokroc wydawanych za maz w
bardzo wczesnym (szkolnym) wieku i ktorym obowiazki rodzinne, a
takze normy spoleczne tego regionu nierzadko nie pozwalaja uczyc
sie. Wiadomo, wyksztalcona kobieta = niezaleznosc, wlasne pieniadze
i problemy dla pana i wladcy ;) Tak wiec studiujacych Kurdyjek jest
naprawde garstka i tlumaczenie, ze nie ucza sie, bo nie moga w swoim
jezyku jest czcza wymowka.
Czym trudnia sie ich nisko wyksztalceni mezowie,
by zapewnic byt duzej rodzinie, bo to najczesciej tam rodzi sie 5 i
wiecej dzieci? Sama chcialabym wiedziec, a moze lepiej nie...
Przemysl jako taki prawie tam nie istnieje, bo malo kto odwazy sie
inwestowac w rejonach, bedacych faktycznie pod kontrola kurdyjskich
partyzantow/terrorystow.
Czesc Kurdow za chlebem i spokojnym zyciem wyemigrowala za granice,
czesc do Stambulu i innych duzych tureckich miast. İ znow Pan
Warszawski mija sie z prawda twierdzac, ze nikt w Turji nie mowi po
kurdyjsku.
Niejednokrotnie slysze ten jezyk na ulicy w Stambule (jest pare
miejsc zamieszkalych tylko przez Kurdow), a nawet u mnie w domu,
gdy fachowcy przyszli cos zreperowac i zaczeli miedzy soba mowic w
swoim jezyku. Przyznam, ze nie czulam sie komfortowo, nie rozumiejac
o czym rozmawiaja, bedac z nimi sam na sam :( Na szczescie dla moich
nerwow nie poradzili sobie z usterka i szybko sie pozegnali. Potem
zrobilo mi sie glupio, bo to byli sympatyczni mlodzi chlopcy, ale
stereotypy robia swoje, w koncu skad mam wiedziec z kim mialam do
czynienia? Oby wszyscy Kurdowie byli tacy jak oni, ale
niestety nie sa...

To, ze niemile widziane sa publiczne wystapienia po kurdyjsku,
szczegolnie gdy dotycza spraw polityki, dla mnie jest zrozumiale i
powinno byc dla kazdego, kto zna mentalnosc ludzi wschodu i problemy
Turcji. Niewinne z pozoru zyczenia czy piosenka moga byc zacheta do
dzialania dla nacjonalistow i zarzewiem krwawego konfliktu, o ktory
w czasach kryzysu, gdy wiele osob siedzi jak na bombie, nie bedac
pewnym swojej przyszlosci z braku pracy, nietrudno. Jednoczesnie
Kurdowie maja duze poparcie socjalistow z partii DHP, ktorej znaczna
czesc wyborcow pochodzi z tych terenow, dlatego czesto utozsamiana
jest z partia kurdyjska. Nie mylic z PKK, ktora jest uznana za
zgrupowanie terrorystyczne.

Zmiany na lepsze w kwestii Kurdow sa, a odwolywanie sie do tego co
bylo kilkanascie lat temu jest manipulacja :( Od nowego roku jeden z
kanalow panstwowej telewizji TRT-1 ma byc nadawany rownolegle w jez.
kurdyjskim jako kanal TRT-6. Media informuja, ze ma to byc m.in.
odpowiedz na antyturecka propagande nadawana na nielegalnych
kanalach kurdyjskich, ktorej celem jest wewnetrzne sklocenie
ludnosci tureckiej z kurdyjska. A przeciez zwykly Turek ze zwyklym
Kurdem wrogami nie sa... Kto ma w tym cel i jaki nietrudno sie
domyslec, w koncu gdzies trzeba sprzedac te bron. W tym regionie
niemal kazdy mezczyzna jest uzbrojony po zeby, nie tylko terrorysta.
Zeby czuc sie bezpiecznie i w razie czego obronic rodzine przed
rabusiami, co zdarza sie dosc czesto. Albo by godnie uczcic
narodziny syna czy inna wazna chwile ;) Wystarczy zobaczyc jak
wyglada slub wiejski we wschodniej Turcji. Niedawno pewna rodzina z
okolic Diyarbakir (serce tureckiego Kurdystanu) postawila na nogi
zandarmerie, wystrzeliwujac w powietrze 50.000 amunicji w powietrze
z kilkunastu karabinow maszynowych. Ot, taka miejscowa
tradycja - na szczescie dla panstwa mlodych, jak u nas sypanie
grosikami czy ryzem ;)

O tym, ze wielu Kurdow zyje z przerzutu ludzi i narkotykow, tez
powszechnie wiadomo. Nikt jak oni nie zna gorzystego i pelnego
jaskin tuneli, przeleczy przygranicznego terenu, nawet wojsko, ale
to sa tematy, ktore lepiej przemilczec, jesli czlowiekowi zycie
mile...
Tak wiec wolny Kurdystan - tak, ale trzeba sie najpierw zastanowic w
jakiej formie i czy na pewno juz dzis, bo moze sie okazac, ze Europa
zaplaci za to zbyt wysoka cene. A na razie zacznijmy od
faktycznej edukacji, bo Kurd Kurdem, ale na dzien dzisiejszy jako
obywatel Republiki Turcji ma obowiazek wyslac swoje dzieci do
szkoly, a nie na pole czy do partyzantki...

"Turcy gnębią kurdyjską desydentkę" GW

[aisza5]

wyborcza.pl/1,75477,6030930,Turcy_oszukali_Bruksele.html
Turecki sąd skazał wczoraj Leylę Zanę, słynną kurdyjską aktywistkę,
na kolejne dziesięć lat więzienia. To policzek dla Brukseli, bo jej
wypuszczenie w 2004 r. było jednym z warunków rozpoczęcia negocjacji
akcesyjnych z Turcją

- Będę walczyć o to, by Kurdowie i Turcy mogli żyć razem w
demokracji - te słowa wypowiedziane po kurdyjsku w 1991 r., tuż po
złożeniu ślubowania w tureckim parlamencie, wpędziły 30-letnią
wówczas Leylę Zanę w kłopoty na całe życie. Był to pierwszy raz,
kiedy w tureckim parlamencie zabrzmiał zakazany w tym czasie w
Turcji język Kurdów.

Leylę natychmiast okrzyknięto terrorystką, a w 1993 r. próbowano ją
nawet zabić. Dwa lata później kontrolowany przez armię Trybunał
Bezpieczeństwa Państwa uznał ją za winną zdrady i "godzenia w
integralność terytorialną Turcji". Została skazana na śmierć, wyrok
zmieniono tylko ze względu na oburzenie światowej opinii publicznej
i interwencję m.in. François Mitterranda. Ostatecznie sąd posłał
Zanę na 15 lat za kratki.
W 1995 roku Kurdyjka dostała przyznawaną przez Parlament Europejski
Nagrodę Sacharowa za walkę o prawa człowieka. Wymieniana jako
kandydatka do Pokojowej Nagrody Nobla na Zachodzie zawsze była
symbolem walki o prawa Kurdów, ale walczyła też o prawa tureckich
muzułmanek. Sama w wieku 14 lat została wydana przez rodzinę za
starszego o 20 lat kuzyna.

Nic dziwnego, że kiedy po dziesięciu latach, w 2004 r., sąd
zdecydował wreszcie o jej zwolnieniu, europejskie gazety pisały
o "wielkim dniu dla Turcji i Europy". W październiku tego samego
roku Zana gościła w Brukseli, gdzie w Parlamencie Europejskim
mówiła, że Turcja jest "kandydatem do wielkich zmian".

Bruksela nigdy nie ukrywała, że zwolnienie Zany było jednym z
warunków rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych z Turcją. Kraj mający
więźniów politycznych nie może negocjować członkostwa w UE - uparcie
powtarzali unijni oficjele.

W środę okazało się, że Turcy zwyczajnie wyprowadzili Unię w pole.
Sąd w południowej prowincji Diyarbakir skazał Leylę Zanę na kolejne
10 lat więzienia. Tym razem za "udział w terrorystycznym ugrupowaniu
i szerzenie jego propagandy".

Tureckich sędziów szczególnie rozwścieczyło dziewięć wygłaszanych
przy różnych okazjach przemówień Zany, w których "pośrednio poparła
Partię Pracujących Kurdystanu (PKK), którą Turcja, USA i UE uważają
za terrorystów. Władzom nie spodobało się m.in. jej stwierdzenie, że
PKK "walczy o wolność i demokrację". Sąd odebrał też Leyli, która
była potencjalną kandydatką na mera Diyarbakir w zaplanowanych na
marzec wyborach lokalnych, bierne i czynne prawo wyborcze.

47-letniej dzisiaj Zany nie było w sądzie w czasie odczytywania
wyroku. Jej adwokat Cabbar Leygara zapowiedział apelację i oskarżył
sąd o naruszenie praw jego klientki. - To wyjątkowo niefortunna
decyzja w kraju, który stara się o członkostwo w Unii Europejskiej -
mówił reporterom.

Samobójczy zamach w Iraku - 55 zabitych

[aisza5]

wiadomosci.onet.pl/1879044,12,samobojczy_zamach_w_iraku_55_zabitych,item.html
Samobójczy zamach w Iraku - 55 zabitych
Co najmniej 55 osób zginęło w samobójczym zamachu bombowym w
kurdyjskiej restauracji koło Kirkuku, na północnym wschodzie Iraku -
podała policja w Kirkuku.
Rannych zostało ponad 120 osób; stan 30 jest ciężki - powiedział
generał Torhane Jussef, numer dwa policji w tym mieście.

Poprzedni bilans mówił o co najmniej 45 zabitych i kilkudziesięciu
rannych.
Wybuch nastąpił w restauracji kilka kilometrów na północ od Kirkuku.
Lokal był zatłoczony, ponieważ był właśnie czas posiłku. Restauracja
znajduje się przy głównej drodze do prowincji Irbil i jest często
uczęszczana przez przedstawicieli kurdyjskich władz podróżujących do
autonomicznego regionu Kurdystanu.

Wielu Irakijczyków obchodzi właśnie Święto Ofiar (id al-adha) i
częściej odwiedza restauracje - pisze agencja Reutera.

Służby irackie i amerykańskie otoczyły okolicę zamachu.

Motyw terrorystów nie jest jasny, ale Kirkuk był wcześniej sceną
napięć na tle etnicznym. Kurdowie chcą przyłączyć Kirkuk i całą
prowincję Tamim do cieszącego się autonomią kurdyjskiego regionu na
północy kraju. Sprzeciwia się temu większość Turkmenów i Arabów,
którzy chcą, by prowincja była rządzona centralnie, obawiając się
dyskryminacji ze strony Kurdów.

Całodobowy kanał telewizyjny w języku kurdyjskim

[aisza5]

W ostatnich dniach w Turcji zainaugurował działalność pierwszy
całodobowy kanał telewizyjny w języku kurdyjskim – TRT-6.
Niezależnie od jakiejkolwiek krytyki, zarówno ze strony tureckiej,
jak i kurdyjskiej, nie sposób nie dostrzec dużej wagi tego
wydarzenia.

W inauguracji działalności programu TRT-6 wzięli udział tureccy
politycy. Premier Recep Tayıp Erdoğan oświadczył, że „jest to krok,
który ma umocnić naszą jedność i niepodzielność, pogłębiając
jednocześnie wartość demokracji” oraz, że „nasi obywatele mają równe
prawa i swobody. Demokracja jest szerokim kręgiem, w obrębie którego
wszyscy ludzie mają możliwość wyrażania siebie”, a na koniec w
języku kurdyjskım życzył stacji pomyślności (TRT-6 li xêrê be)!
Kilkanaście lat temu natychmiast wsadzono by go za to do więzienia.
Retoryka premiera też jest szczególna, odwołuje się bowiem do
najwrażliwszej idei państwa tureckiego - „niepodzielności”. Do tej
pory użycie języka kurdyjskiego było często interpretowane jako
sprzeczne z ochroną „niepodzielności kraju”. Powyższy fragment
wypowiedzi premiera świadczy o ważnej próbie reinterpretacji
znaczenia tego słowa!

Nie znaczy to jednak niestety, że w Turcji nie zdarzają się jeszcze
przypadki nakładania kar za użycie języka kurdyjskiego nawet w
rozmowach prywatnych, nie jest to również język dopuszczony do
politycznych salonów, szkół i urzędów. Powstanie TRT-6 nadającego w
języku kurdyjskim jest w istocie sprzeczne z Turecką Konstytucją,
której wiele zapisów wciąż wyklucza istnienie i użycie w Turcji
jakiegokolwiek „języka nietureckiego”. Wprawdzie pakiety reform z
2002 roku dopuściły oficjalnie możliwość nadawania w języku
kurdyjskim audycji telewizyjnych i radiowych, ale będąc świadomym
sposobu zastosowania wielu zapisów prawnych przez turecki wymiar
sprawiedliwości, nie można ocenić tego novum mianem wystarczającego.
Oznacza to więc, że otwarcie TRT-6 choć ważne i przełomowe nie ma
dostatecznego zaplecza w zapisach prawnych, które by chroniły jego
istnienie. Wystarczy, że w którejś nadawanej piosence pojawi się na
przykład słowo Kurdystan lub jeden z dziennikarzy dopuści się
nadmiernej krytyki władz, by można było stację oskarżyć o
separatyzm...

Swoją krytykę dla TRT-6 wyraził Deniz Baykal, lider partii
republikanów (CHP) twierdząc, że nie można wydawać pieniędzy
podatników na stację telewizyjną w języku etnicznej mniejszości.

Kurdowie odebrali inaugurację programu w języku kurdyjskim bardzo
przychylnie i, z jak się wydaje, dużym zainteresowaniem, domagając
się od razu zwiększenia udziału innych dialektów języka
kurdyjskiego, wprowadzenia programów edukacyjnych dla kobiet, które
bez wątpienia będą jednymi z głównych beneficjentów stacji,
nadawania więcej muzyki kurdyjskiej.

Rozległy się także słowa krytyki mówiące o intencji ukrytej
asymilacji, propagowaniu polityki, sprawującej obecnie władzę AKP (w
tym roku będą miały miejsce wybory władz lokalnych, co nie jest w
tym kontekście bez znaczenia, AKP liczy bowiem bardzo na kurdyjskie
poparcie).

Odpowiadając dowcipnie na stronie NETKURD na te zarzuty kurdyjski
publicysta Ednan Stêrk pisze, że w języku kurdyjskim zgadza się
nawet na turecką asymilację. Pozbawienie Kurdów ich własnego języka
i kultury było przecież jednym z głównych celów dotychczasowej
tureckiej polityki względem tej grupy obywateli, a utrata znajomości
języka przez wielu etnicznych Kurdów jest dziś jedną z głównych
bolączek kurdyjskich intelektualistów, działaczy i pisarzy.

TRT-6 jest więc bez wątpienia promyczkiem nadziei, pozostaje
wierzyć, że nie będzie jedynym…

Źródła:
www.turkishweekly.net/news/62703/-gen-turkey-39-s-president-and-premier-on-inauguration-of-trt-6-channel.html
www.netkurd.com/nuce_bixwine.asp?id=14609
www.netkurd.com/nuce_bixwine.asp?id=14610
www.taraf.com.tr/haber/24803.htm

Wystąpienie tureckiego premiera w TRT-6 w przekładzie na język
kurdyjski można obejrzeć:
video.aol.com/video-detail/basbakan-erdoan-trt-6-ya-hayrl-olsun-/3966417686/?icid=VIDURVENT03
www.arabia.pl/content/view/292114/107/

Małopolska wzorem dla Kurdystanu

[aisza5]

www.rynekturystyczny.pl/prasa/6120/Malopolska_wzorem_dla_Kurdystanu.html

Małopolska wzorem dla Kurdystanu
Dla autonomicznego rządu irakijskiego Kurdystanu organizacja ruchu
turystycznego w Małopolsce jest wzorem. Kurdowie chcieliby
przyciągnąć turystów z całego świata, poważnie myślą też o
inwestorach i archeologach z Polski. Z taką misją do Krakowa
przyjechał Nimrud Baito Youkhana, minister turystyki Rządu
Regionalnego Kur­dystanu w Iraku. Minister gościł u marszałka,
spotkał się także z człon­kami Małopolskiej Organizacji
Turystycznej. - Nadszedł najwyższy czas, żeby Polska zaczęła
rozwijać swoją współ­pracę z Kurdystanem. Bo to spokoj­ny region o
dużych perspektywach - uważa Ziyad Raoof, pełnomocnik Rządu
Regionalnego Kurdystanu w Polsce. - Możemy wiele nauczyć się od
Polaków. Polska, podobnie jak nasz region, ma smutne doświadcze­nia
wojenne, po których potrafiła się rozwinąć. - Możemy współpracować w
wie­lu dziedzinach, a szczególnie w tury­styce. Wiem, że Małopolska to
jeden z najatrakcyjniejszych terenów tury­stycznych w Polsce. Dlatego
chcieli­byśmy wzorować się na tutejszych rozwiązaniach dotyczących
organizacji i zarządzania turystyką. A także ścią­gnąć do siebie
inwestorów - dodaje mi­nister Youkhana. Rząd Regionalny Kurdystanu,
któ­ry ma zagwarantowaną autonomię na terenie Iraku, kusi
zagranicznych inwestorów atrakcyjnymi warunka­mi: m.in. 10-letnimi
zwolnieniami z wszelkich podatków, bezpłatnym użyczeniem działek na
25 lub 50 lat, a nawet przekazaniem ziemi nieod­płatnie na własność w
przypadku du­żych inwestycji czy zwolnieniem importu z cła.
Kurdyjskimi propozycja­mi zainteresował się urząd marszał­kowski. -
Wydaje się, że współpraca Ma­łopolski z Kurdystanem może być
perspektywiczna. Chętnie przyjrzy­my się kurdyjskim propozycjom -
zapowiada Zdobysław Milewski, kierownik biura współpracy mię­
dzynarodowej urzędu marszałkow­skiego. Kurdowie zachwalają swój
region jako bardzo atrakcyjny turystycznie, związany m.in. z
cywilizacją Babilo­nu, a także z wczesnym chrześcijań­stwem.

Z okazji święta Newrozu – kurdyjskiego Nowego Rok

[aisza5]

Z okazji święta Newrozu – kurdyjskiego Nowego Roku wszystkim Kurdom
składam jak najserdeczniejsze zyczenia i ślę gorące pozdrowienia z
Karawanseraju!

W irackim Kurdystanie bezpieka robi, co chce -GW

[aisza5]

wyborcza.pl/1,75477,6497255,W_irackim_Kurdystanie_bezpieka_robi__co_chce.html

W irackim Kurdystanie bezpieka robi, co chce
Marta Kazimierczyk

Służby bezpieczeństwa w irackim Kurdystanie są wszechmocne.
Aresztują ludzi bez nakazu, przetrzymują latami, torturują i skazują
bez sądu - wynika z nowego raportu Amnesty International

Ubrani po cywilnemu funkcjonariusze Asaisz, wszechmocnej służby
bezpieczeństwa irackiego Kurdystanu, są wszędzie. Gorliwością i
skutecznością w esbeckim fachu dorównują okrytym ponurą sławą
arabskim Muhabarat. Jednak w przeciwieństwie do mieszkańców Egiptu
czy Syrii iraccy Kurdowie rzadko na nich narzekają, bo to dzięki
rozbudowanej do olbrzymich rozmiarów służbie bezpieczeństwa
Kurdystan niemal zupełnie odgrodził się od przemocy nękającej
mieszkańców pozostałych części Iraku.

Dla Asaisz każdy, kto działa, działał albo nawet zna kogoś z
islamskiej organizacji, jest podejrzany. I może się spodziewać, że
którejś nocy do jego drzwi zapukają funkcjonariusze.
Według opublikowanego we wtorek raportu Amnesty International (AI)
scenariusz aresztowania zwykle jest taki sam: brak nakazu i
wyjaśnień, związane ręce, odjazd samochodem w nieznanym kierunku. Po
przywiezieniu na posterunek, który zwykle jest tajny i mieści się w
prywatnym domu w Irbilu czy Sulejmaniji, aresztowany jest
przesłuchiwany. Jeśli od razu nie chce się przyznać do powiązań z
terrorystami, jest bity i torturowany, aż zmieni zeznanie.

Według AI ulubione metody Asaisz to elektrowstrząsy, podwieszanie za
ręce lub nogi, bicie metalową pałką, wystawianie nago na mróz albo
upał. I tak przez kilka lat.

Asaisz ma nielegalnie przetrzymywać co najmniej kilkaset osób, a
rekordziści siedzą już dziewięć lat. Dokładnej liczby nie da się
oszacować, bo aresztowania rzadko są zgłaszane.

Jeśli aresztowany przetrzyma tortury (według AI część aresztowanych
umiera w więzieniu) i w końcu się przyzna, rusza proces, który
czasem trwa tylko godzinę. Tyle czasu wystarczy, bo nie ma akt
sprawy, adwokata, a czasem nawet sędziego.

Kara jest zazwyczaj bardzo surowa - AI alarmuje, że od 2006 r. co
roku w Kurdystanie wykonuje się kilkanaście wyroków śmierci. Tylko w
2006 r. w Irbilu powieszono 11 mężczyzn oskarżonych o powiązania z
terrorystami. W tej chwili na egzekucję czeka co najmniej 84
skazańców.

"Ci ludzie działają całkowicie ponad prawem" - napisali autorzy
raportu. "Nie ma nad nimi żadnego nadzoru, nie podlegają
ministerstwu sprawiedliwości, odpowiadają bezpośrednio przed
prezydentem".

Według Malcolma Smarta, szefa bliskowschodniej sekcji AI, brak
rozlewu krwi nie oznacza, że w Kurdystanie wszystko jest w
porządku. - Bezprawne przetrzymywanie, tortury, ataki na
dziennikarzy i wolność wypowiedzi - rząd musi natychmiast
wyeliminować te nadużycia - tłumaczy.

AI opracowała raport na podstawie wywiadów przeprowadzonych w 2008
r. z byłymi więźniami, rodzinami ludzi, którzy ciągle są
przetrzymywani, i z samymi Asaisz. - Rząd musi zadbać, żeby służby
bezpieczeństwa ponosiły prawną odpowiedzialność za to, co robią -
przekonuje Smart.

Region autonomicznego Kurdystanu jest praktycznie niezależny od
Bagdadu, rządzi się własnymi prawami, ma własną policję. Od
amerykańskiej inwazji na Irak w 2003 r. właśnie Kurdystan jest
najbezpieczniejszą częścią Iraku.

Kurdystan syryjski z różnych perspektyw- DZIŚ Krak

[aisza5]

Kurdyjskie Centrum Informacji i Dokumentacji, Pracownia Studiów
Kurdyjskich serdecznie zapraszają na spotkanie połączone z
prezentacją zdjęć Kurdystan syryjski z różnych perspektyw.



W spotkaniu wezmą udział:



Maria Kulanek

Jakub Gałęziowski

Dr Joanna Bocheńska

Łukasz Fyderek

Farhang Muhammad

Spotkanie odbywa się w ramach cyklu spotkań Szewbuherk-wieczory z
kulturą kurdyjską.

23.06.2009 (wtorek) o g. 16.30

Siedziba Kurdyjskiego Centrum Informacji i Dokumentacji

Kraków, Rynek Główny 39/8, III p.

Tu będzie drugi Dubaj- M.ZAwadzki GW

[aisza5]

wyborcza.pl/1,75477,6861040,Tu_bedzie_drugi_Dubaj.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538?
utm_source=RSS&utm_medium=RSS&utm_campaign=4809329

Tu będzie drugi Dubaj
Mariusz Zawadzki

Sobotnie wybory były największym od lat testem dla potężnych rodów
Barzanich i Talabanich, które podzieliły między siebie iracki
Kurdystan. To państwo w państwie - z własnym rządem, siłami
zbrojnymi oraz wielkimi złożami ropy i gazu
Uwierz mi, bracie, nie ma lepszego interesu! - śmieje się Ahmed. Z
witryn jego kramu w Irbilu, stolicy irackiego Kurdystanu, spoglądają
najważniejsi kurdyjscy przywódcy - oprawieni w ramki plastikowe albo
pozłacane, we wszelkich rozmiarach i cenach na każdą kieszeń.

Na największej fotografii, półtora metra na metr, siedzi w dumnej
pozie Mustafa Barzani, największy bohater irackiego Kurdystanu,
który pół wieku walczył o wolność z kolejnymi rządami w Bagdadzie. W
latach 40. i 50. musiał uciekać ze swoimi partyzantami aż do ZSRR,
gdzie udzielono mu azylu. Potem wrócił do północnego Iraku i
dowodził kolejnymi powstaniami, dopóki śmierć nie dopadła go w 1979
r. Jak na ironię umarł nie na polu bitwy, ale na raka w szpitalnym
łóżku w Waszyngtonie.


- Mustafa sprzedaje się słabiej niż jego syn Massud - mówi Ahmed. To
całkiem naturalne, ponieważ zmarły ojciec jest legendą, a syn -
rzeczywistością. Po obaleniu Saddama Husajna przez Amerykanów w 2003
r. Massud Barzani został prezydentem kurdyjskiej autonomii w Iraku.
W sobotę pierwszy raz kandydował w wyborach powszechnych i choć
wyników jeszcze nie podano, nie ma wątpliwości, że go wybrano.

Massud spogląda z każdego zakątka sklepu - czasem jest poważny na
zdjęciach urzędowych, ale innym razem wesoły, jak w chwili, kiedy
przeszukuje go jakiś ochroniarz. To ulubione zdjęcie Ahmeda, bo
pokazuje, że w Kurdystanie panuje prawdziwa demokracja i nawet
prezydent jest traktowany jak każdy obywatel.

Na samych tylko portretach Massuda sklep zarabia ok. 10 tys. dol.
miesięcznie. Nie dalej jak tydzień temu jedno z ministerstw zamówiło
u Ahmeda 500 egzemplarzy! Massud z wąsikiem i czerwono-białą
plemienną chustą na głowie wisi we wszystkich pokojach wszystkich
urzędów państwowych w Irbilu.

Na niektórych fotografiach prezydent autonomii występuje z Dżalalem
Talabanim - Kurdem, który po obaleniu Saddama został prezydentem
całego Iraku. - Talabani sprzedaje się fatalnie. Zamawiam go głównie
po to, by uniknąć oskarżeń o stronniczość - wyjaśnia Ahmed.

Jowialny Talabani najpierw walczył pod komendą wielkiego Mustafy,
ale w połowie lat 70. stworzył własne stronnictwo. Po śmierci
Mustafy między Massudem Barzanim a Dżalalem Talabanim dochodziło do
konfliktów, które w latach 90. skończyły się nawet wojną domową.
Zachodnia część irackiego Kurdystanu ze stolicą w Irbilu znalazła
się pod kontrolą rodziny Barzanich, a wschodnia - ze stolicą w
Sulejmanii - pod kontrolą rodziny Talabanich.

Po obaleniu Saddama obaj wodzowie pogodzili się, zrozumieli, że w
zdominowanym przez Arabów Iraku Kurdowie muszą trzymać się razem.
Stworzyli zjednoczony autonomiczny kurdyjski region na północy
kraju, ale do dziś Irbil to domena Barzanich, a Sulejmanija -
Talabanich. W sobotnich wyborach partie Talabaniego i Barzaniego
startowały razem, na jednej liście.

Wielki boom rodzin

Ahmed ma w swojej ofercie portretowej także następne pokolenie
Barzanich: Neczirwan Barzani, siostrzeniec Massuda, został premierem
irackiego Kurdystanu, a Masrur, syn Massuda, szefem służb
specjalnych.

Brakuje tylko portretu Sirwana Barzaniego, jeszcze jednego wnuka
wielkiego wojownika Mustafy. Ten z kolei sprawdza się w biznesie -
jest prezesem największej w irackim Kurdystanie sieci komórkowej
Korek. - Za kilkanaście lat tutaj będzie drugi Dubaj - mówi dyrektor
generalny Korka Newzad Hadżi, wyglądając przez okno gabinetu,
którego nie powstydziłoby się wielu jego kolegów w Londynie czy
Nowym Jorku.

Pod przewodem Barzanich i Talabanich nie tylko sieci komórkowe, ale
cała kurdyjska autonomia przeżywa niewiarygodny boom. Szczególnie
widać to w Irbilu, który jest jednym wielkim placem budowy. Pną się
w górę supernowoczesne hotele i biurowce, na obrzeżach miasta rosną
wielkie osiedla mieszkaniowe, którym nadawane są kosmopolityczne
nazwy: osiedle amerykańskie, brytyjskie, włoskie.... Wielopasmowe
autostrady powstają w zawrotnym tempie, które polskich budowniczych
dróg przyprawiłoby o zawał serca.

A jednak do sobotnich wyborów - w których obok prezydenta Kurdowie
wybierali 111 deputowanych do parlamentu - po raz pierwszy stanął
ktoś, komu władza Talabanich i Barzanich się nie podoba. To bogaty
przedsiębiorca Nuszerwan Mustafa, dawny stronnik Talabaniego, który
utworzył ruch Zmiana. Otwarcie wytykał rządzącym nepotyzm i
korupcję, obiecywał prawdziwą demokrację. - Wywrócimy parlament do
góry nogami! - entuzjazmował się dzień przed wyborami 36-letni Daana
Mohammed, zwolennik Zmiany.

Zmiany nie będzie

Wyniki wyborów zostaną ogłoszone za kilka dni. Partia Zmiana może
osiągnąć przyzwoity wynik, a nawet stać się znaczącą siłą opozycyjną
w parlamencie. Ale obecna władza w irackim Kurdystanie jest zbyt
potężna, by można było ją ot tak, w jednych wyborach, obalić. Tutaj
nawet jeśli otwierasz lodówkę, wyskakują z niej Barzani i Talabani.

Autonomiczny Region Irackiego Kurdystanu (tak nazywa się formalnie)
w rzeczywistości jest oddzielnym państwem. Choć nie odnotowują tego
mapy polityczne świata, od Iraku oddziela go normalna granica, z
przejściami granicznymi i kontrolą ostrzejszą niż między większością
prawdziwych państw. Bezpieczeństwa pilnuje prawie 200 tys.
peszmergów, byłych kurdyjskich bojowników. Choć Amerykanie wyłożyli
miliardy dolarów na szkolenie irackiej armii i policji, to
peszmergowie są wciąż najsprawniejszą siłą zbrojną na terenie Iraku.

Oprócz mundurowych peszmergów podzielonych na oddziały wierne
Barzanim i Talabanim są jeszcze setki tysięcy oficerów i
informatorów Asaisz - wszechobecnej tajnej policji. Nie ma chyba
żadnego zakątka świata, który byłby inwigilowany jak iracki
Kurdystan. Jeśli gdzieś rozmawia kilku mężczyzn, można być pewnym,
że przynajmniej jeden z nich jest informatorem Asaisz.

- Zobaczysz, na koniec naszej współpracy ja też wyciągnę
legitymację - śmiał się mój tłumacz, który Asaisz bał się jak
ognia. - Są tutaj wszechwładni, mogą wszystko: wtrącić cię do
więzienia, skatować i nikt się za tobą nie wstawi...

Ale to właśnie dzięki Asaisz w latach 2004-06, kiedy w arabskim
Iraku co miesiąc ginęło kilka tysięcy ludzi, w jego kurdyjskiej
części było spokojnie, a dziesiątki tysięcy irackich Arabów szukało
tutaj schronienia.


...

Barzani zwycięża w Kurdystanie

[aisza5]

wyborcza.pl/1,75477,6865207,Barzani_zwycieza_w_Kurdystanie.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538?
utm_source=RSS&utm_medium=RSS&utm_campaign=4809329

Barzani zwycięża w Kurdystanie

Masud Barzani będzie prezydentem irackiego Kurdystanu przez drugą
kadencję - tak wynika z pierwszych obliczeń po sobotnich wyborach
prezydenckich w tym bogatym w ropę regionie. Wspólna lista partii
Barzaniego oraz prezydenta całego Iraku Dżalala Talabaniego zdobyła
też najwięcej głosów w wyborach do 111-osobowego parlamentu.
Oficjalne wyniki będą znane za kilka dni.

Wielka nadzieja dla tureckich Kurdów

[aisza5]

Wielka nadzieja dla tureckich Kurdów
Mariusz Zawadzki

Setki tysięcy ludzi i fajerwerki witały w kurdyjskiej części Turcji
grupkę partyzantów z PKK, którzy przybyli z Iraku jawnie,
nieuzbrojeni, ale w mundurach, żeby na własnej skórze przetestować
dobre intencje rządu w Ankarze
Na 34 partyzantów czekało w poniedziałek na przejściu granicznym w
Habur kilka tysięcy Kurdów w miasteczku namiotowym rozbitym
specjalnie na ich powitanie - i turecka policja. Zostali natychmiast
zatrzymani, co nie było żadnym zaskoczeniem, bo ośmiu z nich
przybyło z głównej bazy PKK - niedostępnego skalistego łańcucha
górskiego Kandil - skąd od lat partyzanci przekradają się do Turcji,
by napadać na posterunki wojskowe i policyjne.

Zaskakujące jest dopiero to, że następnego dnia wszystkie 34 osoby
wypuszczono na wolność. Nawet jeśli nigdy bezpośrednio nie
uczestniczyli w walkach, jak twierdzą, to za samą przynależność do
grupy terrorystycznej, a za taką w Turcji uważana jest kurdyjska
PKK, można ich zatrzymać na kilka lat! Skazany na śmierć przywódca
partyzantów Abdullah Öcalan został zesłany na wyspę Imrali na Morzu
Marmara, której jest jedynym - oprócz strażników - mieszkańcem.
Kiedy dziesięć lat temu, zaraz po swoim aresztowaniu, nakazał innej
grupie swoich ludzi "pokojowo" przekroczyć granicę, zostali
zatrzymani i do dziś siedzą za kratkami.

Honorowe zabójstwo w Turcji: ojciec z dziadkiem...

[aisza5]

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80277,7534086,Honorowe_zabojstwo_w_Turcji__ojciec_z_dziadkiem_zywcem.html?
utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=856991

16-letnia Medine Memi została w grudniu znaleziona zakopana obok
swojego domu w południowo-wschodniej Turcji. Wyniki sekcji, które
opisuje BBC, dowodzą że nastolatka została zakopana żywcem. W ocenie
śledczych było to tzw. zabójstwo honorowe, którego dokonali jej
własny ojciec i dziadek. Dziewczyna wcześniej trzykrotnie zwracała
się do policji o pomoc. Bezskutecznie.

W listopadzie sąsiad rodziny zgłosił policji, że 16-latki nie
widziano od miesiąca. Trzy tygodnie później policja odkryła
dziewczynkę zakopaną w pobliżu domu. Miejsce było zalane betonem.

Teraz na jaw wyszły wyniki sekcji zwłok dziecka, które dowodzą, że
żyła i była świadoma w momencie, gdy była zakopywana. Nie znaleziono
w jej ciele żadnych substancji psychoaktywnych, a na ciele miała
jedynie drobne siniaki, natomiast w płucach i żołądku odkryto duże
ilości ziemi. Dziecko zostało znalezione z rękoma związanymi z tyłu.



Policja zatrzymała ojca i dziadka Mediny, nie zostali jednak jeszcze
oskarżeni o morderstwo.

Według obserwatorów był to przykład tzw. honorowego zabójstwa, które
spotykane jest w tradycyjnych muzułmańskich rodzinach. Gdy rodzina
zdecyduje, że kobieta zhańbiła swoim zachowaniem imię rodziny, brat,
ojciec, czy dziadek dokonują zabójstwa.

Lokalna organizacja monitorująca sprawę honorowych zabójstw
poinformowała, że Medine - która była jednym z dziesięciu dzieci w
rodzinie - trzykrotnie wcześniej zgłaszali policji skargę na to, że
była bita w domu. Za każdym razem policja ignorowała jej doniesienia.

Do zbrodni doszło w zamieszkanym głównie przez Kurdów południowo-
wschodnim rejonie Turcji, w mieście Kahta. Społeczność ta jest znana
z silnego konserwatyzmu i religijności, jest bastionem sekty
Naksibendi, która została zdelegalizowana w 1925 roku przez
Ataturka, jednak w ostatnich latach na powrót rośnie w siłę.

Turecki rząd stara się walczyć z honorowymi zabójstwami, m.in.
poprzez zmianę praktyki sędziów których uczy się, by podchodzili do
takich zbrodni ze szczególną uwagą. Przynosi to jednak znikomy
efekt; według oficjalnych statystyk w samym rejonie Adijaman, w
którym doszło do zabójstwa Mediny, w latach 2003-2007 doszło do 16
takich morderstw. Według organizacji pozarządowych liczby te są
zaniżone.

Obrzezanie irackich Kurdyjek

[aisza5]

Obrzezanie irackich Kurdyjek
wyborcza.pl/1,75477,8023308,Obrzezanie_irackich_Kurdyjek.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538


W irackim Kurdystanie 70 proc. dziewczynek jest obrzezanych, chociaż
zabieg rujnuje im zdrowie i jest krytykowany przez religijne
autorytety - wynika z raportu Human Rights Watch

Miałam pięć lat, kiedy matka zabrała mnie i siostrę do akuszerki.
Próbowałam uciekać, ale przytrzymały mnie siłą. Ta kobieta rozwarła
mi nogi, wycięła kawałek ciała, a na koniec posypała ranę popiołem.
Strasznie bolało - opowiada 22-letnia Bacha.

Tak zaczyna się raport zatytułowany "Zabrały mnie, nic mi nie
mówiąc", o obrzezaniach w autonomicznym irackim Kurdystanie. Autorzy
rozmawiali z kobietami, które przeszły zabieg, z ich matkami i z
akuszerkami.

Z badań wynika, że w tym rejonie obrzezanych jest ponad 70 proc.
kobiet. Większość między trzecim a dwunastym rokiem życia. - W tym
wieku rana najlepiej się goi - tłumaczy jedna z akuszerek.

Zabiegi polegają na wycięciu narządów płciowych, najczęściej
łechtaczki, rzadziej warg sromowych. Mniej niż 1 proc. z nich odbywa
się w szpitalach, reszta u wiejskich akuszerek, które zwykle
posługują się brzytwą, często tępą i używaną wielokrotnie. Nie
stosują znieczulenia i nie dezynfekują rany, którą zasypują popiołem
albo smarują olejem.

Dziewczynka rzadko wie, co się święci I dopiero na miejscu jest siłą
unieruchamiana. - Córki pomagają mi je przytrzymywać, bo wyrywają
się z rąk - opowiada akuszerka Nazdar.

Lekarze ostrzegają, że obrzezanie prowadzi do infekcji, chorób
układu moczowego, kłopotów z porodem. Niektóre dziewczynki po
zabiegu wykrwawiają się na śmierć.

Według ONZ na świecie obrzezanych jest ok. 140 mln kobiet, głównie w
krajach Afryki, w Malezji i w Indonezji. W północnej Afryce procent
obrzezanych waha się od 97 w Egipcie do 80 w Etiopii. Chociaż
zabiegu nie wykonuje się w Iraku, w plemiennym tradycyjnym
społeczeństwie irackiego Kurdystanu jest on silnie zakorzeniony.

Obrzezanie nie jest objawem zacofania rodziny. Podobna liczba
dziewczynek jest obrzezanych w biednych i bogatych domach, wśród
analfabetów i ludzi wykształconych. W Egipcie na wsiach obrzezanych
jest 99 proc. kobiet, w miastach - 95 proc.

Większość pytanych przez HRW mieszkanek Kurdystanu uważa zabieg za
konieczność. Twierdzą, że tak każe religia i tradycja, że
nieobrzezana kobieta jest rozwiązła i brudna, nieczyste jest nawet
ugotowane przez nią jedzenie.

Zgodnie przyznają, że to babska sprawa, nawet wspominanie o tym przy
mężczyźnie jest niewłaściwe. Jednak większość mężczyzn chce
obrzezanej żony, niektóre kobiety przyznawały, że zabieg bywa
warunkiem ślubu.

Chociaż w 2007 r. kurdyjskie ministerstwo sprawiedliwości kazało
aresztować akuszerki, nikt tego nie robi. Parlament nie zajął się
obiecywaną zmianą prawa, nie ruszyła też planowana kampania
uświadamiająca. - Rząd musi działać zdecydowanie, żeby wyeliminować
tę praktykę, bo sama nigdy nie zaniknie - przekonuje autorka raportu
Nadia Chalifa.

Jednak miejscowi politycy bagatelizują problem. - Owszem, to
niewłaściwa praktyka, ale nie mamy wielu takich przypadków -
przekonuje były minister zdrowia dr Abd Ar-Rahman Usman Junis.
Wtóruje mu były minister ds. religii Muhammad Ahmad Said Szakali: -
To pojedyncze sytuacje, a nie powszechny problem.

Chociaż w irackim Kurdystanie zdarzają się duchowni, którzy
popierają obrzezanie jako ograniczające kobiece pożądanie, zabieg
nie jest nakazem religii, nie ma o nim mowy w Koranie.

Kobiet nie obrzezuje się w Arabii Saudyjskiej, gdzie obowiązuje
najbardziej konserwatywna wersja islamu. W Nigerii, Nigrze, Kenii i
Tanzanii najwięcej obrzezanych stanowią chrześcijanki. Jeden z
największych autorytetów świata islamu szejk Muhammad At-Tantawi z
uniwersytetu Al-Azhar w 2006 r. stwierdził, że "obrzezanie kobiet to
tradycja kulturowa, niemająca nic wspólnego z islamem".

Takie zalecenia niewiele dają, bo zwyczaj jest silnie zakorzeniony w
tradycji, a pytane kobiety niezmiennie odpowiadają: moja prababka,
babka i mama były obrzezane, nie wyobrażam sobie, żeby ze mną miało
być inaczej.



Więcej...
wyborcza.pl/1,75477,8023308,Obrzezanie_irackich_Kurdyjek.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538#ixzz0rBn58TSw

Turcja zamyka dzieci- GW

[aisza5]

Turcja zamyka dzieci
wyborcza.pl/1,75477,8030229,Turcja_zamyka_dzieci.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538

tureckich więzieniach dla dorosłych wieloletnie wyroki odsiadują
setki dzieci skazanych za udział w kurdyjskich demonstracjach i
oskarżonych o terroryzm.
14-letni Abdullah upiera się, że jest niewinny, jednak policja
twierdzi, że w grudniu ubiegłego roku rzucał kamieniami w stronę
funkcjonariuszy podczas demonstracji prokurdyjskiej w Adanie na
południu Turcji. Nie pomogło tłumaczenie, że tylko przechodził koło
protestujących - został uznany za winnego działalności
terrorystycznej i skazany na pięć lat więzienia.

Abdullah, którego los opisała gazeta "The National" ze Zjednoczonych
Emiratów Arabskich, nie jest odosobnionym przypadkiem w kurdyjskich
miasteczkach i wsiach na południowym wschodzie kraju, gdzie poparcie
dla Partii Pracujących Kurdystanu (PKK) jest ciągle duże i gdzie co
rusz dochodzi do bezwzględnie tłumionych protestów przeciwko
dyskryminowaniu i prześladowaniu Kurdów przez władze.
Według oficjalnych danych co najmniej 350 dzieci w wieku od 13 do 17
lat odsiaduje w więzieniach dla dorosłych wyroki za udział w
prokurdyjskich demonstracjach, co jest traktowane jak terroryzm.
Dzieci masowo zaczęły trafiać za kratki w 2006 r., kiedy po krwawych
zamieszkach w zamieszkanym przez Kurdów Diyarbakir prawo
antyterrorystyczne zostało zmienione i sądy mogą skazywać nieletnich
winnych wspierania PKK na równi z dorosłymi.

- To nie jest wina sędziów, to kwestia systemu - przekonuje adwokat
Serkan Akbas, który broni takich dzieci. - Czasem mam wrażenie, że
toczy się wojna, a te dzieci są karane za bycie po jednej ze stron.

Rząd od kilku miesięcy obiecuje bardziej tolerancyjne podejście do
Kurdów, ale to właśnie rządząca Partia Sprawiedliwości i Rozwoju
(AKP) w 2006 r. przeprowadziła tak surowe prawo. - W tamtym czasie
na południu było bardzo niespokojnie, 17-latki rzucały w żołnierzy
koktajlami Mołotowa i to ich chcieliśmy karać - tłumaczy turecki
minister sprawiedliwości Sadullah Ergin. - Ale oczywiście nie jest
dobrze, że do więzień trafiają młodsze dzieci za samo rzucanie
kamieni - przyznaje.

- Jesteśmy zdeterminowani, by rozwiązać ten problem - obiecywał
niedawno szef MSW Besir Atalay.

Jednak Ankara, chociaż napominana przez Brukselę (Turcja od 2005 r.
prowadzi z UE negocjacje akcesyjne), ociąga się ze złagodzeniem
prawa, tłumacząc, że opozycja utrudnia wszelkie zmiany.

Według Canana Atabaya, który przedstawia sprawy Kurdów z Diyarbakir
w Unii Europejskiej i UNICEF (ONZ-owskiej agendzie ds. dzieci),
prawie wszystkie dzieci trzymane w tej chwili w tureckich
więzieniach to mali Kurdowie. - Tylko jeden procent aresztowanych
dzieci jest uniewinnianych - mówi. Jego zdaniem obecne propozycje
rządu są mało realistyczne. Dzieci mają być bowiem sądzone w sądach
dla nieletnich, ale tylko 15 z 81 tureckich miast ma takie sądy!

- To jakieś szaleństwo. Niedługo dzieci będą aresztowane za
pokazanie znaku zwycięstwa czy śpiewanie kurdyjskich piosenek - mówi
prawnik Kezban Yilmaz broniący 17-latka, któremu grozi 50 lat
więzienia za udział w demonstracji i bycie członkiem nielegalnej
organizacji.

- Wyroki są zupełnie nieproporcjonalne do przestępstw, nie można
uznawać rzucania kamieniami za terroryzm - przekonuje Emma Sinclair-
Webb z Human Rights Watch. - A dzieciak, który spędzi kilka lat w
więzieniu, wyjdzie z niego jako zdeterminowany i nienawidzący
państwa bojówkarz.

Turecka armia od ponad ćwierć wieku walczy z partyzantami z PKK
domagającymi się zwiększenia kurdyjskiej autonomii. Szacuje się, że
walkach zginęło przez ten czas ponad 40 tys. ludzi. W Turcji ciągle
silne są sentymenty nacjonalistyczne, nadal można trafić za kratki
za obrazę bliżej niesprecyzowanej "tureckości". Niedawno sąd skazał
na 166 lat więzienia dziennikarza, który w swoich artykułach rzekomo
sprzyjał PKK, a pewien nacjonalista złamał nos ministrowi ds.
energii, bo nie podobała mu się rządowa inicjatywa większej
tolerancji wobec Kurdów.

Kiedy kurdyjski deputowany Sevahir Bayindir tłumaczył w zeszłym
miesiącu w tureckim parlamencie, że nieletni Kurdowie walczą z
policją, bo są sfrustrowani, został z miejsca uciszony przez
przewodniczącego parlamentu. - Chyba nie chce pan bronić dzieci
atakujących policjantów? - usłyszał.



Więcej...
wyborcza.pl/1,75477,8030229,Turcja_zamyka_dzieci.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538#ixzz0rHsZCtey

Turcja nie będzie już więzić dzieci

[aisza5]

Turcja nie będzie już więzić dzieci


Po naciskach UE turecki parlament złagodził prawo antyterrorystyczne
tak, by nie obejmowało dzieci. Do tej pory w więzieniach wyroki
odsiadywały setki nieletnich


Na mocy nowego prawa dzieci, które uczestniczą w demonstracjach
poparcia dla kurdyjskiej partyzantki PKK, nie będą już sądzone jak
terroryści. Będą się nimi zajmowały wyłącznie sądy dla nieletnich, a
prawo antyterrorystyczne już ich nie będzie dotyczyć. Parlament
skrócił też minimalne kary za udział w takich protestach - z półtora
do pół roku więzienia.

Turcja, która od pięciu lat żmudnie negocjuje wejście do Unii, nie
raz była besztana przez Brukselę za przetrzymywanie w więzieniach
nieletnich. Według oficjalnych danych co najmniej 350 dzieci w wieku
od 13 do 17 lat odsiaduje w więzieniach dla dorosłych wyroki za
udział w prokurdyjskich demonstracjach, co jest traktowane jak
terroryzm. Do takich manifestacji co rusz dochodzi na południowym
wschodzie kraju, gdzie PKK - która przez USA, UE i ONZ uważana jest
za organizację terrorystyczną - cieszy się dużą sympatią


Więcej...
wyborcza.pl/1,75477,8166434,Turcja_nie_bedzie_juz_wiezic_dzieci.html?
utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=1721538#ixzz0uUvwNoiy

Iracki Kurdystan - Irak czy nie Irak? DZIŚ od 15,0

[aisza5]

Iracki Kurdystan - Irak czy nie Irak? Obraz po Saddamie

kontynent-warszawa.pl/content-1-wydarzenia-5383-iracki_kurdystan___irak_czy_nie_irak__obraz_po_sad.htm
2010-09-19 @ 15:00 - 2010-09-19 @ 17:00

/ fot. www.zamek-krolewski.pl
Spotkanie z cyklu 'Barwy Orientu' w Zamku Królewskim, którego tematem będzie Kurdystan. Autonomia Kurdyjska, zamieszkiwana przede wszystkim przez Kurdów - jeden z największych narodów świata bez własnego państwa - to północna część Iraku, inna od reszty kraju. Jak wygląda codzienne życie Kurdów i czy rzeczywiście tak różni się ono od naszego - będzie można zobaczyć na fotografiach Bartosza Piziaka, który poprowadzi spotkanie.



Informacja w innych językach:

Aktualnie w trakcie tłumaczenia...
Bartosz Piziak – geograf, pilot wycieczek, nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Jagiellońskim. Założyciel Akademickiego Klubu Turystycznego Rozdroże przy UJ. Pomysłodawca i organizator czterech edycji Festiwalu Młodych Podróżników w Gorcach oraz Podkarpackiego Kalejdoskopu Podróżniczego w Rzeszowie.

Bilety do nabycia w kasie Zamku Królewskiego.

Zamek Królewski
Pałac Pod Blachą
Plac Zamkowy 4

Kurdyjska redaktorka skazana na 138 lat

[aisza5]

Kurdyjska redaktorka skazana na 138 lat

fakty.interia.pl/swiat/news/kraj-kandydat-do-ue-dziennikarka-dostala-138-lat,1577648
Była kurdyjska redaktorka naczelna i wydawczyni dziennika została skazana przez sąd w Diyarbakir w południowo-wschodniej Turcji na 138 lat więzienia za rozpowszechnianie kurdyjskiej propagandy - podała turecka agencja Anatolia.
Wydano również nakaz aresztowania 24-letniej Emine Demir, którą w sądzie reprezentował adwokat.

Demir została skazana 84 razy na półtora roku - łącznie 138 lat więzienia z oskarżenia o "popełnienie przestępstwa w imieniu organizacji, choć do niej nie należała" i "uprawianie propagandy dla tej organizacji w odrębnych doniesieniach opublikowanych w latach 2008-2009" w gazecie "Azadiya Welat" (Wolność kraju) - podała kurdyjska agencja Firat.


Demir w artykułach tych broniła Partii Pracujących Kurdystanu (PKK), uznanej przez Turcję i USA za terrorystyczną.

Demir może jeszcze odwołać się od wyroku, który wydano w wigilię przyjazdu tureckiego prezydenta Abdullaha Gula do Diyarbakir, w większości zamieszkanego przez Kurdów.

Liczbę Kurdów w Turcji ocenia się na 10-15 mln. W ostatnich latach w Turcji przyjęto ustawy na rzecz praw kulturalnych Kurdów, aby wzmocnić szanse kraju na akcesję do Unii Europejskiej. Jednak kurdyjskie media stają się obiektem prześladowań sądowniczych, zwłaszcza jeśli bronią linii PKK.

Za pochwalanie PKK lub jej uwięzionego przywódcy Abdullaha Ocalana kary więzienia odsiaduje obecnie kilku kurdyjskich dziennikarzy.

Według agencji Firat niedawno dziennikarze "Azadiya Welat" Vedat Kursun i Ozan Kilinc zostali skazani odpowiednio na 166 i 21 lat pozbawienia wolności.

[aisza5]

up