Witam i zachęcam do zgłaszania problemów

[klemens.strozynski]

Nie tylko zachęcam do zgłaszania problemów, ale także do podawania
przykładów. Gimnazjalista to dziecko jeszcze mocno niedojrzałe i
jest zupełnie naturalne, że często sprawia kłopoty rodzicom (a
także sobie). Jeżeli będę więcej wiedział o dziecku i warunkach, w
jakich ono się uczy, jest większa szansa na znalezienie dobrej,
pomocnej rady.

[anna.lukowska]

Witam,

jestem mamą dwójki dzieci. Syn w tym roku zdaje egzamin gimnazjalny,
córka w roku kolejnym. Z synem nigdy nie było do tej pory problemów,
o córce nie wspomnę jest naprawdę wybitnym dzieckiem. Syn spędza
godziny w internecie - twierdzi, że się uczy, jednak oceny tego nie
potwierdzają, mam silną obawę, że może mieć problem z egzaminem.
Czy to kwestia trudnego wieku?

pozdrawiam,
Anna

[kama287]

Wiatm.
Właśnie w tym roku moje dziecko bedzie zdawało egzamin gimnazjalny.
Uczy sie dobrze, nie narzekam, choć musze ciagle nawoływac zeby szedl odrabiać lekcje. Słaby jest z przedmiotów ścisłych, więc automatycznie ich nie lubi. Chodzi na korepetycje z matematyki i z tego co mówi korepetytor nieźle sobie radzi. Proszę, nawołuje żeby zaczął przygotowywać sie do testów- nic. Ma pokupione książki, które mu pomoga powtórzyć wszystko to, co potrzebne na egzaminie, od października nawet do nich nie zajrzał. Wczoraj rozwiązał 2 testy mat-przyr. i stwierdził, że są to największe głupoty i tak sformuowane, że nie mozna ich zrozumieć i połowy tych głupot to nie było w szkole i ma to gdzies jak napisze te częśc. Proszę, żeby poczytał trochę, powtórzył, on mówi dobra, ale jak ma się zabrac to dzień mija i koniec.O humanistyczna sie nie obawia z próbnego w zeszłym roku mial 44, a był dopiero w drugiej klasie.
Wybiera sie do LO przeraża go w przyzłości matura z matematyki. I jeszcze jedno nie mam żadnych problemów wychowawczych, nigdzie nie chodzi, siedzi w domu, jedynie to pyskuje i "zawze ma racje".
Myslę, że za duzo od nas dostaje.

[klemens.strozynski]

kama287 napisała:

Wczoraj rozwiązał 2 testy mat-przyr. i stwierdził, że są to
największe głupoty i tak sformułowane, że nie mozna ich zrozumieć i
połowy tych głupot to nie było w szkole i ma to gdzies jak napisze
tę część.
To, że syn krytykuje testy, niech Pani nie przeraża - w tym wieku
dzieci mają przesadnie krytyczny stosunek do szkoły i mało się
liczą ze słowami.
Niech Pani stara się rozbudzić w nim ambicję - jeżeli te testy to
głupoty, to on (tak proszę mu powiedzieć) jako człowiek
inteligentny powinien dać sobie z nimi rade i zdobyć tak samo jak w
części humanistycznej, okolo 90% punktów.
Chłopak ma prawo nie rozumieć, jaki cel mają arkusze egzaminacyjne,
dlaczego takie zadania, a nie inne (które były na lekcjach) - ale
jedno mu Pani musi wytłumaczyć: to właśnie część
matematyczno=pzyrodnicza najsilniej decyduje o randze sukcesu, o
tym, jak wartościowy jest wynik egzaminu i jakie drzwi pani synowi
otworzy.
Nie musi lubic egzaminu - niech mu Pani powtarza - ale musi go
POKONAĆ!

[verdana]

Litosci... Jak zdolny 15-16 latek ma "nie rozumieć jaki cel maja
arkusze egzaminacyjne"?
Stale tłumaczenie, ze MUSI odnieść sukces to spora gwarancja
porazki.

[klemens.strozynski]

Gimnazjalista spędzający tyle czasu w internecie musi budzić
niepokój. Gry internetowe działają jak narkotyk i mogą powaznie
zakłócić naukę szkolną. Nie należy jednak otwarcie zabraniać
dziecku korzystania z internetu (bo być może naprawdę wykorzystuje
Sieć do nauki) ani też prawić mu od razu kazań - bo to wywola tylko
odwrotny skutek.
Radzę poprosić syna, zeby Pani pokazał, w jaki sposób wykorzystuje
internet do uczenia się. Powinna sobie Pani zarezerwować na
ten "pokaz" przynajmniej godzinę. Niech Pani poprosi o pokazanie,
bo sama Pani chętnie nauczyła by się tak wykorzystywac internet.
Wtedy się okaże, czy syn dobrze wykorzystuje czas i komputer, czy
też marnuje czas.
Jeżeli marnuje czas teraz - trudno, chyba musi Pani zareagować
zdecydowanie, to znaczy wyznaczyć mu po prostu w tygodniu parę
godzin na internet, ale pod warunkiem, ze reszta czasu będzie
na "zakuwanie".
Wszyscy jednak wolelibyśmy, żeby syn studiował strony edukacyjne,
niż dał się wciągnąć grom komputerowym. Proszę poinformować, co
Pani stwierdziła, jestem bardzo ciekaw.

[gucio_x]

klemens.strozynski napisał:

> Gimnazjalista spędzający tyle czasu w internecie musi budzić
> niepokój. Gry internetowe działają jak narkotyk i mogą powaznie
> zakłócić naukę szkolną. Nie należy jednak otwarcie zabraniać
> dziecku korzystania z internetu (bo być może naprawdę wykorzystuje
> Sieć do nauki) ani też prawić mu od razu kazań - bo to wywola tylko
> odwrotny skutek.
> Radzę poprosić syna, zeby Pani pokazał, w jaki sposób wykorzystuje
> internet do uczenia się. Powinna sobie Pani zarezerwować na
> ten "pokaz" przynajmniej godzinę. Niech Pani poprosi o pokazanie,
> bo sama Pani chętnie nauczyła by się tak wykorzystywac internet.
> Wtedy się okaże, czy syn dobrze wykorzystuje czas i komputer, czy
> też marnuje czas.
> Jeżeli marnuje czas teraz - trudno, chyba musi Pani zareagować
> zdecydowanie, to znaczy wyznaczyć mu po prostu w tygodniu parę
> godzin na internet, ale pod warunkiem, ze reszta czasu będzie
> na "zakuwanie".
> Wszyscy jednak wolelibyśmy, żeby syn studiował strony edukacyjne,
> niż dał się wciągnąć grom komputerowym. Proszę poinformować, co
> Pani stwierdziła, jestem bardzo ciekaw.

Przepraszam pana, ale jako gimnazjalista muszę powiedzieć, że metoda wysoce
nietrafiona.
Przede wszystkim, każdy kto ma rozum zrozumie takie beznadziejne podchody...
Rzuca mi się też w oczy, że prawdopodobnie chciałby pan, żeby dziecko ponad
połowę czasu w domu przeznaczało nauce... Proszę pana, szkoła zabiera nam tyle
czasu co praca ( ja wiem, że to co innego, chodzi mi tylko o czas ) w domu
musimy odrabiać pracę itp... Ale coś takiego, że dziecko MA się uczyć w domu
jest jakąś kpiną. Mamy znajomych, zainteresowania , a przede wszystkim nie
jesteśmy aż tak dojrzali, mamy prawo marnować swój czas...
Jeszcze jedno : zakładanie ograniczeń ( typu 2h gry, 4 h nauki ) jest jedną z
najgorszych metod, wywołuje buntowy nastrój : >

[sarete]

Mam córkę, któa w tym roku zdaje egzamin gimnazjalny. Jest naszym
najmłodszym dzieckiem, więc jakoś tak naturalnie najbardziej
martwimy się z mężem o jej przyszłość. Dwójka starszych dzieci jest
już na studiach i nieźle sobie radzą. Nasza Marta niby się uczy, ale
boimy się, że to trochę za mało. Mamy w rodzinie taką tradycję, że
wszystkie nastolatki idą u nas do jednego konkretnego liceum z
tradycjami. Dodam, że to liceum jest na prawdę na wysokim poziomie i
nauka w nim niemal gwarantuje dobry start na studia. Tymczasem Marta
oznajmiła nam, że nie zamierza się starać więcej niż to (w jej
mniemaniu) konieczne i nie będzie brała udziału w "wyścigu
szczurów", jak się wyraziła. Boję się, że to się skończy tym, że
przez głupi młodzieńczy bunt sama zamknie sobie drogę do dobrej
szkoły. Rozmawiałam już z nauczycielami, powiedzieli, że ma
potencjał, ale też i braki i powinna poważnie przysiąść do nauki,
szczególnie z historii i biologii. Nie wiem, co robić, czy motywować
ją do nauki (ale jak?), czy odpuścić i pozowolić jej na samodzielne
wybory, które niekoniecznie nam pasują. Jak każda matka, chciałabym
dla mojej córki najlepiej.

Po co motywować?

[Gość: też_mama]

- zadam przewrotne pytanie, niczym kij wsadzony w mrowisko.

[kama287]

O dziwo mój syn również mówi, że nie zamierza brać udziału w wyścigu szczyrów. Jak twierdzi większość ludzi którzy maja świadectwa z paskami nie najlepiej wypadają na egzaminach, ale dochodzą im punkty za rożne konkursiki, a oceny z reguły maja po zawyżane, takim lizusom 6 stawiane są za byle co, za to, że głupia gazetkę ktoś zrobi to dostaje 6 np.z języka polskiego w zależności jaki nauczyciel ją zadał. Twierdzi, że kujonem nie będzie i podlizywać się tez nie będzie żeby ktoś mu stawiał dobre oceny i jak mówi moje oceny są wizerunkiem mojej wiedzy. Ale starał się na półrocze żeby na koniec roku jednak ten czerwony pasek mieć, bo mówi punkty się przydadzą. Czasami ciężko mi go zrozumieć.
Oceny ma dobre średnia na półrocze 4,0. Ale denerwuje mnie to, że zawsze wszystko zostawia na ostatnia chwilę, na dzień przed i o dziwo wypada nie najgorzej, ale teraz mówię mu że to nie klasówka z kilku lekcji czy działu, ale prawdziwy egzamin z wiedzy ogólnej z trzech lat. To on mi na to " oj mamo zdarzę, przejże wszystko nie martw się" te jego teksty, że mu nie zależy jak napiszę część mat- przyr. to tylko jak stwierdziłam jakaś zasłona bo wiem że mu zależy, bo wybrał dobre LO.

[klemens.strozynski]

kama287 napisała:

> O dziwo mój syn również mówi, że nie zamierza brać udziału w
wyścigu szczurów.
>
Sama Pani widzi, że syn jest dojrzały i bardzo rozsądny, może być
Pani spokojna o jego los. Radzę tylko chwalic go za tę
odpowiedzialności i podtrzymywać ja, mówiąc, ze to jest wielka
sprawa dla Pani, ze może Pani na nim polegać. I niech sobie
komentuje jak chce różne szkolne rzecdzy - ważne, że naprawdę
dobrze się przygotowuje. Gratuluję syna.

[klemens.strozynski]

Gość portalu: też_mama napisał(a):

> - zadam przewrotne pytanie, niczym kij wsadzony w mrowisko.
Po co motywować? Pytanie nie tyle przewrotne, co podstawowe.
Motywacja to wewnętrzny napęd, decydujący o tym, ile energii i
rozsądku przydzielimy do realizacji zadania.
Bywa, że uczedń ma sam z siebie wystarczajacą motywację i wtedy -
tu pani miałaby rację - motywowanie nie jest potrzebne. Ale to nie
jest częsta sytuacja w wieku imnazjalnym.

[klemens.strozynski]

sarete napisała:

> Nie wiem, co robić, czy motywować ją do nauki (ale jak?), czy
odpuścić i pozowolić jej na samodzielne wybory, które niekoniecznie
nam pasują. Jak każda matka, chciałabym dla mojej córki najlepiej.
Oczywiście, motywować, próbować rozbudzić wyższe ambicje,
przekonać, ze sukces nie jest aż tak trudny. Musi być coś, na czym
Pani córce zależy - niech Pani to znajdzie, dowie się i wykorzysta
do motywowania córki.
Ale też mam dzieci i też się buntowały. Niech Pani pamięta, że
czasem bunt dzieci nie da się uśmierzyć. Po prostu zrobią po
swojemu. A potem, po paru latach, sami przyznają, że to było
głupie.
Proszę zrobić, ile się da, ale także pamiętać, że zycie nie kończy
się na egzaminie gimnazjalnym. Raczej się wtedy zaczyna.

[kama287]

Dziękuje za te słowa, choć o tym tak na prawdę wiem, ale potrzebowałam chyba
jakiegoś potwierdzenia w tym wszystkim od kogoś z zewnątrz.
Wiem, że da radę.
Jeszcze raz dziękuje i pozdrawiam.

[frisky2]

Ja mam nieco inny problem. Mój syn uczy się w gimnazjum prywatnym, jest tam
raczej dobre towarzystwo w sensie wychowawczym. Jest w ostatniej klasie. Jest
zdolny, dużo czyta natomiast w domu bardzo mało się uczy. Najczęściej wtedy, gdy
jest zmuszony przeze mnie. Albo gdy ma jakąś poważną wpadkę w szkole. Oceny ma
więc słabe.

Za to przesiaduje długo przed komputerem, albo spotyka się z kolegami. Jeśli
jednego i drugiego mu zabronimy z żoną, to czyta książki. Wówczas się zacina i
na zlość nie bierze się do nauki.

Żadne rozmowy ani takie jak z "dorosłym" nastolatkiem, ani nerwowe nie pomagają.
Nie pomaga także wizja kary w postaci zakazu komputera, spotykania z kolegami
czy zakupu jakichś rzeczy. Wtedy on mówi, nie to nie i zamyka się z książką w
swoim pokoju.

Czasami, gdy rozmawiam z nim sam na sam tak zupełnie szczerze, to przyznaje, że
mam rację widzę, że przyjmuje moje słowa. Potem, często już następnego dnia
powtarza się sytuacja, że np. nie nauczy się z czegoś bo to umie i dochodzi do
kłótni, kończy się zamknięciem w pokoju, słuchaniem muzyki lub książką.

Szczerze mówiąc nie mam już pojęcia w jaki sposób doitrzeć do niego. Kiedyś, gdy
wcześnie kończyłem pracę dopilnowywałem tego, żeby się uczył. Każdego wieczora z
nim spędzałem godzinę na nauce. I w szkole było świadectwo z czerwonym paskiem.
Od dwóch lat kończę bardzo późno pracę, moja żona nie jest w stanie dotrzeć do
niego, szybko się denerwuje i ich rozmowy kończą się kłótnią. No i syn jest
starszy więc nie tak uległy.

Na pewno nie sprawdza się karanie

[klemens.strozynski]

frisky2 napisała:

> Szczerze mówiąc nie mam już pojęcia w jaki sposób doitrzeć do
niego.

To jest trudny wiek, a jeżeli uczeń uzdolniony, to problemy jeszcze
większe. Na pewno nie jest właściwa metodą karanie albo pozbawianie
dostępu do komputera. Jednak warto sprawdzać, czy dziecko nie
wpadło w nałóg gier komputerowych - to takie samo uzależnienie, jak
np. amfetamina.
Bardzo rozsądna była metoda, o której Pan pisał, tzn. wspólnego
spędzania czasu na nauce - ale to często niemożliwe.
Niech Pan szuka, czego syn od Pana chciałby. Powinno być coć, na
czym mu zalezy i co Pan mu może dać, zapewnić.
Dzisiaj to ogromny problem - dzieci, kte właściwie wszystko, co
chca, mają - i nie ma sposobu, zeby ich skłonić do czegokolwiek
nagradzaniem. Ale mam wrażenie, że u Pana w rodzinie takiej
sytuacji nie ma.
Z tego, co Pan pisze, wnioskuję, że syn ma takie "falowanie"
emocjonalne, raz przyznaje Panu racje i chciałby sie zabrac do
nauki,innym razem wybiera bunt. I na to nie ma dobrej rady. Po
prostu trzeba korzystać z chwil, kiedy się z Panem zgadza i
przyznaje racje, wtedy zachecać, najlepiej jezeli od razu się
zabierze do roboty. A część czasu - cóż, zmarnuje, zapewne tego
nie da się uniknąć.
Pozdrawiam i życzę, żeby jak najwięcej syn się przed Panem otwierał.

[verdana]

Nie - isnieje zasadnicza róznica miedzy amfetamina a grami.
przepaść, powiedzialabym. Nie mówimy tu przeciez o osobach, ktore
nie chodza do szkoły, tylko graja, ale o mlodych ludziach, ktorzy w
miare normalnie funkcjonuja. Takie porownania są szkodliwe. Bo
uzaleznienie od amfetaminy to dzwon alarmowy, nalezy natychmiast
poddac dziecko odwykowi i leczeniu - czy to jest wskazane, przy
nastolatku, ktory po prostu lubi grac, albo pogadac z przyjaciółmi?
Bo jesl to jest takie uzaleznienie, to nalezy natychmiast sprzedac
komputer, a dziecko umiescić w szpitalu na odwyku. Chyba Pan tego
nie sugeruje??
Niechęć do nauki to nie jest bunt. To racjonalna reakcja na nudę i
przeladowany program szkoły. Krytykowanie testow to tez nie bunt -
to zdrowy rozsadek. Testy SĄ glupie i sprawdzaja jedynie to, czy
uczeń mysli dokladnie wg. schematu.
Posiadanie odmiennego zdania od rodziców to tez nie jest bunt, tylko
bardzo pożądany i jedynie sluszny etap rozwojowy. Niepokoić nalezy
sie wtedy, gdy nastolatek we wszystkim zgadza się z mamusią.
Czas, gdy dziecko robi to co lubi, a nie uczy się - nie jest
bynajmniej zmarnowany. Tak jak nie jest zmarnowany czas, gdy rodzice
nie siedza w pracy i nie pracuja w domu, tylko robia to co lubią.
Biedne te nastolatki, słowo daję.

Mops i kot

img443.imageshack.us/my.php?image=znudzonyfh5.jpg

[frisky2]

Bardzo dziękuję za odpowiedź i poradę. Przyznaję Panu rację, że trzeba
wykorzystywać momenty porozumienia, nadawania na tych samych falach z synem.
Próbuję tak robić w weekendy, kiedy ja mam czas. Spróbowałem w ostatni weekend i
razem robiliśmy jakieś prace przy domu, czy wyjście do kawiarni na lody. Wtedy
można pogadać.
A co do nauki - bo może Verdana ma rację pisząc, że dzieci są znudzone programem
szkolnym - spróbowałem zaciekawić syna, tzn. omawiając jakąś lekcję z fizyki
zacząłem go wciągać w pytania typu: jak w codziennym życiu można wykorzystać tę
wiedzę, np. czy jakiś wzór pomógłby nam obliczyć grubość kabla który musimy
kupić itp. I to go wciągnęło.

Oczywiście to kropla w morzu na razie. Ale dziękuję za Pana wypowiedź, bo lepiej
teraz rozumiem, że nic się nie zdziała jak za dotknięciem różdżki, tylko trzeba
- tak jak Pan radzi - wykorzystywać chwile i systematycznie kroczek po kroczku
zmieniać nasze relacje. To pewnie długotrwała praca, ale dla mnie w końcu jakaś
wskazówka.
Pzodrawiam

[verdana]

To ja jeszcze dorzucę parę słów.
Twój syn był nauczony, że nie on bierze odpowiedzialność za swoją
naukę. Miał pewność, ze Ty dopilnujesz codziennie, aby lekcje były
odrobione, a on przygotowany. Teraz nie czuje sie odpowiedzialny sam
za siebie, mimo, ze jest już w wieku, gdy powinien nie liczyć na
stałą pomoc rodzicow.
Nie powielaj wlasnego błędu - tzn. nie próbuj znowu brać
odpowiedzialności za jego naukę, kontrolując, przynaglając i cały
czas 'stojac mu nad głowa". Bo ten sam problem pojawi Ci się w
liceum, a na studiach będzie dramat.
Poza tym piszesz, ze syn chodzi do prywatnej szkoly. Znajdź
przyjazne prywatne liceum, gdzie stawia się na myślenie, a nie na
same piątki i gdzie nie trzeba miec z testów astronomicznie wysokiej
sredniej. I przestań się denerwować i zamartwiać. Wbrew temu, co się
słyszy i czyta, poziom szkoly wcale nie liczy się tak bardzo. Szkoly
pierwsze w rankingach są czesto pierwsze bo przyjmują najlepszych
uczniów, zatem wypuszczają najlepszych, a nie dlatego, ze po drodze
czegos uczą (wymagają, tak - uczą - naprawde nie zawsze...).
Szkoła taka sobie moze czxasem przyjmować nienajlepszych uczniow i
wypuszczac całkiem dobrych - oczywiście w rankingach będzie niżej,
ale co z tego?
No i jeszcze jedno, wazne.
Uczenie się lekcji od A do Z wplywa dobrze na wynik egzaminu. Co
najmniej połowa (optymistycznie) z tego, czego dziecko uczy się w
gimnazjum i liceum poza tym jest do niczego niepotrzebna. Czytanie
książek bez porównania bardziej rozwija inteligencję niz sumienne
odrabianie wszystkich lekcji. Jesli Twoj syn czyta - to masz się z
czego cieszyc, prawdopodobnie jego perspektywy na przyszłość moga
być lepsze, niż kogoś z paskiem na świadectwie, kto z braku czasu
zdążył przeczytać tylko lektury szkolne.
Jesli chcesz mieć dziecko odnoszące sukcesy pamiętaj też, że dom to
nie szkoła. W domu ma być spokoj, a nie kolejne lekcje.
Pisze ci to matka, która o mało nie wykonczyła pierworodnego przez
idiotyczne wymagania;ex-nauczycielka w marnej szkole prywatnej,
ktorej absolwenci, ku zaskoczeniu absolutnie wszystkich, radzą sobie
w zyciu bardzo dobrze; była uczennica nie odrabiajaca niemal żadnych
lekcji (bo wolała czytać) w przededniu otrzymania tytułu profesora.

Nie sprawdza się karanie, sprawdza się czytanie

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> Czytanie książek bez porównania bardziej rozwija inteligencję niz sumienne
odrabianie wszystkich lekcji. Jesli Twoj syn czyta - to masz się z czego
cieszyc, prawdopodobnie jego perspektywy na przyszłość moga być lepsze, niż
kogoś z paskiem na świadectwie, kto z braku czasu zdążył przeczytać tylko
lektury szkolne.

Serdecznie dziękuję za sympatyczny i mądry komentarz, pozdrawiam

[klemens.strozynski]

frisky2 napisała:

> bo lepiej teraz rozumiem, że nic się nie zdziała jak za dotknięciem różdżki,
> Pzodrawiam
>
Tak, dokładnie o to chodzi - i jeszcze jedno - nie ma żadnej gwarancji sukcesu
przy wychowywaniu dzieci - ale zawsze musimy zakładać, że nam się uda
przynajmniej coś zmienić na lepsze.
Serdecznie pozdrawiam

[ratyzbona]

Jako osooba która zdawała egzamin gimnazjalny już dość dawno temu (
załapałam się na pierwszy rocznik reformy) muszę wtrącić się do
rozmowy. To co dla wielu rodzciów jest tylko okresem przygotowania
dziecka do ważnego egzaminu dla tego dziecka jest normalnym rokiem
szkolnym w którym - ma się dobre dni, ma się złe dni, człowiek jest
zmęczony, człowiek ma dużo energii człowiek się zakocha lub z kimś
pokółci albo zrobi jedną z miliona rzeczy które nie mają nic
wspólnego z nauką szkolną. Tymczasem część rodziców potrafi się
zachowywac tak jakby na ten rok należało zawiesić wszystkie
czynności życiowe poza wypełnianiem testów. Oczywiście do egzaminów
należy się uczyć ale jeśli włożycie w to za dużo energii to wyniki
na egzaminie będą może i bardzo dobre ale pierwszy rok liceum - cóż
nie można się uczyć bez przerwy całe życie. Tak tylko przypominam bo
w tym całym motywowaniu nie zapomnieć, że uczeń to paradoksalnie też
człowiek.

ratyzbona,verdana- brawo!

[claratrueba]

jako matka gimnazjalisty, która własnie wybiera sie do p. wychowawczyni żeby
wytłumaczyć "dlaczego średnia tylko 4.75 (elitarne niepubliczne gimnazjum) a
było więcej" z wielka przyjemnością przeczytałam wasze wpisy. Mój syn, i
wszystkie nasze dzieci sa ludźmi- oprócz funkcji gromadzenia wiedzy maja jeszcze
uczuciowośc, wrazliwość, własne zainteresowania i pasje. Czasem cos je boli,
czasem deszcz pada zbyt długo, czasem w życiu towarzyskim cos nie tak. Łatwo
wybaczać sobie swoje słabośći i niedyspozycje, a dziecko ma byc ciągle na
stand-by gotowe do ciężkiej pracy? Bo nauka jest bardzo ciężką pracą! Który
zawód wymaga tak dużej koncentracji przez tak długi czas? Przecież my mamy co
najwyżej 8 godzinny dzień pracy a nasze dzieci? 6-7 h w szkole ile później?
Następne tyle? Toż to Archipelag Gułag. Ile można mieć zapału, entuzjazmu jesli
przychodzi zwykłe, ludzkie zmęczenie. Czymś, co nie zawsze interesuje. Uczę
prywatnie 24 lata, wśród moich byłych uczniów są tacy z tytułami naukowymi,
absolwenci światowych czołowych uczelni- dziwnym trafem to nie ci, którzy mieli
kolekcję szóstek, ale ci, którzy mieli pasje i zainteresowania, czasem
wagarowali ze szkoły żeby pograc na komputerze albo poczytać, albo z dziewczyną
się spotkać. A ci szóstkowi od góry do dołu często niezrealizowani życiowo
frustraci. Sprawdza mi się moje powiedzenie "uczeń jak proszek do prania- jak do
wszystkiego to do niczego". Pozdrawiam i jadę wytłumaczyć, że mój syn to fajny
facet a nie maszyna do robienia średniej.

[Gość: obserwator]

Biorąc pod uwagę dotychczasowe średnie punktów uzyskanych przez
uczniów podczas egzaminów gimnazjalnych zaobserwawałem, iż jednym z
najlepiej kształcących w tym kierunku są gimnazja katolickie oraz
społeczne - prywatne.
W tych gimnazjach to właśnie wynik z gezaminu jest priorytetem,
zasłaniającym wszelkie podstawy programowe, których i tak tu nie
kontroluje. Zresztą tak jak i podczas egzaminu występuje brak
kontroli podczas samodzielnego pisania prac egzaminacyjnych.
Wiem co piszę. Znam ten problem "od podszewki", od której już dawno
NIKT nie zaglądał. Nawet panna nikt. Wystarcz modlitwa o dobry wynik
z egzaminu gimnazjalnego, a jakoś to będzie. Bo inaczej być nie
może !
Czy to stała zasada ?

[ratyzbona]

Istnieć też może inna zależność - choć mniej spiskowa. Zamożni rodzice których
stać na korepetycje i dodatkowe lekcje posłyją swoje dzieci do szkół prywatnych.
Młodzież taka na wstępie wyselekcjonowana lepiej wypada na egzaminach. Mniej
spiskowo bardziej logicznie

o niepublicznych niespiskowo zupełnie

[claratrueba]

Obserwator sugeruje jakieś szacher-macher na egzaminach w szkołach
niepublicznych. Nie mam wiedzy na ten temat, ale intryguje mnie jedno: skoro ten
dobry wynik jest nierzetelny to dlaczego absolwenci tych szkół dostawszy się do
liceów o najwyższym poziomie świetnie sobie w nich radzą? Skoro ich
przygotowanie z gimnazjum było, jak sugerujesz, gorsze niż w państwowym lub
podobne dlaczego oni wyraźnie wyróżniają się in plus wśród licealistów?

Zamożni rodzice których
> stać na korepetycje i dodatkowe lekcje posyłają swoje dzieci do szkół prywatnych
To mit lub niewłaściwa buchalteria domowa. W gimnazjach płatnych a dobrych jest
nie więcej dzieci z zamożnych domów niż w państwowych. Dużo jest zamożnych w
szkołach słabych niepublicznych- tu jest "płacę, żeby miał świadectwo" a nie
"płacę i wymagam". W świetnym gimnazjum mojego syna (w 5% najlepiej zdanych
egzaminów) stan zamożności rodziców jest taki jak w przeciętnej szkole (są i
tacy bez samochodu). Co jest "nieprzeciętne"- 1. rubryka "wykształcenie matki,
ojca" wyższe prawie od góry do dołu. 2. rubryka "zawód matki, ojca"- zawody
prawie wyłącznie inteligenckie wcale niekoniecznie dobrze płatne (pielęgniarka,
pedagog szkolny, nauczyciel, urzędnik państwowy- raczej do takich nie należą) 3.
frekwencja na zebraniach- przy 20 uczniów w klasie, na zebraniach jest... ok. 24
rodziców lub dziadków. Rekord- 32.
Co do "stać na korepetycje, dodatkowe lekcje" stać, ale nie są potrzebne poza
wyjątkowymi sytuacjami typu długa nieobecność w szkole, okazjonalne trudności.
Wynika to z "lepszego dopilnowania" również przez szkołę (natychmiast jest
wzywany rodzic jeśli dziecko "opuściło się w nauce" co może oznaczać trójki
zamiast czwórek, a nie tylko pały, a nawet czwórki zamiast piątek), z
"nieprzepadania lekcji" dziwnym trafem zawsze jest zastępstwo lub lekcja innego
przedmiotu, większego zaangażowania nauczyciela- nie radzący sobie zostaje
zwolniony i ląduje w szkole państwowej- "welcome to the jungle". Podobnie,
często nieobecny nawet z powodów losowych. Od dawna korepetycje nie sa jedynie
pomocą "odstającym" uczniom lub wybitnie uzdolnionym, a zastępowaniem pracy
nauczyciela-olewusa. I ich koszt jest zwykle wyższy niż czesne. To często
pojawiający sie wątek w naszych rodzicielskich rozmowach "korepetycje wyniosły
by więcej i niełatwo dobrego korepetytora znaleźć w naszym mieście". I kwestia
czasu oczywiście- szkoła, korepetycje, a kiedy hobby, książka, koledzy- normalne
życie? Natomiast ratyzbona ma racje co do "wyselekcjonowania"- to jest lepsza
młodzież- wyższa średnia, wynik z egzaminu po szk. podst.(przyjmą tylko
okresloną liczbę na zasadzie konkursu) , sprawowania (poniżej "dobre" nie
przyjmujemy). Ale te kryteria sa jasne i znane kandydatom. Chcą lepszej szkoły,
muszą sie bardziej niz inni postarać. Tak przeciez jest wszędzie- liceum,
studia, praca.

[klemens.strozynski]

claratrueba napisała:

> Pozdrawiam i jadę wytłumaczyć, że mój syn to fajny
facet a nie maszyna do robienia średniej.

Wiedza to zupełnie coś innego niż stopnie, średnia, punkty. To niedobrze, ze od
punktów na egzaminie zależy dostanie się do szkoły. Ale pewnych rzeczy nie
zmienimy...
Druga rzecz - egzamin nie sprawdza wielu ważnych umiejętności ucznia. ALe to
egzamin jest etykietką "mądrości" - i tego też tak łatwo nie zmienimy (chociać
chyba trzeba próbować).
Pozdrawiam

[klemens.strozynski]

ratyzbona napisała:

> Oczywiście do egzaminów należy się uczyć ale jeśli włożycie w to za dużo
energii to wyniki na egzaminie będą może i bardzo dobre ale pierwszy rok liceum
- cóż
> nie można się uczyć bez przerwy całe życie.

Oczywiście, każda przesada rodzi rezultaty odmienne od oczekiwanych - tyle że
nadmierne "kucie" przed egzaminem to raczej rzadkość, prawda?
Pozdrawiam

[verdana]

Rzadkość?
Absolutnie nie rzadkość - w trzeciej klasie dzieci sa tak straszone
przez rodzicow , nauczycieli i ekspertów - że te, ktore sa ambitne,
lub ktorych rodzice sa ambitni, ucza się niemal bez przerwy. Sama
widze tłumy w soboty na kursach, dzieci maja korepetycje do późnego
wieczora (kolezanka dawała korepetycje gimnazjalistce o 10
wieczorem), znam matke, ktora w klasie trzeciej pozwoliła wyjść do
kina synowi po raz pierwszy w marcu, sporo znajomych dzieci mialo
zapowiedziane surowe kary za wszelkie wpadki (pozbawienie wakacji,
odeslanie do internatu). A do tego dochodzi normalna nauka...
To zaczyna być horror. Mlodziez się buntuje - i slusznie, mlodzież
próbuje się uczyć, ale nie może, bo w takim napięciu malo co wchodzi
do głowy. Po roku nerwów, jak słusznie napisała Ratyzbona, w liceum
nastepuje krach - bo szczytowej formy nie da się utrzymać cztery
lata, do matury.
Oczywiscie, część mlodziezy się nie uczy, tylko raczej jej rodzice
tu nie pisują. Ci, ktorzy tu pisza powinni raczej zażyć cos na
uspokojenie i zrozumieć, ze od egzaminu gimnazjalnego tak naprawdę
zalezy niewiele, a nie całe zycie.

Polaryzacja

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> Oczywiscie, część mlodziezy się nie uczy, tylko raczej jej
rodzice tu nie pisują. Ci, ktorzy tu pisza powinni raczej zażyć
cos na uspokojenie i zrozumieć, ze od egzaminu gimnazjalnego tak
naprawdę zalezy niewiele, a nie całe zycie.
>
Tak to jest we współczensym świecie, że bogaci stają sie jeszcze
bogatsi, a biedniejsi coraz biedniejsi. Analogicznie w szkole,
porównując z dawnymi czasy - jedni są coraz lepsi (ci dobrzy),
inni, słabi, coraz słabsi.
Krzyczy się o wyrównywaniu szans - ale konkurencyjność
rzeczywistości nie sprzyja wyrównywaniu szans. Dokladniej, może i
szanse się wyrównują, ale ci, dla których te szanse się tworzy, nie
bardzo z nich korzystają. Widać rzeczywiście, że na tym forum są w
większości ludzie, których dzieci sobie dobrze radzą. Ich obecność
nie jest jednak bez sensu - przecież możemy także rozmawiać o tym,
jak dzieci chwalić za to, że są chętne,mądre, pilne, dobrze
zorganizowane... Najlepiej w specjalnym wątku na forum.
Pozdrawiam

Uczenie się

[ratyzbona]

Problem z atmosferą wokół testów wcale nie leży w nauce ale w presji jaką
wywiera się na młodzież. Nigdy w swoim życiu nie bałam się żadnego egzaminu tak
jak gimnazjalnego a za mną już i nowa matura i nie jeden egzamin na studiach.
Problem polega na tym że nawet ci młodzi ludzi którzy się nie uczą boją się
egzaminu. Świadomość że nie da się opanować programu 14 przedmiotów paraliżuje
zarówno tych siedzących po nocach nad książkami jak i tych którzy się obijają.
Niestety najczęściej okazuje się że w wynikach między nimi nie ma żadnej
różnicy. Moi nauczyciele podobnie jak pan ekspert zapewniali nas że od tego jak
zdamy egzamin zależy całe nasze życie. Ja akurat wiem kto najlepiej zdał egzamin
w mojej szkole gdyż był to mój najlepszy przyjaciel- zdał świetnie poszedł do
świetnego liceum a potem na studia - oboje wybraliśmy te same kierunki tylko że
ja skończę oba a on jeden bo w między czasie się poddał. Druga dziewczyna w
szkole nie zdała matury - gdzieś koło trzeciej klasy liceum skończył jej się
impet do nauki.

Uczenie się - ale i wola, charakter

[klemens.strozynski]

ratyzbona napisała:

> Ja akurat wiem kto najlepiej zdał egzamin w mojej szkole gdyż
był to mój najlepszy przyjaciel- zdał świetnie poszedł do
> świetnego liceum a potem na studia - oboje wybraliśmy te same
kierunki tylko że ja skończę oba a on jeden bo w między czasie się
poddał. >

Egzamin daje możność wyboru szkoły - i tylko to. Jako stary belfer
wiem, że często uczniowie marnie uczący się w gimnazjum i szkole
średniej potem mieli świetne wyniki na studiach. Po prostu z
opóźnieniem zaczęli wykorzystywać swoje możliwości.
A z kolei ci z dobrymi stopniami, którzy dla tych stopni
musieli "dawać z siebie wszystko", na studiach miewają kłopoty.

Tak naprawdę w dłuższym wymiarze czasowym decyduje charakter,
zdolności są na drugim miejscu. Jednak optymalnie jest
wykorzystywac w pełni swoje możliwości i zdolności od początku, ale
potem się nie poddawać.
Ratyzbono, gratuluję Ci sukcesu na studiach. Myślę, że jeszcze
wiele dokonasz, bo masz refleksyjne podejście do życia i jakąś
wewnętrzna aktywność (to da się wyczuć "między wierszami" Twoich
postów).

[pluskotka]

Tak czytam Państwa wypowiedzi i troszkę się dziwię. Sama egzamin gimnazjalny
pisałam cztery lata temu i podchodziłam do tego zupełnie inaczej. Od razu mówię,
że byłam w zwykłym osiedlowym gimnazjum. Testów na dobrą sprawę nie
rozwiązywałam żadnych, uczyłam się jak zazwyczaj przed kartkówkami i
sprawdzianami. Ze swojej strony nie dokładałam jakichś specjalnych starań, żeby
swoją wiedzę nie tyle pogłębiać co przypieczętowywać jakimiś drukowanymi na tę
okazję testami. Może wynikało to ze świadomości, że i tak pójdę do "najlepszego
liceum", jeśli takie w ogóle istnieje w 65tys. mieście powiatowym.
Jeśli chodzi o rodziców i motywowanie...moja mama należy do tych, którzy
pomagają przy odrabianiu lekcji. I potrafią, choć "tylko" z wykształceniem
średnim. Dla mnie najlepszą motywacją jest miły gest, żadne puste słowa w stylu
"jestem z ciebie dumna bo jesteś taka i siaka". Muszę się przyznać, że długi
czas sukcesy cieszyły mnie dlatego, że sprawiałam radość mamie. Choć ona wcale
tego nie wymagała, to było tylko moje odczucie.
Ja także kocham czytać, ale od komputera też nie stroniłam. Nie wyobrażam sobie
trzeciej klasy gimnazjum, podczas której całymi dniami przesiaduję nad
podręcznikami i owymi testami. To dla mnie sztuczne, przygotowywanie się do
wypełnienia schematu. Ale schematyczna jest też matura, czego doświadczyłam rok
temu. I znów bez żadnego wstydu muszę dodać, że moje przygotowania były podobne.
Nie żebym się chwaliła swoim lenistwem albo przesadną wiarą w siebie. Uważam
tylko, że stres wokół kartki papieru jest niepotrzebny.
Teraz jestem szczęśliwą studentką, z pierwszą zaliczoną sesją w zerowych
terminach. I nadal nie preferuję zakuwania.
A i jeszcze jedno. Moje olanie testu skończyło się na 80 procentach. Co zapewne
jest dla Państwa wynikiem tragicznym. :)

[ratyzbona]

Moim zdaniem to podejście to dowód zdrowego rozsądku , pamiętaj jednak że takie
podejście mają ci którzy testy piszą - to rodzice dostają kręćka.

[pluskotka]

Mam brata w drugiej klasie gimnazjum i wiem, że z nim będzie ciut inaczej. On
bardzo nerwowo podchodzi do nauki, uczy się z lekcji na lekcję i denerwuje się
strasznie gdy coś mu nie wychodzi. Nie trzeba go nawet do niej zaganiać. Uczy
się systematycznie, więc znając go powtórzy przed testem tylko jakieś podstawowe
zagadnienia, nie omieszkując trochę pohisteryzować. :) Dużo też zależy od wyboru
potencjalnych szkół średnich. W mieście gdzie jest sześć liceów i cztery zespoły
szkół, nie bardzo trzeba się starać aby się gdzieś dostać. :)

[Gość: Gucio :)]

Drodzy państwo...
Jestem aktualnie uczniem 3 klasy gimnazjum, test już niebawem... To, że
możliwości mam - wiem. Kiedyś za motywację posłużyło mi zauroczenie ( dziewczyna
intelektualistka, która nie chciała za bardzo się wiązać ze średniakiem ).
Miałem wtedy bardzo dobre wyniki w szkole, uczeń wzór, jak mawiali nauczyciele (
dodam, iż roku wcześniej " trochę " błaznowałem, nauczyciele wtedy nazywali mnie
głupim smarkaczem :) ).
Ale przejdźmy do sedna. Zauważmy, że dobre licea przyjmują od 140-150 punktów,
dość trudno uzbierać je z samych ocen i testów ( nie mówię tu o uczniach
piątkowo-szóstkowych ). Tak więc b. często zdarza się, iż niezbyt inteligentny (
nie muszą tego potwierdzać oceny, dobrze, jak sądzę, to wiecie ) dostaje się do
super liceum, ponieważ łaził po jakieś dodatkowe punkty, brał się za
wazeliniarstwo i takie tam... W każdym razie trzeba biegać bez sensu, załatwiać
jakieś dodatkowe punkciki żeby było ok...
A uczeń powiedzmy średni ( 2,3,4 ), nawet jeśli jest inteligentny nie zdobędzie
tylu punktów.
Uważam ten system za nieprawidłowy, sądzę, iż do liceum powinny się liczyć TYLKO
testy, bo TYLKO one uwidaczniają wiedzę ucznia. Oceny? Nauczyciele nie raz mają
swoich pupilków, ulubieńców ( nazywajcie jak chcecie ) i te osoby mają dużo
łatwiej...
Ja, powiedzmy sobie szczerze nie mam za dobrych ocen ( głównie lenistwo... brak
motywacji... ) zachowania też nie ( tego niestety nie rozumiem, nigdy nie
dyskutuję z nauczycielami, nie biłem się, nie psocę itp. ) na dodatkowe punkty
nie mam co liczyć. Nie mam pojęcia gdzie się dostane... Najbardziej chciałbym
się załapać do jakiegokolwiek LO, bo jak wiadomo, one do matury przygotowują
najlepiej, ale nie wiem czy uda mi się uzyskać 110 punktów +.

Sam egzamin nie pokazuje wszystkiego

[klemens.strozynski]

Gość portalu: Gucio :) napisał(a):

Uważam ten system za nieprawidłowy, sądzę, iż do liceum powinny się
liczyć TYLKO testy, bo TYLKO one uwidaczniają wiedzę ucznia.

Ale w liceum ważne są nie tylko wiadomości ucznia, ale także perwne
cechy charakteru, jak wytrwałość, systematyczność, o których bardzo
słusznie wspominasz. Pośrednia informacja o tych cechach ukryta
jest w stopniach szkolnych.
Ty sobie pewnie poradzisz, jeżeli będziesz chciał - widać po
dotychczasowych doświadczeniach. A idealnego systemu naboru nie ma -
zawsze jednym uczniom bardziej "pasuje", innym mniej.
Pozdrawiam i życzę dostania się do liceum, a potem trwałego
zakochania w intelektualistce ;)