Teksty do oceny (jak już kogoś przyciśnie :D) 2

[skajstop]

Tutaj dyskutujemy nad twórczością odważnych autorek i autorów :)

[agalilla]

sluchaj problem jest w tym,ze tu znowu nie pojawia sie opcja "rozpocznij nowy
watek".mozna tylko odpowiedziec i dodac do ulubionych.

[skajstop]

Litości~! Po prostu wrzucisz posta ze swoim tekstem. Nowe wątki rozxpoczyna się
na głównej stronie forum, ale właśnie tego należy unikać, bo jak każdy nowy
autor czy autorka otworzą sobie wątek dla własnego tekstu, inne tematy znikną :)

Bez obaw, w jednym wątku można to pomieścić, od tego jest drzewko przecież.

Kolacja. cz.I prosze o komentarze.

[agalilla]

To był wieczór jak każdy inny. Niebo wyglądało całkiem zwyczajnie, nie
było zalane różowością co by dech w piersiach zaparła, chmur nie było wcale,
powietrze pachniało jak powietrze, ptaki śpiewały jak to ptaki, krótko mówiąc:
jeszcze jeden taki wieczór jak wczoraj, tydzień temu, za miesiąc i za rok.
Szłam sobie spokojnie parkową drogą między upszczonymi ptasim łajnem ławkami i
w sumie nic mnie nie obchodziło, poza pistacjowym domem przy ulicy tuż za
ogrodzeniem ( co za kolor! ) i natrętnie brzęczącymi trzmielami, które nie
myślały mnie na swojej drodze ominąć, a z przyczyny których wydawałam z siebie
raz po raz prymitywne wrzaski. Jak zwykle skręciłam w uboczną alejkę, która
kończyła się ślepo i nie była tak uczęszczana jak pozostałe części parku, który
późnym wieczorem był jeszcze pełny spacerowiczów. W alejce tej stała „moja”
ławka.Moja, bo ją sobie już kilka tygodni temu upatrzyłam, jako jedną z
niewielu, które nie stały pod drzewami i tak od białych placków cudownie
ocalały.Odkryłam ją jakieś dwa miesiące temu, kiedy to postanowiłam przejść na
dietę. Dieta miała być cud, więc sobie twardo postanowiłam nie jeść nic po
obiedzie.Wytrzymałam nawet dwa dni, ale trzeciego już miałam kryzys, więc sobie
obmyśliłam, że będę jeszcze jeść coś małego po pracy, a żeby zagłuszyć wyrzuty
sumienia, będę to coś jeść w parku. Świeże powietrze plus ruch, myślałam sobie,
to się z moją dietą nie kłóci, mniejsza o to, że park mam pod nosem, zawsze to
więcej ruchu niż droga od kanapy do lodówki. I tak co wieczór przesiadywałam
sobie na mojej czyściutkiej ławeczce, żując pół godziny kajzerkę z serem i
udając, że to rarytas nie z tej ziemi.
Już miałam siadać, już otworzyłam torebkę żeby sięgnąć po bułkę, jak usłyszałam
głosy tuż za sobą. Ani się nie obejrzałam, jakaś para rozanielonych nastolatków
rozsiadła się na mojej ławce. On siedział już bardziej na niej niż na ławce,
ona wpatrywała się w niego z miną skrzywdzonego jamnika, po czym
bezceremonialnie zaczęli się całować. Stałam tam jeszcze chwilę, oburzona tą
bezczelnością ( moja ławka! ), aż zakochana para zaczęła wydawać takie odgłosy,
że by mi ochota na mój rarytas pewnie zaraz przeszła, więc ruszyłam z powrotem
w alejkę. Przeszłam kawałek wypatrując jakiegoś innego miejsca i zrezygnowana
miałam już iść do domu, kiedy zwróciłam uwagę na wąską dróżkę po drugiej
stronie stawu, przy którym teraz stałam, tuż obok ogrodu botanicznego. To
mogłaby być jakaś możliwość, byle w miarę czysto i trochę dalej od ludzi, bo
nie lubię, jak mi się każdy patrzy na moją bułkę, jakby ją sam chciał zjeść.
Obeszłam staw, mijając staruszkę z papierową torebką, z której rzucała okruchy
chleba dla kaczek. Babcia miała okulary grube jak słoiki i rzucała wszystko na
betonową płytę jakieś dwadzieścia centymetrów ponad wodą. Kaczki kręciły się
nerwowo nie mogąc dosięgnąć do betonu, aż mi się ich żal zrobiło, a babcia,
nieświadoma swego błędu, uśmiechała się dobrodusznie powtarzając raz po
raz „cip, cip, dla ciebie też mam, cip, cip, cip...”
Nowo odkryta droga przylegała do zamkniętego już o tej porze ogrodu
botanicznego i zdawała mi się strasznie długa, w każdym razie nie było widać,
co jest na jej drugim końcu, co mogło też wynikać z tego, że otoczona była
ciasną ścianą drzew i krzewów, które sprawiały, że zdawała się jeszcze bardziej
wąska niż z daleka i jakoś dziwnie nieprzyjemna. Nie uszłam daleko jak
natrafiłam na całkiem nawet czystą ławkę i wzięłam się wreszcie za moją bułkę.
Minęło mnie kilku spacerowiczów, rowerzystka i pani z wózeczkiem, widocznie ta
zaciemniona alejka nie zdawała się innym tak nieprzyjemna jak mi. Generalnie
byłam jeszcze dość podirytowana całą tą sytuacją, nie lubię zmian, ciężko mi
się w życiu do nowych rzeczy przyzwyczaić i ubolewałam sobie jeszcze nad stratą
mojej ławki, kiedy poczułam jakiś fetor przychodzący falami, raz silniejszy,
raz słabszy, raz znikał całkiem. Rozejrzałam sie wokoło, obok mnie stał kosz na
śmieci, ale nie był nawet do połowy pełny, za mną rosły gęste krzaki tuż przy
parkanie ogrodu, a pod nimi leżały gdzieniegdzie kawałki papieru toaletowego.
To mi już było za wiele. Widocznie nie było mi tego wieczoru pisane, zjeść
spokojnie moją bułkę, którą zresztą już prawie skończyłam. Resztkę wrzuciłam do
kosza i chciałam czym prędzej opuścić to miejsce, które niewychowanym ludziom,
jak myślałam, służyło za bezpłatną toaletę publiczną, kiedy coś mnie zmusiło z
powrotem usiąść. „Coś” było moją odwieczną udręką, dokładniej mówiąc od
dwunastego roku życia, kiedy to nawiedziło mnie przewlekłe zapalenie pęcherza.
Od tamtej pory, pęcherz mój zacny, robił co mu się podobało, a najczęściej
domagał się w najmniej odpowiednich momentach i miejscach. Wstałam znowu,
próbując sobie wmówić, że dam radę, zrobiłam dwa kroki i padłam z powrotem na
ławkę. Rozejrzałam się po drodze – jak okiem rzucić nikogo nie widać, zresztą
zrobiło się już znacznie ciemniej, tak, że pewnie większość parkowych amatorów
poszła już do domu. Próbując dobrnąć w krzaki z nieludzko ściśniętymi nogami,
omijałam kawałki papieru, myśląc o tym, jak się dopiero co wkurzałam, że ludzie
robią w parku. Na ironię losu najbardziej w tej chwili brakowało mi właśnie
papieru. Inni bywalcy parku widocznie są bardziej przezorni, ja w każdym razie
nie noszę przy sobie całych rolek „na wszelki wypadek”. Machając szlachetną
częścią ciała na lewo i prawo ( Boże, czemuś mnie nie uczynił facetem), czułam
jak mnie ogarnia ulga nieopisana i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że fetor
się nasilił. Nie, on się nie tylko nasilił, on już był nie do wytrzymania. Nie
potrafiąc go zidentyfikować, zakryłam twarz i zgięta w pół ogarniałam się od
gałęzi i wtedy zobaczyłam to, czego nigdy w życiu bym widzieć nie chciała.
Odrzuciło mnie do tyłu tak, że leżałam praktycznie na krzaku i chcąc wydusić z
siebie krzyk przerażenia, łapałam pospiesznie oddech, nie mogąc się opanować.
Żeby chociaż jakieś cienkie „ratunku”, a tu nic, totalna panika, tylko ja i
krzak i ten facet dwa metry ode mnie. Skąd od razu wiedziałam, że to mężczyzna
nie wiem, bo był już w stanie tak dalekiego rozkładu, że niewiele można było
rozpoznać.
Wyczołgałam się dosłownie z powrotem na drogę. Od strony stawu jechał wprost na
mnie młody chłopak na rowerze. Szarpnęłam go za ramię, aż stracił równowagę i
wymachując rękami wskazywałam na krzaki, na co on spojrzał na mnie jak na
wariatkę. Próbowałam coś powiedzieć, ale zdołałam wydusić z siebie tylko dzikie
jęki. W końcu chłopak chyba pojął o co chodzi, bo ruszył powoli w krzaki
oglądając się na mnie niepewnie, po czym wypadł z nich jak z procy i
zwymiotował obok kosza. Stojąc na drętwych nogach dziękowałam całym niebiosom,
że chociaż już nie jestem sama z tym trupem. Chłopak wytarł buzię i rzucił się
jak opętany do roweru i zanim się obejrzałam już go nie było.
W alejce było już prawie zupełnie ciemno i rozpacz czarna mnie ogarnęła, bo do
najodważniejszych nie należę, sama po ciemku z trupem – to nie na moje nerwy.
Zaczęłam biec przed siebie, byle dalej, byle do ludzi, żywych przynajmniej, ale
park był już opustoszały. Zatrzymałam się dopiero za bramą, przy ulicy z
pistacjowym domem. Dopiero teraz, będąc już poza parkiem, chwyciłam do torebki
po komórkę. W życiu jeszcze na policję nie dzwoniłam i jak na złość nie mogłam
sobie przypomnieć numeru. 777, 888, 999 ? Wybrałam pierwszy, który wydawał mi
się najbardziej prawdopodobny:
-Komenda Straży Pożarnej, słucham?
- O.... ja chciałam na policję.... bo tu trup leży... może pan kogoś przysłać?
- Tu nie policja, tylko straż pożarna, co za trup?
- Trup w krzakach, może mnie pan połączyć z policją?
- A pali się tam?
- Nie.... nie pali się nic... ale...
- To niech mi pani głowy nie zawraca.
Strażak odłożył słuchawkę i znowu zostałam s

[agalilla]

Strazak odlozyl sluchawke i znowu zostalam sama.

(znowu mi kawalek ucielo.....)

[mefista7]

Pierwsze, co mi się nasunęło na myśl to twórczość Joanny Chmielewskiej.
Nie zdobędę się na ocenę bo byłaby ona nieobiektywna, jako że ten styl pisania
nie za bardzo do mnie trafia, a już zwłaszcza w powieściach z kryminalnym wątkiem.
Skoro jednak dobrnęłam do samego końca fragmentu to znaczy, że mnie zaciekawił.
Pozdrawiam.

[dlania]

A ja nie dotarłam do końca. Bogactwo błędów ortograficznych, interpunkcyjnych i
gramatycznych mnie rozpraszało zanadto.
Chętnie przeczytam, ale jak je poprawisz.

[dobrotka06]

Zasadniczo praca w urzędzie była pracą w urzędzie. Bywały dni, kiedy nikt z
nikim nie gadał bo ilość roboty sprzyjała dietom głodowym (z braku czasu) a nie
życiu towarzyskiemu. Bywało też odwrotnie.... Życie towarzyskie nieco
rozkwitło, kiedy urzędowi zmienił się właściciel. Doszło również więcej tematów
do obgadania bo kontakty z „wyższymi” urzędnikami dostarczały niewątpliwych
emocji. Ilość nieporozumień wzrastała w postępie geometrycznym, ilość krążących
papierów również i wyglądało na to, że dnia któregoś pięknego w ogóle
przestanie nas być widać spod ich sterty. Po moim osobistym biurku przewalały
się dosłownie tony wydruków i kartek z niezbyt sensowną zawartością. Podobnie
zresztą było na pozostałych biurkach, półkach i szafach. I pewnie tak by
zostało jakiś czas jeszcze gdyby nie jedno wydarzenie...
Próbowałam właśnie uporządkować wydruki związane z księgowym zamknięciem roku.
Dookoła mnie i mojego biurka urastały sterty papierów z różnym przeznaczeniem
oraz całe tłumy grubaśnych segregatorów. Poszukiwałam właśnie części
sprawozdania finansowego w jednej z odstraszających stert pod biurkiem kiedy
zza mebla dobiegł mnie stłumiony jęk i łomot.

[dobrotka06]

- Ooo....Jaa......uuuuuu
Pod listwą ograniczającą moje biurko zamajaczyły mi pięty Olki.
- Hej, co jest? – oderwałam się od moich zajmujących poszukiwań...
- Cholera!
- Ale co?!!
- No wiesz, coś mi się zwaliło na głowę...
- Iiii... To całkiem normalne. Wszyscy mamy coś na głowie....
- Powinni nam kupić pralki Indesid – wtrąciła Jola ze złośliwym
rozmarzeniem.
- Taaa... Tylko nie wszyscy mają na głowie zielone, twarde z kupą białego
w środku!!!
- O czym Ty mówisz? – zaintrygowana opisem zadziwiającego dziwu na głowie
Oli podniosłam moje ciężkie cztery litery spod biurka i zerknęłam ponad jego
blatem na sąsiedni urzędowy „wagonik”. Między dwoma biurkami zalegały sterty
papierów, a pomiędzy stertami papierów zalegała Ola przygnieciona tym czymś
zielonym....
-Jezu.....! A co ty tam robisz?
-Wyobrażam sobie swój dach nad głową! .... – zadudniło spod zielonego -
No co się głupio pytasz?! Może mi pomożesz?
-Pewnie, pewnie.... – położyłam się na biurku i ostrożnie zaczęłam
odkopywać Olkę spod technicznej wiedzy biurowej..... Wymagało to pewnej
gimnastyki z tej pozycji i szło bardzo powoli ale... szło.
-Musiałaś aż tak się zaprzyjaźniać z tymi papierami? Przecież w
większości sama je robiłaś....
-No tak – Olka stała się zjadliwa - Marzyłam o dogłębnej analizie moich
wczesnych dzieł matematyczno – literackich...
-No dobra, dobra. Ale musiałaś zwalać ich aż tyle?
-TAK!!! Cały dzień marzyłam żeby zbliżyć się możliwie do wszystkich!! Na
raz!!!
Spod kolejnego segregatora z wydrukami księgi głównej spiorunowała mnie
wzrokiem i prawie rzuciła we mnie stertą papierów. Zasłoniłam się ręką przed
objawami wściekłości, ale zrobiłam to zbyt gwałtownie. Z drugiej ręki wypadł mi
plik papierów i osunął się na podłogę korzystając z pośrednictwa olowej głowy.
Ręka służąca za tarczę łokciem wyrżnęła w półeczki z najpilniejszymi papierami.
Półeczki nie zastanawiały się długo i wybrały się na zwiedzanie pokoju. Każda
oddzielnie. Oczywiście zgubiły po drodze zawartość. Jakżeby inaczej. Po drodze
przy okazji przekonały telefon, że wycieczka będzie interesująca. W ostatnim
odruchu udało mi się złapać słuchawkę i nie pozwolić mu się oddalić zbyt
daleko.

[dobrotka06]

Kiedy jednak przekręciłam się na blacie próbując osiągnąć pozycję
pozwalającą zejść na ziemię obiłam się o parę mieszkających na biurku miśków,
które zareagowały natychmiastową ewakuacją w stronę przywalonej Oli...
Wyglądało na to, że jeszcze dużo czasu spędzimy odkopując się z tych
papierzanych okopów....
-No nie... I Ty Brutusie... ? – jęknęła Ola patrząc jednemu z miśków w
oczy.
-Stój, stój! Nie ruszaj się! – prawie jednocześnie krzyknęła Ania
wyciągając w moją stronę ręce – Pogorszysz jeszcze...
-A czy ty myślisz, że siedzenie na biurku z uniesionymi nogami należy do
wielkich przyjemności! Co ja, akrobatka jestem? Muszę stąd zejść!!
-Ale zaraz! Pozwól mi odkopać Olkę!
-No dobra.... Ale szybko!
-Pewnie, że szybko... – jęknęła Olka spod biurka – To wcale nie jest
fajnie służyć za postument na papiery....
Anka rzuciła się na kolana i zaczęła odrzucać na bok przykrywające Olę wydruki.
Nagle przysiadła na piętach i intensywnie wpatrzyła się w jeden z papierów.
-Oooo.... Chyba tego właśnie szukałam...
-A czy możesz szukać szybciej? – jęknęłam – Nie czuję się na siłach
odwalać teraz siłowe ćwiczenia mięśni brzucha!
-Ale ja tego szukałam tydzień temu....
-To tym bardziej nieważne!
-Ależ ważne! To wniosek o zmianę w budżecie...
-ANKA!!!!
-No dobra, dobra...
Anka z nabożeństwem odłożyła poszukiwany i nagle szczęśliwie znaleziony
dokument i dokończyła odkopywanie Oli. Ta podniosła się powoli, odłożyła na
biurko część trzymanych kurczowo w rękach papierów a resztę.... Resztą z
wyrazem zacięcia na twarzy walnęła mnie tak, że jak długa ległam na biurku
wypuszczając trzymaną słuchawkę, z czego nie omieszkał skorzystać telefon
oddalając się od biurka na znaczną odległość. Przy okazji trafiłam głową w
liczydło i zrzuciłam sobą piórnik z całą zawartością.
-No wiesz.... – Anka z dezaprobatą popatrzyła na Olkę – To sprzątania
będziemy miały na tydzień!
-Przynajmniej przez tydzień będę robić coś bardziej inteligentnego od
układania i pakowania tych cholernych wydruków, których i tak nie ma gdzie
położyć!
-A może powinnyśmy wreszcie oddać tą makulaturę do archiwum? – jęknęłam
powoli podnosząc się z biurka.
-Archiwum nieczynne. Podobno ilość papierów przerosła możliwości
przestrzenne... – z niemałą satysfakcją wtrąciła Jola.
-No to co robimy?
-A może to spalić?
-Ty, jak architektura dwa lata temu? A gdzie będziesz później siedziała?
-A choćby i na palenisku... Byle by bez tych papierzysk...
-Dobra, dobra ale ktoś to musi posprzątać....
Popatrzyłyśmy smętnie dookoła. Pomieszane wydruki, pisma, decyzje leżały w
najlepsze na środku pokoju. Pomiędzy nimi spoczywały elementy mojego
wyposażenia biurowego – półeczki na dokumenty, długopisy, ołówki, spinacze....
Telefonu nie było nawet widać, ale to był najmniejszy problem. Wyciągnęłyśmy
gada spod papierów za ogon... Nawet szczególnie nie protestował...

[bogatka1]

Dobrotko, od razu widzi się dobry warsztat.
Treść jest jakby z pianką. Przelewa się.
Jednak fakt, że przeczytałam do końca, świadczy na korzyść tego fragmentu.
Jest sytuacja śmieszna, ale w czytaniu jakoś nie wywołuje śmiechu. Brakuje
pewnikiem elementu zaskoczenia, ale tyle można poprawić.
Oglądałam twoją stronkę, powalający dorobek. Pozdrawiam.

[bogatka1]

Przeczytałam ten wzruszający fragment. Dobrze napisane.
Trafił się błąd "Staną dęba". Ma być stanął?
I jeszcze zgrzyta "I modlił się czasami do Czterokopytnego Boga", ale to już po
fakcie wydania książki tylko rozlane mleko. Może moje życzliwe uwagi przydadzą
się w następnym wydaniu tej książki, bo że będą następne wydania, nie wątpię.

[dobrotka06]

Dziękuję bogatko za uwagi. Każda się przyda. Szczególnie, że żadnego wydania
nie było :) Jedyna forma publikacji jakiej doczekały się moje "dzieła" poza
kilkoma artykułami, to właśnie ta na mojej stronie. Niewiem stety czy niestety
ta forma literatury nie jest specjalnie interesująca. Może gdybym nazywała się
Jagoda Lepper albo Giertych to może ktoś by się zainteresował. A tak... tylko
na swojej stronie mogę się podzielić tym co zrobię... :) Jak mnie czasem
najdzie...
Ale dzięki za uwagi i cieszę się, że się podobało :)

[dlania]

Fajnie sie czyta.
Dobrze Bogotka ujęła sprawę z tym humorem: niby śmiesznie, ale zbyt
przewidywanie. Niby potencjalnie, językowo i tresciowo, to taki "Lesio", ale
ostatecznie bez wybuchów smiechu. Jak to zmienić i czy w ogóle trzeba to
zmieniać to ja nie wiem, ale zainteresowało mnie tak czy inaczej – ruszam na
Twoją stronę;-)

[destiney]

witam wszystkich piszacych i lezacych, czy tez juz spiacych.Od
niedawna zmagam sie z moim debiucikiem, dopiero zaczynam, i
prosilabym o jakies wskazówki, opinie, komentarze, przyjme wszystko
z pokora i postaram sie wyciagnac wnioski. A oto moje natchnienie
wystukane w rytmie cha-cha.Oczywiscie do efektu ostatecznego to
jeszcze troche, ale juz teraz mozna wyczuc o co chodzi.A wiec : -----
- Chcesz wyjechac do Niemiec ? - zapytala kobieta.
- Tak. - odpowiedziala bez namyslu.
- Ale nie placa duzo.200 marek miesiecznie plus pokój i wyzywienie.
- Nie szkodzi.Zawsze cos.Po za tym poznam nowych ludzi, naucze sie
jezyka, a w Niemczech jeszcze
nigdy nie bylam.- stwierdzila.
- Dwójka dzieci i zwykle domowe obowiazki. Dasz rade ? - kobieta
skierowala pytajacy wzrok ku dziewczynie.
- Dam.-przytaknela stanowczo lekko sie przy tym usmiechajac.


***************************************************

Zrobilo sie juz ciemno gdy autobus dojechal do granicy.
Kierowca autobusu ze
zmeczonym usmiechem na twarzy poprosil wszystkich podrózujacych
o przygotowanie paszportow, po czym przeszedl wzdluz siedzen
pasazerów i pozbieral je od wszystkich.
W ciemnosci nocy oswietlonej latarniami i reflektorami
samochodow, równiez zmierzajacymi na zachód,
mozna bylo rozpoznac sylwetki celnikow zajetych odprawa
podrózujacych.

Autobus nie byl przepelniony, ludzie w wieku
srednioprzedemerytalnym udajacy sie w poszukiwaniu roboty na czarno,
opiekunki do starszych ludzi, sprzataczki, fachowcy zlote raczki,
czy tez paru turystów odwiedzajacych swoje rodziny mieszkajace w
Niemczech.
Ona siedziala na samym koncu autobusu, po prawej stronie, majac
do dyspozycji az dwa wolne miejsca.
Praktyczne, zwazywszy, ze podróz miala trwac az do godziny
trzynastej dnia nastepnego.Siedziala wygodnie,
zerkajac co jakis czas przez okno.Inni podrózujacy
czekali,rozmawiali, wygladali przez okno.
Nagle dalo sie uslyszec jakis huk dochodzacy z zewnatrz
pojazdu.Pasazerowie nie wiedzac o co chodzi zadrzeli z wrazenia.
Sprawcami dziwnego halasu, jak sie pózniej okazalo, byli
celnicy " trzepiacy " bagaze podróznych
znajdujace sie w zewnetrznej komorze autobusu.
Autobus wypelnialy pomruki,szepty i ciche rozmowy
podrózujacych.Nagle zapadla cisza jak makiem zasial.
W drzwiach autobusu pojawil sie niemiecki celnik.Wysoki, dobrze
zbudowany mezczyzna,
ze szpakowatymi wlosami i zielona czapka, wkroczyl pewnym
krokiem do kabiny autobusu.
Po suchym, lamanym " Dobry wiecziór " zapytal, czy ktos z
obecnych ma cos do oclenia.
-Papierosy?Zigaretten?
-Vodka?
-Drogen?
Przez autobus przeszedl pomruk, który zapewne mial oznaczac,ze
nikt nic nie ma.
Do oclenia, ma sie rozumiec.
Nastepnie celnik zajal sie odczytywaniem nazwisk z paszportow,
które trzymal w rece.Zadaniem podrózujacego
bylo, po uslyszeniu swojego nazwiska, wstac, podejsc do celnika i
odebrac swój paszport.
Zadaniem celnika natomiast bylo przyjrzec sie podchodzacej
osobie, wwiercic sie w nia spojrzeniem
i mozliwie szybko zareagowac na ewentualne oznaki zdenerwowania
osoby odbierajacej dokument.
Ona zostala wywolana na koncu. Podeszla do celnika usmiechajac
sie grzecznie,
i równie grzecznie wrócila na swoje miejsce.

Dziewczyna wyciagnela z plecaka swojego ukochanego walkmana,
wlozyla sluchawki na glowe, wlaczyla guzik. W uszach zagrzmialo,
w glowie zabujalo, a w brzuchu sie poprzewracalo, z wrazenia, z
podniecenia, z oczekiwania na to co jej przyniesie ten normalny,
jak jej sie wtedy wydawalo, wyjazd jako opiekunka do dwójki
przemilych, slodkich, i grzecznych dzieci...

Nic nie stalo na przeszkodzie aby autobus ruszyl w dalsza droge.
To byl 2 kwiecien 1998 roku.

[bogatka1]

Temat opowiadania jest mi bliski, dlatego interesuje dalszy ciąg.

[dlania]

Zapowiada sie obiecująco;-)
Proszę o ciąg dalszy.

napisałam bajkę - zrecenzujecie??

[joolka4]

Jestem tu nowa ale co tam
Napisałam bajkę - prześlę wam trzy niezbyt duże fragmenty -
początki - napiszcie co o tym myślicie
z góry dziękuję i pozdrawiam

1 Przygody kropelki Amelki

Popatrz kochanie, tam wysoko, w górę. Widzisz na niebie białe
kosmate chmurki? Takie śmieszne. O, jedna zupełnie podobna do
puchatego baranka. A ta druga przypomina misia. Tam, wysoko, na
jednej z tych małych chmurek mieszka Amelka. Śmieszne, mieszkać w
chmurce. Wcale nie, bo widzisz, Amelka jest kropelką deszczu. Usiądź
tu sobie wygodnie obok mnie na kanapie, opowiem ci o kropelce Amelce.
Malutka kropelka deszczu o imieniu Amelka mieszkała w
chmurce razem z całą swoją deszczową rodzinką – kilkoma milionami
siostrzyczek, braciszków, kuzynów, cioć i wujków….Chmurka, w której
mieszkała Amelka, nie była duża. Płynąc po niebie, spotykała inne
chmury, wielkie pierzaste i małe puchate. Czasami Amelka odwiedzała
swoje koleżanki, mieszkające w sąsiednich chmurkach. Ale zawsze
bardzo uważała, żeby na czas wrócić do domku, bo psotny wietrzyk
lubił rozganiać chmurki po niebie i trzeba było zdążyć, zanim
odpłynęły zbyt daleko.
Amelka zawsze lubiła słuchać opowieści. A o czym opowiadały sobie
kropelki deszczu w pierzastej chmurce? Ano o tym, jak to było na
ziemi. Bo przecież każda kropelka deszczu spadła kiedyś na ziemię,
wędrowała po niej a potem znowu wracała do swojej chmurki. Czasami
trwało to długo, bardzo długo. Czasami kropelki zamieszkiwały w
zupełnie innej chmurce, u dalszej rodziny, bo przecież wszystkie
kropelki były jedną rodziną.
- A czy na ziemi też mieszkają takie kropelki jak my? – pytała
swojej starszej siostry Alinki, która właśnie niedawno wróciła z
ziemi. Bardzo jej się tam podobało i zapewniała wszystkich, że chce
jak najprędzej znowu tam polecieć.
- No, co ty głuptasie? – podśmiewała się z Amelki
siostrzyczka. – Tam mieszkają ludzie. I zwierzątka. Jedne duże a
jedne malutkie – Alinka uśmiechnęła się w duchu do swoich
wspomnień. – Ja mieszkałam przez kilka dni w beczce z deszczówką na
podwórku. Tam był taki fajny piesek. Wołali na niego Okruszek. I był
kotek. Miał takie wielkie wąsy.
- Co to są te wąsy? – dopytywała Amelka.
- Oj. Wąsy to wąsy. Będziesz na ziemi to sama zobaczysz –
kręciła głową Alinka, bo jak tu takiej małej niedoświadczonej
kropelce wytłumaczyć, co to są wąsy. Czy kto kiedy widział wąsy u
kropelki?

2 Ćma Beatka szuka mamy

W lesie, w którym mieszkała ćma Beatka, często było ciemno, bo blask
słońca z trudem przedzierał się przez gęste korony drzew. Ale to
wcale nie martwiło Beatki i sporej gromadki jej braci i sióstr.
- Ćmy przecież lubią jak jest ciemno, dlatego latają w nocy –
tłumaczyła swojemu przyjacielowi patyczakowi Witkowi. A że Witek
wolał bawić się w dzień, a Beatka nocą, nieczęsto mieli czas na
wspólne igraszki.
Czasami, wieczorem, gdy już powoli zmierzchało, dołączała do nich
biedronka Agatka, która zawsze miała szalone pomysły. Ćma Beatka
bardzo lubiła towarzystwo dziennych owadów. Nie narzekała jednak i
na noc, bo wtedy spod rozłożystego krzaczka borówek wylatywało jej
rodzeństwo a z kory pobliskiego drzewa kilkanaście kuzynek i
kuzynów, tak, więc zawsze miała towarzystwo do zabawy. A była bardzo
wesołą ćmą, lubiącą płatać różne figle. Czasami namawiała
wszystkich, by przelatywali blisko pajęczyny starego Alfreda. Wtedy
on wychodził z ukrycia i groźnie kiwał im jedną ze swoich ośmiu nóg.
Ale małe ćmy wiedziały, że to tylko tak na niby I że pająk Alfred
wcale nie ma do nich żalu a nawet śmieszą go te ich nocne figle.
Czasami zaglądały potajemnie do norki wielkiego rohatyńca Szymona.
Przed Szymonem czuły respekt, bo był największym owadem w lesie. Ale
tak naprawdę wcale się go nie bały. Szymon lubił szczególnie wesołą
Beatkę, bo zawsze go łaskotała skrzydełkiem w róg. Najfajniej jednak
było wczesnym rankiem podglądać swoich dalekich kuzynów – piękne
kolorowe motyle, latające nad łąką nieopodal lasu, w którym
mieszkała Beatka. Były takie delikatne i subtelne, gdy leciutkimi
skrzydełkami muskały powietrze. Jakżeż im wtedy Beatka zazdrościła.
Bo Beatka, jak każda ćma, była włochata. Miała brązowo-brunatne
skrzydełka i z tego koloru Beatka była bardzo niezadowolona. Chociaż
patyczak Witek powiedział, że jemu się podoba bardziej niż te
zarozumiałe motyle. A biedronka Agatka pocieszała małą ćmę, że w
nocy i tak nie widać, jaki kolor mają jej skrzydła, więc nie ma co
rozpaczać. Ale Beatka i tak podziwiała swoich kolorowych kuzynów i
kuzynki. Miała się jednak przekonać, że czasami zbyt piękne
ubarwienie może być przyczyną nieszczęścia.

3 - Wielka przeprowadzka fasolki Karolki

Kiedyś, dawno, dawno temu, na samym początku, mieszkałam w koszyczku
w spiżarni. Leżało nas tam wiele. Niektóre z nas były białe i duże,
inne mniejsze, brązowe, w ciapki. Obok nas mieszkało dużo innych
warzyw. Na podłodze, w wielkim worku, drzemały smacznie smaczne
ziemniaki. Niedaleko, w pięknie pomalowanej na pomarańczowy kolor
skrzyneczce leżała marchewka. Ta marchewka była wiecznie
niezadowolona. Bo wymyśliła sobie, że powinna mieszkać wysoko na
półce a nie tak zwyczajnie na podłodze. Podłoga nie przeszkadzała za
to wcale burakom i cebuli. Na próżno staraliśmy się wytłumaczyć
marchewce, że na półkach to stoją słoiki. A ona nic tylko, że też
chce mieszkać wysoko i koniec. A właśnie na półce, niedaleko
kompotów z czereśni, stał nasz koszyczek.
Ale, ale... Przepraszam was bardzo. Zapomniałam się przecież
przedstawić. Mam na imię Karolka i jestem fasolką. Chciałam wam
opowiedzieć moją historię. Uważam, że jest bardzo ciekawa I
pouczająca. Myślicie sobie, czy taka mała fasolka może was czegoś
nauczyć? Posłuchajcie sami.
Nikt nam nie mówił, jaki los spotka jarzyny ze spiżarni, ale
ja wiedziałam, że czeka mnie coś ważnego i ciekawego. I
rzeczywiście. Tylko żeby ta historia była zrozumiała, najpierw muszę
wam opowiedzieć o naszej „ludzkiej” rodzinie. W naszej rodzinie
najważniejsza była Babcia. To ona rządziła w spiżarni. I tak sobie
myślę, że jak ktoś rządzi spiżarnią, to rządzi całym domem. Potem
byli Rodzice. Oni tu do nas, do spiżarni nieczęsto zaglądali. Tatuś
zwykle bywał tylko wtedy, gdy na półkach gościnnie pojawiało się
ciasto. To ciasto to zadzierało nosa, bo częściej mieszkało w kuchni
niż w spiżarni i uważało, że dlatego jest lepsze. Mamusia za to
lubiła owoce. Zawsze było ich pełno na najwyższej półce. Jabłka i
gruszki opowiadały nam często o ogrodzie i o sadzie. Słuchając tych
opowieści bardzo chciałam zobaczyć ten ogród. Inne fasolki
wspominały, ze stamtąd właśnie trafiłyśmy do spiżarni, ale ja tego
nie pamiętam. Ale, ale… Muszę wam skończyć opisywać Rodzinkę.
Przecież nie mogę pominąć dzieci. A było ich troje. Najstarszy
Jasiu, młodsza Kasia i maleńka Zuzia. Dziewczynki znałam tylko z
opowiadań, ale Jasiu to i owszem, bywał u nas w spiżarni i psocił.
Mieszał cebulę z kartoflami a Babcia się potem złościła. Wyjadał
owoce z kompotów I miał dużo różnych innych zabawnych pomysłów.

[belinks]

Fajne, dla dzieci do lat 4. Albo dla nieco starszych, ale
przedszkolnych dziewczynek. Trochę za dużo tych zdrobnień, ale
przedszkolaki to lubią:)I niektórzy panowie;-)

[donetta]

Mnie się bardzo podoba. Lekko prowadzisz fabułę, ciekawa, plastyczna
narracja. To jest wg mnie świetne, tak dla dzieci najmłodszych, a
czy najtrudniej nie jest pisać właśnie dla nich? Język jak
najbardziej na miejscu, tak się dzieciom opowiada.

[bogatka1]

Trzy bajki - i wszystkie są dobre. I aż się widzi ilustracje na
sąsiadującej stronie - ale takie, jak spod ręki Szancera.
SZANCER Jan Marcin (1902-73)
grafik, malarz, rysownik, scenograf teatralny i filmowy; studia w
Krakowie, uczeń K. Frycza; zasłynął jako ilustrator książek dla
dzieci (J. Tuwima, J. Brzechwy, Baśni H.Ch. Andersena) i dorosłych
(m.in. Pan Tadeusz A. Mickiewicza, dzieła B. Prusa, Bajki I.
Krasickiego, Mity greckie) - w sumie ponad 150 książek; stworzył
własny styl ilustracji książkowej, łączący rysunek i malarstwo,
cechujący się żywymi barwami, rysowany lekką kreską, z filigranowymi
postaciami, nastrojowy i zabawny; od 1951 prowadził w warszawskiej
ASP Pracownię Ilustracji i Książki.

[wlodekbar]

Popieram:).

[wlodekbar]

Wdzięczne to:).

[czepialska]

Najlepszy jest początek pierwszej części, choć - jak dla mnie -
zanadto on ckliwy. Po całkiem składnym początku ma jednak miejsce
załamanie - za dużo dygresji - i nic się nie dzieje. W pierwszym
fragmencie mogą też razić powtarzane zdrobnienia. Ja bardzo ich nie
lubię, a dzieci - wbrew powszechnym opiniom - też za nimi nie
przepadają. Wydaje mi się też, że sposób prowadzenia opowieści
drugiej bajki, a szczególnie dłużyzny treściowo-opisowe, które
dławią fabułę, wykluczają jako odbiorę tego tekstu kilkulatka.
Jak dla mnie przyciężkie to i przegadane. Nie wiem też do jakiego
finału zmierzają te opowieści, a to rzecz istotna...
Reasumując: spróbuj skupić się na nici przewodniej i wyrzucić z
tekstu niepotrzebne słowa. Jako autorka wiem, że to zabieg bolesny.
Pamiętaj jednak, że nie wszystko co widzisz musisz powiedzieć.
Szczególnie w tekstach dla dzieci :)
Dobrze też robi głośne czytanie własnych tekstów!

[mefista7]

Zamieszczam niewielką cząstkę mojej twórczości. Z góry dziękuję za wszystkie
rady i komentarze.


Valerie Westcomb siedziała w samochodzie, nerwowo popijając kawę. Udało jej się
złapać Winstona Nelsona na Czterdziestej Ulicy, kiedy wychodził z hotelu Seton,
gdzie wynajął pokój. Dojechała za nim aż do restauracji na Pięćdziesiątej
Pierwszej Wschodniej. Korzystając z chwili, w której Nelson pałaszował lunch
przy jednym ze stolików w pobliżu okna, wyskoczyła z wozu i kupiła kubek kawy w
konkurencyjnym lokalu po drugiej stronie ulicy.
Dmuchając do styropianowego naczynia w celu ochłodzenia niemal wrzącego płynu,
obserwowała jak detektyw bierze do ust ostatni kawałek steku i wyciera usta
serwetką. Burczenie w brzuchu uprzytomniło jej, że od śniadania nic nie jadła, a
żołądek zaczyna się buntować.
Winston Nelson podniósł się z miejsca i ruszył w kierunku toalet. Nie zważając
na pieczenie przełyku, Valerie duszkiem dopiła kawę, a następnie odsunęła szybę
i wprawnym rzutem posłała pusty kubek do pobliskiego pojemnika na śmieci. W
każdej chwili była gotowa do dalszej jazdy za Nelsonem.
Stukając o kierownicę palcami, wpatrywała się w korytarz wewnątrz restauracji,
opatrzony napisem „Toalety” oraz pokaźnym symbolem strzałki. Ludzie wchodzili i
wychodzili, jednak niegdzie nie było śladu po Winstonie. Po półgodzinie Valerie
nie wytrzymała i zdecydowała się wysiąść by sprawdzić, czy przypadkiem Nelson
nie wymknął się tylnym wyjściem. Co prawda jego samochód wciąż stał na parkingu,
ale przecież detektyw mógł wziąć taksówkę lub pójść pieszo, jeśli zorientował
się, że jest obserwowany.
Wyłączyła klimatyzację i już miała opuścić wóz, gdy usłyszała pukanie w szybę.
Otworzyła okno i wytrzeszczyła oczy, widząc przed sobą twarz Winstona Nelsona,
pochylającego się ku niej.
– W czym mogę pomóc? – zapytała, zachowując resztki zimnej krwi.
– Miałem zadać pani to samo pytanie – uśmiechnął się życzliwie, jednak z jego
oczu bił sarkazm.
– Nie rozumiem.
– Odnoszę wrażenie, że jedzie pani za mną od momentu, gdy wyszedłem z hotelu.
– To pomyłka – odparła, udając oburzenie.
– Przepraszam, źle się wyraziłem. Jestem pewien, że pani za mną jedzie.
– Myli się pan.
– Pani tak twierdzi. Ale chyba nie zaprzeczy pani, jeżeli powiem, iż nazywa się
Valerie Westcomb.
Tym razem agentka nie zdołała ukryć zaskoczenia.
– Skąd pan wie?
– Prywatni detektywi wiedzą wszystko na temat policji i FBI. Prowadzi pani
śledztwo w sprawie morderstwa Jessego Simonsa.
– To tajne informacje – mruknęła, przekręcając kluczyk w stacyjce.
– Czy pani obecnego zwierzchnika interesują informacje dotyczące Rachel
Devereaux? – zapytał, przekrzykując pracujący silnik.
– Owszem.
– To dobrze – uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Bo mam coś nie coś na ten temat
do powiedzenia.

Szedł za Valerie korytarzem na czwartym piętrze posterunku, kiedy z gabinetu
przy końcu holu wyłonił się Chad. Na widok Winstona nawet nie mrugnął okiem.
Nelson także nie zaszczycił go spojrzeniem, przechodząc tuż obok.
Hamilton zdawkowo przywitał się z Valerie, po czym wszedł do windy. Agentka
Westcomb zapukała do biura Donowana i wprowadziła Nelsona do środka. Spojrzenie
Sheldona utkwiło w detektywie trochę dłużej niż powinno. Zaraz jednak
zreflektował się i zaproponował miejsca na sofie.
– Pan Nelson twierdzi, że posiada istotne informacje o Rachel Devereaux –
zaznaczyła Valerie, dając Winowi do zrozumienia, że głos należy do niego.
– Rachel nie zabiła Jessego Simonsa – powiedział, splatając palce obu rąk i
kładąc je na kolanie.
Donowan przelotnie spojrzał na Westcomb.
– Ma pan na to dowody? – spytał. Nie starał się ukryć nutki politowania,
wyraźnie pobrzmiewającej w jego głosie.
– Nie, ale je zdobędę. Nie będę wchodził wam w drogę, jeśli wy także nie
będziecie tego robić – znacząco popatrzył na Valerie.
– Rachel się z panem kontaktowała? – zapytał Sheldon. Wyglądał jakby chciał
przejrzeć Nelsona na wylot.
– Mogę zobaczyć akta sprawy?
– Co za głupie pytanie! – oburzył się Donowan.
– Pan zadaje równie mądre.
– Wsadźmy go na noc za obrazę funkcjonariusza policji oraz spowodowanie
karambolu – zaproponowała Valerie.
– A twierdziła pani, że mnie nie śledzi – prychnął Win.
Valerie otworzyła usta by odpowiedzieć, ale przeszkodziło jej natarczywe pukanie
do drzwi.
– Wejść! – krzyknął Donowan.
Do gabinetu zajrzał szczupły policjant w mundurze, pełniący funkcję dyżurnego na
parterze.
– Dzwonił porucznik – zerknął na samoprzylepną karteczkę, którą przyczepił sobie
do dłoni. – Graham Smith z pańskiego wydziału, inspektorze. Prosił, żeby
przekazać, że przez najbliższe kilka godzin pozostanie nieosiągalny bo przebywa
poza miastem.
– Dlaczego nie skontaktował się bezpośrednio ze mną?
– Pańska linia, inspektorze, od kilkunastu minut jest zajęta.
Sheldon Donowan dopiero teraz zwrócił uwagę na słuchawkę telefonu, która zamiast
na widełkach aparatu, spoczywała obok stosu papierzysk. Pospiesznie odłożył ją
na właściwe miejsce.
– Mniejsza o to. Nie mówił dokąd się wybiera?
– Wspomniał coś na temat Morris Lake.
Winston Nelson nieznacznie uniósł wzrok. Krew w jego żyłach zaczęła krążyć o
wiele szybciej niż dotychczas. Jakim cudem tak szybko zlokalizowali miejsce
pobytu Rachel i Chada?, zastanawiał się. I kogo szukają – Hamiltona czy Rachel?
Chad kontaktował się z Donowanem, ale Smith prawdopodobnie jeszcze o tym nie
wie. Bez względu na wszystko sytuacja nie wyglądała ciekawie. Hamilton wyszedł z
komisariatu najdalej pół godziny temu, kalkulował Win w myślach, więc na pewno
nie zdążył dotrzeć do Sparty. W najlepszym wypadku pokonał ćwierć, może jedną
trzecią drogi, zakładając, że nie trafił na korki.
– Dzięki za wiadomość – inspektor skinął głową. Policjant zasalutował niczym
wojskowy przed dowódcą, po czym odwrócił się i poszedł.
– Zamykacie mnie w areszcie czy mogę wrócić do pracy? – spytał Nelson na pozór
beztroskim tonem. Wewnątrz aż palił się do wyjścia.
– Jeśli to nie problem, chciałbym uzyskać kilka informacji o Simonsie. Chyba, że
bardzo się panu spieszy...
– Skądże – zaprzeczył Win, chociaż myślał zupełnie coś innego.

[belinks]

to są jaja, czy jajecznica?

Mefista7 - analiza tekstu

[szklanka_mroku]

Witam! Jestem po raz pierwszy na tym forum, a zachęcił mnie do
wypowiedzi Twój tekst. Uważam, że masz talent, potrafisz wymyślić
historię, wykreować postacie. Może przydałoby się nieco więcej
klimatu, ale oszczędny styl też ma swój urok. Spędziłam nad
zamieszczonym tu fragmentem 3,5 godziny i nie nudziłam się, dlatego
sądzę, że z zadań autorskich wywiązujesz się dobrze. Moje uwagi
dotyczą przede wszystkim rozmaitych nieporadności językowych, ale
nie przejmuj się tym za bardzo. Redaktorzy też muszą z czegoś żyć, a
z Twoim tekstem pracuje się przyjemnie.:)
Poniżej wklejam swoje uwagi i "produkt finalny", który i tak wymaga
jeszcze doszlifowania - ciekawa jestem, czy Ci się spodoba. Chętnie
przeczytam inne Twoje teksty. Pozdrawiam.

[szklanka_mroku]

Valerie Westcomb siedziała w samochodzie, nerwowo popijając kawę.

Jak wygląda "nerwowe popijanie"? Jeśli ktoś "popija", to raczej w
stanie relaksu. Valerie była zdenerwowana, zatem mogła np. nerwowo
chłeptać, przełykać, siorbać. Za krótki fragment, by wiedzieć, co
byłoby w jej stylu, ale proponuję siorbanie. Ewentualnie inaczej:

Zdenerwowana Valerie Westcomb siedziała w samochodzie, pijąc kawę.

Udało jej się
złapać Winstona Nelsona na Czterdziestej Ulicy, kiedy wychodził z
hotelu Seton,
gdzie wynajął pokój.

Za długie zdanie (zwłaszcza, że czytelnik ma poczuć ten nerwowy
klimat). Proponuję tak:

Złapała Winstona Nelsona na Czterdziestej Ulicy, gdy wychodził z
hotelu Seton. Wiedziała, że wynajął tam pokój.


Dojechała za nim aż do restauracji na Pięćdziesiątej
Pierwszej Wschodnieji Korzystając z chwili, w której Nelson
pałaszował lunch

Czy koniecznie musiał "pałaszować?" A gdyby zwyczajnie jadł, co by
to zmieniło? Czy jego apetyt ma jakieś znaczenie, że go podkreślasz?


przy jednym ze stolików w pobliżu okna,

Przez okno go widziała tak? Więc może tak:

Dojechała za nim aż do restauracji na Pięćdziesiątej
Pierwszej Wschodniej, gdzie Nelson zamówił lunch. Wybrał stolik
przy oknie, więc nie tracąc go z oczu, wyskoczyła z wozu, żeby kupić
kubek kawy w konkurencyjnym lokalu po drugiej stronie ulicy.


Dmuchając do styropianowego naczynia w celu ochłodzenia niemal
wrzącego płynu,

A w jakim innym celu miałaby dmuchać do kubka?

Dmuchając na prawie wrzący płyn, obserwowała jak detektyw bierze do
ust ostatni kawałek steku i wyciera usta serwetką.

Burczenie w brzuchu uprzytomniło jej, że od śniadania nic nie jadła,
a żołądek zaczyna się buntować.

Jak burczy, to wiadomo, że się buntuje, końcówka niepotrzebna. I
czemu "uprzytomniło"? "Przypomniało" nie wystarczy?

Burczenie w brzuchu przypomniało jej, że od śniadania nic nie jadła.

Winston Nelson podniósł się z miejsca i ruszył w kierunku toalet.

Tu bym dodała "wreszcie" - on je i je, a ona głodna patrzy i pewnie
jej ulżyło, że skończył. "Podniósł się z miejsca" to to samo, co
zwykłe "wstał", a "w kierunku" to jakby ze 2 kilometry miał do tych
toalet. Czemu nie "w stronę"? Proponuję tak:

Wreszcie Winston Nelson wstał i ruszył w stronę toalet.



Nie zważając
na pieczenie przełyku, Valerie duszkiem dopiła kawę, a następnie
odsunęła szybę
i wprawnym rzutem posłała pusty kubek do pobliskiego pojemnika na
śmieci.

Można zgrabniej: Valerie, (tu zmieniamy osobę, o której mowa, więc
dobrze zacząć od niej, a nie od czynności) ignorując pieczenie
przełyku, duszkiem dopiła kawę, a następnie wprawnym rzutem posłała
pusty kubek do ulicznego kosza na śmieci.

Wiemy, że musiała odsunąć szybę, żeby tego dokonać i pojemnik musiał
być blisko, bo jej się udało. Zamieniam na "uliczny", choć mógłby
też należeć do owej restauracji...

W
każdej chwili była gotowa do dalszej jazdy za Nelsonem.
Stukając o kierownicę palcami, wpatrywała się w korytarz wewnątrz
restauracji,
opatrzony napisem „Toalety” oraz pokaźnym symbolem strzałki.


Proponuję tak:

Była gotowa do dalszej jazdy. Stukając palcami w kierownicę,
wpatrywała się w

i tu pojawia się problem: jak ona z samochodu widziała wewnętrzny
korytarz restauracji? Przeszklona była ta knajpa? Chyba nie, bo
wcześniej była mowa o miejscu obok okna. No to w co się
wpatrywała?

Może w:

w tablicę z napisem "Toalety" i wielką strzałką wskazującą ciemny
korytarz.

Ludzie wchodzili i
wychodzili, jednak niegdzie nie było śladu po Winstonie.


A tu tak:

Ludzie wchodzili i wychodzili, ale Nelson zniknął bez śladu.


Po półgodzinie Valerie

Czy dla akcji jest istotne, że to było akurat pół godziny? Jeżeli
nie, to można zgrabniej:

nie wytrzymała i zdecydowała się wysiąść by sprawdzić, czy
przypadkiem Nelson
nie wymknął się tylnym wyjściem.



W końcu zniecierpliwiona Valerie postanowiła wysiąść i sprawdzić,
czy Winston nie wymknął się tylnym wyjściem.

Tu znów problem: czy ta Valerie jest początkująca? Czemu nie
sprawdziła, czy jest drugie wyjście?



Spróbujemy ją usprawiedliwić:

Co prawda jego samochód wciąż stał na parkingu,
ale przecież detektyw mógł wziąć taksówkę lub pójść pieszo, jeśli
zorientował
się, że jest obserwowany.


Kątem oka wciąż widziała jego samochód stojący na parkingu, ale może
wziął taksówkę, albo poszedł pieszo? To by znaczyło, że zorientował
się w sytuacji i wie, że jest obserwowany!

Usprawiedliwiona, bo zasugerowała się samochodem, a przy tym jaka
zaniepokojona!

Wyłączyła klimatyzację i już miała opuścić wóz, gdy usłyszała
pukanie w szybę.


Otworzyła okno i wytrzeszczyła oczy, widząc przed sobą twarz
Winstona Nelsona,
pochylającego się ku niej.


A gdzieżby indziej się ta twarz miała pochylać?
Poza tym, czy szyby miała nieprzezroczyste? Zwykle, gdy ktoś puka w
szybę, najpierw się patrzy kto to, a później (ewentualnie) odkręca
szybę.

Czyli tak:

Zamurowało ją. Uniosła głowę i wlepiła oczy w dobrze jej znaną twarz
Winstona Nelsona.


– W czym mogę pomóc? – zapytała, zachowując resztki zimnej krwi.

Resztki zimnej krwi???


– W czym mogę pomóc? – zapytała, próbując zachować zimną krew.

– Miałem zadać pani to samo pytanie – uśmiechnął się życzliwie,
jednak z jego oczu bił sarkazm.

Sarkazm? Z oczu??

– Miałem zadać pani to samo pytanie – uśmiechnął się życzliwie,
jednak jego spojrzenie nie wróżyło nic dobrego.

"Nie wróżyło nic dobrego" brzmi może zbyt groźnie, ale Valerie miała
prawo się przestraszyć i tak to spojrzenie zinterpretować.

– Nie rozumiem.

– Odnoszę wrażenie, że jedzie pani za mną od momentu, gdy wyszedłem
z hotelu.

– To pomyłka – odparła, udając oburzenie.

Dlaczego oburzenie? Nie lepiej obojętność?

– To pomyłka – odparła, udając obojętność.

– Przepraszam, źle się wyraziłem. Jestem pewien, że pani za mną
jedzie.

– Myli się pan.

– Pani tak twierdzi. Ale chyba nie zaprzeczy pani, jeżeli powiem, iż
nazywa się
Valerie Westcomb.

To twierdzenie jakoś w tym miejscu nie pasuje. Może tak:


– Ach tak? - znów się uśmiechnął. Ale chyba nie zaprzeczy pani,
jeżeli powiem, iż nazywa się Valerie Westcomb?

Tym razem agentka nie zdołała ukryć zaskoczenia.

– Skąd pan wie?

– Prywatni detektywi wiedzą wszystko o policji i FBI. Prowadzi pani
śledztwo w sprawie morderstwa Jessego Simonsa.

– To tajne dochodzenie – mruknęła, przekręcając kluczyk w stacyjce.

Tu w dwóch sąsiadujących zdaniach powtarza się słowo "informacje".
Trzeba w jednym wymienić. I dodałabym słówko "ciekawe", skoro ten
detektyw taki sarkastyczny.

– Ciekawe, czy pani obecnego zwierzchnika zainteresują informacje
dotyczące Rachel Devereaux? – zapytał, przekrzykując pracujący
silnik.


Rozumiem, że "obecnego" bo był jakiś poprzedni, czy tak?

– Owszem.

I tu nic nie pomyślała??

– To dobrze – uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Bo mam coś nie coś
na ten temat
do powiedzenia.

Tu powinno być coś jeszcze bardziej sarkastycznego, bo to koniec tej
sceny, więc trzeba zaakcentować. Może tak:

– To dobrze – uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Bo uwielbiam
zwierzać się policjantom.

To ostatnie zdanie można wymyślić lepsze, ale akurat nic mi nie
przyszło do głowy.

[szklanka_mroku]

Szedł za Valerie korytarzem na czwartym piętrze posterunku, kiedy z
gabinetu przy końcu holu wyłonił się Chad. Na widok Winstona nawet
nie mrugnął okiem.
Nelson także nie zaszczycił go spojrzeniem, przechodząc tuż obok.

Niezgrabnie, może lepiej tak:

Nelson także minął go, nie zaszczycając spojrzeniem.

Hamilton zdawkowo przywitał się z Valerie, po czym wszedł do windy.

Drobiazg:

Hamilton zdawkowo przywitał się z Valerie i wsiadł do windy.

Agentka Westcomb zapukała do biura Donowana i wprowadziła Nelsona do
środka.

Przejście na Sheldona następuje za szybko. Weszli i coś zobaczyli.
Dopiero wtedy przejście na Sheldona. Na przykład:

Donowan właśnie szukał czegoś, przerzucając sterty dokumentów,
którymi usłane było jego biurko.

Spojrzenie
Sheldona utkwiło w detektywie trochę dłużej niż powinno.

Spojrzenie utkwiło?

Jego spojrzenie zatrzymało się na detektywie nieco dłużej niż
powinno.


I teraz:

Zaraz jednak
zreflektował się i zaproponował miejsca na sofie.

Ale szybko zreflektował się i wskazał obojgu miejsca na sofie.

"Wskazał" chyba lepiej pasuje do policjanta.

– Pan Nelson twierdzi, że posiada istotne informacje o Rachel
Devereaux –
zaznaczyła Valerie, dając Winowi do zrozumienia, że głos należy do
niego.

Nie rozumiem, o co chodzi! Jaki głos???

To będzie moja wolna amerykanka na podstawie domysłów:

– Pan Nelson twierdzi, że posiada istotne informacje o Rachel
Devereaux – powiedziała Valerie. - Ciekawe, co też ten cwaniak
wywęszył? - pomyślała i usiadła, zakładając nogę na nogę.


Nie wiem, czy zakładanie nogi na nogę pasuje do Valerie, ale to taki
gest, którym mówi: masz człowieku wolne pole, zobaczymy co powiesz.
Czy o to chodziło z tym głosem?


Detektyw także usiadł i splótł palce obu rąk na kolanie. – Rachel
nie zabiła Jessego Simonsa – rzekł, patrząc Sheldonowi prosto w oczy.

Donowan przelotnie spojrzał na Westcomb.

Skoro już dorzuciłam to patrzenie w oczy (żeby podkreślić splatanie
na kolanie, bo Nelson jest pewny swego), to teraz zamienimy
patrzenie na zerknięcie:

Donowan przelotnie zerknął na Westcomb.

I dodamy "nawet":

– Ma pan na to dowody? – spytał. Nawet nie starał się ukryć nutki
politowania,
wyraźnie pobrzmiewającej w jego głosie.



Win jest zdrobnieniem od Winstona, tak?



– Nie, ale je zdobędę. Nie będę wchodził wam w drogę, jeśli wy także
nie
będziecie tego robić – znacząco popatrzył na Valerie.


– Rachel się z panem kontaktowała? – zapytał Sheldon. Wyglądał jakby
chciał
przejrzeć Nelsona na wylot.

Jakoś za szybko. Przed chwilą wątpił, a teraz nagle na wylot?

– Rachel się z panem kontaktowała? – zapytał Sheldon. Patrzył
uważnie, jakby miał nadzieję, że Nelson z czymś się zdradzi.
– Mogę zobaczyć akta sprawy?
– Co za głupie pytanie! – oburzył się Donowan.

– Pan zadaje równie mądre.

– Wsadźmy go na noc za obrazę funkcjonariusza policji oraz
spowodowanie
karambolu – zaproponowała Valerie.

A gdzie ta obraza? Czy chodzi o stwierdzenie "równie mądre" pytania?

– A twierdziła pani, że mnie nie śledzi – prychnął Win.


Valerie otworzyła usta by odpowiedzieć, ale przeszkodziło jej
natarczywe pukaniedo drzwi.

– Wejść! – krzyknął Donowan.

Do gabinetu zajrzał szczupły policjant w mundurze, pełniący funkcję
dyżurnego na
parterze.

– Dzwonił porucznik – zerknął na samoprzylepną karteczkę, którą
przyczepił sobie
do dłoni. – Graham Smith z pańskiego wydziału, inspektorze. Prosił,
żeby
przekazać, że przez najbliższe kilka godzin pozostanie nieosiągalny
bo przebywa
poza miastem.

– Dlaczego nie skontaktował się bezpośrednio ze mną?

– Pańska linia, inspektorze, od kilkunastu minut jest zajęta.

Sheldon Donowan dopiero teraz zwrócił uwagę na słuchawkę telefonu,
która zamiast
na widełkach aparatu, spoczywała obok stosu papierzysk. Pospiesznie
odłożył ją
na właściwe miejsce.

– Mniejsza o to. Nie mówił dokąd się wybiera?

Policjant by powiedział: "Mniejsza z tym."

– Mniejsza z tym. Nie mówił dokąd się wybiera?

– Wspomniał coś na temat Morris Lake.

Analogicznie:

– Wspomniał coś o Morris Lake.

Winston Nelson nieznacznie uniósł wzrok.

Krew w jego żyłach zaczęła krążyć o
wiele szybciej niż dotychczas.

Strasznie niezgrabnie z tą krwią. Może tak:

Serce zabiło mu szybciej.

Jakim cudem tak szybko zlokalizowali miejsce
pobytu Rachel i Chada?, zastanawiał się.

Wyrzucamy zastanawianie. Wiadomo, że się zastanawia.

Jakim cudem tak szybko zlokalizowali miejsce
pobytu Rachel i Chada? I kogo szukają – Hamiltona czy Rachel?
Chad kontaktował się z Donowanem, ale Smith prawdopodobnie jeszcze o
tym nie wie.

Bez względu na wszystko sytuacja nie wyglądała ciekawie.

A ten wzgląd to po co?

Tak czy inaczej, sytuacja nie wyglądała ciekawie. Hamilton wyszedł z
komisariatu najdalej pół godziny temu - kalkulował Win w myślach -
więc na pewno nie zdążył dotrzeć do Sparty. W najlepszym wypadku
pokonał ćwierć, może jedną
trzecią drogi, zakładając, że nie trafił na korki.
– Dzięki za wiadomość – inspektor skinął głową. Policjant
zasalutował


niczym
wojskowy przed dowódcą,

No, a jak miał inaczej zasalutować? Wyrzucić.


Policjant zasalutował i poszedł.
– Zamykacie mnie w areszcie, czy mogę wrócić do pracy? – spytał
Nelson na pozór beztrosko.

Wewnątrz aż palił się do wyjścia.

Żeby nie włazić do wnętrza:

Myślami już był w drodze do Sparty.

(Oczywiście, jeżeli tam zamierzał jechać, bo nie wiem, jaki miał
plan.)

– Jeśli to nie problem, chciałbym uzyskać kilka informacji o
Simonsie. Chyba, że bardzo się panu spieszy...

Żeby nie powtarzać znów "informacji":

– Jeśli to nie problem, chciałbym jeszcze porozmawiać o Simonsie.
Chyba, że bardzo się panu spieszy...

– Skądże – zaprzeczył Win, chociaż myślał zupełnie co innego.

I żeby nie powtarzać "myślenia":

– Skądże – zaprzeczył Win, chociaż Donowan zaczynał działać mu na
nerwy.

I jeszcze jedno: rozmowa u Donowana trwa zbyt krótko, żeby minęło
pół godziny. Albo w rozmyślaniach Nelsona trzeba zmienić pół godziny
na kwadrans, albo coś jeszcze musi się w gabinecie wydarzyć, żeby
czytelnik uwierzył, że od wyjścia Chada minęło pół godziny.

[szklanka_mroku]

Zdenerwowana Valerie Westcomb siedziała w samochodzie, pijąc
kawę.
Złapała Winstona Nelsona na Czterdziestej Ulicy, gdy
wychodził z hotelu Seton. Wiedziała, że wynajął tam pokój. Dojechała
za nim aż do restauracji na Pięćdziesiątej Pierwszej Wschodniej,
gdzie Nelson zamówił lunch. Wybrał stolik przy oknie, więc nie
tracąc go z oczu, wyskoczyła z wozu, żeby kupić kubek kawy w
konkurencyjnym lokalu po drugiej stronie ulicy. Dmuchając na prawie
wrzący płyn, obserwowała jak detektyw bierze do ust ostatni kawałek
steku i wyciera usta serwetką. Burczenie w brzuchu przypomniało
jej, że od śniadania nic nie jadła.
Wreszcie Nelson wstał i ruszył w stronę toalet. Valerie,
ignorując pieczenie przełyku, duszkiem dopiła kawę, a następnie
wprawnym rzutem posłała pusty kubek do ulicznego kosza na śmieci.
Była gotowa do dalszej jazdy. Stukając palcami w kierownicę,
wpatrywała się w tablicę z napisem "Toalety" i wielką strzałką
wskazującą ciemny korytarz. Ludzie wchodzili i wychodzili, ale
detektyw zniknął bez śladu.

W końcu zniecierpliwiona postanowiła wysiąść i sprawdzić,
czy Winston nie wymknął się tylnym wyjściem. Kątem oka wciąż
widziała jego samochód stojący na parkingu, ale może wziął taksówkę,
albo poszedł pieszo? To by znaczyło, że zorientował się w sytuacji i
wie, że jest obserwowany! Wyłączyła klimatyzację i już miała opuścić
wóz, gdy usłyszała pukanie w szybę. Zamurowało ją. Uniosła głowę i
wlepiła oczy w dobrze jej znaną twarz Winstona Nelsona.
– W czym mogę pomóc? – zapytała, próbując zachować zimną krew.
– Miałem zadać pani to samo pytanie – uśmiechnął się życzliwie,
jednak jego spojrzenie nie wróżyło nic dobrego.
- Nie rozumiem.
– Odnoszę wrażenie, że jedzie pani za mną od momentu, gdy wyszedłem
z hotelu.
– To pomyłka – odparła, udając obojętność.
– Przepraszam, źle się wyraziłem. Jestem pewien, że pani za mną
jedzie.
– Myli się pan.
– Ach tak? - znów się uśmiechnął. Ale chyba nie zaprzeczy pani,
jeżeli powiem, iż nazywa się Valerie Westcomb?
Tym razem agentka nie zdołała ukryć zaskoczenia.
– Skąd pan wie?
– Prywatni detektywi wiedzą wszystko o policji i FBI. Prowadzi pani
śledztwo w sprawie morderstwa Jessego Simonsa.
– To tajne dochodzenie – mruknęła, przekręcając kluczyk w stacyjce.
– Ciekawe, czy pani obecnego zwierzchnika zainteresują informacje
dotyczące Rachel Devereaux? – zapytał, przekrzykując pracujący
silnik.
– Owszem.
– To dobrze – uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Bo uwielbiam
zwierzać się policjantom.

Szedł za Valerie korytarzem na czwartym piętrze posterunku,
kiedy z gabinetu przy końcu holu wyłonił się Chad. Na widok Winstona
nawet nie mrugnął okiem. Nelson także minął go, nie zaszczycając
spojrzeniem. Hamilton zdawkowo przywitał się z Valerie i wsiadł do
windy. Agentka Westcomb zapukała do biura Donowana i wprowadziła
Nelsona do środka.
Donowan właśnie szukał czegoś, przerzucając sterty
dokumentów, którymi usłane było biurko. Jego spojrzenie zatrzymało
się na detektywie nieco dłużej niż powinno, ale szybko zreflektował
się i wskazał obojgu miejsca na sofie.
– Pan Nelson twierdzi, że posiada istotne informacje o Rachel
Devereaux – powiedziała Valerie. - Ciekawe, co też ten cwaniak
wywęszył? - pomyślała i usiadła, zakładając nogę na nogę.
Detektyw także usiadł i splótł palce obu rąk na kolanie. – Rachel
nie zabiła Jessego Simonsa – rzekł, patrząc Sheldonowi prosto w oczy.
Donowan przelotnie zerknął na Westcomb.
– Ma pan na to dowody? – spytał. Nawet nie starał się ukryć nutki
politowania, wyraźnie pobrzmiewającej w jego głosie.
– Nie, ale je zdobędę. Nie będę wchodził wam w drogę, jeśli wy także
nie będziecie tego robić – znacząco popatrzył na Valerie.
– Rachel się z panem kontaktowała? – zapytał Sheldon. Patrzył
uważnie, jakby miał nadzieję, że Nelson z czymś się zdradzi.
– Mogę zobaczyć akta sprawy?
– Co za głupie pytanie! – oburzył się Donowan.
– Pan zadaje równie mądre.
– Wsadźmy go na noc za obrazę funkcjonariusza policji oraz
spowodowanie
karambolu – zaproponowała Valerie.
– A twierdziła pani, że mnie nie śledzi – prychnął Win.
Valerie otworzyła usta by odpowiedzieć, ale przeszkodziło jej
natarczywe pukaniedo drzwi.
– Wejść! – krzyknął Donowan.
Do gabinetu zajrzał szczupły policjant w mundurze, pełniący funkcję
dyżurnego na parterze.
– Dzwonił porucznik – zerknął na samoprzylepną karteczkę, którą
przyczepił sobie do dłoni. – Graham Smith z pańskiego wydziału,
inspektorze. Prosił, żeby przekazać, że przez najbliższe kilka
godzin pozostanie nieosiągalny bo przebywa poza miastem.
– Dlaczego nie skontaktował się bezpośrednio ze mną?
– Pańska linia, inspektorze, od kilkunastu minut jest zajęta.
Sheldon Donowan dopiero teraz zwrócił uwagę na słuchawkę telefonu,
która zamiast na widełkach aparatu, spoczywała obok stosu
papierzysk. Pospiesznie odłożył ją na właściwe miejsce.
– Mniejsza z tym. Nie mówił dokąd się wybiera?
– Wspomniał coś o Morris Lake.
Winston Nelson nieznacznie uniósł wzrok. Serce zabiło mu szybciej.
Jakim cudem tak szybko zlokalizowali miejsce pobytu Rachel i Chada?
I kogo szukają – Hamiltona czy Rachel? Chad kontaktował się z
Donowanem, ale Smith prawdopodobnie jeszcze o tym nie wie. Tak czy
inaczej, sytuacja nie wyglądała ciekawie. Hamilton wyszedł z
komisariatu najdalej pół godziny temu - kalkulował Win w myślach -
więc na pewno nie zdążył dotrzeć do Sparty. W najlepszym wypadku
pokonał ćwierć, może jedną trzecią drogi, zakładając, że nie trafił
na korki.
– Dzięki za wiadomość – inspektor skinął głową. Policjant
zasalutował i poszedł.
– Zamykacie mnie w areszcie, czy mogę wrócić do pracy? – spytał
Nelson na pozór beztrosko, ale myślami już był w drodze do Sparty.
- Jeśli to nie problem, chciałbym jeszcze porozmawiać o Simonsie.
Chyba, że bardzo się panu spieszy...
– Skądże – zaprzeczył Win, chociaż Donowan zaczynał działać mu na
nerwy.

[mefista7]

Bardzo dziękuję za wnikliwą analizę, która naprawdę bardzo mi pomogła. Żeby nie
robić na forum chaosu, napiszę do Ciebie na priv ;)

[green-mouse]

Ciekawe, co sądzicie o takiej bajeczce...

ARNOLD ZE SMOCZYLASU

Arnold pochodził z bardzo starej rodziny smoków, która od niepamiętnych czasów
mieszkała w miejscowości Smoczylas. Jego przodkowie byli znani na całym świecie.
Jedni zjadali księżniczki. Inni walczyli z rycerzami. A jeszcze inni straszyli w
lasach i zabierali turystom kanapki, jajka na twardo i kefir. Ale najsłynniejszy
ze wszystkich był prapradziadek Franciszek Wawelski, który zjadł więcej
księżniczek niż jakikolwiek inny smok na świecie. Niestety, pewnego dnia zjadł
księżniczkę z bardzo brudnymi nogami, którą podrzucił mu podstępny szewc
Dratewka. Po tej przekąsce miał takie pragnienie, że wypił całą wodę z rzeki i
pękł. Na pewno znacie tę historię. Arnold też ją znał. I nie chciał być taki,
jak prapradziadek. Nie miał ochoty na zjadanie księżniczek i rycerzy. On marzył,
żeby się zaprzyjaźnić z ludźmi i udowodnić im, że smoki nie są wcale groźne.
Słysząc to jego krewni pukali się w czoło i mówili:
– Arnold, smok nie może przyjaźnić się z człowiekiem. Ludzie są do jedzenia, tak
samo jak naleśniki z serem. Czy chciałbyś się zaprzyjaźnić z naleśnikiem z serem?
Ale Arnold nie dał się przekonać. Pewnego dnia, gdy miał już dosyć kpin ze
strony innych smoków, postanowił opuścić Smoczylas i wyruszyć w świat. Zapakował
do plecaka czterdzieści kanapek z rzodkiewką i szczypiorkiem, ciepłe majtki i
zdjęcie swoich rodziców. I poszedł tam, gdzie jego krewni najczęściej udawali
się na poszukiwanie księżniczek i rycerzy.
– Mam nadzieję, że nie zjedli wszystkich i znajdę kogoś, kto się ze mną
zaprzyjaźni – pomyślał sobie, gdy w oddali zniknął jego dom rodzinny. – O, chyba
właśnie ktoś nadchodzi...
Okazało się, że drogą nadjeżdżał królewicz na koniu. Arnold pobiegł w jego stronę.
– Ahoj, królewiczu! Mam na imię... – niestety nie zdążył dokończyć, bo królewicz
ryknął wielkim głosem ze strachu i znikł w oddali. Spieszył się tak, że jego
rumak pogubił podkowy.
– Nic nie szkodzi... – pocieszał się Arnold. – Zabiorę ze sobą te podkowy. Na
pewno przyniosą mi szczęście i już wkrótce uda mi znaleźć przyjaciół.
I ruszył dalej drogą, rozglądając się uważnie w poszukiwaniu nowych znajomych.
Już stracił nadzieję, że ktokolwiek się pojawi, gdy nagle zobaczył domek. Przed
domkiem siedzieli ludzie i jedli podwieczorek.
– Ojej, jak miło Państwa poznać – powiedział uprzejmie Arnold, zbliżając się do
stolika. – Chciałbym się przedstawić. A może mogę coś zjeść, bo strasznie burczy
mi w brzuchu?
Patrzył zdziwiony, jak ludzie nagle zrywają się od stołu i uciekają w popłochu.
– On powiedział, że chce nas zjeść, bo jest głodny – krzyczeli.
– Ale ja miałem ochotę tylko na malutki kawałek tortu czekoladowego –
odpowiedział Arnold, ale nikt go nie słyszał, bo wszyscy gdzieś się ukryli.
Biedny smok spuścił głowę i poczłapał dalej polną drogą. Chociaż na stole został
wielki kawał jego ulubionego ciasta, smok nie miał już na niego ochoty.
– Chyba wrócę do Smoczylasu – myślał sobie. – Tam nikt się mnie nie boi.
Już miał zawrócić i ruszyć w stronę domu, gdy nagle zza krzaków wyszedł mały
chłopiec.
– Cześć – powiedział do Arnolda. – Jestem Jędruś Dratewka, wnuk słynnego szewca
Dratewki.
– Aaaaa! Ratunku! – ryknął Arnold wielkim głosem i rzucił się do ucieczki.
– Stój! – krzyczał Jędruś biegnąc za nim. – Nie zrobię ci nic złego. Chcę się z
tobą zaprzyjaźnić.
Ale Arnold ani myślał się zatrzymywać. Niestety, potknął się o własny ogon i
legł jak długi. Obok niego zatrzymał się zasapany chłopiec.
– Nie zabijaj mnie! – jęknął Arnold. – Ja jestem zupełnie niegroźny. Nie zjadam
ludzi. Mam po nich czkawkę i wysypkę.
– Ale ja cię wcale nie chcę zabić – odpowiedział Jędruś. – Chcę zostać twoim
przyjacielem. Mój dziadek też się przyjaźni z jednym takim smokiem. Nazywa się
Franciszek Wawelski.
– To mój prapradziadek – smok zerwał się na równe nogi. – Ja słyszałem, że szewc
Dratewka nakarmił go księżniczką z brudnymi nogami. Prapradziadek zjadł ją, a
później wypił tyle wody z rzeki, że pękł...
– No coś ty – roześmiał się Jędruś. – Przecież widziałem go w zeszłym tygodniu i
był zupełnie cały. Mieszka niedaleko. Ma domek z ogródkiem, w którym uprawia
marchewkę.
– No, to dlaczego wszyscy w Smoczylesie opowiadają tę historię o księżniczce? –
zdziwił się Arnold.
– To dziadek Dratewka i Pan Wawelski ją wymyślili – powiedział szeptem Jędruś. –
Twój prapradziadek miał już dosyć zjadania ludzi i chciał się wyprowadzić ze
Smoczylasu. Ale inne smoki mu na to nie pozwalały. No to wymknął się którejś
nocy z domu, przybiegł do nas, a dziadek ukrył go na strychu. A sam zaczął
opowiadać, że zabił Smoka Wawelskiego.
– To znaczy, że twój dziadek nie zabija smoków? – zdziwił się Arnold.
– No pewnie, że nie! A czy ty zjadasz ludzi? Bo może zaraz schrupiesz mnie na
kolację? – przestraszył się Jędruś.
– No pewnie, że nie... Ale nikt o tym nie wie i wszyscy uciekają przede mną –
smok smutno zwiesił wielką zieloną głowę.
– Boją się, bo cię nie znają. Wystarczy, że przedstawię cię mieszkańcom naszej
wioski, a od razu się z tobą zaprzyjaźni – stwierdził Jędruś i wyruszyli razem,
żeby szukać przyjaciół dla Arnolda.

Sekretne Pamiętniczki z Planu Filmowego

[dreammy]

SEKRETNE PAMIĘTNICZKI Z POCZEKAJKI

WYSTĘPUJĄ:
Kasia – Producentka
Bartek – Reżyser
Konrad – Operator kamery
Monika – powieściowa Patrycja
Januszek (powieściowy) – Grzegorz
Emil – powieściowy Gabriel
Justyna – powieściowa Matka Patrycji
Joasia – Joasia (ta od zdjęć)
Gościnnie: krówka Zosia, trzy wściekłe konie, dwa dziwne psy i inni

21 dzień p.z. (przed zdjęciami)
KASIA: Wstałam dzisiaj lewą nogą. Stwierdziłam, że na to może pomóc
tylko film. Zaggadałam do Bartka-Reżysera. Robimy film. Nie wiem
jeszcze jaki, ale robimy.
BARTEK: Odezwała się dzisiaj do mnie Kasia Michalak, ta od
scenariuszy. Stwierdziła, że ma jakiś syndrom napięcia (nie wnikałem
czego) i że musi zrobić film. Na odczepnego zgodziłem się.

20 dzień p.z.
KASIA: Wysłałam Bartkowi scenariusz i skombionwałam cash. Na razie
mało (mało?!): jakieś pięć tysięcy, ale może będzie więcej. Bartek
coś się nie odzywa. Może dziś on wstał lewą nogą?
BARTEK: Wczoraj wpadła na pomysł filmu, a dziś przysłała mi
scenariusz i skombinowała cash. Zatkało mnie. ONA NAPRAWDĘ CHCE
ROBIĆ TEN FILM!!!

19 dzień p.z.
KASIA: Mam więcej cashu (dał mi sponsor, nie żądając w zamian
żadnych usług!). Piszę piosenkę (a nawet trzy), bo postanowiłam, że
będzie to teledysk. Uwielbiam, po prostu uwielbiam komponować
myszką – wklikanie kilku tysięcy nutek to moja pasja.
BARTEK: ONA pisze piosenki. Trzy, żeby był wybór. Jest nienormalna,
zaczynam się jej bać. Na wszelki wypadek udam, że biorę to na
poważnie i zacznę kombinować ekipę. I walkie-talkie, bo się je tak
fajnie trzyma.

18 dzień p.z.
KASIA: Cały czas piszę te cholerne piosenki. Zaczynam nienawidzić
myszki, nutek, piosenek i tego filmu, a minęły dopiero trzy dni.
Bartek wspomniał coś o ekipie i walkie-talkie. Jestem za, a nawet
przeciw.
BARTEK: Robię tabelkę. Nie mam czasu na pierdoły.

14 dzień p.z.
KASIA: Mam coraz więcej cashu, ale okazuje się, że i tak nie
wystarczy. Cóż. Zawsze mogę sprzedać dziecko. Wybrałam jedną z tych
trzech piosenek. Ciekawe po co pisałam pozostałe, skoro od początku
wiedziałam, że to będzie ta. Bartek zapycha mi pocztę tabelkami, a
telefon smsami o walkie-talkie. Zaczynam go nie lubić…
BARTEK: Od czterech dni wysyłam Kasi bardzo ważne tabelki, ale ona
przejmuje się nimi NIEWYSTARCZAJĄCO! Pomija także milczeniem moje
prośby o dwa (słownie: dwa) komplety walkie-talkie. Czy ona nie
rozumie, jakie to ważne? Plany Pracy i walkie-talkie?!



12 dzień p.z.
KASIA: Przyszło mi na myśl, że potrzebni będą jacyś aktorzy. Nawet
chyba czworo, nie licząc psa. I mnie. I konia. I krowy. Ze
scenariusza wyrzuciłam bizony i pytona. Nie zmieszczą się w
kosztorysie. Szkoda. Lubię bizony.
BARTEK: Kasia dzisiaj odkryła, że w jej filmie grają jacyś aktorzy.
No gratuluję refleksu. Szukamy aktorów. To znaczy ona szuka, bo ja
jestem zajęty. Poprawiam Plany Pracy.

10 dzień p.z.
KASIA: Pro forma przejrzałam 10 tysięcy zdjęć, choć od początku
wiedziałam, kogo chcę. Doczytałam się też (w obowiązującym na dzień
dzisiejszy scenariuszu), że potrzebna jest jakaś chata i wiatrak.
Skąd ja jej teraz wiatrak wytrzasnę?! Jej - to znaczy komu? Sobie.
No tak, to ja pisałam ten scenariusz. Może powinnan zostać przy
weterynarii? Jutro jedziemy z reżyserem i operatorem szukać chaty i
wiatraka.
BARTEK: No chyba ją pogięło! Na jutro zapowiadają 37 stopni w
cieniu, a Kaśka chce jechać w teren, szukać chaty i wiatraka.
Kapitalna pogoda na podróże krajoznawcze!

9 dzień p.z.
KASIA: Poległam.
BARTEK: Poległem.
KONRAD: Poległem.

8 dzień p.z.
KASIA: Doszłam do siebie po wczorajszym. Jechaliśmy 150 kilosów, a
potem chodziliśmy po skansenie w 45 stopniach celsjusza. Białka oczu
mi się ścięły. Mam wiatrak, chatkę, konia i psa. I udar słoneczny.
Poznałam operatora, który będzie operował. Nie, nie skalpelem.
Kamerą za 200 tys (nie mieści się w budżecie!!). Chyba mnie nie
polubił.
BARTEK: Boli mnie głowa.
KONRAD: Nienawidzę Kaśki!!

7 dzień p.z.
KASIA: Jestem szczęśliwa. Mam Patrycję i Gabriela. A to już połowa z
czworga grających (nie licząc krowy, koni, psa i mnie). Patrycja
jest śliczna, tylko cały czas myli mi się z Anaelą z mojej pierwszej
powieści. Muszę się przestawić. Gabriel jest okej. Ma zarastać, bo
ogolony przyszedł. Biegaliśmy dziś po Domach Centrum, żeby kupić mu
czarne spodnie i koszulę. Kurde, czy w Warszawie nie ma zwykłych
czarnych męskich koszul?! Ja nie chcę metroseksulanego Gabriela w
jedwabiach!!
BARTEK: Nadal boli mnie głowa. ONA nie chce czytać moich tabelek i
nadal ignoruje prośby o walkie-talkie, bo jej się budżet kończy.
Coraz bardziej jej nie lubię.
EMIL: Poznałem producentkę. Okej facetka. Ubierała mnie na czarno.
Trochę dziwnie się czułem, ubierany przez obcą kobietę, ale co tam.
Mam fajne spodnie i pasek. Kazała mi zarastać, zupełnie jakbym nie
był wystarczająco zarośnięty. Ludzie, ja w sobotę jestem świadkiem
na ślubie kumpla! Muszę przyzwoicie wyglądać!
MONIKA: Poznałam producentkę. Jest… dziwna. Mówi do mnie „Patrycjo”,
ale czasem „Anaelo”, czy jakoś tak. Hmmm….. Czy ja na pewno chcę
grać w tym filmie? Reżyser jest okej, tylko ciągle mówi o jakichś
tabelkach. Chyba nie każą mi wypełniać ankiety?

6 dzień p.z.
KASIA: Drugi dzień szukaliśmy tej pieprzonej czarnej koszuli. To
były najdłuższe zakupy w moim życiu. Na dodatek ubierałam obcego
faceta!! Cholera, czuję się jak sponsorka… Potem z Bartkiem
pojechaliśmy po piosenkę. Hmm… Piosenka jest gotowa, tylko dlaczego
nikt w niej nie śpiewa? :/
BARTEK: Trzy godziny czekałem na Kaśkę pod Złotymi Tarasami.
Kupowała jakieś koszule. I to nie dla siebie! Nienawidzę jej! Potem
przegnała mnie do Pruszkowa po piosenkę. Jej też nienawidzę! Jak
chcę walkie-talkie!!
EMIL: Po trzech godzinach znaleźliśmy czarną koszulę. Nienawidzę jej!

5 dzień p.z.
KASIA: Nie mam Janusza. Mam piosenkę bez słów. Nie mam kart. Mam
czarną koszulę – kupiłam na bazarku w Wyszkowie. Ludzie: nie mam
Janusza!! Powiedziałam Bartkowi, że jeśli jeszcze raz przyśle mi
tabelkę, to zacznę krzyczeć. Ja się, kurde, łączę z netem przez
komórkę!!
BARTEK: Kaśka powiedziała, że jak jej jeszcze raz przyślę tabelkę,
to zacznie krzyczeć. Czy ona nie rozumie, jak ważne… Zaczęła
krzyczeć.

4 dzień p.z.
KASIA: Za cztery dni zdjęcia. Spoko i luzik. Od paru dni nie mogę
spać i nie jem. Boję się, że nie będzie pogody, że nie będzie
wiatraka. Że nie będzie krowy, konia, psów, aktorów, samochodów i
czegoś tak jeszcze. O jedno się nie martwię: NA PEWNO będą tabelki
Bartka. Dziś odebrałam drogowskazy, kule i karty. Cztery dni do
zdjęć, a ja nadal nie mam Janusza. Spoko i luzik.
BARTEK: Kaśka zamiast pracować nad filmem (czy ona mogłaby w końcu
zatwierdzić Plany Pracy?!) kupuje szklane kule i karty tarota. Czy
ona będzie wróżyć na tym planie, czy co?!
KONRAD: Kaśka odesłała mi scenopis z głupimi uwagami typu: „Tu gra
kto inny, przeczytaj scenariusz!!” Nienawidzę Kaśki!!

3 dzień p.z.
KASIA: Ulitowałam się nad Bartkiem i siadłam nad tymi planami.
Kurde, w pół godziny je zrobiliśmy. O co tyle hałasu?!
BARTEK: Alleluja! Mam Plany Pracy! Jeszcze je teraz ładnie przepiszę
i wyślę Ka… Dzwoniła Kaśka. Powiedziała, że do niedzieli wieczorem
nie chce widzieć żadnych tabelek w swojej poczcie. Smutno mi…

2 dzień p.z.
KASIA: Umieram ze strachu. Ale skompletowałam załogę. Mam Janusza!
Jak na zawodowego uwodziciela jest trochę nieśmiały, ale mam
nadzieję, że się rozkręci. Jeśli nie już JA go rozkręcę! Znów
kupowałam obcemu facetowi ciuchy… Zaczyna mi to wchodzić w nałóg.
BARTEK: Nie odzywam się do Kaśki. Jeśli do jutra nie kupi mi walkie-
talkie, to będę zły. Podesłałem jej malutką tablekę, naprawdę małą -
cztery kolumienki - a ona powiedziała, że mnie zabije. Nie odzywam
się do niej.
JAN

[dreammy]

Zeżarło 2/3 tekstu! Protestuję! Mam to dać w 3 aktach, czy co?

[hophopi]

> Zeżarło 2/3 tekstu! Protestuję! Mam to dać w 3 aktach, czy co?

nie ma bata - trza w 3 aktach :)
[wredny automat ciacha za długie]

[ponurak]

Tak się nie robi!!!
Dawaj nawet w siedemdziesięciu trzech, byleby szybciej:-)

[e.lalka]

A bo jak raz na kilkadziesiąt lat zdarzy się prawdziwie życiowy
scenariusz to producent rzuca pilotaż na rynek i potem to już tylko
w te słupki i wykresy się wgapia no i wszystkie na bezdechu czekają
co z tych excelów wyduma a autor najpierwszy w cierpieniach, bo jak
mu na koszuli np. logo malmy czy inszej palmy każą sponsorowane
dohaftować i dopisać role dla niedoupadłych gwiazd naszej estrady z
amantem Ibiszem w jedwabiach półprzeźroczystych na ten przykład w
trzech aktach albo innym Konradem peany na lodzie wyśpiewującym pod
unię klientów banków PKO S.A.- BPH, ech..

Sekretnych Pamiętniczków cz. II

[dreammy]

2 dzień p.z.
KASIA: Umieram ze strachu. Ale skompletowałam załogę. Mam Janusza!
Jak na zawodowego uwodziciela jest trochę nieśmiały, ale mam
nadzieję, że się rozkręci. Jeśli nie już JA go rozkręcę! Znów
kupowałam obcemu facetowi ciuchy… Zaczyna mi to wchodzić w nałóg.
BARTEK: Nie odzywam się do Kaśki. Jeśli do jutra nie kupi mi walkie-
talkie, to będę zły. Podesłałem jej malutką tablekę, naprawdę małą -
cztery kolumienki - a ona powiedziała, że mnie zabije. Nie odzywam
się do niej.
JANUSZEK: Poznałem dzisiaj producentkę. Jest okej, tylko strasznie
ruchliwa. W pewnej chwili, przysięgam!, widziałem ją w trzech
miejscach na raz! Mam grać uwodziciela w jej filmie. Zawodowego.
Cóż… Kiedyś musi być ten pierwszy raz.

1 dzień p.z.
KASIA: Nie mam forda. Będę musiała zabić rodziców, jeśli do wieczora
nie oddadzą mi samochodu, który gra główną rolę w tym filmie. Cóż.
Chyba z dwojga złego wolę iść do pierdla, niż robić filmy. Może mi
więc nie oddadzą, a wtedy… Co to ja chciałam. Aha: wieczorem
spotkaliśmy się całą ekipą, bo pomyślałam, że chcę ich wszystkich
zobaczyć. Chyba jednak nie chcę ich widzieć.
BARTEK: Spotkaliśmy się całą ekipą. Fajnie było. Kaśka urwała się na
pół godzinki z Januszkiem – ja tam nic nie sugeruję... Ona mu dała
złotego rolexa za 6000!!!!!
JANUSZEK: Dostałem od producentki złotego rolexa za 6 tysiaków. Ona
chyba na mnie nie leci. Nie leci, prawda?!

Dzień pierwszy: wyjazd, krówka, skansen.

6:00
KASIA: Spoko. Ruszyliśmy z Emilem srebrnym fordem spod mojego domu.
Nie zabiję rodziców. Może innym razem. Samochód alfa (z Joasią,
Moniką i Januszem) ruszył spod Kongresowej. Samochód beta (b jak
Bartek) ruszył z Chełmskiej. Samochód delta (Konrad ze sprzętem) NIE
ruszył spod Rotundy.
7:00
KASIA: Spoko i luzik. Samochód delta nadal pod Rotundą, a w nim
sprzęt za 200 tysięcy. Konrad zawrócił nas z Łomianek po resztę
sprzętu, bo się nie zmieścił (sprzęt, nie Konrad). Co to dla mnie
wracać dokładnie w to miejsce, z którego godzinę wcześniej
wyjechałam… Próbuję (poniedziałek 7. rano) wypożyczyć furgonetkę.
8:00
KASIA: Nie no, luz zupełny. Samochód delta nadal pod Rotundą. Konrad
pobił się z taksówkarzem o ławkę. Chyba go lubię (Konrada). Zaraz
powinni podstawić drugi samochód, za jedyne 1000zł ekstra.
9:00
KASIA: Samochód delta (tylko inny) ruszył spod Rotundy. Mamy trzy
godziny opóźnienia. Samochody alfa i beta są na miejscu. I bardzo im
tak dobrze.
BARTEK: Gdzie ona jest?! Gdzie ona jest?!
JOASIA: Kasia jest moją przyjaciółką, więc może nie powinnam tego
mówić, ale… siedzimy sobie u krówki już trzecią godzinę, a jej z
Emilem jak nie ma tak nie ma. Nie to żebym miała coś przeciw, ale…
wczoraj z Januszkiem, dzisiaj z Emilem…
MONIKA: Wieś. Jestem na wsi. Czy ja na pewno chcę grać w tym filmie?
11:00
KASIA: Jesteśmy u krówki. Pan Krzysio (właściciel gospodarstwa) ma
dziwną minę. Wiem, wiem: uprzedzałam, że przyjadę zrobić krówce
zdjęcia, ale „zapomniałam” dodać, że przyjadę w cztery samochody i z
jedenastką ludzi. Nie uprzedzałam także, że oprócz krówki potrzebuję
srokatego konia, że będziemy kraść mu prąd, że będziemy pętać się po
jego domu i że całkowicie zdemolujemy mu ogród.
BARTEK: Zjawiła się Kaśka. Właściwie po co?
KONRAD: Nienawidzę Kaśki. Nienawidzę tego filmu. Nienawidzę wsi.
Nienawidzę krów.
MONIKA: W pierwszej scenie mam się całować, tylko nie jest
sprecyzowane, czy z krową, czy z Januszkiem… Jeżeli miałabym wybór…
JANUSZEK: Mam się całować z Moniką. (Mam nadzieję, że z Moniką, bo w
scenariuszu było też coś o krowie).
EMIL: Nienawidzę srokatych koni!!
12:00
KASIA: O Dżizes, prawie całowałam się z Moniką! Na
szczęście „prawie” robi dużą różnicę.
MONIKA: Kaśka rzuciła się na mnie i chciała się ze mną całować!! Czy
ja na pewno…
JANSZUEK: Dlaczego producentka całuje się z moją dziewczyną?!
EMIL: Kaśka rzuciła się na Monikę! Ledwo ją odciągnąłem…
BARTEK: Zginęły tabelki z planem pracy. Scenariusz też gdzieś
zginął. Moje ukochane walkie-talkie nie działa. Jestem
niepocieszony. Na planie jakieś zamieszanie. Aha, Kaśka miała jakiś
pomysł z całowaniem. Nie wiem o co tyle hałasu. To już całować się
nie można spokojnie? Aha, nie. Miało być właśnie niespokojnie i
Kaśka chciała pokazać, jak Januszek z Moniką mają to zagrać. Trochę
wszystkich wystraszyła, rzucając się na Monikę.
KONRAD: Kaśka jest spoko babka. Rozpieprzyła cały plan i nauczyła
się ode mnie kląć. Chyba ją polubię.
13:00
KASIA: Krowa Zosia (500kg) stoi mi właśnie na nodze, a ci debile
(reżyser z operatorem) zamiast kręcić, gadają o świetle.
MONIKA: Krowa Zosia oblizuje mi właśnie głowę, a ci debile (reżyser
z operatorem) zamiast kręcić, gadają o świetle.
BARTEK: Wymieniamy z Konradem uwagi na temat światła słonecznego
odbitego od źdźbeł trawy.
JANUSZEK: Fajnie tu. Może zostanę rolnikiem?
14:00
KASIA: Pan Krzysztof (właściciel gospodarstwa) żegnał nas ze łzami w
oczach. Ja też miałabym łzy w oczach, gdyby ekipa zboczeńców
zdemolowała mi ogród. Jedziemy do skansenu. Już się boję…
15:00
KASIA: Spoko i luzik. Czy ktoś ma scenariusz? Albo plan pracy? Co my
teraz kręcimy?
BARTEK: Ludzie, kto ma moje tabelki?
KONRAD: K…wa mać!! Co my, k…wa, teraz kręcimy?!
EMIL: To ja idę ujeżdżać kobyłkę.
MONIKA: To ja idę się malować.
JANUSZEK: Fajnie tu.
JOASIA: W pionie reżyserskim jakieś zamieszanie, coś im zginęło. W
pionie wykonawczym spoko i luzik: Monika się maluje, Emil ujeżdża,
Januszek się opala. Idę popstrykać zdjęcia.
16:00
KASIA: Fajnie tu. Monika wyrzuciła mnie z planu. Powiedziała, że ona
przy mnie nie może grać, i albo ona, albo ja. Wybrałam siebie. To
znaczy ją. Czy to ma związek z porannym całowaniem?
MONIKA: Wyrzuciłam producentkę z planu. Chyba się jej boję…
BARTEK: Kaśka wyrzuciła Monikę z planu. Nie, odwrotnie: Monika –
Kaśkę. I fajnie. Będzie mi się tu wpieprzać (Kaśka, nie Monika). JA
tu jestem reżyserem. JA sam. Czy ma ktoś scenariusz? O co chodziło z
tym wiatrakiem?
KONRAD: Moją - ulubioną od dzisiaj - producentkę wyrzucili z planu.
Szkoda. Tak fajnie nam się razem klęło.
16:30
KASIA: Dzwonili z planu, że może bym jednak wróciła, bo nie wiedzą
jak coś tam zagrać. Mam ich w dupie. Jestem u dyrektora skansenu i
podpisuję umowę.
BARTEK: Nie ma scenariuszy… Nie ma planów pracy… Nie ma Kaśki…
MONIKA: Kasia mogłaby jednak wrócić…
KONRAD: Co ja mam, k…wa, kręcić?! Gdzie jest, k…wa, Kaśka?!
17:00
KASIA: Nie żyję. Mam zawał serca. W czasie sceny z koniem ta
popieprzona kobyła skoczyła przed samochód.
EMIL: Nie żyję. Mam zawał serca. Gdy mijał nas samochód, ta
pierdolnięta kobyła skoczyła przed maskę.
BARTEK: Fajna jest ta scena, jak koń skacze przed maskę. Poproszę
dubelek!

Sekretnych Pamiętniczków cz III

[dreammy]

17:30
KASIA: Zmieniłam kolejność – najpierw samochód, potem koń - choć to
bez sensu. Zmieniłam też obsadę samochodu, zamiast Moniki i
Januszka – ja i kierowca. Jak ktoś ma polec, to wolę to być ja.
Wątpię, czy wszyscy dożyją do końca zdjęć.
BARTEK: Kaśka znów coś namieszała. Zmieniła kolejność, a było to
takie fajne ujęcie… Mam cichą nadzieję, że znów ją ktoś wyrzuci z
planu…
EMIL: Nienawidzę koni!! Co ja tu robię?!
18:00
KASIA: Kończy się światło i dzięki Bogu. Znalazły się pieprzone
tabelki. Tylko scenariusze poginęły.
BARTEK: Mam plany pracy!!!!! O kurde, jeszcze połowa scen do
nakręcenia… :/
KONRAD: Kończy się, k…wa, światło, a ten debil reżyser mendzi, że
mamy jeszcze połowę scen do nakręcenia. Niech se w dupę wsadzi te
swoje sceny! Ja się pakuję. Kaśka mnie poparła. Lubię ją.
JOASIA: Jaki ładny zachód słońca. Fajnie tu.
JANUSZEK: To był fajny dzień. Opaliłem sobie tors.
EMIL: Nienawidzę koni i samochodów!! Nienawidzę Kaśki!!
MONIKA: Podpisuję się pod wypowiedzią Emila.
21:00
KASIA: Nie mówcie nic do mnie!! Idę się upić.

Dzień drugi: skansen.

6:00
KASIA: Nienawidzę szóstej rano.
7:00
KASIA: Nienawidzę skansenu.
8:00
KASIA: Nienawidzę Bartka.
9:00
KASIA: Nienawidzę Konrada.
10:00
KASIA: Nienawidzę… O, znów mamy ładną pogodę! Szczęściara ze mnie,
że akurat na te trzy dni, kiedy kręcimy, wyszło słoneczko…
KONRAD: Co to za światło, k…wa!! Co to za światło, ja pytam?! Po
jakiego ch… świeci dzisiaj to pier…lone słońce?! Lepsze jest
światło r o z p r o s z o n e!!
JOASIA: Fajnie tutaj.
BARTEK: Gdzie plany pracy?!
EMIL: To ja pójdę lonżować ogiera…
KASIA: Jakiego ogiera?! Miała być stara, spokojna klacz na
biegunach! Jakiego og…?!
11:00
KASIA: Ja pieprzę... Czy ktoś wie, jak się podnosi maskę w fordzie?
BARTEK: Ta głupia baba nie wie, jak się podnosi maskę w samochodzie…
JOASIA: Nie chcę nic mówić, ale na planie zapanowała konsternacja.
Ani właścicielka samochodu, ani nikt inny nie wie, gdzie jest jakiś
dżinks, który podnosi maskę.
KONRAD: Czy ktoś może, k…wa, zadzwonić do serwisu?!
JANUSZEK: Po półgodzinnych debatach, zakończonych telefonem do
serwisu, producentce udało się otworzyć maskę własnego samochodu. No
gratuluję! Gdzie ona kupiła prawo jazdy?
15:00
KASIA: Spoko i luzik. Od czterech godzin nic ciekawego się nie
dzieje. Kręcimy. Ja przewracam drzwi zabytkowej chaty. Już chyba
siódmy raz. Za chwilę przewróci się cała chata i wtedy dopiero będą
mieli fajne ujęcia.
BARTEK: Kaśka demoluje skansen!
JANUSZEK: Producentka zmusiła mnie do kradzieży kwiatka. Jakby co,
jestem niewinny.
MONIKA: Nie chcę się skarżyć, ale Kasia sypie mi pyłem w oczy. Czy
jesteśmy ubezpieczeni? Fajny ten Januszek…
KONRAD: Koszula Januszka i n t e r f e r u j e. Czy nikt nie
powiedział tej debilce – mówię, o Kaśce – że do filmu nie kupuje się
koszul w kratkę?! Nie, białych też nie! Ani czarnych! Ani w ogóle
żadnych!!!
JOASIA: Ładna ta chatka. (Kasia ją trochę zdemolowała). I ten
ogródek też ładny. (Januszek ukradł kwiaty dla Moniki). Nie chcę nic
mówić, ale… Kasia jest chyba zadrosna o Monikę – sypie jej pyłem w
oczy. Również nie chcę nic mówić, ale na planie chodzą słuchy, że w
nocy będziemy palić wiatrak. Ciekawe co na to dyrektor skansenu?
EMIL: Piątą godzinę lonżuję ogiera… No comments.
16:00
KASIA: Dzwonił do mnie Emil, że on już nie może z tym ogierem i mamy
się pospieszyć. Co on właściwie robi z tym ogierem? Gdzie oni są?!
Znów zadzwonił. Kryją klacze. No, kamień z serca. Już myślałam, że
coś gorszego…
BARTEK: Gdzie są plany pracy ja pytam?!
KONRAD: Czy ktoś może mi, k..wa, powiedzieć, co i gdzie teraz
kręcimy?
MONIKA: To ja już mogę sobie pójść?
JOASIA: To ja już mogę sobie pójść?
JANUSZEK: Fajnie tu.
EMIL: Pier…lony ogier. Zaliczyliśmy wszystkie klacze na padoku.
17:00
KASIA: Emil nazwał mnie kobietą lekkich obyczajów.
EMIL: Kaśka, k…wa, czy możemy kręcić te pier..lone sceny?!
KASIA: Wyrzuciłam z planu reżysera.
BARTEK: Kaśka wyrzuciła mnie z planu!!
KONRAD: No wreszcie… Kaśka wyrzuciła Bartka z planu.
17:30
KASIA: Wszystkie sceny z ogierem nakręcone. Nie żyję.
EMIL: Nie żyję.
KONRAD: Fajnie tu.
BARTEK: Czy ja mogę już reżyserować?
JANUSZEK: A to nie koniec zdjęć?
18:00
KASIA: Dziesiątki razy kazali mi siadać na tych pieprzonych
schodkach. I nie mrugać. Spróbujcie nie mrugać przez pół godziny.
Nienawidzę schodków!
BARTEK: Co teraz kręcimy? Ma ktoś scenariusz?
KONRAD: Kończy się, k…wa, światło!!
EMIL: Idę się upić.

Dzień trzeci: mój dom.

6:00
KASIA: Dżizes!! W mojej kuchni o 6-tej rano półnagi mężczyzna!! A w
łazience drugi!! O i jeszcze dwóch!! Co ci faceci robią…?! Aha,
przecież kręcimy u mnie film…
KONRAD: Kaśka na mój widok zaczęła krzyczeć. Może nie jestem
superprzystojny, ale żeby zaraz drzeć mordę?
7:00
KASIA: Nie mówcie do mnie!! Gram!!
9:00
KASIA: Nadal do mnie nie mówcie!!
10:00
KASIA: Spadaj! Ty też spadaj!
MONIKA: Przyjechałam na plan, poszłam przywitać się z Kasią – akurat
grała – a ona do mnie „Spadaj!” :/
JUSTYNA: Przyjechałam na plan, poszłam przywitać się z moją
przyjaciółką od 22 lat – Kasią - a ona do mnie „Ty też spadaj!” :/
11:00
KASIA: Od czterech godzin trzymam w rękach cholernie ciężką szklaną
kulę, a Konrad z Bartkiem nastawiają ostrość. Czwartą godzinę
słyszę: „Kasia, potrzymaj ją jeszcze trochę… A teraz w prawo… I
trochę w dół… I teraz w górę… Nie, za bardzo w górę, jednak w
dół…” „Jakie w dół, k..wa, dobrze było!!”, „No to w górę… I trochę w
prawo… Dlaczego ta ręka tak ci się trzęsie? Nie może ci się trząść!
My wyostrzamy! Niech przestanie!!”. Potrzymaj, debilu, kilogram
szkła przez cztery godziny, to… „Nie, chyba jednak w dół…”.
Sp..laj!!!
BARTEK: Ja z Kaśką nie mogę pracować. Po prostu nie mogę. Zrobiła
się wulgarna, jak Konrad.
KONRAD: Kaśka nauczyła się fajnie kląć. Chwilami jest lepsza ode
mnie. Muszę więcej ćwiczyć.
JOASIA: Nie poznaję Kasi. To była taka spokojna, kulturalna kobieta.
Jak film zmienia ludzi… Na gorsze, ofkors.

Sekretnych Pamiętniczków cz IV i ostatnia

[dreammy]

12:00
KASIA: Skończyłam swoje ujęcia. Ręce mi drżą. Idę się upić… A nie,
nie mogę. Zakazałam alkoholu na planie. Kurde, wszędzie poniewierają
się butelki z colą albo wodą mineralną. Wszędzie też poniewierają
się na wpół obnażeni faceci. Mój śliczny domek wygląda jak jeden
wielki burdel. Fajnie tu.
13:00
KASIA: Właściwie nic się nie dzieje. Znów wyrzuciłam reżysera z
planu, bo Monika powiedziała, że te sceny, z których ona mnie
wczoraj wyrzuciła, jednak chciałaby powtórzyć. Ze mną. To znaczy,
nie że ja się z nią obściskuję, tylko żebym ja reżyserowała. No to
znów wyrzuciłam reżysera z planu. Fajnie być reżyserem. Chyba się
przekwalifikuję… Zamknij się!!
BARTEK: Kaśka znów wyrzuciła mnie z planu. Chyba się jej spodobało
(nie to wyrzucanie, a reżyserowanie). Szkoda tylko, że walkie-
talkie… Już nic nie mówię!!
JANUSZEK: (To tylko tak dziwnie wygląda, jakby ciągle ktoś kogoś
wyrzucał, ale ogólnie jest cool.)
14:00
KASIA: Okazało się, że nikt nie zna piosenki, do której kręcimy
film. Cóż… Zniosłam laptop i włączyłam. Chyba im się podobała, bo
chodzą i śpiewają.
KONRAD: Jest spoko. Znów się wyrzucają. Fajna ta piosenka.
MONIKA: Nie wiedziałam, że ta piosenka jest taka fajna!
JANUSZEK: Czy ja mogę poprowadzić forda? A nauczycie mnie tak fajnie
ruszać? Co to za piosenka?
15:00
KASIA: Nic nie chcę mówić, ale na moim planie kwitnie korupcja. Moja
przyjaciółka Justyna m a ł o d y s k r e t n i e płaciła za coś
Januszkowi.
BARTEK: Pani Justyna (dodam, że to przyjaciółka Kaśki) płaciła za
coś Januszkowi. Mam nadzieję, że Konrad to nagrał i Kaśkę zgarnie
CBA.
MONIKA: Pani Justyna zapłaciła Januszkowi, żeby mnie uwiódł. To
miłe, ale naprawdę nie musiała tego robić…
JANUSZEK: Trochę się boję. Przyjaciółka producentki - niejaka
Justyna - podsunęła mi (mało dyskretnie dodam) dwa tysiaki.
Sugerowała wzrokiem, że mam za nie kogoś uwieść. Tylko kogo?
Producentkę? Monikę? No bo chyba nie Emila?!
EMIL: Januszek zaczął wodzić za mną dziwnym wzrokiem. Zaczynam się
bać.
JUSTYNA: Jestem niewinna!
16:00
KASIA: Robi się gorąco. Kręcimy scenę, jak Monika ciska forsę
Justynie w twarz. Uwaga: forsa jest prawdziwa!
BARTEK: Na planie małe zamieszanie. Monika rzuciła pani Justynie w
twarz te dwa tysiące.
MONIKA: Okazało się, że pani Justyna płaciła nie za mnie, a za
Emila. Niech sobie wsadzi w dupę te dwa tysiące!!
JANUSZEK: Nic już nie rozumiem. Kogo i za ile mam uwodzić?!
EMIL: Januszek wygląda na rozczarowanego. O co tu chodzi?
JUSTYNA: Nadal jestem niewinna!!
16:30
KASIA: Bosze… Oni myśleli, że z tą forsą to naprawdę!! Czy nikt
oprócz mnie nie czytał scenariusza?!
BARTEK: Boli mnie głowa.
MONIKA: Czy mogę prosić scenariusz?
JANUSZEK: Dlaczego Emil wodzi za mną takim dziwnym wzrokiem?
JOASIA: Jest fajnie. Stówy latają wszędzie. Są w klematisach… w
śmieciach… w komórce pod schodami… Kasia powiedziała ekipie, że to
ich wynagrodzenie. Wszyscy zbierają i liczą. Jak na razie kasa się
zgadza, ale przed nami jeszcze parę dubli…
17:00
KASIA: Śniadanio-obiado-kolacja. Trzeci dzień nic nie jem. Ekipa
robi potajemnie zakłady, kiedy zemdleję. Hehe, chyba mnie nie znają.
BARTEK: Kaśka trzeci dzień nie je. Może ją w końcu pogotowie
zabierze i będę mógł spokojnie reżyserować…
MONIKA: Kasia nic nie je. Chyba się odchudza.
JANUSZEK: Producentka trzeci dzień nic nie je. Robimy z Emilem
zakłady, kiedy zemdleje, a po cichu składamy się z resztą ekipy na
jednoosobowy pokój w wyszkowskim szpitalu.
KONRAD: Kaśka trzeci dzień nie żre, cholera wie, czemu. Przecież
fajnie tu. Postawiłem dychę, że jednak dotrwa do końca.
18:00
KASIA: Ciągle chodzą za mną i mendzą, bym reżyserowała jakieś
sceny. „Kasia, a o co chodzi w tej mojej scenie?”, „Kasia, a jak my
mamy to zagrać?”, „Kasia, a tak jest dobrze?”. Ludzie, kurde, ja
muszę wiatrak z drzwi do garażu budować i benzynę na podpałkę kupić!
Czy ja wyglądam na reżysera?!
EMIL: Wyglądasz.
JANUSZEK: Wyglądasz.
KONRAD: Wyglądasz, k..wa, wyglądasz.
MONIKA: Ładnie, Kasiu, wyglądasz.
JOASIA: Jesteś taka chuda, że w ogóle nie wyglądasz.
BARTEK: Nie! Nie wygląda! Nie ma białej czapeczki! JA tu jestem
reżyserem!!!
19:00
KASIA: Ekipa ma mnie dosyć. Wepchnęli mnie do studni, a potem
próbowali jeszcze cztery razy. Po piątym, gdy ręce zaczęły mi się
ślizgać na łańcuchu, powiedziałam stanowczo „WYSTARCZY” i poszłam
się porzygać.
BARTEK: Mamy jej dość!! Chcieliśmy ją utopić w studni, ale się nie
dała. No uparta jakaś…
KONRAD: Topiliśmy Kaśkę w studni. Twarda sztuka. Gdybyście słyszeli
to jej „WYSTARCZY”…
MONIKA: Chcieli utopić Kasię – i to kto! - reżyser, operator i jej
t a k z w a n a przyjaciółka! - ale się nie dała. I całe szczęście -
miała na sobie moją ulubioną sukienkę…
EMIL: Topili Kaśkę. Cóż… Nie miałbym nic przeciwko… Pro forma
udawałem, że ją łapię.
JANUSZEK: Nie udało się utopić producentki. Czy to było w
scenariuszu?
JOASIA: Mam fajne zdjęcia z topienia Kasi. Szkoda tylko, że nie
wpadła do tej studni, miałabym jeszcze fajniejsze…
20:00
KASIA: Przyjechała straż pożarna. Nie, nie chcieli mnie utopić.
Chcieli podpalić wiatrak – to najważniejsza scena w filmie. Wyległa
cała wieś, żeby popatrzeć. Było ciemno. Konrad nic nie widział i
darł na wszystkich mordę, no to ja też darłam: i na Konrada, i na
wszystkich. Gdy w końcu coś zobaczył, było za późno, bo wiatrak
właśnie dogasał. Okazało się, że kupiłam za mało bezyny. Dlaczego
kupiłam dwa litry zamiast pięciu, dlaczego pytam?! No więc, jak
Konrad się rozkręcił, to pożar już zgasł. Podobno coś tam mamy. Coś
tam?! COŚ TAM?!
KONRAD: K..wa mać!! Ciemność widzę!! Ciemność!!
BARTEK: Kaśka znów wyrzuciła mnie z planu. Właściwie to wszystkich
wyrzuciła, oprócz aktorów i Konrada. Jej to wyrzucanie w nałóg
wchodzi. Co ona się tak rządzi? Aha, jest producentką, no przecież!
Hehe, nim zdążyli nakręcić pożar, już im zgasł. A nie mówiłem?!
21:00
KASIA: Z rozpaczy poszłam się utopić - w Bugu, nie w studni. Ale gdy
pomyślałam, że Konrad straci tę dychę, o którą się założył… Wróciłam
akurat, gdy zaczęli ostatnią scenę. I zdechł generator prądu, a wraz
z nim oświetlenie. Potem był koniec zdjęć i oklaski. Zaraz, zaraz,
czy ja dobrze zrozumiałam? KONIEC ZDJĘĆ?!
BARTEK: Koniec zdjęć! Dziękuję za brawa, doprawdy nie trzeba było…
Czy mogę teraz wygłosić mowę? No więc…
KONRAD: Koniec, k..wa, zdjęć. I tak nie było nic widać.
JOASIA: To chyba koniec. Jak na moje oko, w ostatniej scenie nic nie
widać.
MONIKA: I po zdjęciach. Czy ja chcę występować w tym…? Zaraz, zaraz,
jak to po zdjęciach?! Ale tak fajnie było!!
JANUSZEK: Fajnie było. Chociaż… producentka zabrała mi tego złotego
rolexa. To nie była część wynagrodzenia?
EMIL: Po zdjęciach. Nienawidzę…Właściwie to nie wiem, czego
nienawidzę.
JUSTYNA: Nie gniewam się na Kasię za to „Ty też spadaj!”, ale musimy
poważnie o tym porozmawiać…
22:00
KASIA: Pojechali… Boże, nareszcie sama… Przeżyłam…!!

5 dzień p.z. (po zdjęciach)
KASIA: Zaczęłam jeść i spać. Okazało się, że mam alergię na film.
Nikt się do mnie nie odzywa. Chyba przestali mnie lubić. Znalazły
się scenariusze i plany pracy – były w bagażniku forda. Wczoraj znów
wstałam lewą nogą i pomyślałam sobie, że fajnie byłoby zrobić drugi
film. Natychmiast przestawiłam łóżko. NIGDY WIĘCEJ FILMÓW!!!

[e.lalka]

Droga Kasiu, przecież ty o siebie zupełnie nie dbasz! Najwspanialsze
jakuzzi w źródlanych nurtach przydomowej studni nie przywrócą
brzoskwiniowego blasku twej młodzienczej energii po trzydniowej
diecie-cud! A jak do tego dodamy problemy aprowizacyjne zwiazane z
targaniem karnistrów bezołowiowej i włamywaniem się do auta.. nie,
nawet nasz tel-spec-man M. Baka do pięt ci nie dorasta.
No to jak ty już teraz po tych zdjęciach to sobie kochana nie żałuj,
na początek na zdrowie się upij, potem kino, kawiarnia i spacer,
spa, solarium i sen, ale koniecznie przestaw to łóżko!!! i
pamiętniczki dla potomnych pisz, wzorem innych Bergmanów!

ps: jakąś kieckę na wyprzedaży też mogłabyś sobie w ramach
rehabilitacji posttraumatycznej sprawić, żeby ta zołza Monika ciągle
ci nie wypominała.

[hophopi]

hehehe. fajne to, z życiem i biglem.
powodzenia z Poczekajką :)

Nocki 1 część

[ciemnanocka]

No to zamykam oczy i wklejam:))

Dziś

- I wtedy coś pierdykło pod moim oknem. Na początku nie zwracałam uwagi,
pierdykło to pierdykło, co ja będę sobie głowę zawracać. Gadałam właśnie z moją
koleżanką i zwierzałam się jej, jak to mu odpłaciłam pięknym za nadobne. Potem
coś mnie tknęło, wlazłam na parapet, wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że mój
samochód się pali.
- Jak to pali? – Majka otworzyła szeroko oczy i wylała pół kieliszka wina na
białe spodnie, czego nawet nie zauważyła. – załatwiła ci samochód?
- No wiesz, nie wiem czy to ona. Śledztwo umorzyli. Samochód się palił,
generalnie już go wcale wydać nie było, jak wyjrzałam przez okno. Długo trwało
zanim do mnie dotarło, że to mój samochód…
- No i co? – Majka trzymała kieliszek w dalszym ciągu dnem do góry. Jej wyraz
twarzy nie był bynajmniej inteligentny, bo z rozdziawioną buzią jest to raczej
trudne.
- Pierwsze co pomyślałam, to „co ja znowu namieszałam, ze on się zapalił”. To
pomyślałam oczywiście zaraz potem jak oddech odzyskałam. Drugie, zaczęłam się
zastanawiać „co powie tata” i jak ja mu to wszystko opowiem, albo co powinnam
nakłamać, a potem sobie przypomniałam o mailach dotyczących rys na lakierze i
popsutych klockach hamulcowych w moim „ślicznym niebieskim autku”. I coś z lekka
zaczęłam podejrzewać…

Wybiegając z klatki natknęłam się przy drzwiach wejściowych na mamę wracającą z
pracy.
Niemalże nie zwróciłam na nią uwagi, tylko spojrzałam na samochód i krzyknęłam.
- o kurwa.
Mama otworzyła oczy, już chciała powiedzieć kilka słów na temat dobrego
wychowania panny z dobrego domu, bądź co bądź wciąż na wydaniu, ale spojrzała za
moim wzrokiem…
- o kurwa – powiedziała mama i upuściła torbę z jajkami.
I tak stałyśmy obie co jakiś czas sobie jeszcze kurwując z cicha i gapiąc się to
na samochód, to na coraz liczniejszą grupę gapiów, dopóki nie przyjechała
policja i straż pożarna. Nie wiem ile to trwało, ale jak obie się ocknęłyśmy
jajka zostały już wylizane przez psa – arystokratę sąsiadów. Pies arystokrata,
zwany Parys Antonio miał w zwyczaju wyjadać wszystko to, co niedozwolone i to,
co na pewno mogłoby zaszkodzić jego arystokratycznemu żołądkowi…
Trzy lata wcześniej
Parys Antonio właśnie zżerał bułkę ze śmietnika wywaloną wczoraj przez Zuzę z
pod jedynki w drodze powrotnej ze szkoły. Nie spodziewał się i prawdę mówiąc
mało go obchodziło, że na piętrze piątym Milena stanęła na wagę, przytrzymując
się szafy, ściany i wszystkiego wokół, by waga była jak najniższa. Oczywiście
stała goła, bez śniadania i po wizycie w toalecie.
Póki trzymała się kurczowo szafy było względnie dobrze. Jakieś 70 kilo w
porywach do 73, co przy wzroście koszykarki byłoby całkiem niezłym osiągnięciem.
Jedynie wzrost był koszykarki, bo z koszykówką oraz jakimkolwiek innym sportem
Milena nie miała nigdy nic wspólnego. Raz poprzedni chłopak zabrał ją na mecz
koszykówki Trefl Sopot, na meczu darła się niesamowicie kibicując, ale za bardzo
nie wiedziała o co w tym wszystkim chodzi i co ci ludzie krzyczą. Fajnie było,
bo okazało się, że z kolegą chłopaka przyszła jego nowa dziewczyna, która się
okazała być jej starą przyjaciółką z podstawówki, więc miały co robić, a nie
patrzeć na tłum biegających mężczyzn.
Zamknęła oczy i puściła się szafy. Chwile się zastanawiała czy na pewno warto je
otworzyć, ale przezwyciężyła strach. Osiemdziesiąt pięć, przecinek trzy.
Przeklęła sobie siarczyście, chociaż robiła to bardzo rzadko. Tylko w bardzo
ekstremalnych sytuacjach. Ta sytuacja była wyjątkowo ekstremalna.
Albo proszkowane świństwo, albo Ruscy Cudotwórcy.
To były dwa wyjścia z sytuacji. To na nią działało, a odchudzała się od zawsze.
Jej życie generalnie dzieliło się na momenty szczęśliwsze, kiedy to pasek
zapinała na ostatnia dziurkę, miała pomalowane paznokcie oraz iskierki w oczach
oraz na momenty pełne nieszczęścia, kiedy przeżuwając kolejne kalorie, stała nad
palnikiem i rozżarzonym gwoździem wypalała kolejną dziurkę na pasku, bądź
spodnie odkładała na półkę z niewidocznym napisem „napoóźniejjakbędęchudsza”, a
tłuste włosy zwinięte w kucyk smętnie zwisały. Teraz również była w nastroju
„jestem gruba to po co mam się starać”. Koszula nocna w szkarłatnym kolorze,
prezent świąteczny od brata, rozmiar 44, okazała się trochę przyciasna i
zdecydowanie psuła jej humor.
Stała zatem goła na tej wadze, włosy miała tłuste, bo przecież mokre włosy
więcej ważą niż suche i po raz sto pięćdziesiąty trzeci obiecała sobie, że
schudnie, że będzie ważyć 64 kilo i tym razem to się na pewno uda.
Kiedyś już się jej udało. Była u Ruskich Cudotwórców. Pan w ciemnym garniturze,
z długą siwą brodą spojrzał jej głęboko w oczy za pomocą jakiegoś sprzętu.
Odstawił sprzęt, zionął jej prosto w twarz czosnkiem i stwierdził.
- Pani Mileno. Wątroba czioooorna jest.
- aaaach – westchnęła przerażona i zaraz sobie wyobraziła swoją wątrobę taką
zwęgloną jak wtedy na patelni, kiedy kuchnie spaliła.
- trzustka czioooooorna jest!
- aaaach! – jej czarne oczy zrobiły się jeszcze bardziej cziooorne.
- żołądek, macica, nerki….
- cziooorne są? – zapytała przerażona.
- czioorne, pani Mileno. Czioorne. - Cudotwórca wyciągnął plansze z trzewiami
człowieka obazgranymi cyrylicą, co wyglądało jeszcze bardziej dramatycznie i
zaczął tłumaczyć co jest czioorne i dlaczego.
Poczuła się wtedy strasznie chora. Jakby miała umrzeć za chwilę, albo za dwie.
Zdecydowana była zrobić wszystko, co jej każą, już nawet nie po to by schudnąć,
ale by to, co cziooorne, czioorne być przestało. Piła zioła, jadła warzywka i
jogurty, była masowana, nakłuwana , naciskana i podgrzewana tajemnym ciepłem
bioterapii. Po kilku tygodniach była szczuplejsza o kilkanaście kilogramów. Jej
portfel również.
Obraziła się na cudotwórców w momencie kiedy masażysta Siergiej śpiewając
rosyjskie romanse składał pocałunki na jej nagich plecach przekonując ją, że
pocałunki wśród przyjaciół są bardzo pożądane. Nie powiedział jej wprawdzie, ze
Milena była również pożądana przez niego i w niezupełnie przyjacielskich celach,
ale szybko sama to skumała.
Zwiała z cyckami na wierzchu do recepcji i dopiero jak wykrzyczała swoje żale,
wymachując rękami i nie zważając na zdziwione miny oczekujących pacjentów płci
obojga, zobaczyła panią Anię, szefową całego interesu podającą jej ręcznik do
okrycia. Spłonęła rumieńcem i uciekła z powrotem do gabinetu wprost w ramiona
Siergieja, który akurat popijał coś z piersiówki.
Za nią pobiegła pani Ania, zamknęła drzwi, popchnęła Siergieja tak, że usiadł na
podłogę, wyciągnął ręke z piersiówką i z miłym uśmiechem zapytał:
- Pani Aniu, samohonku poodać?

Nocki 2 część

[ciemnanocka]

Nie. Na Siergieja tym razem nie miała ochoty. Na samohonek może bardziej.
Pozostało sproszkowane świństwo, dieta ostatniej szansy. Od jutra.
www.randki.pl
Milena mieszkała z rodzicami. Miała swój pokój, swój komputer, swój tapczan i
swoją szafę z ubraniami w rozmiarach od 38 do 46.
Nie miała swojego faceta.
I to był problem.
Przez całe swoje dwudziestosześcioletnie życie zdążyła już porzucić kilku
mężczyzn, zdołała rozkochać w sobie wielu, ale cały czas była przekonana o tym,
że dobra passa się jej skończyła, a nawet że dobrej passy nigdy nie było. Była
pewna, że się już nigdy nie zakocha, bo kochała już raz, ale porzuciła i powrotu
nie było. Bo miał inną. I ona była fantastyczna.
„Milenko, mówię ci fan-ta-sty-czna. I taka inna.”
Jasne że inna. Była dwa razy niższa od Milenki, i dwa razy chudsza. Miała dwa
razy większy biust i dwa razy dłuższe włosy. To doprowadzało Milenkę do rozpaczy.
Czasem przypominała sobie z nieukrywaną satysfakcją. że ta Fantastyczna była też
niemalże dwa razy starsza. To były nieliczne chwile, kiedy myśląc o
Fantastycznej miała uśmiech na twarzy. Złośliwy, ale uśmiech.
Milenka najprawdopodobniej „inna” nie była. I najwyraźniej fantastyczna też nie.
Po powrocie z pracy ubrała różowy dresik ze snoopym (również gwiazdkowy prezent
od brata w rozmiarze 46), zrobiła sobie ostrą zupkę chińską (wszakże od jutra
proszkowane) i zasiadła do komputera.
www.randki.pl
Login:Milaczek
Hasło: starapanna26
Miała dwie nowe wiadomości. Pierwsza pochodziła od mężczyzny o śpiewnym
pseudonimie Pavarotti69, a drugie od Leoncia.
Pavarotti69 pisał.
„Milaczku, przeczytałem twój opis. Zainteresowała mnie Twoja osoba. Piszesz, ze
czytasz książki. Ja nie lubie książek, ale lubie sex. Czy chciałabyś się ze mną
spotkać? Czekam na odpowiedź!”
Leoncio natomiast był żonaty, żona go nie rozumiała i chciał spróbować zacząć od
nowa z kimś takim jak „cudny Milaczek”.
Cudny Milaczek zwątpił. Po dwóch miesiącach korzystania z portalu randkowego
wizja staropanieństwa wróciła i cudny Milaczek stwierdził, że umówić z nią chcą
się jedynie:
a) napaleni zboczeńcy
b) żonaci
c) z dziećmi
d) żonaci z dziećmi
e) młodzieńcy w wieku 15 - 20 lat
Na żadnego z nich nie miała ochoty. Ona chciała ślub, biały welon i gromadkę
dzieci, oczywiście anielsko grzecznych. I chciała się zakochać. Najnormalniej na
świecie chciała poczuć motyle w brzuchu, dreszcze, nie móc jeść, nie móc myśleć.
No chciała zachorować na Miłość.
♥♥♥
- Milena, telefon! – usłyszała głos mamy.
- Nie ma mnie! – krzyknęła Milena zanurzając się jeszcze głębiej w truskawkową
pianę w wannie. Wanna była jej odskocznią od czasu kiedy zobaczyła Alexis
Carrington relaksującą się przy świecach i dmuchającą karminowymi ustami w pianę.
- Mówi, że jej nie ma. – usłyszała.
Mila kiwnęła głową z aprobatą, zmrużyła oczy, zanuciła razem ze Steczkowską i
dmuchnęła w pianę. Wyszło jej to nieco mniej seksownie niż pani Carrington.
Jednak łazienkowe echo pozwoliło jej twierdzić, że śpiewa niemalże tak ładnie
jak Steczkowska.
- Mila, kiedy będziesz???? – mama dalej krzyczała przez drzwi.
- Mamo nie będzie mnie nigdy. Ja tu już zostane! Mi tu dobrze! I truskawkowo! –
Dziewczyna Szamaaaaaaana – śpiewała Mila.
- Nie, proszę pana. Nie będzie jej chyba nigdy. Jest jej truskawkowo, jest z
jakimś szamanem i nie będzie jej już nigdy chyba. Tak proszę pana, nigdy. W
każdym bądź razie tak mówi.



Dentysta

- Proszę pana? – Mila wybiegła z wanny omotana w ręcznik, ale kapiąca i
zostawiająca mokre plamy na parkiecie. – Jak to proszę pana?
Wyrwała mamie słuchawkę z ręki.
- Halo – miała zwyczaj przeciągać ostatnie „o”, by rozmówca miał wrażenie, ze
rozmawia z kociakiem. Tak… z osiemdziesięciopięciokilowym kociakiem ociekającym
wodą.
- Ach to Pan… Ty… tak, tak wiem o kogo chodzi. – zaczerwieniła się speszona.
Mama wychylała się zza drzwi i wymownie grzebała sobie w zębach warcząc i
burcząc. Mila podniosła brwi, a mama otworzyła usta i dalej grzebała sobie w
zębach, tym razem długopisem, szybko nim potrząsając i jeszcze bardziej warczała.
Milena skumała. Pokiwała głową zniecierpliwiona w stronę mamy.
- Tak, będę gotowa. Adres znasz? Ciocia podała? No to pa..
Odłożyła słuchawkę.
- Tak mamo. Dentysta. Przyjedzie dziś po mnie. Na spacer jakiś, czy coś…
Mama rozanielona nie zauważyła, że jest cała umazana na zielono.
- Muśka, zielona jesteś. Od długopisu.

Ciemnanocko

[dlania]

Rewelacja. Ale masz język, normalnie oderwac sie nie mozna;-) Świetnie się
czyta. Mozna cie gdzieś kupić?

Macie ochotę "się poznęcać"? Tekst jest niżej.

[czepialska]

Baśń o wietrze - purpurowa

Urodził się tam gdzie niebo jest bladoniebieskie, gdzie wzgórza
porosłe trawą zdają się nie mieć końca, a mgły snują się wśród
liści. Lata bywają tam gorące i parne. Tak parne, że czasami trudno
dostrzec niebo i wtedy wszystko wydaje się być zasnute. Drzewa,
liście i kapelusze ludzi.
Był jednym z wielu co świszcząc i hucząc spadali z gór i gnali tak
na oślep. Oszołomiony swą siłą leciał w dół, strącał kamienie i
przedrzeźniał mieszkające u stóp gór echo.
O jakże się spieszył! Chciał zobaczyć to wszystko o czym mówili mu
starsi bracia. Namokłą ziemię i stada gawronów, co na polach
poszukiwały pożywienia. Już sobie wyobrażał ich gwar. I błękit
wyrastających spod śniegu krokusów. I tajemnicę zaczajonych nad
górami chmur... Nagle zapragnął szarpać je aż do chwili gdy sypną
deszczem, a potem poczuć świeżość i ucichnąć, patrząc w zachwycie na
nagłe przyjście Wiosny.
Rozmarzony tymi myślami, ukrył się za jedną ze skał i czekał. Pola
były jeszcze puste, a deszcz - siąpiący od rana - otulił delikatną
mgłą całą okolicę. Czekał więc Wiatr. Wiele dni i nocy. Mgła,
jednak, zaczepiona o szczyty gór, zrobiła się tak gęsta, że nie mógł
zobaczyć ani krokusów, ani gawronów. Nie widział też złocących się
po polach kaczeńców i nie czuł zapachu paproci. Nawet niebo było
niewidoczne.
Gdy tak czekał, Wiosna, otulona mżawką, wcale nie zamierzała ukazać
mu swego oblicza. A gdy stracił już nadzieję na jej spotkanie,
pewnego dnia wreszcie ją zobaczył. Zobaczył ją odchodzącą już.
Widział jak zarzucając na ramiona utkany z mgieł szal, znikła gdzieś
za horyzontem. A on, zapatrzony i zachwycony, nie zauważył
nadchodzącego właśnie drogą Lata.
Znów schował się za skałami i dręczony ostatnim widokiem Wiosny,
tęsknił do niej i marzył o jej warkoczach. I nie widział jak w polu
dojrzewało zboże. Jak słońce suszyło rosę na trawach i mieniło się
wszystkimi barwami tęczy. Nie widział ani słoneczników, ani pola
pełnego maków, ni źródlanek, co wieczorami tańczyły przy potokach.
Nie słyszał też ptaków, co wśród drzew wychowywały swe młode. Nie
dostrzegał suszących się stogów siana i nic nie wiedział o miłości
stracha na wróble...
Zajęty swymi marzeniami nie zauważył nawet jak od strony lasu, razem
ze zmierzchem, któregoś dnia, przyszła Jesień. Przyszła tak
niespodzianie - ubrana w suknię z klonowych liści - z koszami
pełnymi kasztanów i żołędzi. A razem z nią szarugi i deszcze. I
słoty. I wichury.
Liście, targane przez jego braci, już po kilku dniach zażółciły się
i zbrązowiały. Kilka dni później, gdy szron pościnał korę na
gałęziach drzew, opadły i pokryły ziemię różnobarwnym, szeleszczącym
płaszczem. Ostatniej jesiennej nocy najstarszy jego brat, wymiótł je
wszystkie, dźwignął w górę i uniósł ze sobą, nie wiadomo gdzie. A
świat ucichł i czekał na idącą w lodowym orszaku Zimę.
Ona ścięła wody w potokach. Swym oddechem zmroziła krzewy i drzewa,
tak, że wszystko wokół zasnęło okryte jej białym puchem. Zasnął też
i Wiatr. Ukryty za swą skałą, zapadł w jedną z zasp i spał tak, spał
aż do pierwszych promieni słońca. I śnił o Wiośnie, która zazielenia
pola i rozwija kwiaty. O Lecie, co wyzłaca pola i nagrzewa wody.
Śnił o Jesieni, która pozbawia drzew liści i rozwiesza mgły. I o
Zimie, zasypującej świat nieskończoną bielą...
Śnił jeszcze o tym, że nigdy już tego wszystkiego nie przegapi, nie
zapomni. Że wtopiony w rytm następujących po sobie pór roku razem z
nimi pojawiać się będzie i odchodzić. I że temu też nigdy nie będzie
końca...

[belinks]

jezu, wgniotło mnie w krzesło...

a wierszyk moze byc?

[mka16]

Pisze od niespelna 2 miesiecy, wiec uwagi krtyczne
bardzo mile widziane

PISAKI

Domem ich jest pudełeczko,
jest ich razem ze sześć chyba,
ledwo im uchylić wieczko,
już energia je rozrywa.

Pierwszy z brzegu jest zielony;
temu żartów się zachciewa.
Pogryzmolił już zasłony,
zamaszyście kreśląc drzewa.

Czerwonemu to na rękę,
artystyczny zmysł mu dany;
w okamgnieniu maki piękne
pokrywają kawał ściany.

Czarny ledwo się wychyli,
już pod nosem się uśmiecha.
Obok maków w jednej chwili
czarna się pojawia krecha.

Zaraz potem turkusowy
w mig rękawy zakasuje.
Wkrótce sufit jest jak nowy,
tylko słońca mu brakuje.

Na to żółty tylko czekał
piękne słońce w górze kreśli
byłby jeszcze drugie dodał,
ale chyba się nie zmieści.

Nawet się brązowy pręży,
choć z natury jest leniwy.
Dorysował kilka węży,
i przy drzewach płotek krzywy.

Tak się wszystkie rozszalały
że nie sposób ich zatrzymać.
Martwi się więc Damian mały:
- Przecież to nie moja wina!

[czepialska]

Jest nienajgorszy, choć w kilku miejsach wali się rytm.
Popracowałabym też nad słownictwem - wiem, nie jest łatwo - ale ten
wierszyk ma w sobie coś, co przypomina mi SMS-owe życzenia...
Podoba mi się za to pomysł, dość sprawnie go rozwinęłaś, choć
musiałam dziecku trzy razy czytać, by zorientowało się jaki był
skutek tego "malowania". A oznacza to, że za bardzo skupiłaś się na
rymach, a mniej na obrazie, który powinien pojawiać się w chwili
czytania ... W kilku miejscach dostrzegam też dysonans - nie podoba
mi się początek wersa - a to znaczy, że łatwiej kończysz niż
zaczynasz. Podobno wielu twórców tak ma, w związku z czym potrzebują
oni dłuższej rozgrzewki. Próbuj więc :)
Kiedyś czytałam o pudełku kredek, malujących coś tam - nawet nie
pamiętam co - ale ten Twój tekst jest dużo sypatyczniejszy. I chyba
w tym tkwi jego główna siła.

[suzaku18]

Wybrałem jeden (z wielu) fragment. Mam tremę...

Maria Zawisza padła na obdarty fotel.
- Dalibóg! Kompletnie opadłam z sił! – sapnęła jak lokomotoywa wjeżdżająca na
peron w Siedlcach.
Nogi siedziska zaskrzypiały pod naciskiem dziewięćdziesięciotrzykilogramowego ciała.
- Odpocznij sobie, Marysiu, odpocznij – przybiegła z radą kobieta nie lepszej
postury. – Przeleciałaś całe trzy piętra. Należy ci się odpoczynek. Zaraz naleje
ci kawuni. Rozprostuj sobie nogi, to poprawisz krążenie. O! Woda już się gotuje!
Skaranie boskie z tymi studentami. Zostawi ich człowiek na dwa dni, a piętra
nadają się do gruntownego remontu. To nie to co dawniej. No, pij kawę póki ciepła.
Kobieta z niespotykaną wprawą przeskakiwała z tematu na temat. Gdyby się na
chwilę wyłączyć, człowiek straciłby orientację.
- A ty, Bogda, nie pijesz?
- Nie, teraz piję ziółka. Wątroba znowu się odezwała. W sumie to nie wiem, czy
to ma sens. Nieraz się przecież słyszy, że człowiek leczy kamicę, cukrzycę,
osteoporozę, a w końcu i tak umiera na zawał.
Na te słowa Bogda zdjęła spodek przykrywający tanią szklankę z supermarketu.
Odcisnęła torebkę i zaciągnęła się zapachem mięty. Miała na twarzy głębokie
bruzdy i ciemny meszek nad górną wargą. Oczy zdawały się wychodzić z orbit,
jakby kobieta była w stanie wiecznego zdumienia.
Ci, którzy znali ją od dawna, przywykli do tak niecodziennego widoku. Inni
myśleli, że jest pijaczką, tym bardziej, że po urazie szyjki kości udowej
poruszała się jak wstawiona.
Marysia przyjęła gorący napój z obrzękniętych dłoni. W duchu pozazdrościła
portierze, która według niej w pracy przeżywała istną sielankę. Siedzi sobie
człowiek paręnaście godzin na stołku, wpatruje się w gadające pudło i rozdaje
klucze do pokojów. Czasem oczywiście zjawi się jakiś petent w postaci rodzica,
które po dwóch miesiącach niewidzenia postanowiło odwiedzić swoją ukochaną
córeczkę bądź niezrównanego jedynaka. No i należałoby wspomnieć o wydawaniu
odkurzacza, odbieraniu poczty i wysłuchiwaniu narzekań kierowniczki, która
zarzuci pobłażliwy stosunek do obowiązku oddawania klucza przez studentów.
Marysia pociągnęła łyk kawy i aż się wzdrygnęła. Takiej lury dawno już nie piła.
Ale nie chciała odmówić koleżance, która mogłaby się wstawić u władzy wyższej
(czytaj: kierowniczki) w razie jakiegoś przykrego zajścia.
- Już jestem, dziewczyny! – krzyknęła kolejna kobieta wchodząc do hallu. – Macie
dla mnie kawę?
- No pewnie, Wanda, siadaj – nakazała portiera wskazując jej kolejny zdziadziały
fotel.
Wanda, podobnie jak Marysia, nie zważała na wątpliwą wytrzymałość mebla i
zwaliła swoje cielsko na brunatne obicie. W fotelu powstało silne wgłębienie,
tak że kobieta pośladkami szorowała płytki PCV.
O ile Marysia była kobietą zadbaną, regularnie myjącą farbowane włosy szamponem
z rzepy, o tyle Wanda przypominała owocnik muchomora sromotnikowego. Na jej
posiwiałej głowie ostały się pojedyncze, ciemne pasma, kiedyś zapewne pięknych
włosów. Prócz tego wściekle odwijały się w każdą stronę, tworząc niejako kłąb
podobny do wełny ze świeżo ogolonej owcy.
Kobiety spotykały się regularnie około godziny trzynastej. Hasłem do zbiórki
była krótka informacja przesyłana przez radiowęzeł o treści „Raz, raz”. Punkt
zborny – portiernia.
- Macie jakieś nowe wieści? – zagaiła portiera, przerywając ciszę. – Powiadam
wam, co się tutaj nie działo przez weekend. Hohoho, pani Orszulka znów będzie
miała pełne ręce roboty. Podobno czwarte piętro jest całe rozkurzone. A
zauważyłyście, że pani Orszulka jest ostatnio jakby przygnębiona? Zjawa, nie
człowiek. I ciągle tylko piję kawę litrami.
- Czwarte piętro? - Marysia powróciła do poprzedniego wątku. - O ile sobie
przypominam, nigdy nie było z nimi problemów. No tak, jeszcze tylko ono zostało
mi do ogarnięcia.
- Dziewczyno – krzyknęła Wanda tak donośnie, że kobiety podskoczyły na krzesłach
– chyba ósmego nie widziałaś. Wszystko zerzygane, po podłodze walają się pety, a
po ścianach to oni chyba sikają.
- Pani Ula powinna się bardziej zainteresować losem swoich podopiecznych. Nie
dość, że pracuje ledwie 6 godzin dziennie, to na domiar złego odpuszcza sobie
soboty i niedziele. A wtedy uchowaj Panie Boże! Sodoma z Gomorą się chowa!
- Ostatnimi czasy studenci okrutnie się rozbestwili. Nie można przejść spokojnie
korytarzem. Urągają człowiekowi na każdym kroku. Myślą, że jak studiują
medycynę, to pół świata ma się kłaniać im w pas. To po prostu brak szacunku.
- Podpisuję się pod tym – podsumowała Marysia.
Kobiety nie przestawały się żołądkować. Przekrzykiwały się jedna przez drugą jak
jelenie na rykowisku.
- Powiadam wam, nie chciało by mi się tak harować – ucięła portiera i wzięła do
rąk robótkę leżącą na blacie. W jej ręce zabłyszczała igła, którą fachowo
zaczęła przebijać matrycę. Ukończony fragment Matki Boskiej Kazańskiej był
wykończony tak misternie, iż spokojnie mógłby zająć miejsce w ikonostasie w
cerkwii Wasyla Błogosławionego.
Sprzątaczki straciły wątek, więc zajęły się pochlipywaniem kawy. W popielniczce
tlił się niedopałek papierosa.

[suzaku18]

I reszta...

Otworzyły się drzwi i do środka wszedł młody człowiek. Napotykając wścibskie
spojrzenia kobiet, skinął niedbale głową i ruszył w kierunku windy.
- Chwila, moment – zawołała za nim portiera. – A klucz?
Maciej zawrócił. Sprzątaczki nie przestawały lustrować 180 centymetrów
kształtnego ciała, zakrytego dżinsami i stonowanym pulowerem.
- Nawet nie licz na windy – dodała, wręczając mu klucz. – Konserwator siedzi w
suterenach od samego rana.
- Widziałyście go? – wszczęła dyskusję Wanda, gdy student zniknął im z oczu. –
Jakiś zdziwaczały. Ukłonił się, czy nie, bo sama już nie wiem?
Sprzątaczka nie bez przyjemności doszukiwała się uchybień. Gdyby Maciej został
na portierni chwilę dłużej, niewątpliwie zaczęłaby mu wiercić dziurę w brzuchu.
- Bo to on jeden? Dzisiaj młodzi nie patrzą na zasady. Uważają, że mają takie
same prawa jak dorośli – dodała Bogusia.
- Tak – zakończyła lakonicznie Marysia.
Wolała powiedzieć cokolwiek, niż pozostawić sprawę bez komentarza.
- Napomknęłam o nim pani Uli – włączyła się znowu portierka - ale ona powtarza,
że to „młody bóg”, że „młodość musi się wyszumieć” i że „powinnam zająć się
sprawami, które leżą w moich kompetencjach”. Powiadam wam, nie wiem, co ona w
nim widzi, ale ja od tamtej pory boję się wspomnieć choćby słowem.
- Zawsze mówiłam – wtrąciła Wanda – że akademik powinien służyć wyłącznie
studentom Akademii Medycznej. To był błąd, że pozwolono pomieszkiwać tu innym
uczniakom. A to filologie, a to psychologie, czasami nawet jakaś Murzynka
wychynie zza węgła. Koniec świata!
- Pani Ula jest łasa na pieniądze – obruszyła się Marysia. – Jakby jej
brakowało. Nieraz widziałam, ile forsy upycha po szufladach. Nam z tego niewiele
skapnie.
Drzwi ponownie otwarły się i weszła przygarbiona studentka w okularach. Szurając
nogami szła w kierunku windy.
- Chwila, panienko! – krzyknęła za nią Bogusia. – A klucz?
Portierka co kwadrans przeżywała deja vu. Gdyby przemnożyć to przez tygodnie i
lata, okazałoby się, że jej życie przypomina zapętloną piosenkę.
Marzena podeszła do portiery z nosem spuszczonym na kwintę. Nie podnosiła
wzroku. Wyglądała jak skarcone dziecko, które pochlapało nowy obrus zupą pomidorową.
- A nie! Moja wina! – krzyknęła ze śmiechem Bogusia – Pani Magda zabrała już
klucz. Przecież wróciła przeszło pół godziny temu z Anetką – powiedziała jakby
do siebie.
Dziewczyna obróciła się na pięcie i poinstruowana przez portierkę poszła w
kierunku klatki schodowej.
Kobiety powróciły do plotek. Rzuciły się w wir rozmów, jak wygłodzone sępy na
padlinę.
- Boże! Nie poznałabym jej, gdyby nie podeszła bliżej – mruknęła Marysia. –
Zawsze taka radosna, taka żywa, a dzisiaj...
- Każdy z nas ma swoje problemy – powiedziała Wanda. – nic nam do tego. Mimo
wszystko szkoda jej. Obie z Magdą to takie miłe dziewczyny. Bo Aneta to inny
gatunek kobiety.
- Co masz na myśli? – rzuciła niby oskarżycielskim tonem Marysia.
- Dziewczyna ma poprzewracane w głowie. Że też matka się za taką nie weźmie.
Chadza z podejrzanymi typami, obściskuje się na korytarzu i do tego kopci jak
lokomotywa.
- Nie przesadzaj. Kiedy ma zacząć szukać mężczyzny swojego życia? Na emeryturze?
- Drobna wstrzęmieźliwość jeszcze nikomu nie zaszkodziła.
- Ale nadmierna i owszem. Na litość boską, chyba nie chcemy wychować stada
katechetek.
Ujadanie kobiet zapewne nie miałoby końca, gdyby nie słodki sopran, który
interferował ze stentorowymi głosami sprzątaczek.
Niska blondyneczka poprosiła o klucz do pokoju numer 404.
- Już ci daję, serdeńko. – rzekła matczynym głosem portiera, chyląc się nad
dziewczyną, jakby chciała ją pogłaskać. Zacisnęła klucz w dłoni dziewczyny,
rzekła – No, leć. – i poklepała ją po ramieniu.
- Elizka wygląda jak anioł – stwierdziła Wanda, czemu kobiety ochoczo
przytaknęły. – Nie powinna mieszkać pośród tej hołoty.
Z głębi korytarza dobiegł rytmiczny stukot obcasów. Ani czarny kot, który
przebiegł drogę, ani przejście pod drabiną, ani nawet roztrzaskane zwierciadło
nie miały tak negatywnego wydźwięku jak ów odgłos, która nadciągał jak fala, by
spustoszyć pobrzeże.
Do hallu wkroczyła kierowniczka.
- Nie płacę wam za siedzenie, drogie panie! Na korytarzach walają się śmieci, a
wy sobie posiadówki urządzacie? Już was tu nie ma! – krzyknęła, jakby rozpędzała
stado gęsi.
Skruszona Marysia poczłapała na czwarte piętro. Wanda wysunęła szczękę, jakby
chciała obrzucić pracodawczynię gradem obelg, ale porzuciła ten zamiar.
- Ja już skończyłam na dziś pracę. Moje piętra lśnią jak dupcia niemowlaka –
oświadczyła i znikła kierowniczce z pola widzenia.
- A pani, pani Bogusławo, powinna zakończyć ten proceder – tym razem
kierowniczka obrała sobie za cel portierkę. – Wszyscy studenci już się śmieją z
waszego „raz, raz”. Też mi tajemnica Poliszynela.
- Czy mogłabym... wyjść dzisiaj nieco wcześniej? – zapytała uniżenie Bogusia,
ale nie zdążyła podać powodu, gdyż kierowniczka spojrzała na nią wzrokiem Meduzy.
Gdy zniknęła na klatce schodowej, portierka powróciła do dziergania, z trudem
przełykając żal. Maria i Wanda osamotniły biedaczkę, co wymusiło na niej powrót
do rutyny.
Nie zaznała długo spokoju, gdyż hall znowu wypełnił się gwarem. Dwóch młodych
mężczyzn, intensywnie o czymś rozprawiających, zaczęło dopominać się klucza.
Portiera podała Marcinowi i Piotrowi klucze do pokojów 401 i 405. Piotr podszedł
do windy, a Marcin wybrał trudniejszą trasę - schody.
Bogusia nie zamierzała się trudzić, by wspomnieć Piotrowi o konserwacji wind.
Nigdy nie przepadała za tym chłopakiem, twierdząc, że źle mu patrzy z oczu.
Ponadto wysłuchiwała zwierzeń lokatorek, które narzekały na nieustanne zaczepki
z jego strony.
Z kolei ten z brodą to podobno już magister. Pomyślałby kto? Zarośnięte to jak
koza na Polanicy. No ale całkiem przyzwoity z niego mężczyzna. Zawsze się
ukłoni, jak Pan Bóg przykazał.
Nie zdążyła jeszcze spocząć, a przez korytarz przemknął Kamil Próchniewicz. Nim
zdążyła otworzyć usta, on był już na trzecim piętrze.
„Smarkacz” – mruknęła pod nosem.
W końcu wróciła do swojej robótki. Była w trakcie wykańczania aureoli
Najświętszej Panienki. W przerwach zaciągała się kolejnym papierosem. Trudno
było nie zauważyć pewnego dysonansu. Z jednej strony Bogusia wypijała galony
naparów z mięty, melisy, rumianku i dziurawca, a z drugiej doprawiała się
papierosami.
Robótki ręczne mają tę cechę, że ilekroć kobieta weźmie się do nich z zamiarem
wykończenia pewnej partii, nie może przestać bez ingerencji sił natury. Podobnie
portierkę pochłonęło to kreatywne zajęcie. Przestała zwracać uwagę na płynący czas.
W międzyczasie pani Ula wróciła do swojego gabinetu. Mijały kolejne minuty. Raz
czy dwa z klatki schodowej dobiegły jakieś hałasy. Widocznie studenci wychodzili
na papierosa. W głębi budynku rozległ się dudniący odgłos – ktoś zrzucał śmieci
do zsypu.
Bogusia spojrzała na zegarek. Było kwadrans po czternastej. Za niecałe cztery
godziny skończy dyżur. W końcu wróci do swojego kota, który już pewnie przymiera
z głodu. Wsypała mu co prawda całą miskę pokarmu, ale znając jego żarłoczność,
wylizał ją do sucha i zaczął się rozglądać po mieszkaniu za nowymi smakołykami.
Oby tylko nie otworzył lodówki! Akurat kupiłam ładny kawałek polędwicy kujawskiej!
Portiera wcisnęła peta do popielniczki, gdy w całym akademiku rozległ się krzyk.
Ktoś biegł po schodach z zawrotną prędkością. Z gabinetu wybiegła pani Ula.
- Co się dzieje?! Atak terrorystyczny?! Wojna?! Złamany paznokieć?!
Do hallu wbiegła Marzena Pikulska. Nie mogła złapać oddechu. Niemal dało się
wyczuć dudnienie jej serca, które objawiało się silnym pulsowaniem skroni i
wypiekami na twarzy. Drżała i to drżenie zaczynało się przenosić na panią Ulę

[mary_sio]

Kochanieńki, a ciąg dalszy gdzie Ty zapodział, he? :-)
W kilku miejscach albo bym coś wycięła, albo dodała (?), coby trochę
całości większej naturalnej letkości nadać, ale i tak czyta się
świetnie!

Przyczepię się tylko do jednego fragmentu, bo aż mnie poniosło:
"Maciej zawrócił. Sprzątaczki nie przestawały lustrować 180
centymetrów kształtnego ciała, zakrytego dżinsami i stonowanym
pulowerem."

Kobiety w cytowanym przez ciebie wieku nie oceniają choćby i
najcudniejszych efebowatych małolatów pod kątem ich seksualnego
promieniowania!!! Dla takich bab jak ja, czy Twoje
sprzątaczki/portierki itd wszystkie osoby płci męskiej w wieku od
nastu do ? lat to dzieciaki, gówniarze, małolaty... rozpatrywane
ewentualnie jako zbiór cech i zachowań, natomiast na pewno nie przez
pryzmat "kształtnej" bądź też nie osobniczej fizyczności!

[suzaku18]

Ups, nie widziałem, że ucięło. Oto końcówka:

Do hallu wbiegła Marzena Pikulska. Nie mogła złapać oddechu. Niemal dało się
wyczuć dudnienie jej serca, które objawiało się silnym pulsowaniem skroni i
wypiekami na twarzy. Drżała i to drżenie zaczynało się przenosić na panią Ulę.
- Co się stało?! No powiedz wreszcie! – krzyczała, potrząsając dziewczyną.
- Nie żyje... Nie żyje... Trup...

[suzaku18]

P.S. Dzięki ogromne za uwagi! Na pewno je wykorzystam przy korekcie (powiedzmy,
że to wersja Beta). Jestem na finiszu, a później zaryzykuję i uderzę do wydawnictw.

[dorcyk583]

ROZDZIAŁ I



Też coś

Szklane, chłodne stoliki, niedbale rozstawione w gościnnej sali firmy, idealnie pasują do sytuacji.

- A nie ma jakichś kolonii? – nie patrzy na mnie. Interesuje go przezroczysta tafla.

- Nie ma. Jedzie z nami. To jakiś problem? – staram się być silna, chociaż mam wrażenie, że zaraz połknę własne serce.

- Nie... – wzdycha, odwracając w stronę ekranu komputera.

„Chryste Panie. Co za człowiek. Nie dogadamy się za Chiny Ludowe. Za Chiny Ludowe – tak mówiła babcia. Czemu za Chiny? Że duże? Że dużo ludzi i dlatego nadają się do pokazania skali problemu? Babcia Janka. Migające oczko pierścionka z rubinem. Kresowy zaśpiew.
Jeszcze nie dojrzał do tematu? Ja nie dojrzałam do rozwiązania tego pokrętnego układu? Pokrętnego? Tysiące kobiet rozwodzi się i ponownie wychodzi za mąż. Tysiące ma dziecko z pierwszego małżeństwa i tysiące żyje w drugim związku szczęśliwie. A tysiące nie. Właśnie!
Coraz słabsze porozumienie. Na każdym polu. I Kalina. Moja ukochana córka”.

Do środka wdziera się upalne powietrze, a wraz z nim szczupła długonoga blondynka. Dziwnie znajoma twarz o przenikliwych wąskich niebieskich oczach. Właściwie nie wąskich, spojrzenie ma tylko czujne, szybkie.

- I co, Marcin? Robimy?
- Karolina! Witaj! No, robimy, jasne.

Blondynka podchodzi do mnie i śmiało wyciąga rękę.

- Jestem Karolina. A ty pewnie Natalia?
- Natalia – uśmiecham się lekko. Przypominam sobie.

Kilka tygodni temu znajomi zaciągnęli mnie na próbną lekcję tańca do nowo powstałej szkoły. Dziewczyna była narzeczoną właściciela - dobrze zbudowanego, dynamicznego, bardzo empatycznego, o niewątpliwych talentach pedagogicznych. Chyba miał na imię Piotr. Marcin robi kampanię reklamową ich szkoły.

- Bo wiesz, Natalia, biorę ślub! I zdjęcia musimy wkleić do zaproszeń. Znalazłam takie jedno, z Brutalem. Co myślicie?

Wysypuje z torebki mnóstwo przedmiotów i kopertę ze zdjęciami. Na jednym z nich para – wielki facet, ta oto Karolina, a u ich stóp Brutal – ogromny pitbull.

„Zaproszenie z psem. Ciekawe. Chyba mają całkowitego fioła” – oglądałam zdjęcia, uśmiechając się pobłażliwie.

- Co myślicie? Głupio z psem? – blondynka mruży oczy. Niecierpliwie pociera dłonią kopertę.

- Nie...właściwie nie...przecież to wasz ślub. Będzie ciekawie – postanawiam być sympatyczniejsza.

- Właśnie! – podchwytuje szybko – właśnie! Bo wszyscy mają takie typowe zaproszenia. Jakieś obrączki albo róże. I ten tekst wierszem. Boszszsz...A Marcin mówił, że można zdjęcie! I czy możemy szybko? Już się spóźniłam... Zadzwonię po taksówkę, prędko wybierzemy szablon i ja zmykam! Tylko jak tu z tą taksówką...?

Patrzę na nią rozbawiona. Trochę mnie drażni jej niezwykła spontaniczność, wyrzucane w pośpiechu słowa: a to o zimnej teściowej, a to o tym, że ślub już za chwilę, a to o tym, że taksówka nie może podjechać pod dom i nagle o tym, że nie może mieć dzieci!

„Egzaltowana młoda osoba. Pewnie nie może zajść w ciążę za pierwszym razem i panika. To takie trendy – mieć w życiu coś, co jest nietypowe, można tym epatować bez zastanowienia.”

Marcin projektuje w pośpiechu zaproszenia. Ona stoi ze mną przy oknie. Z kolorowej torebki wyciąga paczkę Vogue’ów. Miętowe, cieniutkie. Modne. Patrzę na nią z zainteresowaniem. Jest młodsza o jakieś dziesięć lat. Blond włosy spięte w ciasny kucyk, wyrazista twarz, ni to blada ni to opalona skóra. Ostre spojrzenie niebiesko-szarych oczu, podkreślone cienką, czarną kreską. Zawadiacka kolorowa spódnica i biała koszulka - zwykła, sportowa. Pełny, piękny biust, zachęcające połówki wychylające się zza śnieżnobiałego materiału. Szczupłe łydki, a na stopach kolorowe sandałki. Pomarańczowe? Chyba pomarańczowe...

Natychmiast dokonuję niezbędnych porównań. Jest wyższa, smuklejsza. Oczy ma zimne. Bez zmarszczek przy zgięciu powiek. Piękny biust. Mam pełniejsza pupę. Łydki też mam okej. Uda też. Ona ma dłuższe nogi. I właściwie nie jest ubrana jakoś rewelacyjnie, jednak emanuje z niej świeżość. Kojarzy mi się z twarożkiem ze szczypiorkiem, ze śniadaniem, jadanym na tarasie, zalanym porannym słońcem. I z rzodkiewkami.
Ale pretensjonalna. Irytująca.

.......- i wiesz, szaleństwo jakieś! Nie mam jeszcze butów! I ta Krystyna, zaglądająca za Piotrem zza każdego rogu. A jaką ty masz teściową? Spoko jest? Matko, już druga! Piotr mnie zabije! Przyjmujemy dziś nowego nauczyciela do szkoły. Mam z nim pogadać. Marcin, już? Halo, halo? No, nie odbiera! A tu jest w ogóle zasięg?! O mam! Za 20 minut? Dopiero?! Jezus Maria! Co mówiłaś?

Niecierpliwie wyszarpuje kartkę z drukarki.

- Super! Dzięki! Lecę! Może złapię taksówkę za rogiem! Oczywiście jesteśmy umówieni za dwa tygodnie! Marcin, masz już ten aparat? No i Natalia, musisz być koniecznie!!!

Wybiega. Zostaje smuga jej ciężkiego zapachu, zbyt ciężkiego jak na tę porę roku, i moje rozbawione spojrzenie.

- To żona Piotra? Właściwie przyszła żona, tak?
- Taaa... – Marcin przeciaga się, wyczerpany kilkunastominutową eksplozją hałasu.
- Dziwna...Dziwna, ale ciekawa... – gryzę słone paluszki, prowokując dialog.
- Wariatka jakaś – rzuca ziewając.
- Dlaczego? Dlaczego wariatka? – pytam przekornie, chociaż jeszcze kilka minut temu myślałam tak samo.
- Jakaś kompletnie stuknięta jest. Taksówki takie, które nie podjeżdżają pod dom, żeby Piotrek nie widział. Jak on z nią wytrzymuje?
- A o co chodzi z tym aparatem? Robisz im zdjęcia ślubne?
- Taaa...Piotrek mnie poprosił, ale...
- Jak to, ale? To robisz, czy nie?
- No, robię, robię...
- Super! Więc jesteśmy zaproszeni na ślub, tak?
- Taaa...Jest tam jeszcze jakaś herbata? Tylko bez cukru, jeśli możesz...Nie taka słodka jak ostatnio.


ROZDZIAŁ II


Ślub


„Boże, jaki upał. Kto, do diabła, wymyślił, że czerwiec to najlepszy miesiąc na chajtanie? I ta okropna garsonka. Chryste, co ja tu robię? Już wiem! Że też wcześniej nie wpadłam na ten genialny pomysł! Ja się po prostu schowam! Nakryję się cała prześcieradłem, na pewno nikt mnie tam nie znajdzie! Będę tak leżeć i leżeć! Wszyscy mnie będą szukać, ale nikt nie będzie wiedział, że tu jestem! Aż opadną z sił i pojadą do domu! Tak! Tak!”

- Karolka? Gdzie jesteś? Wstawaj!

„Ciiii…. Nie ma mnie...”

Stukot babcinych pantofli. Już go słychać w przedpokoju. Materac po prawej stronie łóżka lekko się zapada.
- Karolinko, bądźże dorosła….
- Kiedy ja nie chcę, babciu!!!
Spod szarego prześcieradła wychyla się moja głowa. Wykręcone na wszystkie możliwe strony blond loki, zapuchnięte oczy, dziecinny grymas ust.
- Dość tych głupot! Zaparzyłam ci rumianek – na oczy. I miętę – na stres.

Stukot babcinych pantofli oddala się w stronę kuchni.
Siadam na brzegu łóżka i myślę, którą by nogą dzisiaj wstać.
„Powinnam chyba prawą Przecież to najpiękniejszy dzień w życiu kobiety, tak?”
Dotykam drewnianej podłogi obiema stopami.
„No dobrze, przecież wstaję!”

- Wyglądasz jak jedno wielkie nieszczęście! – atakuje babcia – kobiety w naszej rodzinie…
- Tak, wiem. Nawet w pościeli miały klasę - rzucam zgryźliwie, opadając jak flak na drewniany stołek.
- Jak zwykle mądrzejsza od samego Pana Boga – stęka babcia, wykonując znak krzyża na piersi.
- Babciu, czy ja dobrze robię? Bo ja już nic nie wiem! Nic nie rozumiem, powinnam się przecież cieszyć, prawda?
Milczenie. I ciche westchnienie.

Siedzimy przy małym, dębowym stole. Tym samym, który moi rodzice dostali 20 lat temu w prezencie ślubnym od dziadków. Siedzimy na taboretach. Tych samych, które podpisałyśmy z siostrą od spodu jako małe dziewczynki. Jeden taboret – jedno imię. Pastelową kredką.
Popijamy miętową herbatę. Nic nie widzę, rzecz jasna, bo przecież na oczach mam rumianek – ach ta babcia…
- Jeśli chcesz się wycofać, jeszcze jest

dorcyk

[ciemnanocka]

Bardzo fajne. Chce wiedziec co dalej!!!!
Takie mile i cieple. kojarzy mi sie z czyms takim fajnym.
Ale nie koncz tego zle!!!!

Dorcyk

[nobullshit]

Wcześniej nie zwróciłam uwagi.
Całkiem niezłe. I poprawne językowo (przepraszam, ale jestem na to wrażliwa, a
"w dzisiejszych czasach" mało kto o to dba).
Dobrze się zaczyna - od rozwodu - czytelnik zastanawia się "Dlaczego? Co poszło
źle?" I ciekawa konstrukcja - dwie narratorki, dwie perspektywy.
W opisie tej dziewczyny ze szkoły tańca trochę powtórzeń - do przeredagowania.
Chętnie przeczytam więcej.

[marajka]

Kawałek opowiadania (i na razie, żadna ze mnie atorka)

Delikatnie i powoli wciągam powietrze. Zapach palonych liści
łaskocze mnie w nos. Zamykam oczy i widzę polną drogę, obsadzoną
kasztanowcami.
Zawsze woń jesieni przypomina mi najszczęśliwsze momenty życia.
Prawie widzę samą siebie, jak w granatowej spódniczce i białej
bluzce wskakuję do rowu. Mama mi na to nie pozwoliła, powiedziała,
że pobrudzę nowe lakierki. Ale czym są czyste buty w porównaniu z
przyjemnością rozdeptania ich obcasem twardej, kłującej łupiny
kasztana? Wyciągam kilka zielonych, kolczastych kulek z rowu i kładę
je na drodze.
Przygniatam obcasem i wyjmuję wspaniałe, gładkie i błyszczące
kasztanki.
Wyciągam przed siebie rękę z tym cudem i patrzę pod słońce. Mieni
się rudymi refleksami, zupełnie jak włosy mojej przyjaciółki. Też
chciałabym mieć takie.
Przytulam kasztan do policzka. Jest ciepły. Nie wiem, dlaczego, ale
zawsze czułam od nich ciepło. Uśmiecham się.
Ból ramienia. Ktoś mnie klepnął Otwieram oczy i patrzę na
swoje dłonie.
Dlaczego nie ma w nich kasztanów? Odwracam głowę. Jak mogłam
zapomnieć?
Przecież nie jestem już dziewczynką z podstawówki. Jestem studentką
i razem ze swoją klasą urządzamy pożegnalne ognisko. Takie
ukoronowanie szkolnych wspomnień. Wcale nie miałam ochoty na nie
przychodzić, ale mama powiedziała, żebym przynajmniej w ostatnich
dniach przestała zgrywać dziwaka i wyszła do ludzi.
Całe życie słyszę od niej, żebym wyszła do ludzi i nie potrafię jej
wytłumaczyć, że to ludzie odtrącają mnie. Ona twierdzi, że to na
moje własne życzenie. Żeby nie wyprowadzać się z domu w atmosferze
złości przyszłam na to spotkanie. Jakoś przeżyję. Zresztą, pewnie za
godzinę wszyscy będą już pijani i wrócę do domu.
Słyszę za plecami swoje imię. Wołają mnie, ale nie reaguję
od razu. Mam piękne imię, ale nikt nie potrafi go wymówić jak
trzeba: miękko, ale dostojnie zarazem. Często powtarzam w myślach
swoje imię, bo to jedyne, co mam ładnego.
Dlatego, na zwykłe: „Aśka!” reaguję powoli. Lubię tylko „Joannę” i
tak nazywam sama siebie. Jestem pod tym względem jak Jana z książki
Lucy Montgomery. Tylko, że ona nazywała samą siebie właśnie
zdrobnieniem. Wzdycham. Skoro mnie wołają, muszę iść. Wszyscy już
siedzą wokół ogniska. Rozglądam się uważnie po ich twarzach, po
twarzach ludzi, z którymi spędziłam dwanaście lat życia. W pobliskim
miasteczku nie rozdzielano raczej klas, które przechodziły kolejne
stopie edukacji. A szkoda…
- Chcesz browara?- pyta mnie Mateusz.
- Nie chcę. Na każdym spotkaniu pytacie o to samo. Ja nie
piję. Wszystkie doznania chcę przeżywać świadomie i na trzeźwo.
Śmiech. Doznania kojarzą im się tylko z seksem.

[puszczyk-w-puszczy]

Czy to jest może jakiś osobisty pamiętnik?

[marajka]

Nie;)Pamiętnika nie piszę, a jakbym pisała, nie umieściłabym w sieci.

[zooloza]

pomyśl o czymś takim jak rytm. Inaczej się czyta