czy również unikacie emocji...

[mcbeal28]

Przyznam się szczerzę, że emocje zarówno związane z wydarzeniami pozytywnymi
jaki tymi negatywnymi nie służą mi. Może nie od razu wywołuja migrenę, ale
napięciowy ból głowy bardzo często. Juz wielokrotnie przerabiałam to, aby tak
bardzo się nie 'ekscytować' i nieco obnizyłam próg emocji, ale nie na tyle,
aby na dłuższą metę wyeliminować ból głowy. Z jednej strony myślę, że mozna
byłoby coś z tym zrobić za pomocą 'magicznych' psychologicznych ćwiczeń z
drugiej strony zdaje sobie sprawę, że to w dużym stopniu nabyte reakcje, z
któymi nie wiele da się zrobić.

jak z emocjami u WAS?

[venus22]

u mnie zdecydowanie placz i wszelkie lzawe wzruszenia moga wywolac atak,
tez nie od razu ale po czasie. wielkie krzyki z powodu nerwow, takze.. a samo
zdenerwowanie sie, bez krzykow- juz niekoniecznie. widocznie jak sie dre to
powoduje szkodliwy wysilek fizyczny.

Niektore z nich to po prostu prawie odruch bezwarunkowy. Trudno nie chciec
plakac jak sie dzieje cos bardzo smutnego..
Dosc trudno sobie z tym poradzic... nawiasem mowiac emocje, zwlaszcza placz,
to bardzo pospolity wywolywacz u nas migrenikow.

Venus

[jahreshka]

Potwierdzam - płacz powodował u mnie migreny. Zwłaszcza płacz będący wynikiem
silnego wzruszenia. A że mi do wzruszeń niewiele potrzeba (okrutnie spłakałam
się nawet na filmie "The hook" z Dustinem Hoffmanem w roli Kapitana Haka i
Robinem Williamsem w roli Piotrusia Pana!), paskudny ból głowy był moim częstym
gościem.

[venus22]

A ja to nawet na glupich reklamach potrafie sie poplakac ze wzruszenia :/

Venus

[olka.l]

ja ryczę niemalże bez powodu. Natomiast wszelkie emocje i stresy analizuję do
znudzenia coraz bardziej sie nakręcajac i napinając - i stąd te bóle - miedzy
innymi.

[bergamotka11]

u mnie placz czesto wywoluje migrene, ale nie takie poplakiwanie tylko
zdecydowanie mocny placz. Najbardziej jednak stres - szczegolnie nagly. Gdy np
cos w pracy pojdzie nie tak, albo ktos nagle mnie wkurzy czy przestraszy. W
takiej sytuacji wystarczy minuta i bol glowy gwarantowany. A jak sobie z tym
radzic?
Mysle ze emocji sie nie pozbedziemy, sa one nieodlaczna czescia zycia, zarowno
te pozytywne jak i negatywne. Mozna probowac nabierac do wszystkiego dystansu
tlumaczac sobie ze nerwy beda powodowaly u nas migreny, ale to -przynajmniej
dla mnie- trudne. Naleze do tych osob, ktore przejmuja sie byle czym, bywam
tez porywcza, ale co ja na to poradze... Nie umiem zamienic sie w robocika i
samo tlumaczenie na poziomie racjonalnym niewiele mi pomaga. Pewnie tu
potrzebne by byly jakies zabawy z psychika, ale to chyba raczej niebezpieczne...

[nessie-jp]

Ja nigdy nie płaczę. No, prawie nigdy. Może ze 3 razy w życiu mi się zdarzyło.
Zawsze wstydzę się okazywania uczuć nawet po ciemku pod własną kołdrą, więc
warunki muszą być już naprawdę szczególne, żebym się popłakała. Dlatego nie mogę
powiedzieć, żeby emocje wyzwalały u mnie migreny, chyba że jest to tak głęboko
ukryta zależność, że nawet nie potrafię jej dostrzec.

sprawa płaczu

[mcbeal28]

jestem bardzo uczuciowa;-), ale przez to, że płacz wywołuje ból głowy w ogóle
unikam płakania. I w sumie niewiele to pomaga. Tłumię w sobie emocje...a to
prowadzi do BG

[teresa995]

Jeśli chodzi o emocje, to potrafię okazywać radość, złość, strach. Ale nie
potrafię płakać. Na palcach jednej ręki mogę policzyć sytuacje, w których w
życiu płakałam. To były naprawdę szczególnie smutne i bardzo przykre
okoliczności. Potrafię się też na przykład czymś bardzo przejąć, nawet cały
dzień się zamartwiać tym, ale żeby sobie ulżyć i popłakać sobie, to niestety
nie, a już szczególnie publicznie. Prędzej zareaguję na coś przykrego, smutnego
złością, krzykiem niż płaczem.
U mnie więc na pewno nie płacz powoduje MG.
pozdr.

[chochlikj9]

Emocje czesto wywoluja u mnie MG,uwielbiam sensacje kryminaly,czesto placze przy
filmach,czytajac ksiazke wzruszam sie do lez,nerwy dawaly mi w kosc,nawet
rodzinka wiedziala kiedy bedzie MG jak duzo krzyczalam,pomogla mi przyjaciolka
pewno nieswiadomie.Poznalam ja jakis czas temu,jest swietnym
czlowiekiem,spokojnym ,do zycia podchodzi z usmiechem .Ona mnie odstresowuje nie
wiem jak to robi ale od kiedy ja znam wyciszylam sie,jej podejsie do ludzi jest
cudowne a w sytuacjach kiedy ja bym chodzila jak bomba aktywna ona mowi" smolic
to" nie zostawia tego w pamieci,ja bym myslala dzien i noc,ma duzo problemow a
mimo to jest pogodna i przychylna,warto miec kogos takiego!Pozdrawiam

[teresa995]

Ja podobnie jak Chochlik lubię mieć w swoim bliskim otoczeniu ludzi
wyciszonych, pogodnych, uśmiechniętych - działają na mnie jak balsam.
Zastanawiam się, czy jedną z przyczyn naszych MG jest nasza kontrukcja
psychiczna, zbyt emocjonalny stosunek do życia lub przeciwnie - tłumienie
emocji i powoduje to, że miewamy często migrenki, czy to właśnie częste i
długoletnie migrenki spowodowały, że wiele z nas reaguje tak emocjonalnie.
Bo wiele lat temu, gdy MG dopadała mnie tylko raz czy dwa w m-cu byłam zupełnie
inną osobą - spokojną, radosną, zrównoważoną. A teraz po latach, po dłuższych
okresach bólowych czasem bywa, że emocje wymykają mi spod kontroli.
pozdr.

[nessie-jp]

Wiesz, to chyba to drugie - emocje wynikają z migren, a nie migreny z emocji. Ja
jako dziecko miałam straszne problemy emocjonalne (po śmierci mamy, ciężkiej
chorobie taty, konfliktach z 'panią wychowawczynią') - chodziłam struta, smutna.
Jednak migreny wtedy miewałam rzadziej i były lżejsze.

Teraz za to migreny mam często i gęsto, a co jedna to bardziej oporna na leki. A
emocje? Raczej święty spokój, nic mnie nie irytuje, nic mnie przesadnie nie
smuci, niczego się nie boję.

[anthonka]

Ja płaczę niemalże na zawołanie - ze złości, ze smutku, ze strachu, ze
wzruszenia, ze śmiechu też. W ten sposób odreagowuję silne emocje, ale niestety
z reguły kończy się to migreną. Z kolei jeżeli duszę wszystko w sobie to też
mnie zaraz głowa łupie, więc i tak źle i tak niedobrze.

[kajteczek]

ja również staram się być zrównoważona i unikać emocji. Nie chcę się
denerwować, bo u mnie stres wywołuje straszne migreny.
Ale mąż taki mój "bezemocjonalny" sposób na życie określa tak, że
jestem "nijaka" i "uciekam od problemów", "jestem struś, bo chowam głowę w
piasek" itd.
A u mnie jest to samoobrona, zresztą, nie zawsze udaje się zapanować nad
emocjami.
Pozdrowienia
Kajteczek

jakbym słyszała znajomy głos

[mcbeal28]

kajteczek napisała:

> Ale mąż taki mój "bezemocjonalny" sposób na życie określa tak, że
> jestem "nijaka" i "uciekam od problemów", "jestem struś, bo chowam głowę w
> piasek" itd.
> A u mnie jest to samoobrona, zresztą, nie zawsze udaje się zapanować nad
> emocjami.

jakby słyszała znajomy głos, mam to samo...nie chce iść na imprezę, bo już
widzę ten ból głowy od papierosów i głośną muzę i słyszę 'nie umiesz korzystac
z zycia'. W pracy unikam konfliktów i stresów, w domu to samo to jest
to 'unikani problemów', a ileż to razy słyszałam o 'chowaniu głowy w piasek'. I
te głupie stwierdzenia,że nie umiem 'żyć pełną pierścię', 'żyć na maxa'.
Masz rację,że to samoobrona, ja żyję na maxa jak mnie głowa nie boli.
Myślę,że bliskim możemy starać się wytłumaczyć nasze unikanie emocji, ale
sądzę,że postronnym ludzim nie.