Pomysl na zycie

[verbena1]

Spytalam rozwodzaca sie kolezanke jak zamierza zyc dalej, czy ma
jakies pomysly ,plany. Spojrzala na mnie zdziwiona i odpowiedziala,
ze czeka co los przyniesie.
Pomyslalam, co za beztroska, przeciez trzeba cos zaplanowac,
wymyslic sobie zycie od nowa bo wszystko sie zmienilo i nic nie
bedzie jak kiedys. Rok temu sama bylam pelna planow i pomyslow i
co? Wszystko potoczylo sie niezaleznie od planowania ale za moim
przyzwoleniem, czyli pomoglam troche losowi.

Powiedzcie mi ,jak to jest z tym zyciem. Komu udalo sie dokladnie
zaplanowac przyszlosc i realizowac krok po kroku. Czy to jest
mozliwe? Jesli nawet mamy pomysl na zycie czy oznacza to, ze
bedziemy szczesliwi?
Jaka konfiguracja jest najlepsza, razem czy osobno, niezaleznie z
pelnia swobody ale bez poczucia bezpieczenstwa czy we dwojke z
pewnymi ograniczeniami.
Sama powinnam najlepiej wiedziec bo przerobilam parokrotnie rozne
warianty. W tej chwili jestem za opcja razem ale kto wie co jeszcze
sie wydarzy
No wlasnie, czy macie w planie jakies zupelne przestawienie zycia?
Nowe miejsce, zmiana pracy ,partnerow, zapatrywan, pogladow czy
czego tam jeszcze?

[mammaja]

Verbeno, nie mam zadnych takich pomyslow na generalne zmiany.
Chociaz moze powinnam. Ale w latach mlodzinczych i tzwn. aktywnosci
robilam plany przynajmniej trzyletnie do czego zmierzam.
Przynajmniej w sprawach zawodowych. Jednakze zycie potrafi nas
zaskoczyc - wiec narazie cicho siedze i czekam

[luiza-w-ogrodzie]

verbena1 napisała:

> Spytalam rozwodzaca sie kolezanke jak zamierza zyc dalej, czy ma
> jakies pomysly ,plany. Spojrzala na mnie zdziwiona i odpowiedziala, > ze czeka
co los przyniesie.
> Pomyslalam, co za beztroska, przeciez trzeba cos zaplanowac,
> wymyslic sobie zycie od nowa bo wszystko sie zmienilo i nic nie
> bedzie jak kiedys. Rok temu sama bylam pelna planow i pomyslow i
> co? Wszystko potoczylo sie niezaleznie od planowania ale za moim
> przyzwoleniem, czyli pomoglam troche losowi.

Coz, ludzie dziela sie na czekajacych, dzialajacych na slepo i planujacych. Ale
mnie rowniez nie miesci sie w glowie jak mozna czekac, co los przyniesie,
zamiast wyjsc mu naprzeciw.

> Powiedzcie mi ,jak to jest z tym zyciem. Komu udalo sie dokladnie
> zaplanowac przyszlosc i realizowac krok po kroku. Czy to jest
> mozliwe? Jesli nawet mamy pomysl na zycie czy oznacza to, ze
> bedziemy szczesliwi?

W moim zyciu wielkich zwrotow bylo co najmniej kilka, oprocz wyjazdu do
Australii zaden z nich nie byl z gory planowany :o) ale gdy nadchodzily, mialam
plany A i B (i C) co zrobic, gdy sytuacja sie zmieni.

> Jaka konfiguracja jest najlepsza, razem czy osobno, niezaleznie z
> pelnia swobody ale bez poczucia bezpieczenstwa czy we dwojke z
> pewnymi ograniczeniami.

Zalezy od osob ktorych to dotyczy. Pelnia swobody moze byc "od" (czyli ucieczka
od czegos) albo "do" (wolnosc robienia czegos czego przedtem nie mozna bylo).
Poczucie bezpieczenstwa trzeba miec w sobie, nie mozna liczyc ze ktos inny je
zapewni a czasem zycie w zwiazku jest niebezpieczne...

> Sama powinnam najlepiej wiedziec bo przerobilam parokrotnie rozne
> warianty. W tej chwili jestem za opcja razem ale kto wie co jeszcze sie wydarzy

Dobre podejscie - cieszyc sie tym, co jest, nie martwic na zapas, ale zdawac
sobie sprawe ze "wszystko moze sie wydarzyc".

> No wlasnie, czy macie w planie jakies zupelne przestawienie zycia?
> Nowe miejsce, zmiana pracy ,partnerow, zapatrywan, pogladow czy
> czego tam jeszcze?

Moge mowic tylko za siebie. Oczywiscie ze mam w planie zupelne przestawienie
zycia, juz dawno tego nie robilam! Za kilka miesiecy korporacja mnie zwolni, bo
moja praca zostanie przeniesiona do Azji a nie chce dluzej pracowac w biurze. Od
polowy roku mam nadzieje zaczac nauke, w planie zalozenie malej firemki i strony
internetowej. Po roku zobacze, co sie bedzie dzialo. Pogladow na razie nie
zmieniam, ani partnera, ani miejsca zamieszkania, ale kto wie, kto wie...

Pozdrawiam z goracego Sydney (a miala byc jesien!)
Luiza-w-Ogrodzie
Mówił Kon Fu Tse: Chcesz być szczęśliwy kilka chwil? Upij się. Kilka lat? Ożeń
się. Całe życie? Załóż ogród...

[kamfora]

luiza-w-ogrodzie napisała:

> Poczucie bezpieczenstwa trzeba miec w sobie, nie mozna liczyc
> ze ktos inny je zapewni

I to jest to

Czytałam niedawno wywiad z Jasiem Melą, który w dzieciństwie stracił nogę i
rękę, a potem wspólnie z Markiem Kamińskim zdobył 2 bieguny
i cośtam jeszcze. Zapadły mi jego słowa, że gdy leżał w szpitalu
walcząc o życie, ze świadomością, że jeśli przeżyje, to już bez nogi i ręki - to
myślał tylko o rzeczach, których już nie będzie mógł robić.
Też przeżyłam w życiu to i owo (w tym rozwód) i reagowałam mniej więcej tak
samo: użalałam się nad sobą, czego to nie będę mogła już nigdy...
I nieraz dotyczyło to rzeczy, których przed tą zmianą
również nie robiłam: żal było okrutnie, że nawet gdybym chciała
to w przyszłości już nie...

A teraz po prostu staram się cieszyć życiem tu i teraz

[fedorczyk4]

O ile się nie mylę jestem w takiej samej sytuacji w której jest
Twoja koleżanka Verbeno. I jak na razie mogłabym udzielić
identycznej odpowiedzi Chwilowo niczego nie planuję. Czekam co
przyniesie najbliższa przyszłość i w zależności od dostarczonej
zawartości, zaplanuję ruchy i działania. Z moim planowaniem niestety
zawsze było tak, że ono sobie, a życie sobie. To co planowałam
mgliście i niespecjalnie przykładałam się do realizacji, bo średnio
mi zależało, ślicznie zaskakiwało, to co planowałam w szczegółach i
o co walczyłam, w g.... się obracało.
Nie, bierność, defetyzm, czarniwidztwo nie leżą w moich charakterze,
ale nauczyłam się że w sumie niewiele poza moim nastawieniem, zależy
tak naprawdę ode mnie.
Jak sobie wyobrażam przyszłe lata? Jak zwykle. Szczęśliwe, zabawne,
wesołe
Smutno mi z powodu rozwodu, bo bardzo lubię le Męża, ale skoro on
już nie lubi mnie i naszego życia, no to wola Boża i
skrzypce. "Samotności" nie boję się, ba nawet pomysł na samotne
życie jest osłodą goryczy drugiej już porażki małżeńskiej. Zupełnie
nie mam natury bluszczu i posiadanie, lub nie, partnera nie jest dla
mnie życiową podstawą.
Nie bardzo lubię myśl o poważnych kłopotach finansowych, które mnie
czekają. Ale jeszcze nie zdarzyło mi się w życiu żebym nie znalazła
wyjścia z sytuacji, więc i tym razem coś wykombinuję.
Tego czy zestarzeję się całkiem samotnie (co przy ilości przychówku
raczej mi nie grozi), czy nie, nie planuję i nie rozważam. W
zasadzie jest mi rybka i welonik. Będzie co ma być.

[loczek62]

kamfora napisała:
> Czytałam niedawno wywiad z Jasiem Melą, który w dzieciństwie stracił nogę i
> rękę
Równie dobrze można napisać o samobójcy że "stracił życie". Niezaprzeczalnym
faktem jest to że życie stracił ale tylko i wyłącznie dzięki własnym działaniom,
a nie nieszczęśliwemu zbiegowi wypadków....

[mammaja]

Kamfora napisała:
"A teraz po prostu staram się cieszyć życiem tu i teraz"
Ja tez sie staram, ale niespodzianek dostarczaja mi najblizsi,
ktorych kocham i w gruncie rzeczy o nich sie troskam. No i stan
zdrowia wplywa niestety na codziennosc.
Tak mi chodzi po glowie od jakiegos czasu, ze ja nie przysparzam
nikomu klopotow, jestem przewidywalna - otoczenie natomiast wciaz
mnie zaskakuje

[kamfora]

loczek62 napisał:

> Równie dobrze można napisać o samobójcy że "stracił życie".
> Niezaprzeczalnym faktem jest to że życie stracił ale tylko
> i wyłącznie dzięki własnym działaniom,
> a nie nieszczęśliwemu zbiegowi wypadków....

Ale Mela to nie samobójca, więc nie rozumiem Twojego
porównania?

[loczek62]

kamfora napisała:
> Ale Mela to nie samobójca, więc nie rozumiem Twojego
> porównania?
A w jakich okolicznościach "stracił" kończyny?

[kamfora]

Wszystko
znaleźć można w googlach

24 lipca 2002 roku. Czy gdyby nie wypadek, zapamiętałby ten dzień? Pewnie
nie. A lipiec tego roku był deszczowy. Na placu Kusocińskiego w Malborku plac
zabaw, na nim huśtawki, kosz i stół do tenisa. Obok budynek transformatora.
Jasiek z kolegami gra w ping-ponga. Deszcz przychodzi nagle, jakby ktoś rozpruł
worek z wodą. Chłopaki rozchodzą się do domów. Jasiek mieszka obok, ale zostaje
z kolegą, który ma dalej. Muszą się gdzieś skryć przed deszczem. Budynek
transformatora jest otwarty. Ktoś wcześniej tam był, w środku stoją puste
butelki po piwie. Janek: „Nie pamiętam, ile tam staliśmy. W pewnej chwili
poczułem, że przepływa przeze mnie prąd. Ocknąłem się po jakimś czasie. Leżałem
na betonowej podłodze. Nie miałem czucia w lewej nodze od kolana w dół, prawą
rękę jakby mi ktoś przykleił do piersi. Nie wiem, jak to zrobiłem, ale wstałem i
kulejąc, doszedłem do domu. Tata wziął mnie na ręce i zawiózł na pogotowie.
Byłem w szoku. Nic mnie nie bolało”.W szpitalu lekarz długimi nożycami rozcina
but i spodnie Janka. Jasiek myśli: A tak lubiłem te buty.

Ból przyszedł potem. I został na wiele miesięcy.

[ewelina10]

Loczka to i ja nie zrozumiałam ?

[loczek62]

Chodzi mi o to że Mela nie doznał obrażeń w wyniku wypadku spowodowanego
zrządzeniem losu, tylko na tzw. własne życzenie połączone z głupotą.
A rozwijając mój tok myślenia opisze jak kiedyś podczas urlopu w Górkach Zach.
(tak dodam że okolica przecudna) zdarzył się "wypadek" i 3 żołnierzy MW którzy
wcześniej spożywali alkohol na plaży zapragnęło się ochłodzić i wszyscy utonęli.
Dla nas wczasowiczów był to szok, 3 młodych mężczyzn zginęło jednocześnie. I tu
moje wstrząśnięcie ochłodził miejscowy rybak, który lakonicznie rzekł: Głupich
nie szkoda... I po zastanowieniu się dostrzegłem w tym "morskim pragmatyzmie"
głębszy sens. I nie rozdzieram już szat nad tymi którzy zginęli lub zostali
okaleczeni w wyniku swojej głupoty sic!

[ewelina10]

Takich przykładów wypadków można mnożyć tysiącset, związku z tzw samobójstwem nie widzę. Zaliczyłabym je raczej do tzw. nieszczęśliwych wypadków.

A utonięcie 3 młodych mężczyzn, mimo, iż na tzw "własne życzenie", byłoby dla mnie również szokiem.

Ps Kamforo pisałyśmy prawie równocześnie :)

[ewelina10]

[kamfora]

I okazuje się, że na ten temat mamy takie samo zdanie

[loczek62]

Mam rozumieć że "wypadek" był wynikiem tego że był pracownikiem służby
energetycznej i w czasie konserwacji urządzeń doznał porażenia prądem
elektrycznym w stacji transformatorowej czy może był wynikiem totalnej
bezmyślności graniczącej z głupotą(Opierając się na opinii biegłych sąd uznał,
że bezpośrednią przyczyną wypadku nie było samo wejście Meli do budynku
trafostacji, lecz dotknięcie ręką przewodów elektrycznych, zaś od 13-letniego
chłopca można już było oczekiwać podstawowej znajomości zasad bezpieczeństwa
związanych z urządzeniami pod napięciem).?

[kamfora]

Rozumiem, że wypadki drogowe też dzielisz na prawdziwe wypadki
i wyniki totalnej bezmyślności graniczącej z głupotą?

Może Ty jesteś ideałem ale mnie zdarzyło się nieraz choćby poparzyć
wrzątkiem, skaleczyć szkłem ze zbitego dzbanka czy coś
w tym rodzaju. I zawsze potem miałam wrażenie, że mi wtedy rozum
odebrało - ale nazywam takie rzeczy nieszczęśliwymi wypadkami.

Myślę, że się czepiasz, bo mnie nie lubisz

[loczek62]

Wydawało mi się że odnosimy się do jakiegoś "zagadnienia" bez uszczypliwości
osobistych w postaci
kamfora napisała:
> Może Ty jesteś ideałem
ale widać mi się wydawało i nie można prowadzić rozmowy bez osobistych
uszczypliwości.

> Myślę, że się czepiasz, bo mnie nie lubisz
Raczej nie i to z prostej przyczyny trudno "nie lubić" kogoś kogo się nie zna

A wypadki samochodowe oczywiście że dzielę w myśl zasady wypadki i wypadki
spowodowane głupotą. Czy wypadek np. spowodowany po spożyciu alkoholu nie jest
głupotą?

A i jeszcze jedno. Nie jestem ideałem, a wręcz jestem na "antypodach" ideału i
może dlatego widzę głupotę

[kamfora]

Loczku, uszczypliwość (a nawet złośliwość) to moja cecha charakterystyczna

> A wypadki samochodowe oczywiście że dzielę w myśl zasady
> wypadki i wypadki spowodowane głupotą. Czy wypadek np.
> spowodowany po spożyciu alkoholu nie jest głupotą?

Nie. Głupotą jest spożywanie alkoholu i jazda pod jego wpływem.
Wypadek to wypadek - i każdemu poszkodowanemu należy się pomoc.
Mówienie o kimś, kto zginął bądź doznał uszczerbku na zdrowiu
wskutek głupoty, że takiego nie szkoda jest dość paskudne.
I myślę, że ludzie, którzy tak mówią - mówią tak pod wpływem szoku, bez
zastanowienia.

[loczek62]

Jak napisałem wypowiedź ta "że głupich nie szkoda" padła z ust rybaka twardego
człowieka morza i nie podejrzewam go o to że był w szoku i nie dopatruję się
również w jego pragmatyzmie niczego "paskudnego".
A jak się odniesiesz do tego że wypadek spowodowany po spożyciu alkoholu jest
odmiennie traktowany w aspekcie OC przez ubezpieczycieli? Oni tez podchodzą
"paskudnie" nie udzielając pomocy?

[ewelina10]

"No wlasnie, czy macie w planie jakies zupelne przestawienie zycia?
Nowe miejsce, zmiana pracy ,partnerow, zapatrywan, pogladow czy
czego tam jeszcze?"

Po przeczytaniu zaraz skojarzyło mi się z powiedzeniem, chyba Woody Alena: jeżeli chcesz rozśmieszyć Pana Boga powiedz mu o swoich planach

Jestem już w takim wieku, że chyba mogę sobie powiedzieć, bez udawanej skromności, że nie mam już takich chęci na zmiany. A jeśli jeszcze czasami takie się pokazują, to raczej wywołują już tylko stres. Mam już za sobą nieustającą gonitwę młodości, narwanych pomysłów. Teraz jest to, co chciałabym już zatrzymać na troszkę dłużej.

[bbetka]

Ewelino, odpisując wczoraj na wątek rozpoczęty przez Verbenę zaczęłam właśnie od
tego zdania które zacytowałaś! ale ponieważ "wcięło" całą moją długą wypowiedź,
to dałam sobie spokój, bo nie lubię niczego robić powtórnie, a poza tym skoro
tekst wyparował i nigdzie się nie zachował, to widocznie tak miało być...
Napiszę więc tylko, że ja planuję jakoś krótkooresowo - np co będę robić w
wakacje, ale nie pamiętam żebym planowała studia, zawód, miejsce pracy,
małżeństwo, dziecko czy domek z ogródkiem. Jak już napisałam gdzieś wcześniej,
późno doszłam do ładu sama ze sobą i ustaliłam co jest dla mnie ważne w życiu, a
co nie. I teraz staram się tego trzymać-i dlatego np nie zamierzam teraz
zmieniać pracy, mimo otrzymania atrakcyjnej propozycji, bo jest ona atrakcyjna z
ogólnego punktu widzenia, a z mojego niekoniecznie
Mam oczywiście marzenia spełnione i nie (ach, ta Australia...), ale nie planuję
kiedy się one spełnią. Czekają aż nadejdzie ich czas

[luiza-w-ogrodzie]

bbetka napisała:

> Napiszę więc tylko, że ja planuję jakoś krótkooresowo - np co będę robić w
wakacje, ale nie pamiętam żebym planowała studia, zawód, miejsce pracy,
małżeństwo, dziecko czy domek z ogródkiem.

Bbetko, chyba nie da sie planowac calego zycia z gory :o) Rowniez planuje
krotkookresowo ale na horyzoncie mam mgliste zarysy tego, czego bym chciala i
nie chciala i jakos powoli zmierzam w strone owej mgly, im blizej jestem, tym
rozniejsze rzeczy sie z niej wylaniaja i plany sa do tego dostosowywane.

> Mam oczywiście marzenia spełnione i nie (ach, ta Australia...), ale nie
planuję kiedy się one spełnią. Czekają aż nadejdzie ich czas

Ozesz, kurcze, alez ta Australia jest zarazliwa! Ciekawe, dlaczego.

Pozdrawiam z werandy z widokiem na zachmurzone niebo
Luiza-w-Ogrodzie
Forum AUSTRALIA

[mammaja]

Kamforo, gratuluje papiórka z pieczątką

[fedorczyk4]

Ja też))

[verbena1]

Watek rozwinal sie pieknie,co prawda skrecony na inne tory przez
dyskusje Kamfory z Loczkiem.
Ewelina pieknie napisala:
Teraz jest to, co chciałabym już zatrzymać na t
> roszkę dłużej.
Moge podpisac sie pod tym obiema rekami

Luizo ,czuje ,ze Twoje zmiany zawodowe a tym samym pomysl na cos
swojego i sprawiajacego przyjemnosc, przyniosa same korzysci.
Trzymam kciuki za powodzenie.

[kamfora]

verbena1 napisała:

> Watek rozwinal sie pieknie,co prawda skrecony na inne tory przez
> dyskusje Kamfory z Loczkiem.

Mam nadzieję, że wybaczysz to skręcenie, Verbenko?
Jakoś mnie dzisiaj naszło, miałam wolny dzień, musiałam
się zmierzyć z podejrzeniami pewnego poważnego dochtora -
szczęśliwie okazały się bezpodstawne, dostałam na to stosowny
papiórek z pieczątką
Jutro kupię bratki i posadzę na balkonie, o!

Wszystkiego wiosennego! ))

[marguyu]

Planowac, mowicie?
Moze nie tyle planowac, co wyobrazac sobie wlasna przyszlosc.
Planowanie i sztywne trzymanie sie tego jest dosc frustrujace, bo
zycie zadzi sie wlasnymi prawami.
Dzis wiem jak wielki wplyw ma na nasze zycie przypadek. Gdyby nie
on moja kariera zawodowa potoczylaby sie zupelnie inaczej.
Oprocz przypadkow sa takze chwile, w ktorych musimy podjac decyzje
mogace zawazyc na calym pozniejszym zyciu.
Przezylam kilka takich sytuacji i sadze, ze podjelam dobre decyzje.
A planowanie... owszem, na krotkie dystanse: jutro musze kupic 12
jogurtow i pojsc do fryzjera, za 10 dni ide do lekarza z duperela, w
lecie jade do Francji i Francja przyjezdza do mnie.
To juz bardzo duzo i dlugodystansowo!
Gdzie bede za rok? Nie mam pojecia.

ps. Fedorczykowo moja ulubiona, przykro mi.

[bbetka]

Luizo, chodziło mi właśnie o ten mglisty zarys o to że nie planowałam
kiedyś, że w wieku lat 25 muszę być mężatką, po roku urodzić bliźnięta a przed
40 mieszkać w pięknym domu z ogrodem...a znam osoby, które w ten sposób planują
sobie życie i niewiele jest szczęśliwych. Teraz też tak nie planuję, i życie
płynie sobie przynosząc mi nowe wyzwania, a ja się ich podejmuję - lub nie (i to
"nie" uważam za sukces, bo jeszcze nie tak dawno uważałam, że absolutnie muszę
wszystko...)
A Australia...cóż...jest z niej najbliżej na Nową Zelandię, gdzie mam nadzieję
znowu się wybrać i tym razem zobaczyć również w Australii coś więcej niż
lotnisko w Sydney.

Marguyu,
no właśnie przypadek. Życie to splot przypadków, a od tego jak na nie
zareagujemy zależy następny kawałek naszego życia. Jak popatrzę gdzie doszłam
zawodowo przez różne przypadki (celowego działania to tam widzę niewiele) - to
naprawdę je lubię!

[raneto]

Nie ma reguły.Dzisiaj powinnam być szczęśliwa.25rocznica
małżeństwa.Ale tak nie jest.Robiąc na przekór ja sie nie rozwiodłam
mimo ,że mąż dawał mi nieźle popalić.Dzsiaj nie wiem czy dobrze
zrobiłam.Jestem tu,on 70 km dalej .wyjechał abym nie miała
święta.Lubi mi dokuczać,a jednak jestesmy razem.Czy to ma sens.Nasze
dzieci już prawie odchowane(25 i 15)co dalej..

[marguyu]

Népisalam tobie co dalej w watku, ktory specjalnie zalozylas.
Naprawde chcesz cale swoje zycie sprowadzic do zatruwania go sobie
nawzajem?
Zgodz sie na rozwod.
Nie rozumiem kobiet upierajacych sie w ten sposob. Bo wszystko jest
jasne, wiadomo, ze wspolne zyci ei milosc juz dawno szlag trafil, a
one traca czas, energie i urode na trwaniu w chorym ukladzize tylko
dlatego, zeby odegrac sie na ex-partnerze. Nie wiedza, biedne, ze
same sobie krzywde robia. Zabijaja w sobie resztki radosci zycia i
szanse na nowe.

[kan_z_oz]

Moj pomysl na zycie powstal juz bardzo dawno temu. Byl prosty,i
nazywal sie zyciem w milosci.
Moja matka poslubila w sposob kontrowersyjny o wiele lat mlodszego
od siebie faceta - mojego ojca, ktory zginal w tragicznym wypadku,
tuz przed moim urodzeniem.
W rezulatacie tego wydarzenia; nigdy nie nastapilo moje polaczenia z
rodzina z Jego strony. Nigdy tez z moja matka, ktora utknela w
depresji 40-lat temu.
Moj cel i dazenie w zyciu byly zatem proste; opuscic dom rodzinny i
zaznac milosci...

Melduje po latach wieeelu...udalo mi sie.

Kan

[fedorczyk4]

Piękny pomysł, ze smutnych powodów, ale nie ważne jeśli udało Ci
się. Brawo