Niedostosowani

[verbena1]

Mammaja pisala o osobie chorej psychicznie, ktorej pomaga uporac sie z
codziennoscia.
Mam rowniez kontakt z taka osoba i wiem jak trudno jest cokolwiek zrobic.
Jest to mloda dziewczyna w ciaglym konflikcie z bliskimi, z sama soba i
osobami pragnacymi jej pomoc.
Bierze narkotyki, pije alkohol bo to ,jak sama mowi ,pomaga jej odgrodzic
sie od swiata. Bywa agresywna i brutalna. Probujemy jej pomoc ale dla niej
wazne sa tylko pieniadze i swiety spokoj.
Ma ciagle problemy z policja bo zaczepia ludzi na ulicy proszac o pieniadze.
Nie mozna zamknac jej na sile w zakladzie psychiatrycznym bo jest pelnoletnia.
Nie jest na tyle chora aby ja izolowac a sama tez nie potrafi o siebie zadbac.
Co pozostaje? Czekac az popelni jakies przestepstwo i znajdzie sie w
wiezieniu?
Szkoda mi jej, ma przed soba cale zycie ale nie potrafi sie tym zyciem
cieszyc.
Mam wrazenie ,ze isnieje zupelnie obok i tam chce pozostac.
Nie jest jednak swiadoma ,ze nalezy do spolecznosci i musi stosowac sie do
okreslonych warunkow.
Ciekaw jestem czy macie jakies doswiadczenia z podobnymi osobami.

[annabellee1]

Mam zaprzyjaznionego kloszarda.Nie jest chory psychicznie tylko lekko
uposledzony ale milo uposledzony.Wiecznie wesoly radosny cieszy sie byle
czym.Milo na niego popatrzec i z nim pogadac.Podejrzewam ze gdyby sie nie
wychowywal w zakladzie bylby normalny.Ma zmysl techniczny,jest uczynny,dosc sprytny.
Spotkalam go ulicy i poprosil mnie o pomoc.Nie mial dowodu i nie mial renty bo
jak sie nie ma dowodu i stalego meldunku to zabieraja rente.To jakies
barbarzynstwo- takie przepisy.Rafal uciekl z Domu Opieki.Wcale mu sie nie
dziwie.Ma 27 lat i byl zamkniety jak w wiezieniu.Tacy jak on powinni dostawac
pokoj socjalny i niewielka rente. On sobie zupelnie dobrze radzi w zyciu.
Mysle,ze jest wielu takich ludzi niedostosowanych, ktorzy przy nie wielkiej
pomocy nie obciazaliby spoleczenstwa i mogli godnie zyc.
No ale u nas sie daje becikowe..

[mammaja]

Znam takich niedostosowanych pozostajacych pod opieka opieki spolecznej, ktorzy
dostaja rozmaita pomoc. Zasada dac wedke a nie rybe nie zawsze sie sprawdza.
Wszystko zalezy czy osoby otrzymujace taka pomoc chca zastosowac sie do minimum
zasad jakich sie od nich wymaga. Niektorzy maja kuratorow, ktorzy za nich placa
swiadczenia mieszkaniowe, zeby nie zadluzac lokalu.Sa wypadki osob, ktore w
ciagu paru dni wydaja wszystkie swoje pieniadze, a potem zebrza. Sa tacy, ktorzy
dewastuja lokal tak, ze sasiedzi nie moga wytrzymac (zbieranie i gromadzenie
rozmaitych smieci, materialow latwopalnych itp.) Kazdy przypadek jest inny, ale
przynajmniej w mojej dzielnicy nikt kto zglosi sie pomoc a ma powody - nie
odchodzi z kwitkiem. Felicjanki wydaja darmowe obiady, i jeszcze chleb na droge.
Ale w wypadku tej osoby o ktorej pisalam sprawa jest bardzo trudna - to osoba z
wyzszym wyksztalceniem, majaca lata pracy zawodowej, ktorej nagle "cos sie
poprzestawialo".Pisze tak, bo nie jestem psychiatra i nie mam pojecia jakie
diagnozy mozna postawic. Fakt, ze pare lat temu zaczela chodzic dziwnie ubrana,
owijajac glowe turbanami bez wzgledu na pore roku. Jakis lekarz dal jej
zaswiadczenie ze nie jest szkodliwa dla otoczenia i nie wymaga leczenia w
zakladzie - moze wtedy tak bylo, ale w obecnej chwili jest tragicznie. Ustalilam
z pracownikami OPS ze jednak sprobuje sie ja umiescic w szpitalu - moze
przynajmniej na okres zimy i moze jakos zdiagnozowac. Jak sie to potoczy zobaczymy.
Co innego kloszardzi "z wyboru" - czesto wola swobode zycia "na dzialkach",
zbieranie zlomu czy butelek od poddania sie jakimkolwiek rygorom. Poza tym kto
ma dac mieszkania tym ludziom - u nas lista oczekujacych na lokale socjalne czy
komunalne to pareset osob, zamieszkujacych przez lata przedwojenne domy
drewniane, ktore z czasem ulegaja dekapitalizacji i dewastacji, bo lokatorzy
nawet rynny nie przybija, czekajac az zrobi to administracaja. Tak ze problemy,
jak sie je blizej pozna - nie sa wcale proste. A zasilki bez przerwy plyna z
naszych kieszeni - niezaleznie od "becikowego".

[joujou]

>Podziwiam Was,a szczególnie Mammaję,która
ma czas i serce dla tylu potrzebujących ludzi.
Mnie kiedyś wydawało się,że też sporo robię dla
innych,a teraz widzę,że są to drobiazgi.

[fedorczyk4]

Verbeno, wydaje mi się że nie da się mówić o "podobnych osobach". Każdy
przypadek jest inny i nie powinno się uogólniać. Kilkanaście lat temu miałam do
czynienia ze schizofreniczką. Była samotna, nie miała ubezpieczenia. Bardzo
starałam się jej pomóc, aż w końcu jej lekarz powiedział mi żebym dała spokój
bo nie udźwignę tego. Żebym robiła tylko to na konsekwencje czego jest mnie
stać. "System" otoczył ją opieką, przez wiele lat była w szpitalu.
Potem starałam się pomagać przyjacielowi syna. Też "brał", palił, pił. Niszczył
siebie i otoczenie. Nie chciał pomocy. Chciał czuć się źle i mieć pretekst do
folgowania swoim nałogom. Aż pewnego dnia sięgnął dna. I nikogo przy nim nie
było. Wylazł z tego. Ale zmiany neurologiczne były już nieodwracalne.Jest
definitywnie niepełnosprawny. Czy można było zrobić coś więcej? Nie wiem.

[verbena1]

Dziewczyna o ktrej pisze dostala pieknie odnowione mieszkanie, zapomoge
socjalna i pomoc od wielu osob. Myslelismy ,ze sobie poradzi.
Po roku mieszkanie bylo kompletnie zdewastowane a ona musiala sie wyniesc bo
wszczynala bojki i klotnie z sasiadami.
Masz racje Fed. czasem powinno sie przestac pomagac.
Przestac czuc sie winnym zaniedbania czegos.
Ona musi odczuc ,ze zostala sama, moze to jest jedyne wyjscie.

[annabellee1]

Mieszkania komunalne. Istotnie stoja do nich gigantyczne kolejki.Ale kazdy kto
zdrowy i ma dwie rece i glowe moze teraz zarobic na mieszkanie.Chociazby na
wynajem.A moj kloszard nie. Uwazam, ze tacy wlasnie powinni je dostawac.On nie
pije. Srednio sobie radzi ze swoja renta, przede wszystkim kupil tv i
komorke.Ale jak się z tego cieszyl!! Teraz juz sobie lepiej radzi.Ale gdy mu nie
starcza zebrze. I nie ma w tym nic zlego ,bo mu nie starcza naprawde. Gdy ktos
potrzebuje odsnieza. A domy opieki spolecznej to pieklo!! Kiedys w jednym
widzialam sale dzieci ktorych nie chcialy domy dziecka bo byly
zaburzone(dzieci,ale jak mi tak sie napisalo to i domy dziecka).Pokoj 20m i w
nim kilkanascioro dzieci A wokol wszelkie nieszczescia i uposledzenia
ludzkie.Ciekawa jestem czy to dalej tak funkcjonuje? Pozbywanie sie dzieci zDD.
Moze teraz juz nie bo sa adopcje zagraniczne.Mam nadzieje..
Schizofrenie sie teraz niezle leczy.Podobnie jak depresje.

[mammaja]

Twojemu kloszardowi przyslugiwal by najwyzej socjal.(tzwn. mieszkanie socjalne
- nizszy standart, niskie oplaty, ale znana w Wraszawie z socjalu ul.Kresowa,
miedzy wezlami kolejowemi stala sie miejscem calkowitej marginalizacji i
degradacji mieszkancow. Teraz powstaja programy "rewitalizcaji", TPD zalozylo
tam swietlice dla dzieci, ale ogolnie - rozpacz, demolka i melina.

[dado11]

Moja pierwsza przyjaciółka, gdy miała ok. 16 lat przeżyła zawód miłosny i zaczęła ćpać. To było
okropne, płynęła w otchłań z prędkością światła, a ja nic nie mogłam zrobić. Nawet kiedyś
spróbowałam dorównać jej kroku, zrozumieć, ale za bardzo brzydziłam się ludźmi, otoczeniem,
smrodem... Miałam 15 lat i nie mogłam tego zaakceptować. Minęło kilka tygodni bez kontaktu i
zadzwoniła, z lotniska, że odchodzi...
Przerażona, przekonałam ojca, że musi nam pomóc i pojechaliśmy, przeszukaliśmy całe Okęcie i
znaleźliśmy, kruchą, zagubioną dziewczynkę, na skraju życia. Ma teraz troje fajnych dzieci, już
dorosłych, oczywiście, życie nigdy nie dało jej wytchnienia, ale jest na swój sposób szczęśliwa i
spełniona, choć nie przyjaźnimy się już, bo jest za daleko.... Zawsze warto pochylić się nad drugą
osobą, nawet, jeśli ona nie za bardzo tego pragnie... D.

[fedorczyk4]

Dado, Twoja przyjaciólka zapragnęła pomocy i poprosiła o nią. Miała szczęscie
że odpowiedziałaś. Przyjaciel młodego nie miał już nikogo. Matka była w
szpitalu, młody wyjechał za granicę, my byliśmy w Pl. Czasem wszystko zależy od
szczęścia. Masz rację że zawsze warto się pochylić nad drugim człowiekiem, ale
to jest trochę jak z zasadą:"Po pierwsze nie szkodzić". Nieumiejętną pomocą
można narobić szkód.
Depresji i schizofrenii się nie da wyleczyć. Owszem leczy się je, ale
skutecznoś leczenia zależy od regularnego przyjmowania, a tego trzeba
dopilnować.

[skrzydlate]

nie wiem kim dla Was jest ta dziewczyna, ale najbliżsi najlepiej by bylo gdyby
poszli do osrodka uzaleznien i dopytali sie o grupe wsparcia dla
wspoluzaleznionych, problem nie jest jej tylko ale calej rodziny, to jest taki
zgrabnie upleciony bukiecik uczuciowych watkow wszystkich czlonkow rodziny i
wszyscy musza pracowac nad tym, aby ona nie brala... potem będa wiedzieli, tam
im poradza najlepiej, nawet wiem co ))
powodzenia
to jest skuteczne
przynajmniej mozna jej zycie uratowac
mam znajomą ktora miala ten problem
uratowala syna
na to trzeba ogromnie duzo sily i jesli chociaz jedna osoba w rodzinie na to sie
zdecyduje to juz duzo

[skrzydlate]

aha, samemu jest trudno, w osrodku są osoby ktore przez to przeszly i pomogą,
zasada numer jeden: nie da sie pomoc nikomu na sile, ta osoba musi sama
zrozumiec ze ma nad soba pracowac a jak ja do tego sklonic? tylko konsekwentnym
stanowczym ustawianiem wlasnych granic, do tego zawsze mamy prawo, zaczyna sie
od siebie nijako, dośc pokrętnie to może brzmi, ale to jest najuczciwsze i
najskuteczniejsze... pomaganie różnie... pomaganie roznie rozumiemy.. prawda?
czasem to pomaganie tylko podtrzytmuje dana sytuacje, dodaje sil osobie slabej
uwiklanej w uzalenienie albo jakis inny problem natury psychicznej.. czasem
proby niesienia pomocy i odrzucanie jej jest swoista gra w ktorą nieswiadomie
bawią sie czlonkowie rodziny zeby na koniec .. no juz nie bede wątkowała dalej,
bo nie znam sytuacji... niech idą do doświadczonych ludzi, tam działaja mądre
zasady dzielenia sie wlasnym doswiadczeniem... bo metode na swoje klopoty kazdy
musi wymyslic sam.. bo kazda sytuacja jest inna.
Pytanie podstawowe, czy to jest Twoj problem? I w jaki sposob?