Rocznica Powstania Warszawskiego

[skynews]

Po co wlsciwie bylo powstanie ?

Szacunek dla uczestnikow ale nie rozumie ze nie potepiono jeszcze zdecydowanie
organizatorow.
Wywolanie akcji zbrojnej w momencie gdy Roosevelt, Churchill i Stalin
zadecydowali juz o losach Europy bylo decyzja nieodpowiedzialna, ktora
doprowadzila do zaglady miasta i rzezi mieszkancow - ginac bezsensownie krotko
przed zakonczeniem wojny ???
Czemu i komu to mialo sluzyc ?
Paryz tez byl zajety przez Niemcow i...nic wielkiego sie nie wydarzylo -
miasto w ogole nie ucierpialo a Place Pigalle przezywal wtedy najwieksza
konjunkture w swoich dziejach.

Zaslyszane dzisiaj z transmisji na zywo z Warszawy:
"z 36 tysiecy uczestnikow powstania tylko 3 tysiace mialo lekka bron."
i
"dzieki tej heroicznej walce mozemy zyc dzisiaj w wolnej i demokratycznej
Polsce." oraz
"chodzilo nie tylko o wyzwolenie serca Polski ale rowniez calego
kraju..." - z narodowych klesk wyciaga sie wnioski i zapomina o nich jak
najszybciej - terazniejszosc i przyszlosc sa wazniejsze.

[dan8]

Sky,to pytanie powinienies zadac osobom,ktore braly udzial w Powstaniu.
Pewnie zdziwilbys sie jak maja rozna opinie od Twojej.

[dha_tomciaj]

dan8 napisała:

> Sky,to pytanie powinienies zadac osobom,ktore braly udzial w Powstaniu.
> Pewnie zdziwilbys sie jak maja rozna opinie od Twojej.

Mój syn jest młodym człowiekiem i ma z racji wieku na pewno inny stosunek do
wielu spraw niż ja.Od kilku dni,jako dziennikarz,ma akredytacje na
uroczystosci rocznicowe.Przeprowadził z tego powodu wiele rozmów z uczestnikami
Poswtania i nie usłyszał ani jedego słowa krytyki pod adresem jego dowódców.
Myslę,że 1 sierpnia jest dniem poświęconym bohaterstwu jego uczestników i nie
potrafie zrozumiec,jak akurat w tym dniu niektórzy potrafią być....nawet nie
wiewm jak to nazwać(.

[en.ej]

dha_tomciaj napisała:
Przeprowadził z tego powodu wiele rozmów z uczestnikami
>
> Poswtania i nie usłyszał ani jedego słowa krytyki ....

Syn widocznie nie dotarł do tych z innym zdaniem

Była pani przygotowana na powstanie?
– My wiedzieliśmy na pewno, że powstanie 1 sierpnia nie wybuchnie. Bo cztery dni
wcześniej była pierwsza koncentracja. Ci, którzy mieli broń, poszli z bronią na
wyznaczone miejsce. Ale koncentrację odwołano i wszyscy wrócili do domu. Zamiast
powstania miała być akcja „Burza”, która miała ominąć Warszawę. Dlatego broń ze
zrzutów szła do partyzantki.
Powstanie nie miało sensu. Przepraszam za to moje bohaterskie koleżanki, moich
bohaterskich kolegów, ale nigdy nie uważałam, że powstanie powinno być w Warszawie.
Wiedzieliśmy na pewno, że Sowieci nie przejdą. Kilka dni przed powstaniem
wysłano mnie na Pragę, bo wywiad informował, że są już Rosjanie. Miałam
sprawdzić, czy nie ma już czołgów rosyjskich. Nie było. Polska została
podzielona w Jałcie. Zresztą w Lublinie był już ogłoszony PKWN. Powstanie nic
nie mogło zmienić.
Widać też było, że Niemcy zaczynają się umacniać na Wiśle. Jako kontrwywiad
przekazywaliśmy takie informacje dowództwu. Ale nikt nie słuchał, bo nasi
chcieli mieć powstanie.

Po co im było powstanie?
– Moim zdaniem chodziło o stołki. Ja uważałam, że jak chcieli sobie postrzelać,
to proszę bardzo. Ale trzeba było iść rok wcześniej z powstańcami w getcie. Tam
była taka sama rzeź i tak samo nie mieli żadnych szans. Bo w ogóle nie było
szans na zwycięstwo. Ja to wiedziałam od samego początku.

www.przekroj.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1913&Itemid=48&limit=1&limitstart=1

[dha_tomciaj]

en.ej napisał:


>
> Syn widocznie nie dotarł do tych z innym zdaniem

Moze ci którzy mają inne zdanie nie przychodzą na te uroczystości?
Jak się człowiek-zwłaszcza dziennikarz uprze-to oczywiscie,że zawsze znajdzie
kogoś kto ma zdanie,które potwierdzi tezę którą chce udowodnić.Mój syn zajmuje
się komentowaniem uroczystości,a nie oceną zrywu,może dlatego rozmawia tylko z
obecnymi na świętowaniu?
Ciekawe jak my Polacy zawsze potrafimy sami pokazać naszą historię w gorszym
swietle niż inne nacje.
Cytat z dziesiejszego Dziennika:
"Norman Davies-Po obchodach 60 rocznicy Powstanie Warszawskie wróciło do kanonu
wydarzeń II wojny światowej.Przedtem mozna było odnieść wrażenie,że świat
słyszał jedynie o powstaniu w getcie warszawskim.Teraz już tak nie jest...(...)
(...)Trzeba pamiętac,że Polska ma do odrobienia błędy PRL,która pokazywała
fałszywy obraz Powstania.Przekrecano jego znaczenie w Polsce,a na Zachodzie
przemilczano wszystko.Polska powinna się starać,by Powstanie Warszawskie
trafiło do programu nauczania historii w krajach zachodnich.O Powstaniu
Warszawskim juz jakąś wiedzę mają,ale na przykład nie mają pojęcia,że na
froncie wschodnim II wojny światowej toczyły sie dużo wieksze bitwy niż na
zachodzie"(..)
No ale co mówić o wiedzy tych z zachodu,skoro my sami tak jesteśmy podzieleni..?

[dha_tomciaj]

skynews napisał:

> Paryz tez byl zajety przez Niemcow i...nic wielkiego sie nie wydarzylo -
> miasto w ogole nie ucierpialo a Place Pigalle przezywal wtedy najwieksza
> konjunkture w swoich dziejach.

chyba nie rozumiem co chcesz przez to powiedzieć...albo wole nie rozumieć

[fedorczyk4]

Sky, ostatnio, w ciągu kilku lat, wyszło wiele krytycznych analiz i opracowań
tego tematu, więc nie trzeba wyważać już otwarych drzwi. Niemniej słuszność
taktyczna, a heroizm i wydźwięk międzynarodowy i patriotyczny to są zupełnie
różne sprawy.

[fedorczyk4]

P.S. Nawet mój le mąż, nie porównuje paryskiej okupacji z warszawską, bo takie
porównanie uwłacza wykształceniu na poziomie licealnym

[jan.kran]

Do tej pory zaciskalm wargi na tym watku...
Ale Fed ma racje , najpierw warto zaczac od ksiazek na poziomie licealnym...
potem ze dwadziescia lat poczytac , poogladac , popytac , a potem wystrzelic
rakieta argumentow.
Sky, masz sporo czasu zeby nadrobic)
Pozdrawiam.
Kran

[skiela1]

skynews napisał:

>
> Po co wlsciwie bylo powstanie ?
>
> Szacunek dla uczestnikow ale nie rozumie ze nie potepiono jeszcze zdecydowanie
> organizatorow.
>

Nie jestes odosobniony w tym pytaniu..

i argumenty w stylu,....ze ktos powinien sie doszkolic sa nie na miejscu...

Wczorajszy wieczor poswiecilam na czytaniu..wlasnie o Powstaniu...sami historycy
maja watpliwosci...i rozne zdanie na ten temat.

dzis zapytalam Ojca..........ktory przezyl powstanie.

Skielu,

[fedorczyk4]

co CI opowiedział, co odpowiedział? bardzo chciałabym wiedzieć. To jest dla
mnie, i podejżewam nie tylko dla mnie, temat wielce traumatyczny. Gdyby nie
było Powstania to może poznalabym mojego dziadka, babcię, matkę, wuja, może
odzyskalibyśmy (my, albo kto inny)dokumenty, porcelanę, portrty. Zawsze
chciałam wiedzieć jak dorośli powstańcy postrzegali swoją rolę w walce.
Niestety ci z którymi mialam do czynienia byli zarażeni obowiązkiem
przeciwedziałania propagańdzie PRL. A potem umarli.

[skiela1]

fedorczyk4 napisała:

Gdyby nie
> było Powstania to może poznalabym mojego dziadka, babcię, matkę, wuja, może
> odzyskalibyśmy (my, albo kto inny)dokumenty, porcelanę, portrty.


Nie za wiele.
Tata ma 82 lata i pamiec nie ta..lekarstwa "robia swoje"..
Na powyzszy tekst moj tata odpowiedzialby Ci,ze gdyby Rosjanie pomogli ..to duza
szansa,ze i ta porcelana by ocalala.
On caly czas "gdyba"....i nie moze im tego darowac ...
Gdyby Warszawa nie byla pozostawiona sama sobie.....to sa teksty taty.

[fedorczyk4]

Brrr, moja Babcia mówiła podobnie, ale w "nich" wliczała zachodnich braci
kainowych i mówila że swołocz nie winna bo szła pod nachajką, ale Aliańci to....
Była sanitariuszką w randze kapitańskiej. Przeżyła przez złośliwość, bo miała
wredny charakter i poszła walczyć głównie dlatego że jej umierający mąż tego
zabronił kategorycznie. Ale on był tylko porucznikiem kawalewrji, więć olała
rozkaz.

[clean_jansen]

Skłaniam się do poglądów tych historyków, którzy krytycznie oceniają fakt
wywołania Powstania. Elementarny realizm nie pozwalał liczyć na pomoc wojsk
sowieckich.

[skynews]

Po co wlsciwie bylo powstanie ?
Oczywiscie ze jest mnostwo opracowan na ten temat, niekiedy bardzo
kontrowersyjnych i sprzecznych ale
zadalem to pytanie na forum super inteligentnych i wyksztalconych bo
interesowalo mnie ich zdanie.

Porownalem symbolicznie do Paryza bo Warszawa byla jedynym miastem europejskim,
ktore sie bronilo.

Fragmenty książki Jana Matłachowskiego*(1906-1989)
pt.”Kulisy genezy Powstania Warszawskiego”
"Powstanie Warszawskie stanowi świętość narodową na skutek bezmiarowi przelewu
krwi, morzu cierpień i poświęceń. Ale ta świętość nie uświęca ani nie rozgrzesza
sprawców katastrofy. Tych, którzy ponoszą odpowiedzialność za wywołanie takiego
powstania, którego założeniem było, że zakończy się klęską militarną połączona
ze zniszczeniem stolicy i jej wielorakich dóbr oraz ze straceńczym przelewem
polskiej krwi. Wszystko to w imię naiwnych chimeryczno-romantycznych celów..."

Nie rozumie rowniez dlaczego z tego tragicznego wydarzenie robi sie dzisiaj cyrk
medialny: huk wystrzałów i "trupy" na ulicach - inscenizacja powstanczych walk
na Starówce.
Falszuje sie tez historie: podczas przedstawienia widac powstancow uzbrojonych
po zeby i umundurowanych jak regularna armia - bylo dokladnie odwrotnie.

Niewatpliwie Powstanie Warszawskie posiadalo dwa aspekty:
jeden to niebywale bohaterstwo i poswiecenie powstancow i ludnosci cywilnej a
drugi to tragiczny brak wyobrazni politycznej (bylo juz po Teheranie, Jalcie i
PKWN), nieodpowiedzialnosci i braku profesjonalizmu pomyslodawcow powstania bo
przywodcami i dowodcami nie mozna ich nazwac.

Popularny w Polsce i czesto cytowany Norman Davies wyrzadzil ostatnio wielkie
szkody w ksztaltowaniu swiadomosci spolecznej. 20 lat temu przyznal racje
prof. Ciechanowskiemu ze powstanie bylo tragicznym bledem a dzis sprzeniewierzyl
sie zasadom obowiazujacym historyka i kierujac sie chyba prawami komercji lub
marketingu splodzil dzielo, w ktorym napisal to co ludzie lubia czytac:
ze "z powstania, ktore zakonczylo sie apokaliptyczną katastrofa narodowa, mozemy
byc dumni!"

Popularne aktualne mowienie ze bez powstania nie bylo by dzisiaj demokratycznej
Polski zakrawa na kpine.
Czesi np. nie walczyli i tez maja taka sama wolnosc, nepodleglosc i demokracje.

Dzisaj skladano tez wience.
Miedzy innymi zlozyli pan Prezydent RP oraz panowie
premierowie Lepper i Giertych - w ogole byla super imprezka transmitowana live w
TVN 24 majaca "naiwno-chimeryczno-romantyczny" charakter.

Nie.

[fedorczyk4]

No, nie mam czasu ani chęci rozbierać Twojej wypowiedzi na komentowane i
dokumentowane, kwałki. Tym bardziej że juz dawno przekonalam się że nie da się
z Tobą dyskutować. Życzę Tobie i Twoim pewnościom dobrej nocy. I mimo wszystko
radzę, przeczytaj to na co się powolujesz i cytujesz,w całości, a nie opieraj
się wyłącznie na kawałkach ktore ktoś wybrał do Wikipedji.

[skynews]

Nie odpowiedzialas na proste pytanie - po co to bylo i po co dzisiaj ten caly
spektakl medialny ale rozumiem ze nie znasz odpowiedzi - trudno sie mowi.
A to ze nie masz czasu to przeciez nie moja wina - to tez rozumie

[fedorczyk4]

Sky, przyznaję się bez bicia że nie umiem i nie lubię dyskutować z osobami
które uważają się za wytrawnych demagogów. Partię oddaję walkowerem. Niemniej
nadal radzę Ci w/w lektury bo w nich są odpowiedzi na Twoje pytania. I nie
tylko tam, wręcz dziwię się że ktoś równie oczytany jak Ty, odważa się jeszcze
na stawianie takich pytaniań na forum publicznym.

[skynews]

Fed,
nie przesadzaj z ta demagogia i tez nie jestem uparciuchem - mam swiadkow, na
tym forum tez

Napisalem juz dlaczego pytam ale wyglada na to ze dotknalem warszawski temat tabu.
Ogladalem sobie dzisiaj przed poludniem transmisje ze zlozenia wiencow i wywiady
z uczestnikami. Z wypowiedzi mozna bylo wywnioskowac ze ci ludzie zyja tym,
opowiadali, nie wiem, moze jak o jakies imprezie sportowej przed laty czy
cos podobnego i wygladalo na to ze kazda warszawianka powyzej 75 byla gdzies tam
laczniczka walczaca o niepodleglosc Polski - bylo to dla nich tak wspaniale
przezycie (to skladanie wiencow)ze "nie czuli swoich lat" - nie mam nic
przeciwko jezeli sprawia im to przyjemnosc - lubia legendy - coz zreszta
innego im pozostalo.

Mi natomiast nie pasuje i to tylko i wylacznie po tym co widzialem dzisiaj, to
wywyzszanie regionalnego jakby nie bylo wydarzenia do rangi ogolnokrajowej i
niekiedy nawet europejskiej, tak jakby w innych czesciach kraju nic sie nie
dzialo w czasie okupacji i to wlasnie powstanie mialo decydujacy wplyw na wynik
wojny.
Smieszne i tragiczne jednoczesnie, przynajmniej dla mnie a to ze konflikt byl
wydarzeniem regionalnym to dal do zrozumienia Baroso kiedy nie zgodzil sie na
uczczenie minuta ciszy 60- rocznicy PW przy rozpoczeciu obrad Parlamentu
Europejskiego.

dyskusja

[dha_tomciaj]

Ciekawa dyskusja,która wcale przecież nie musi kończyć sie jednomyślnością.
Przecież właśnie po to są fora dyskusyjne żeby wymieniać -często rózne-
poglądy).

[altruista]

Jak kazde powstanie w wydaniu Polakow- wielkie gowno!

[dan8]

Altruisto ,czy jestes Polakiem?
Pogarda wyrazona w Twoim wpisie ,nasuwa tego rodzaju pytanie.

Czy podjecie walki o wolnosc i godnosc bez zimnej kalkulacji szans zasluguje na
taki stosunek?

[lablafox]

Do tej pory nie zabierałam głosu na tym wątku , bo przez wiele lat miałam wiele
wątpliwości dot. sensu powstania , nie jako samego powstania, ale terminu
wywołania , przygotowania, uzbrojenia powstańców, być może i manipulowania
młodzieżą by osiagnąć cel, określony.
Przemyśliwałam dlaczego? dlaczego? dlaczego? , a może...
Czy mam do tego prawo ?
W pewnym sensie tak - gdyz w Powstaniu brali udział siostra mojego tescia i
brat teściowej(cała rodzina została wysiedlona z poznanskiego i osiadła w
Warszawie ) przeżyli całe powstanie , Ciotka przeszła obóz w Łodzi.
Pamiętam wspomnienia tesciowej , sama wówczas z 6 letnim dzieckiem i 5 m-cu
ciąży ,zdołali się przenieśc pod Warszawę.
Wspominała ,ze Ciotka po wyswobodzeniu obozu w Łodzi, nigdy ,nigdy, nie
rozmawiała o przeżyciach związanych z udziałem w powstaniu , o kanałach ani o
obozie.
Zmarła w 1950 roku i to była "nie ta sama kobieta"
Wujek natomiast bagatelizował , nie chciał opowiadać , bo i po co , no
walczył , tak szedł kanałami , no udało mu się ucieć i zmieniał temat.

Wydaje mi się ,że nie nam oceniać - tak na prawdę nie wiemy czy gdyby nie było
powstania to Warszawa ocalałaby , czy zgodnie z planem zrównano by ją z ziemią.
Sky - pytasz po co to "całe przedstawienie"- sądze ,że ono nie było
przeznaczone dla nas ,a dla tej garstki co jeszcze żyje.
Być może i dla młodzieży chowanej obecnie na grach komputerowych i komiksach

Dla nich , uczestników , to bardzo ważne,a że wspominają ten czas jako coś
pięknego - dziwisz się?
Czas leczy rany i pozostawia w pamięci to co dobre - inaczej nie można byłoby
żyć , tak mi się wydaje.

Altruisto - w pewnym sensie Cię rozumiem - wszelkie wojny to wielkie gówno i
sądze ,że to chciałeś powiedzieć.

[fedorczyk4]

dan8 napisała:

> Altruisto ,czy jestes Polakiem?
> Pogarda wyrazona w Twoim wpisie ,nasuwa tego rodzaju pytanie.
>
> Czy podjecie walki o wolnosc i godnosc bez zimnej kalkulacji szans zasluguje
na
>
> taki stosunek?

Dziękuję za ten emocjonalny wpis, oszczędził mi "wycinki", bo same
nieparlamentarne mi się nasuneły. Pomijam argumenty historyczno-polityczne i
analizę z tego punktu widzenia. Czysto subiektywnie myślę że ludziom którzy
zgineli i tym którzy przeżyli należy się szacunek i nam którzy tego nie
doświadczyli przydałoby się trochę pokory. Fakt, nie jestem obiektywna (w tym
konkretnym wpisie) moja Babcia była powstańcem, brat mojej drugiej Babci zginął
w walce, ojciec do dzisiaj pamięta ucieczkę z piwnicy zawalonej kamienicy,
siostrę Babci wywieziono do Niemiec, a ja sama wychowywana byłam w etosie
heroizmu tamtych czaasów. Chodziłam do szkoły z której wywodziła
się "Pomarańczarnia" i poznałam ludzi którzy pomimo świadomości nieuchronnej
klęski, poszli walczyć. I wpis Altuisty dla mnie jest gównem i mogę jedynie nad
nim ubolewać. Co do "cyrku" to myślę że po latach prześladowań, ignorowania i
zakłamywania ich historii, bohaterom tamtych lat to się należy. A że jest to
wykozystywane we współczesnych rozgrywkach politycznych, niestety jest prawdą,
ale wolę tak niż, jak było w czsach kiedy ja byłam w wieku moich dzieci.
Czytały Kamińskiego i Davisa, mają prawo do własnego zdania, ale to jest część
naszej historii i muszą ją znać. Znają też historię Francji i łatwiej jest im
się identyfikować i rozumić historię polskiej niż francuskiej rodziny. Mimo że
tutaj mieszkają dopiero od sześciu lat. Te "gówniane" zrywy kojarzą im się z
desperacką odwagą, szacunkiem do siebie i idei wolności. Francuska historia II
wojny Światowej z konformizmem.

[skynews]

Ciesze sie ze jednak doszlo do relatywnie normalnej dyskusji po pierwszych
osobistych docinkach, ktorych powodu nie rozumie bo przeciez "Szacunek dla
uczestnikow" napisalem na poczatku.

Przezyc za wszelka cene bylo podstawowym obowiazkiem w tamtych czasach a nie dac
sie bezsensownie zabic w imie czegos tam karajac w wyjatkowo okrutny sposob
przede wszystkim rodziny i bliskich - dla mnie watpliwe bohaterstwo.

Bylo minelo, pamiec i wspomnienia tak ale nakrecanie sie i wychowywanie w
"etosie heroizmu tamtych czaasów" zdecydowanie nie.
Przyszlosc jest wazna zwlaszcza dla dzieci. Ciagle konfrontowanie ich ze
smiercia i cierpieniami nie zapewnia im bezstersowego i optymalnego rozwoju
a juz na pewno z patriotyzmem nie ma to nic wspolnego zwlaszcza w dzisiejszych
czasach totalnej globalizacji i miedzynarodowych koncernow.

Chyba tez nie jestem obiektywny ale powstanie przypomina mi koszmary
z dziecinstwa.
Pamietam te wszystkie filmy wojenne, ktore wyswietlano nam w szkolach, wycieczki
do obozow koncentracyjnych, obowiazkowe lektory szkolne o brodie, glodzie,
nedzy, cierpieniach, smierci, rozpaczy, beznadziejnosci, szarosci, ciagle
przegranych powstaniach, niewoli...nie, nie... - pozniej
tylko koszmary po nocach i strach
zeby nas to wszystko nie spotkalo - wszyscy rowiesnicy tak reagowali wtedy.

Na szczescie udalo mi sie szybko zrobic wlasny obrachunek z tym wszystkim dla
ratowania swojej psychiki.
Na szczescie mialem mozliwosc bardzo wczesnie poznania innego swiata,
kolorowego, pelnego milosci, radosci, szacunku dla zycia swojego i innych ale
to juz moj problem.

Moze warto sobie przypomniec i zastanowic sie nad tym jak negatywnie wplywaja
na psychike, zwlaszcza mlodych filmy takie jak np. "Kanal". „Odważyć się być
wolnym”, „Za każdy kamień twój” i inne, ktore znowu sa nadawane przez publiczna
TV i...przerywane reklamami telefonow komorkowych, zarcia, nakladek
wibracyjnych, samochodow, proszkow do prania !!!

ps
moj dziadek byl uczestnikiem i jednym z organizatorow powstan wielkopolskich
(odziedziczylem cale archiwum dziadka z niezwykle cennymi oryginalnymi
dokumentami i fotografiami z okresu powstan wielkopolskich).
Oprocz strzelana byly tez negocjacje i rozmowy z przeciwnikami - byc moze
dlatego powstania wielkopolskie byly jedynymi wygranymi w historii Polski.

[fedorczyk4]

> ps
> moj dziadek byl uczestnikiem i jednym z organizatorow powstan wielkopolskich
> (odziedziczylem cale archiwum dziadka z niezwykle cennymi oryginalnymi
> dokumentami i fotografiami z okresu powstan wielkopolskich).
> Oprocz strzelana byly tez negocjacje i rozmowy z przeciwnikami - byc moze
> dlatego powstania wielkopolskie byly jedynymi wygranymi w historii Polski.
>
Brat cioteczny mojego dziadka był komandosem i jako taki brał udział w trzecim
powstaniu śląskim, które to powstania pomimo że nie zwieńczone czystym sukcesem
wojskowym przyniosły sukces polityczny. Mimo wszystko wydaje mi się ze nie
można wszystkiego rozpatrywać pod względem zysków i strat. Obowiązek przeżycia
też budzi we mnie niepokój, bo czy naprawdę przeżycie za wszelką cenę daje
powody do dalszego życia? W Twoim pierwszym poście pisałeś o Paryżu, który nie
powstał, sensu stricte, a jedynie otrząsnął z okupanta. Pewnie nie zdajesz
sobie sprawy z moralnego kaca Francuzów związanego z kolaboracją (wynikającą z
przemożnej potrzeby przeżycia), faktu że ich jedyna prawdziwa konspiracyjna
działalność była w dużej mierze manipulowana przez Moskwę, oraz przebaczenia
kóre po egzekucji Marszałka, objeło resztę kolaborantow i tych którzy tylko
przeżyli, ale na pensyjkach okupantów. Odbija im się to do dzisiaj.

[lablafox]

>
> ps
> moj dziadek byl uczestnikiem i jednym z organizatorow powstan wielkopolskich
> (odziedziczylem cale archiwum dziadka z niezwykle cennymi oryginalnymi
> dokumentami i fotografiami z okresu powstan wielkopolskich).
> Oprocz strzelana byly tez negocjacje i rozmowy z przeciwnikami - byc moze
> dlatego powstania wielkopolskie byly jedynymi wygranymi w historii Polski.
>

Sky, przypominam ,że były 3 Powstania Sląskie i 1 Jedno Powstanie
Wielkopolskie, chyba ze o czerwcu 1956 tez myslisz jako o powstaniu.
Jak nazywał się Twój dziadek?
Możesz mi napisać na adres gazetowy? bardzo jestem ciekawa.

Chciałam też zwrócić uwagę ,ze inaczej myślimy w czasach pokoju ,a inaczej gdy
zagrożone jest nasze życie i Ojczyzna , przez wroga ,znienawidzonego i z
zewnątrz.
Łatwo oceniac z perspektywy czasu i fotela.

[skynews]

Lx,
w przypadku dziadka chodzilo o jedno powstanie powstanie to z 1918 roku.
Napisalem niedokladnie.
Nie wiem czy jest wlasciwe pytanie o nazwisko na publicznym forum ale napisze Ci
cos w mailu i dolacze jakis zeskanowany dokument.

Czesto slysze w tym watku slowo Ojczyzna - ok, niech bedzie - zyc dla Ojczyzny
a nie dac sie dla niej zabic i mam konkretnie na mysli PW.
Wmanewrowanie i danie sie wciagnac w przedsiewziecie z gory skazane na
niepowodzenie to zupelnie inna sprawa.

Mam swoj okreslony sposob postepowania w krytycznych sytuacjach:
pierwszwe to ograniczyc do minimum straty albo inaczej powstrzymac krwawienie,
ustabilizowac sytuacje, przeanalizowac szanse i mozliwosci a nastepnie
konkretnie dzialac wybierajac najbardziej odpowiednia i skuteczna metode.
Nie jeste zwolennikiem walenia glowa w mur.

Zastanawialem sie krotko czy zyjac w tamtych czasach bral bym czynny udzial w
powstaniu w tamtej konkretnej sytuacji.
Zdecydowanie nie i malo by mnie obchodzilo posadzenie o tchorzostwo.
Przygotowac, dokladnie zaplanowac, zdobyc odpowiednia bron itd. ale oczywiscie
trudno dzisiaj przwidziec jak by bylo w rzeczywistosci w tamtych czasach.
Zostawiam wiec spekulacje.

"Łatwo oceniac z perspektywy czasu i fotela" - raczej nie oceniam tylko
zapoznaje sie z coraz to nowymi faktami.
W niemiecko-jezyczych archiwach mozna zobaczyc sluzbowe notatki niemieckiego
dowodztwa w Warszawie do swoich przelozonych. Byla mowa o probach negocjacji
miedzy walczacymi z tym ze strona polska w/g niemieckich dokumentow byla
podzielona i niezdecydowana. Niemcy rozwazali propozycje strony polskiej o
wycofaniu sie tylko z Warszawy i zezwolenie Polakom na utworzenie Rzadu
Tymczasowego - takie zapytanie poszlo do Berlina ale odpowiedz byla zdecydowanie
"nie" jako ze Wisla byla przedostatnia naturalna zapora, ktora
mogla powstrzymac sowiecke jednostki pancerne. Ostatnia byla Odra, po
przekroczeniu ktorej do Berlina bylo juz tylko 80 km.
Oprocz tego z dokumentow niemieckich wynika ze Polacy nie stawili sie na
ostatnie spotkanie najwyrazniej nie ufajac Niemcom.
Czy ewentualne wycofanie sie okupanta z Warszawy znieniloby cokolwiek ?
Trudno powiedziec ale mysle ze nie bo o losach Polski zadecydowano juz gdzie
indziej.
W swietle tych faktow wszystko wydaje sie jeszcze bardziej bezsensowne.

[lablafox]

skynews napisał:

> Lx,
> w przypadku dziadka chodzilo o jedno powstanie powstanie to z 1918 roku.
> Napisalem niedokladnie.

**** czyli w Powstaniu Wielkopolskim.

> Nie wiem czy jest wlasciwe pytanie o nazwisko na publicznym forum ale napisze
C
> i
> cos w mailu i dolacze jakis zeskanowany dokument.

****** napisałam tak "Jak nazywał się Twój dziadek?
Możesz mi napisać na adres gazetowy? bardzo jestem ciekawa" czyli nie prosiłam
o publiczne podanie danych.
Pytam ze względu na to ,że jak wielokrotnie - członkowie mojej rodziny brali
udział w P.Wlkp. ,a i sama interesuję się bardzo tym wydarzeniem.
>
> Czesto slysze w tym watku slowo Ojczyzna - ok, niech bedzie - zyc dla Ojczyzny
> a nie dac sie dla niej zabic i mam konkretnie na mysli PW.

***** Nie porównywałabym tych 2 powstań. Oprocz tego myśmy żyli pod zaborem
niemieckim i nasi przodkowie toczyli z Niemcami przez lata całe wojnę
ekonomiczną ,by być partnerami, a nie niewolnikami pod zaborowym butem.
Przygotowania do wyrwania sie spod okupacji tez trwały latami , bo i
towarzystwa sportowe typu "Sokół" to byla przykrywka dla szkolenia powstanców .

> Wmanewrowanie i danie sie wciagnac w przedsiewziecie z gory skazane na
> niepowodzenie to zupelnie inna sprawa.
>
> Mam swoj okreslony sposob postepowania w krytycznych sytuacjach:
> pierwszwe to ograniczyc do minimum straty albo inaczej powstrzymac krwawienie,
> ustabilizowac sytuacje, przeanalizowac szanse i mozliwosci a nastepnie
> konkretnie dzialac wybierajac najbardziej odpowiednia i skuteczna metode.
> Nie jeste zwolennikiem walenia glowa w mur.

***** Jest to dobra metoda ,ale w warunkach pokojowych.
>
> Zastanawialem sie krotko czy zyjac w tamtych czasach bral bym czynny udzial w
> powstaniu w tamtej konkretnej sytuacji.
> Zdecydowanie nie i malo by mnie obchodzilo posadzenie o tchorzostwo.
> Przygotowac, dokladnie zaplanowac, zdobyc odpowiednia bron itd. ale oczywiscie
> trudno dzisiaj przwidziec jak by bylo w rzeczywistosci w tamtych czasach.
> Zostawiam wiec spekulacje.
>
> "Łatwo oceniac z perspektywy czasu i fotela" - raczej nie oceniam tylko
> zapoznaje sie z coraz to nowymi faktami.
> W niemiecko-jezyczych archiwach mozna zobaczyc sluzbowe notatki niemieckiego
> dowodztwa w Warszawie do swoich przelozonych. Byla mowa o probach negocjacji
> miedzy walczacymi z tym ze strona polska w/g niemieckich dokumentow byla
> podzielona i niezdecydowana. Niemcy rozwazali propozycje strony polskiej o
> wycofaniu sie tylko z Warszawy i zezwolenie Polakom na utworzenie Rzadu
> Tymczasowego - takie zapytanie poszlo do Berlina ale odpowiedz byla
zdecydowani
> e
> "nie" jako ze Wisla byla przedostatnia naturalna zapora, ktora
> mogla powstrzymac sowiecke jednostki pancerne. Ostatnia byla Odra, po
> przekroczeniu ktorej do Berlina bylo juz tylko 80 km.
> Oprocz tego z dokumentow niemieckich wynika ze Polacy nie stawili sie na
> ostatnie spotkanie najwyrazniej nie ufajac Niemcom.
> Czy ewentualne wycofanie sie okupanta z Warszawy znieniloby cokolwiek ?
> Trudno powiedziec ale mysle ze nie bo o losach Polski zadecydowano juz gdzie
> indziej.
> W swietle tych faktow wszystko wydaje sie jeszcze bardziej bezsensowne.
>
>
***** Czyli jednak oceniasz z perspektywy ... oni , durni i chmurni ,ale
porwani do boju , nie mieli czasu ,ani warunków na analizę sytuacji z powodu
braku danych i konieczności walki.
Swoją drogą najlepiej manipuluję się młodzieżą i wykorzystuje do celów wyższych.

Mam jeszcze jedno pytanko - czy mając lat naście też miałes już taki komputerek
w głowie ( bez obrazy proszę)?Nic Cię nie ponosiło? Niczego nie robiłeś
żywiołowo?

Lx, zabiłaś mnie kompletnie

[fedorczyk4]

Odrobiłaś lekcję na szóstkę i dałaś czadu.

[lablafox]

fedorczyk4 napisała:

> Odrobiłaś lekcję na szóstkę i dałaś czadu.

Fed, przesadzasz, zrobiło mi sie głupio.

[fedorczyk4]

Ja, przesadzać? ależ nigdy. Ja jestem spokojna i zrównoważona jak chomik w
srtczniu.

[skynews]

Lablafox napisała:
"Mam jeszcze jedno pytanko - czy mając lat naście też miałes już taki komputerek
w głowie ( bez obrazy proszę)?Nic Cię nie ponosiło? Niczego nie robiłeś
żywiołowo?"

Mając lat naście mialem rozne zabawki, to co mnie aktualnie interesowalo.
Żywiołowo nie, raczej spontanicznie ale zdajac sobie sprawe z ewentualnych skutkow.

[joujou]

>Nie miałam w rodzinie żadnego powstańca,wiadomości
podręcznikowe więc nie zabierałam głosu.
Nie czuję jednak,by moje dzieciństwo było obciążone
w jakiś szczególny sposób koszmarami wojennymi.Uważasz
Sky,że powinno się przemilczać fakt istnienia obozów?
Myślę,że jednak nauczono nas jakiegoś szacunku(poprzez te
filmy i lektury również) dla tych,którzy walczyli,ale przede
wszystkim szacunku dla człowieka i pokory wobec śmierci.
Bezstresowe wychowanie ? Dzisiejsza młodzież w dużej części jest
tak bezstresowo wychowywana,że zabija ze zwykłej ciekawości i im
na pewno nie zaszkodzą wymienione przez Ciebie filmy(wątpię,że w ogóle
zadzadzą sobie trud obejrzenia ich).Nie wiem,czy dostatecznie jasno
wyraziłam,to co chciałam,ale muszę przerwać swoją wypowiedż.

[skynews]

Joujou,
nie napisalem "że powinno się przemilczać fakt istnienia obozów".
Mialem na mysli to ze to bylo za wczesnie, bylismy za mlodzi i za duzo tego bylo.
Dla mnie i wiekszosci takie obowiazkowe wycieczki na poczatku szkoly sredniej do
obozow zaglady byly szokim, z ktorego trudno bylo sie otrzasnac.

Piszac o bezstresowym wychowaniu zakladam tzw. normalne przypadki a nie jakies
patologie.

[fedorczyk4]

Sky, najwyraźniej nie należymy do tego samego pokolenia. Pewnie jestem od
Ciebie bardzo dużo starsza, bo ja byłam do wizyt w obozach przygotowana. Moj
najstarszy syn też. Był w Oświęcimiiu kilka razy, jako przewodnik i jako
tłumacz. I owszem, zrobiły na nim te wizyty (wszystkie) piorunujące wrażenie,
ale sam mówi o tym jako o przeżyciu niezwykle pozytywnym. Coś zrozumiał, coś do
niego dotarło. Zwłaszca wtedy kiedy jego francuski przyjaciel odnalazł na
liście więźniów nazwisko swojego dziadka. Osobiście jestem zwolenniczką
stresującego wychowani dzieci. Chcę żeby miały podstwy do zrozumienia
współczesnego świata. On jest wysoce strsujący, a jego podstawmi jest historia
w szerokim pojęciu tego słowa. Im więcej będą wiedziały tym mniej ludzkich
zachowań je zaskoczy. Tych złych i tych dobrych.

[poor_kitty]

Rocznica Powstania to dla mnie szczegolne wydarzenie.
Jako, ze pamietam opowiesci tych czlonkow rodziny, ktorzy
uczestniczyli w nim.
Jako, ze pamietam opowiesci tych czlonkow rodziny, ktorzy
przetrwali w Warszawie jako cywile.
Oraz pamietam swoj emocjonalny stosunek do tychze opowiesci
poparty Wankowiczem,oraz innymi wspomnieniami ogolnodostepnymi.
Ocena historykow to jedno. A to, co wdrukowano mi w dziecinstwie
-nastepna sprawa.

Nie potrafie wywazyc ani zobiektywizowac.

Odwiedziny w obozach koncentracyjnych takze zaliczylam.
Byly dla mnie dosc traumatycznym doswiadczeniem. Wspominam
do dzis jedna Afroamerykanke, ktora placzac kleczala przy
stosie wlosow. Kobieta byla w zaawansowanej ciazy.
Stanowila ostry kontrast miedzy grupa zroznicowanych
14-latkow w jakiej sie znalazlam... I dalo mi to do myslenia wowczas.
Nie wsystkich nas przygotowano odpowiednio do wizyty w KL Auschwitz...
Moze niektorzy cos zrozumieli, widzac te obca nam kulurowo,
ciezarna kobiete placzaca w obliczu hekatomby...

[lablafox]

poor_kitty napisała:

> Rocznica Powstania to dla mnie szczegolne wydarzenie.
> Jako, ze pamietam opowiesci tych czlonkow rodziny, ktorzy
> uczestniczyli w nim.
> Jako, ze pamietam opowiesci tych czlonkow rodziny, ktorzy
> przetrwali w Warszawie jako cywile.
> Oraz pamietam swoj emocjonalny stosunek do tychze opowiesci
> poparty Wankowiczem,oraz innymi wspomnieniami ogolnodostepnymi.
> Ocena historykow to jedno. A to, co wdrukowano mi w dziecinstwie
> -nastepna sprawa.

**** Tak Kitty najwazniejsze jest to co w nas sie wdrukowało.Stąd moja miłość
do Wielkopolski, do Poznania i wiele postaw być może nieżyciowych .

> Nie potrafie wywazyc ani zobiektywizowac.
>
> Odwiedziny w obozach koncentracyjnych takze zaliczylam.
> Byly dla mnie dosc traumatycznym doswiadczeniem. Wspominam
> do dzis jedna Afroamerykanke, ktora placzac kleczala przy
> stosie wlosow. Kobieta byla w zaawansowanej ciazy.
> Stanowila ostry kontrast miedzy grupa zroznicowanych
> 14-latkow w jakiej sie znalazlam... I dalo mi to do myslenia wowczas.
> Nie wsystkich nas przygotowano odpowiednio do wizyty w KL Auschwitz...
> Moze niektorzy cos zrozumieli, widzac te obca nam kulurowo,
> ciezarna kobiete placzaca w obliczu hekatomby...

*****Też byłam , w Majdanku, też bardzo traumatyczne przeżycie , tak
wielkie ,że nie jestem w stanie odwiedzać inne obozy .Największe wrazenie
zrobiły na mnie sterty bucików.

[poor_kitty]

Lx, dziadek moj byl hubalczykiem......
Od jakiegos czasu nie moge ogladac filmow
wojennych, bo wiem, ze "to" wydarzylo sie
naprawde...

[skynews]

Fed,
trudno sie z Toba nie zgodzic.
Jestesmy rowiesnikami ale najwyrazniej nas zabrano za wczesnie (mialem wtedy 14)
do Oswiecimia i bez przygotowania: byla to wycieczka Krakow, Wieliczka,
Oswiecim. Nie moglem sie dlugo pozbierac i nie tylko ja - to bylo zbyt mocne.

"Osobiście jestem zwolenniczką stresującego wychowani dzieci." - mam tylko corke
i przyznaje ze nie mam pojecia jak bym sobie poradzil z wychowaniem syna.
Dziewczynki sa chyba madrzejsze, nie robia tych bzdur co ich rowiesnicy chlopcy.
Lateiej jest sie z nimi porozumiec i szybciej oraz konkretniej planuja swoja
przyszlosc wykazujac sie przy tym wyjatkowa kreatywnoscia.
Jezeli staralem sie ja jakos ukierunkowac to dyskretnie i raczej w tle nie
narzucajac niczego. Nie bylo zadnego tematu tabu ale trzeba sie bylo wykazac
wyjatkowym wyczuciem i delikatnoscia dostosowana do jej wieku.
Dbalem o to zeby miala wszystko czego ja nie moglem miec i to z roznych powodow.
Robila co chciala ale dlatego ze dokladnie wiedziala co robi.
Mogla w takich warunkach w nieograniczony sposob rozwijac swoje talenty i pasje,
swoj temperament.
Niedawno wyszla za maz i mogli pojechac za wlasna kase w dowolny punkt swiata
w podroz poslubna wiedzac jednoczesnie ze jak co to ma zawsze wsparcie u rodzicow.
Wie rowniez ze moze zawsze i kazdemu powiedziec "nie" zawsze wrocic do domu i
ewentualnie zaczac od nowa ale nie od zera.
Czyz nie jest to komfortowa sytuacja, o ktorej kazdy marzy ?
Oczywiscie ze moze wydarzyc sie cos nieprzewidzianego ale mysle ze majac
stosunkowo malo codziennych problemow zwiazanych z egzystencja oraz wsparcie w
domu i wsrod przyjaciol ewentualna nieprzewidziana sytuacja nie bedzie sprawa
zycia i smierci.

O sprawach, o ktorych rozmawiamy wie ogolnie i mysle ze to wystarczy.
Czy takie wychowanie i warunki zycia nie sa tez podstawa do zrozumienia
współczesnego wyjatkowo stresujacego świata, zrozumienia roznych podstaw ludzkich ?
Mysle ze tak - mozna reagowac spokojnie i powsciagliwie w madry sposob osiagajac
swoje ambitne cele nie rezygnujac jednoczesnie z czgokolwiek i nie stawac przed
perspektywa trudnego wyboru i decyzji.

Wiem ze idealizuje troche ale przynajmniej w taki sposob staram sie wszystko
organizowac choc nie zawsze sie to udaje.

[skynews]

Dan,
sprobuj troche selekcjonowac wpisy - widzisz ze pojawiaja sie niekiedy przypadkowe
osoby nie biorace odpowiedzialnosci za swoje wpisy a jak sie zagrzebia to po
prostu zmieniaja nick.

Milo by mi bylo czesciej Cie widziec

[fedorczyk4]

Trudno jest selekcjonować wpisy, bo wtedy przestaje się pisać i dykutować a w
końcu nie tylko dla dzisiajek tu piszemy prawda? Czasami człowiek ma ochotę
tupnąć kopytem.

Dla przypomnienia

[fedorczyk4]

altruista napisał:

> Jak kazde powstanie w wydaniu Polakow- wielkie gowno!

Wysoce cenię sobie wypowiedzi o zawartości merytorycznej, a nie
gównianej.Niecierpię gówniarstwa. Lx, jeśli przeze mnie się zaczerwieniłaś to
sorry, ale wszystko powinno opierać się na faktch. A w tym wątku. przyznaję,
wściekłam się z letka i zareagowałam w dużej mierze emocjonalnie. Ty
podałaś "fakty, daty, naźwiska"

Sky i to by była właściwa pointa do tego wątku

[clean_jansen]

skynews napisał:
"... Smieszne i tragiczne jednoczesnie, przynajmniej dla mnie a to ze konflikt byl
wydarzeniem regionalnym to dal do zrozumienia Baroso kiedy nie zgodzil sie na
uczczenie minuta ciszy 60- rocznicy PW przy rozpoczeciu obrad Parlamentu
Europejskiego."
Niepełna, ponieważ nie uwzględnia gdybania. Niemniej, faktem jest, że na
dzisiejszą niepodległość Polski, nie miało to żadnego wpływu. Trzeba się
wreszcie pogodzić z tym, że Polska nie jest pępkiem świata i tak naprawdę o
wszystkim decyduje kasa. Pragmatyzm i realizm w ujęciu ekonomicznym, decyduje
praktycznie o wszystkim.
Nie mam nic przeciwko ułanskiej fatazji, ale gdy przekracza granice rozsądku,
trzeba ją nazwać, niestety, głupotą.

[skynews]

Nie ma sensu gdybac o czyms co przeminelo.

Nigdy nie moglem pojac tej ulanskiej fantazji, czym sie kierowano atakujac w
1939 roku niemieckie czolgi szabelkami zamiast prowadzic
zorganizowane akcje z np. ukrycia.

Osobiscie w to nie wierze.
Tak glupia polska armia nie byla.
Te wszystkie filmy jak "Lotna" i inne oraz cala literatura PRL'owska na ten
temat to kompletne bzdury majace ludziom robic wode z mozgow i
najprawdopodobniej przygotowywac ich na oddawanie zycia dla ojczyzny tym
bardziej ze bylo to w czasach "zimnej wojny".

[bodzio49]

Dopiero na podobnych jak ten wątkach widać jak bardzo się różnimy pomimo
wszystko. Właściwie podejrzewam, że niektóre wypowiedzi mają na celu jedynie
zaakcentowanie własnej oryginalności za wszelką cenę. Jakoś nie mogę uwierzyć,
że nie można sobie wyobrazić co czula tamta młodzież gdy wreszcie miała szansę
podnieść głowę i walczyć po tylu upokorzeniach. Onie nie kalkulowali, oni
chcieli wolnej Polski. I dobrze przeczuwali czym pachnie pomoc ze wschodu.

[clean_jansen]

Wszystko to prawda co piszesz Bodziu. Tylko czy nie sadzisz, że starsi, dowódcy
tego kwiatu polskiej młodzieży, powinni wykazać więcej realizmu?

[ertes]

Podzielam Twoje zdanie.
Kiedys mieskzajac na Woli w rejonie dzialan Batalionu Parasol bardzo mnie to
podniecalo. Przeczytalem chyba wszsytko mozliwe w tamtych latach na ten temat.
Cale dzcinstwo spedzilem przechodzac obok tablic upamietniajacych tysiace
pomordowanych na Gorczewskiej i Wolskiej.
Dopiero po latach przyszla refleksja ze to byla zbrodnia w wykonaniu pyszalkow z
Londynu ktorzy zaprzepascili Polske swoimi klotniami.
Klotniami? hmm Coz nie pierwszy raz i nie ostatni.

[lablafox]

W związku z tym , albo dlatego, Ertesie, uważam,że rozmawiając o Powstaniu
Warszawskim należy oddac hołd walczącym , szanować ich udział i pozwolić na to
by to co zrobili nie zostało zapomniane.
Druga strona medalu powinna ujrzeć światło dzienne,ale czy jest to możliwe?
Teraz?

[ertes]

Jasne, hold walczacym jak najbardziej i pamiec poleglym oraz pomordowanym.
Tak, teraz.
Gdyz moze wrescie kiedys Polacy naucza sie wyciagac wnioski z historii.

[lablafox]

Oj , chyba to za trudne.
Znalazłam w necie bardzo ciekawy , moim zdaniem artykuł. Wkleję go w całości ,
by nie umknął gdzieś w odmętach netu.

Warszawa 1944: oślepiający blask wolności
Dariusz Gawin


Powstanie Warszawskie to centralne wydarzenie polskiej historii XX wieku. W tej
wielkiej bitwie streszcza się sens polskiego losu ostatniego stulecia, losu
rozumianego nie tyle jako przeznaczenie, fatum, ile raczej jako udział, czyli
to, co przypadło Polakom z całych tych stu lat. Należy bowiem unikać takiego
myślenia o Powstaniu, które rzecz całą zamyka w majestatycznych stereotypach
wielkiej tragedii. Patos pozornie tylko dorasta do sensu wydarzenia, daje
zwodnicze poczucie okiełznania tego wielkiego i tajemniczego problemu, jakim
jest Powstanie. Kiedy zatem twierdzę, że Powstanie streszcza w sobie sens
polskiego losu w XX wieku, nie chodzi mi o to, że owym sensem jest tragedia,
czyli korowód krwawych perypetii prowadzących do ostatecznej katastrofy
bohaterów. Żadne bowiem katharsis nie płynie z zakończenia powstańczego
dramatu. Zatem nie fatum, ale też nie przypadek. Nieszczęście, klęska, ale nie
tragedia w belferskim rozumieniu tego słowa. Ci, którzy mówią o tragedii,
sądzą, że to słowo rozstrzyga już całą sprawę, że ujmuje i wyczerpuje sens tego
wszystkiego, co stało się w Warszawie w sierpniu i wrześniu 1944 roku, bo stoi
za nim autorytet Eurypidesa, Corneille'a, Szekspira. Nic bardziej fałszywego.
Nazwanie Powstania losem, „udziałem”, jaki przypadł Polakom z całej historii
dwudziestego wieku – to dopiero początek, to ledwo pierwszy krok na drodze,
która może przybliżyć nas do przeniknięcia tajemnicy Powstania.
Czasem, gdy pozornie wiemy o jakimś wydarzeniu już wszystko, gdy wmówiono nam,
że wszystko już zostało powiedziane i dawno już ustaliły się retoryczne tropy,
warto spojrzeć na rzecz całą z zewnątrz. W wypadku Powstania ćwiczeniem z
patrzenia z dystansu mogą być Szkice piórkiem Andrzeja Bobkowskiego. Z drugiego
końca kontynentu, z najważniejszej stolicy zachodniej Europy, przyglądał się
uważnie temu, co działo się w Warszawie. Przenieśmy się więc na dłuższą chwilę
nad Sekwanę w sierpniu 1944 roku, zanim znów powrócimy nad Wisłę1.
2 sierpniu 1944 roku Bobkowski zanotował w swoim dzienniku: „Polska Armia
Podziemna rozpoczęła wczoraj otwartą walkę o uwolnienie Warszawy. Po co? Myśli,
myśli, pełno myśli i obawa słów, z których każde mogłoby być niewłaściwe”.
Amerykanie odcinają Bretanię, zdobywają Rennes, przełamują niemiecki front. W
tym samym czasie w Warszawie „straszliwe walki”, miasto „zamienia się w
piekło” – walczy „właściwie cała ludność. A Rosjanie przyglądają się. Jak
Niemcy wyrżną Polaków, to Rosjanie zajmą Warszawę. Będzie to zawsze o
kilkadziesiąt tysięcy najlepszych obywateli mniej, czyli o kilkadziesiąt
tysięcy przeciwników komunizmu i sowieckiej Polski mniej. To już jest całkiem
jasne”. Rodzą się sprzeczne myśli, także naturalna pokusa, aby w wydarzeniach
dostrzec kolejny przejaw przeznaczenia ciążącego nad Polską: „Bądźmy szczerzy
(...) emigracja to nie ucieczka DLA Polski, to ucieczka OD Polski, od grobów,
od nieszczęść, od ciągłych próżnych wysiłków. Ucieczka od ciągłego kłopotu, od
ciągłej pracy bez wynagrodzenia, od entuzjastycznej śmierci”. 13 sierpnia – po
wysłuchaniu fragmentów przemówienia Tomasza Arciszewskiego, następcy Prezydenta
RP, do walczącej Warszawy – Bobkowski notuje: „Dlaczego skazuje się tych
młodych na tyle bohaterstwa, o którym nikt nie będzie chciał wiedzieć? Rosja,
jak zawsze, nie chce tej Polski i takiej Polski, jaką ona sama chciałaby być.
Niemcy i Rosjanie unicestwiają TO SAMO, są zgodni w unicestwieniu TEGO SAMEGO.
Niemcy na pożegnanie, Rosjanie na powitanie.”. Paryż, przygnieciony upałem,
coraz niecierpliwiej czeka na Amerykanów – „po ulicach jeżdżą rozebrani Niemcy
i rozebrane Paryżanki”. Bobkowski: „Myślę o tych chłopcach i dziewczętach w
Warszawie, o tych wspaniałych chłopcach, którzy chcą albo po prostu muszą
umierać w słońcu. Dlaczego los skazuje nas zawsze na tyle bohaterstwa? We
wszystkich komunikatach radiowych o Warszawie wyczuwa się skrępowanie. Za wiele
bohaterstwa. Jesteśmy znowu sami razem z tym czymś, co tylko my potrafimy pojąć
i zrozumieć. Byle kto lub byle co żąda od nas ofiary życia i – otrzymuje ją
(...)”. Kolejne dni. Znów upalna pogoda, odwrót Niemców. W mieście panuje
przedziwna atmosfera, mieszanina sielanki i narastającej grozy. Wreszcie
wybucha paryskie powstanie: „Po południu odgłosy strzelaniny ulicznej.
Samochody niemieckie jadące ulicami strzelają od czasu do czasu na wszelki
wypadek. Już nikt nie wychodzi na ulicę. Podobno gmach Prefektury Policji się
pali i na Bd. Saint-Michel są ‘walki’. Paryż stara się naśladować Warszawę. Na
naszym merostwie ‘Resistance’ destytuowała już mera i odbyły się tymczasowe
wybory. Nasz młodzieniec z hotelu został wybrany conseiller municipal (radny
miejski) i wobec tego pijemy na dole za jego zdrowie. Wszystko to jest
podniosłe jak co najmniej jakiś wodewil Labiche’a. Mam ochotę ciągle się śmiać.
Przychodzą inni młodzi – jeden na czterech ma jakiś damski pistolecik nie
większy od puderniczki. Ale to nie szkodzi – robimy Rrrrewolucję, obalamy mera,
aresztujemy kolaboracjonistów.”. Następnego dnia docierają informacje o
zawartym przez Ruch Oporu porozumieniu z niemieckim garnizonem. Niemcy obiecali
nie atakować gmachów publicznych zajętych przez powstańców i zapowiedzieli
wycofanie się z miasta. W zamian Francuzi obiecują rozejm.
Bobkowski: „Wspaniałe. Postrzelali, nadmuchali Niemcom pająków do tyłka i po
jednym dniu ugoda. I Niemcy, i oni przestają pukać, ludzie wychodzą sobie na
spacer, i po herbacie. Spokojnie czeka się na łaskawe wkroczenie Amerykanów. A
kiedyś, kiedyś wszystko razem będzie się nazywać ‘bohaterskim zrzuceniem jarzma
okupanta przez patriotów francuskich i lud Paryża’ itd.”. W tym samym czasie w
Warszawie, w której się „nie pertraktuje i nie gada” – „piekło”. W końcu
przychodzi 25 sierpnia. Przy Pont d’Austerlitz narasta gwar. Bobkowski
podjeżdża rowerem – wreszcie są! Pierwsze czołgi, ciężarówki.
Amerykanie. „Stoję pod drzewem, patrzę i wydaje mi się, że śnię. Ale nie. Jadą
ciągle nowi. Zielone koszule, spodnie i getry. To już ci inni. Ci, na których
czekało się tyle długich lat, już naprawdę ONI. W niecałe trzy miesiące po
wylądowaniu są w Paryżu. Wyglądają wspaniale. To wjeżdża inny świat, wjeżdża
wolność. Może niedoskonała, może..., może..., ale czym jest ta garść zrzutów,
która panowała dotąd i która nadchodzi na wschodnią połowę Europy teraz, w tej
chwili (...)....łapię się na tym, że sam do siebie krzyczę po polsku z dzikim
entuzjazmem: ‘Oni żują gumę’. I śmieję się sam z siebie”. Ale za chwilę nagła
zmiana nastroju. Bobkowski bezwiednie zaczyna płakać. Obok zatrzymuje się
kolumna wojskowych, amerykańskich ambulansów, kierowanych przez młode i ładne
dziewczęta. Jedna z nich patrzy zdziwiona i znad kierownicy pyta go po
angielsku, dlaczego płacze. „Jestem Polakiem i myślę o Warszawie” – pada
odpowiedź. – „Oni tu mogą być szczęśliwi, nam jeszcze nie wolno”. Dziewczyna
rozładowuje chwilę kłopotliwego milczenia, częstując Bobkowskiego
chesterfieldami: „paliłem go, myśląc, że jest w nim świat, który pewnych rzeczy
nie jest w stanie pojąć. Może dlatego, że on sam nigdy nie był zmuszony do
palenia niczego gorszego od chesterfielda. Ulicami jechały czołgi i samochody,
a nad tym szczęśliwym miastem płynął jeden wielki krzyk radości”.
*
W relacji Bob

[lablafox]

Dobrze ,że zajrzałam , ucieło mi część tego eseju, chyba eseju, tak myśle.

W relacji Bobkowskiego najważniejsze jest jedno zdanie – zdanie, w którym
Bobkowski pisze, że Niemcy i Rosjanie „unicestwiają TO SAMO, są zgodni w
unicestwieniu TEGO SAMEGO.”. Czym jednak jest owo „to samo”, o którym nic
bliżej autor Szkiców piórkiem nie pisze, a które prowokuje do działania
radykalnie złą wolę dwóch totalitaryzmów?
Wskazówką może być tutaj głos samej walczącej Warszawy. 1 września w
przemówieniu radiowym, nadanym ze stolicy, Delegat Rządu RP na Kraj Jan
Stanisław Jankowski zawarł myśl, w której odnajdujemy przyczynę klęski
politycznej Powstania i źródło jego wspaniałej legendy: „Chcieliśmy być wolni i
wolność sobie zawdzięczać”. Tego samego dnia generał Tadeusz Bór-Komorowski,
również w powstańczej audycji, powiedział: „Walcząc wszędzie, nie mogliśmy być
bierni na własnej ziemi. Rozstrzygający bój o Warszawę nie mógł być stoczony
tylko obcymi siłami. Naród, który chce żyć w wolności, nie może być bierny w
momentach, w których decydują się jego losy”2.
Wolność osiągnięta własnymi siłami – to właśnie było owo COŚ, to
była „zbrodnia”, za którą z równą bezwzględnością skazali Warszawę na
unicestwienie Hitler i Stalin. W tym słowie streszczał się sens walki stolicy.
Kiedy ogląda się zdjęcia z pierwszych dni Powstania, uderza niezwykły blask
bijący z twarzy. Ludzie fotografowani wtedy w Warszawie są piękni, jakby
rozświetleni od wewnątrz. Nie ma w nich niczego ciemnego, niczego brudnego, nie
ma śladu szarości czy banalności. W tych oczach, w spojrzeniach, w gestach jest
ślad owego CZEGOŚ, o czym pisał Bobkowski – jest rzeczywiście wolność. Tu
właśnie – w oślepiającym blasku wolności, bijącym z tych pierwszych dni, leży
źródło całego piękna legendy Powstania, która zrodziła się z tych dni, pomimo
całej potworności, grozy i cierpienia następnych dwóch miesięcy. To absolutnie
pierwotne i podstawowe doświadczenie wolności odnajdujemy w wielu relacjach
powstańczych. Może najbardziej dobitnie rzecz całą wyraził Jerzy Braun w swoim
tekście „Czasy ekstatyczne”, opublikowanym w 1948 roku w „Tygodniku
Warszawskim” (ostatni moment, gdy w Polsce Ludowej można było tak otwarcie
pisać o tamtych dniach). Braun tak wspominał początek Powstania: „Ekstaza
wolności napełnia serca, przyspiesza oddech w płucach, wzbiera w ulicach. To
nic, że domy płoną, że szeregi ludzi z tobołami na plecach i w łachmanach
uciekają z Woli, Czerniakowa, Górnego Mokotowa, Powiśla. Wielkie, zapamiętałe
odprężenie prostuje grzbiety. Można znieść wszystko, byle strącić z karków
nieznośny ciężar, byle nareszcie być sobą. Tego szczęścia nie pojmie nikt, kto
go nie doznawał. Na skrawku ziemi długości i szerokości paru kilometrów,
natłoczonym ludźmi, podminowanym nastrojami piwnicznymi, rozkrojonym na kilka
osobnych, odciętych od siebie obozów warownych, otoczonych zewsząd, burzonych
nieuchronnie bombami, znajdującym się już od pierwszych dni w sytuacji
strategicznie beznadziejnej – ta wciąż płonąca świadomość: jesteśmy wolni!”3.
Inny autor „Tygodnika Warszawskiego”, Władysław Siła-Nowicki, tak wspominał te
chwile: „Warszawa była pijana wolnością. Ludzie, którzy nie przeżyli Powstania,
ludzie, którzy będąc w samym mieście, znajdowali się od początku w blokach i
dzielnicach opanowanych przez Niemców – nie zrozumieją nigdy tego oddechu
wolności, którym zachłysnęła się Warszawa 1 sierpnia 1944 roku i który
wystarczył jej na dwa straszliwe miesiące walki coraz bardziej beznadziejnej”4.
Trzeba wreszcie przypomnieć także i to, że w nocy z 1 na 2 sierpnia hasło dla
posterunków Armii Krajowej brzmiało: „Warszawa”, a odzew: „Wolność”5.
Rozrzucone po całym milionowym mieście, zamienionym w pole bitwy, powstańcze
stanowiska wyznaczały granice kręgu wolności Polaków, z którego bił blask dumy
i nadziei. Dalej była ciemność, czyli Niemcy.

To prawda – wystarczy choć raz w życiu przeczytać Monizę Clavier Mrożka, aby na
zawsze zapamiętać scenę przyjęcia w weneckim hotelu „Excelsior”, gdy bohater,
chcąc pokryć własne zmieszanie, pokazuje na braki w uzębieniu, wołając: „O, tu,
wybili, panie, za wolność wybili!”. Właśnie dlatego, że należymy do pokolenia
wyuczonego podejrzliwości wobec patetycznej, złej literatury bogoojczyźnianej,
powinniśmy bez uprzedzeń próbować zrozumieć sens tego, co o własnej walce
mówiła powstańcza Warszawa. Bo też wolność, o której mówił Jankowski, nie jest
groteskowo napuszoną wolnością rodem ze złej, pseudoromantycznej literatury.
Zła literatura rodzi irytację krytyków, ale nie przyciąga uwagi radykalnego
zła. Nie trzeba jej unicestwiać, wystarczy ją wyśmiać. Najlepszym dowodem, że o
inną wolność wtedy chodziło w Warszawie, była reakcja Hitlera i Stalina –
reakcja przerażająco poważna.
*
W całym bowiem świecie ludzkim nie ma dla imperiów radykalnego zła rzeczy
bardziej obraźliwej, bardziej uwłaczającej i prowokującej niż owo COŚ, które z
całą mocą rozbłysło w Warszawie 1 sierpnia. Stąd zaciekłość i bezwzględność
ataku, stąd gotowość do sięgnięcia po wszelkie środki, aby warszawski krąg
wolności rozerwać i zniszczyć. Bowiem, o czym często zapominamy, w postępowaniu
Stalina – a także Hitlera – w pewnych szczególnych sytuacjach odgrywały
zasadniczą rolę czynniki zupełnie innego rodzaju niż wyłącznie racjonalna,
militarna kalkulacja. Stalina przedstawia się często jako racjonalnego polityka
imperialnego. Cyniczni realiści pytają więc: jak można robić mu zarzut ze
wstrzymania ofensywy na Warszawę, skoro Powstanie było politycznie wymierzone w
jego interesy? Zgoda, Stalin nie miał żadnego interesu w pomaganiu Warszawie,
ale dopowiedzmy to, co w tym rozumowaniu jest implicite – postępowanie Stalina
jest racjonalne, jeśli jego celem była sowietyzacja Polski, a więc włączenie
jej do swego totalitarnego imperium. Aby ten cel zrealizować, gotów był
posłużyć się wszelkimi środkami, w tym również tymi o totalitarnym, czyli w
istocie ludobójczym charakterze.
Zniszczenie Warszawy z czterdziestoma tysiącami zaprzysiężonych żołnierzy Armii
Krajowej, zniszczenie siedziby Komendy Głównej AK, Delegatury Rządu RP na Kraj,
Rady Jedności Narodowej, namiastki parlamentu polskiego, central
konspiracyjnych partii politycznych, podziemnej prasy – leżało w żywotnym
interesie tak Stalina, jak i Hitlera. Jak pisał Bobkowski, Stalin tak czy
inaczej musiałby pozbyć się tych dziesiątków tysięcy – co najmniej dziesiątków
tysięcy ludzi, którzy tworzyli rdzeń wolnej, choć konspiracyjnej Polski. Aby
stworzyć sowiecką Polskę, trzeba było tych ludzi zniszczyć, złamać, zesłać na
Syberię, zastrzelić w piwnicach bezpieczeństwa, tak czy inaczej wyeliminować.
Czekanie Stalina na dopełnienie się klęski Powstania wynikało zatem z tej samej
kalkulacji, z jakiej zrodziła się decyzja o rozstrzelaniu dwudziestu tysięcy
polskich oficerów w Katyniu, Charkowie i w innych obozach jenieckich w 1940
roku. Nie była to kwestia politycznej taktyki, lecz ideologicznej strategii. Za
każdym razem chodziło o świadomy akt totalitarnej inżynierii społecznej, o
świadome przekształcanie Polski poprzez eksterminowanie przede wszystkim
inteligencji, elity intelektualnej, politycznej, państwowej. Prawda – różnica
pomiędzy Hitlerem a Stalinem polegała na tym, że pierwszy chciał Warszawę
zetrzeć z powierzchni ziemi raz na zawsze, drugi chciał ją „tylko”
zsowietyzować. Gdyby dostał ją względnie niezniszczoną, ograniczyłby się
zapewne do zabicia, do wywiezienia kilkunastu, kilkudziesięciu tysięcy
najbardziej niebezpiecznych, antysowieckich „elementów”.

[lablafox]

1 Andrzej Bobkowski, Szkice piórkiem, Paryż 1957.
2 Patrz: Andrzej Krzysztof Kunert, Rzeczpospolita Walcząca. Powstanie
Warszawskie, kalendarium. Przedmowa Władysław Bartoszewski, Warszawa 1994, 236
n.
3 Jerzy Braun, Czasy ekstatyczne, „Tygodnik Warszawski. Pismo katolickie
poświęcone zagadnieniom życia narodowego”, Warszawa, nr 31–32,1948
4 Marian Władysław Lis, ps. – właściwie: Władysław Siła-Nowicki, Powstanie
Warszawskie, „Tygodnik Warszawski. Pismo katolickie poświęcone zagadnieniom
życia narodowego”, Warszawa, nr 31,1947.
5 Teresa Sułkowska-Bojarska, Sierpień–wrzesień 1944. Codzienność, Londyn 1993,
s.13

[lablafox]

Co za zaraza , wciąż mi ucina to co wklejam.

www.teologiapolityczna.pl/tekst_1k.html

[bodzio49]

Wcale nie dziwię się ich rozświetlonym twarzom. Czy życie można przeżyć z
większym sensem? Czy ilość lat życia jest najważniejsza?

[lablafox]

Chyba nikt sie nie dziwił i nie dziwi .
Walczyli o wielką sprawe o wolną Polske , wolną Warszawe i nic innego się
wwówczas nie liczyło, nie było ważne.
To inni liczyli i kalkulowali.

[bodzio49]

Prawie zawsze tak jest, ze po fakcie dowiadujemy się że byliśmy tylko pionkami
na czyjejś szachownicy. Czy to coś zmienia?

[lablafox]

Nie , ale czasami ta wiedza bardzo boli.

"Cyrk medialny"...

[witekjs]

Przeczytałem dyskusję i kilka razy było to dla mnie trudne.
Od wielu lat, również w internecie toczą się rozmowy, gdzie także padały
określenia na temat obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego - "Cyrk
medialny"...
Trudno prowadzić rozmowy z osobami o takim podejściu do Powstania.
Tego roku znalazłem portal, który dla nich może być najlepszym miejscem i warto
tam kierować ludzi o tym nastawieniu.
Myślę, że dla Was będzie również zaskakujący ten portal...

www.powstanie.pl/
Witek

[lablafox]

Dzięki Witku.

[bodzio49]

Niewiele jest w stanie mnie zaskoczyć a dyskusja na tym forum także mnie nie
pociąga. Każdy ma swoją prawdę.

[lablafox]

My nawet widzami nie jesteśmy , jak było wiedzą tylko uczestnicy.

[lablafox]

Zajrzałam w podany link , przeczytałam i.....???
Myślę sobie tak ja przedtem, natomiast za mało mam wiedzy ,aby w okolwiek się
angażować , bo można w ten sposób krzywdę zrobić.
Wycofam się rakiem , gdzie mi , takiemu wielkopolskiemu robaszkowi do tak
wielkich zamierzeń.
Uparcie twierdzę ,ze Powstańcom chwała za to w czym brali udział i hołd się
należy.

[witekjs]

Myślę, że Twoje podejście jest najbardziej rozsądne.
Problemem, który wyzwala niezwykle mocne emocje jest to, że przez kilkadziesiąt
lat nie można było mówić, nawet o Powstańcach dobrze.
Rozsiane w Polsce Ich dzieci, nie mogły się do tego przyznawać, nie miały prawa
być dumne z bohaterstwa swoich Rodziców i bliskich.
Bardzo wielu z nich po Wojnie zginęło, cierpiało w więzieniach, nie mogło
wrócić do kraju lub było zmuszonych do całowitej rezygnacji z ambicji
zawodowych i życiowych.
Ogromna większość nie dożyła postawienia Pomnika Powstańców/ nie Powstania
Warszawskiego/ , tym bardziej wybudowania Muzeum.
Pozostało ich bardzo niewielu.
Ta sytuacja, stwarzą niezwykle trudną sytuację przy omawianiu wszelkich za i
przeciw, w sposób zupełnie obiektywny i taktowny.
To jeszcze nie jest jedynie historia...

Witek

[skynews]

Panie koles nie marudzimy to przypadkiem ?
Zrobiles pan w roku 2006 trzy albo cztery wpisy na forum 40+ z tego az dwa na
moim watku - mam sie czuc zaszczycony ?
Ok,
niech bedzie, jastem zaszczycony tylko czytac trzeba dokladnie, mysle:
uzyte przeze mnie w tym watku okreslenie "Cyrk medialny" dotyczy tylko jednego
konkretnego wydarzenia.
To wydarzenie to inscenizacja walk ulicznych z uzyciem duzej ilosci czerwojej
farby i kapiszonow, przedstawiajacych powstancow w "historycznych" kostiumach i
uzbrojonych po zeby - trzeba bylo ogladac w TV.

Ile jeszcze razy bede musial pisac to samo: szacunek dla uczestnikow i
potepienie dla organizatorow.


Pomniki ???
"Ogromna większość nie dożyła postawienia Pomnika Powstańców" - ogromna
większość to polegla w powstaniu wiec jak miala dożyć postawienia pomnikow.
Ich rodziny dbaja juz o to zeby na ich grobach byly zawsze swieze kwiaty...

Enjoy it !

ps
...w Pacanowie jest pomnik... najsłynniejszego polskiego koziołka:
serwisy.gazeta.pl/turystyka/51,50348,2100526.html?i=0

Koziołek Matołek

[witekjs]

skynews napisał:

>
> Panie koles nie marudzimy to przypadkiem ?
> Zrobiles pan w roku 2006 trzy albo cztery wpisy na forum 40+ z tego az dwa na
> moim watku - mam sie czuc zaszczycony ?

/... /

ps
...w Pacanowie jest pomnik... najsłynniejszego polskiego koziołka:
serwisy.gazeta.pl/turystyka/51,50348,2100526.html?i=0



Szanowny Kolego. "Pisać każdy może, trochę lepiej lub gorzej..."
Pomnik Koziołka Matołka, niezwykle na miejscu.
Pozwala to bowiem podać następny link, w którym napisane jest jak był
traktowany w czasach stalinowskich wybitny twórca Kornel Makuszyński.

www2.tygodnik.com.pl/tp/nowy/kultura02.php
Witek

[mantra1]

Zgadzam sie z tymi, ktorzy twierdza, ze powstancom nalezy sie szacunek i pamiec,
niezaleznie od sensu i konsekwencji, jakie ponioslo za soba Powstanie WArszawskie.
Zgadzam sie jednak rowniez ze Sky'em, ktory okresla jego tegoroczne obchody jako
"cyrk medialny", z tym, ze wedlug mnie byl to przede wszytkim cyrk polityczny.
1 sierpnia w okolicy pominika Gloria Victis zabrakło tylko zasiekow z
kolczastego drutu. Przy kwaterze batalionu "Miotla" stali ochroniarze, ktorzy
nie wpuszczali powstancow, bo tam wyznaczono sektor dla politykow. Niejeden z
byłych zolnierzy "Miotly" nie zostal w ogole dopuszczony do grobow swoich
towarzysz broni, gdyz "stojkowi" traktowali tych starych ludzi jak intruzow.
Postawiono metalowe parkany, zeby Endrju z Romkiem mieli gdzie wygodnie stac
(dziwie sie, ze nie zbudowano dla nich specjalnej lozy siedzacej).
Godzina W na Wojskowych Powazkach przerodzila sie w spotkanie przedwyborcze.
Zjechaly tabuny (p)oslow i politykow, ktorzy na prawo i na lewo rozdawali
usmiechy, wdzieczac sie do kamer i fotoreporterow. Powstancy w tym czasie zeszli
na drugi plan.
Jesli tak wlasnie maja wygladac kazde kolejne obchody, to ja (i z
zaslyszanych/przeczytanych wypowiedzi wynika, ze niektorzy powstancy tez)juz
wole, zeby spotykali sie we wlasnym gronie, bez szumu medialnego, bez
politycznej pieczeni pieczonej przy okazji na ich roznie. A jest ich coraz
mniej. W przeciwienstwie do politykow, niestety.

[dan8]

Na strone warto jest zajrzec i poczytac
www.geocities.com/wandabd/

Powstanie Warszawskie - "Ludu Warszawy. Do broni."

[witekjs]

Jest wiele nowych, ciekawych opracowań, w których pisze się o Pwstaniu w sposób
bliski obiektywnego.
Z czasem będzie ich chyba coraz więcej, kiedy bez nadmiernych emocji będzie
można w oparciu o wspomnienia i archiwa, również angielskie i sowieckie,
opisywać to wydarzenie z pozycji historyków.
Znalazłem również interesujace opracowania:

"Wieczorem 29 lipca o godz.20.15 radio Moskwa nadało wezwanie do ludności
Warszawy. Były tam słowa: „Dla Warszawy, która się nigdy nie poddała i nigdy
nie ustała w walce, godzina czynu wybiła. (...) przez bezpośrednią czynną walkę
na ulicach Warszawy (...) nie tylko przyspieszymy chwile ostatecznego
wyzwolenia, ale ocalimy również majątek narodowy i życie waszych braci.”
Następnego dnia radiostacja ”Kościuszko” powtórzyła wezwanie do walki 4
razy. „Ludu Warszawy. Do broni. Niech ludność cała stanie murem wokół KRN,
wokół warszawskiej Armii Podziemnej. Uderzcie na Niemców. Udaremnijcie ich
plany zburzenia budowli publicznych. Pomóżcie Czerwonej Armii w przeprawie
przez Wisłę...”"
eela1.blox.pl/2005/08/Wybuch-Powstania-Warszawskiego.html

"Marszałek J. Slessor, któremu powierzono
zadanie wsparcia nieznanej mu Armii Krajo-
wej, napisał po latach w książce Recollection
and Reflection: ‚najbardziej utkwiło w mojej
pamięci niezwykłe wprost bohaterstwo i ofiar-
ność podległej mi polskiej eskadry. Wiedzieli
doskonale, że sytuacji nie można w żaden spo-
sób uratować, lecz pozostawali w głębokim
przekonaniu, że muszą zrobić absolutnie
wszystko co możliwe, by wspomóc swych ko-
legów z Armii Krajowej… Uważam przy tym,
że jednym z faktów najhaniebniejszych w po-
stępowaniu Rosjan było to, że nie tylko odmó-
wili nam prawa korzystania z lotnisk na oku-
powanych przez siebie terenach czy nawet prze-
lotu nad nimi w drodze do Warszawy i z po-
wrotem, ale odrzucili mojągorącąprośbęo ze-
zwolenie na to, by poważnie uszkodzone sa-
moloty z rannymi kolegami miast wlec się do
swoich baz w ciemnościach nad terenami zaję-
tymi przez wroga œ mogły szukać schronienia
na terenach okupowanych przez wojska rosyj-
skie w pobliżu Warszawy…“"

"Wewrześniu, gdy klęska powstania była już
nieunikniona, amerykański ambasador w Mo-
skwie zostałzaskoczony niespodziewanązgo-
dą sowieckiego dyktatora na lądowanie ame-
rykańskich samolotów na ukraińskich lotni-
skach.
Rosyjskie lotnictwo miało strategiczne pa-
nowanie w powietrzu, zabiegi amerykańskiej
dyplomacji o zgodę na wahadłowe loty z po-
mocą płonącej Warszawie spowodowały więc
koniecznośćprzejawienia chociażby pozorów
sojuszniczej solidarności. Nie wiadomo kto
zasygnalizował Stalinowi taką konieczność,
ale dyktator wyraził zgodę na udzielenie nie-
wielkiej pomocy powstańcom. Począwszy od
14 września, niemal co noc rosyjskie samolo-
ty Polikarpow Po-2z 9. dywizji nocnych bom-
bowców (85 maszyn), nazywane przez Rosjan
‚kukuruźnikami“, a przez powstańców ‚ter-
kotkami“, dokonywały zrzutów nad Śródmie-
ściem, Mokotowem i Żoliborzem."
www.czasopismasp.mil.pl/przeglad/w_numerze/archiwum/2005_02/83-95_02_2005.pdf

dr Adam Nogaj

"Nieprawdziwy był i pozostaje pogląd sugerujący, że dowództwo radzieckie, a
także Alianci nie wiedzieli co się dzieje w Warszawie i dlatego nie wiedziano
jak Warszawie można pomóc. W okresie wojny na obszar Polski desantowano 791
różnych radiostacji oraz 311 odbiorników. W zakładach konspiracyjnych w kraju
wyprodukowano kolejnych 200 radiostacji oraz 700 odbiorników. W okresie
powstania z walczącej stolicy pracowało 6 radiostacji konspiracyjnych. Cztery
dalsze radiostacje ulokowane były w miejscowościach podwarszawskich.
Utrzymywały one łączność z ośrodkami łączności i dowodzenia w Londynie oraz
Brindisi we Włoszech. Przed powstaniem radiostacje konspiracyjne Armii Krajowej
nadawały i odbierały miesięcznie średnio 1400 meldunków. W okresie powstania
natężenie korespondencji radiowej gwałtownie wzrosło. W czasie powstania nadano
i odebrano łącznie 6600 meldunków, tj. około 100 meldunków dziennie. Wszystkie
istotne wiadomości pochodzące z Polski przekazywano Brytyjczykom. Ci zaś
najistotniejsze informacje przekazywali misji wojskowej przy ambasadzie ZSRR w
Londynie. Ponadto w Warszawie znajdowały się dwie radiostacje podległe organom
wywiadu radzieckiego".

historia.spdxc.org.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=222&Itemid=288

[skynews]

"Ludu Warszawy. Do broni",
Witek,
pozniej przeanalizuje dokladnie to co napisales.

Teraz powiedz mi czy to jak ktos daje dziecku butelke z benzyna mowiac mu ze tym
mozna zniszczyc niemiecki czolg ale wiedzac jednoczesnie ze ta butalka z benzyna
spowoduje na tym czolgu tylko plomien trawjacy nie wiecej niz 15 sek. i wiedzac
jednoczesnie ze czolg mozna ewentualnie uszkodzic koktailem Molotowa,
(mieszanka benzyny z rozpuszczalnikiem nitro) bo ten ma znacznie wyzsza temp.
spalania pomijajac to ze czolg trzeba trafic w scisle okreslone miejsce tzn.
wloty powietrza aby zassal plomienie - czy ten ktos wiedzac to wszystko nie
popelnia perwersyjnej zbrodni na tym dziecku !!!!???


Enjoy it !

[witekjs]

Udział dzieci w wojnie był i jest czymś tragicznym.
Myślę, że niejednokrotnie bywa to zbrodnicza bezmyślność.

Witek

[jan.kran]

skynews napisał:

>
> "Ludu Warszawy. Do broni",
> Witek,
> pozniej przeanalizuje dokladnie to co napisales.
>
> Teraz powiedz mi czy to jak ktos daje dziecku butelke z benzyna mowiac mu ze
ty
> m
> mozna zniszczyc niemiecki czolg ale wiedzac jednoczesnie ze ta butalka z
benzyn
> a
> spowoduje na tym czolgu tylko plomien trawjacy nie wiecej niz 15 sek. i
wiedzac
> jednoczesnie ze czolg mozna ewentualnie uszkodzic koktailem Molotowa,
> (mieszanka benzyny z rozpuszczalnikiem nitro) bo ten ma znacznie wyzsza temp.
> spalania pomijajac to ze czolg trzeba trafic w scisle okreslone miejsce tzn.
> wloty powietrza aby zassal plomienie - czy ten ktos wiedzac to wszystko nie
> popelnia perwersyjnej zbrodni na tym dziecku !!!!???
>
>
> Enjoy it !


--------> Sky , moglbys sprecyzowac kogo masz na mysli piszac ktos ?

I czy Ty w ogole myslisz jak cos piszesz ?

Nie wiem na ile masz pojecie czym byla wojna , czym jest patriotyzm.
Nie umiem napisac tego co sie we mnie burzy jak Ciebie czytam.
Probuje cos napisac i kasuje kolejne posty.
Moj Tato byl zolnierzem AK , wstapil do armii majac 16 lat.
Byl torturowany przez gestapo , przeszedl oboz byl przesladowany przez UB ,
walczyl o wolna Polske ktorej nie doczekal.
Jego przyjaciele zgineli z bronia w reku albo zostali zakatowani przez UB.

Moi Rodzice po zakonczeniu wojny czekali na to zeby przyslowiowy Anders
przyjechal na bialym koniu i uwolnil Polske spod sowieckiej okupacji.
Sky , czy Ty nie rozumiesz prostej sprawy ze Ci ktorzy walczyli w Powstaniu czy
jak moj Tato w lasach kieleckich chcieli za wszelka cen uniknac tego co Polske
spotakalo?
Pozbawienia wolnosci i pozostania kolejna sowiecka republika ?
Pokolenie mojego Ojaca miala inny stosunek do Rosjan niz masz Ty.
Wiedzieli co to znaczy zostac wasalem Rosji.
Patrzysz na sytuacje powstania kompletnie ahistorycznie.
Poczytaj troche o historii Polski miedzywojennej bo stamtad sa korzenie
Poewtania Warszawskiego.
Urszula

[oktoberka]

wirtualnemuzeum.1944.pl/

[joujou]

>Dzięki Oktoberko za ten link.