ARIADNA OLIVER

[krakus19]

Mam nadzieję, że nie powtarzam wątku; czy Ariadna Oliver (Wigilia Wszystkich
Świętych, Karty na stół, itd) to nie Agatha Christie? Może nie w sensie
dosłownym, ale na przykład karykaturalnym? W końcu obie pisały kryminały
wysokiej próby, Christie stworzyła słynnego i podziwianego detektywa Belga,
Oliver - Fina. Nie wiem tylko jak jest z jabłkami... :)

[kindov]

Owszem, Agatha tez uwielbiała jabłka i namiętnie je zajadała w wannie,
obmyślając kolejne rozdziały do swoich kryminałów :)
I nie ukrywała, że Ariadna jest jej alter ego. Obie tak samo nie znosiły tez
publicznych wystąpień ;)

[tgosia44]

Mnie osobiście to bardzo cieszy, bo uwielbiam osoby pokroju Ariadny...

[meduza7]

Jeśli A.O. jest alter ego A.Ch., to stanowi piękny przykład ironii i dystansu
wobec samej siebie :)

[tgosia44]

Dokładnie :-) ja nie wiem dlaczego wyobrażałam sobie Christie podobną do panny
Marple- taką raczej trzymającą na dystans, bardzo pedantyczną i sztywną :-) I
raczej z brakiem dystansu do siebie. Nie mam pojęcia na podstawie czego... A tu
rysuje się naprawdę sympatyczna, równa babka, z małymi niedoskonałościami,
idealnie autoironiczna...

[kindov]

Oczywiście, postać Ariadny Oliver jest dość mocno przerysowana, Agatha nie
chciała stać się bohaterką swoich książek, tylko właśnie z humorem i dystansem
pokazać, że ideałem nie jest i do takiego miana nie pretenduje.

Wspaniałą cechą Agathy była jej umiejętność wglądu w samą siebie - do takiej
analizy jest naprawdę potrzebny dystans, ale także i świadomość.
Powiedziałbym , że skłonność do analizowania (nie tylko siebie) miała zarówno
wrodzoną jak i utrwaloną poprzez wychowanie (była w końcu "podwójną" Panną -
Słońce i ascendent). Uwielbiała "główkować" - w dzieciństwie nad
książką "Problemy", pełną frapujących zagadek w rodzaju "Paul miał 10 jabłek, z
czego pożyczył 3 Johnowi, który wcześniej miał tylko 2. Ile jabłek zostało
Paulowi, a ile miał ich John?", itp. (Odpowiedź Agathy była tu bardzo wnikliwa,
zawierała zarówno aspekt teoretyczny - umiała wykonać stosowne obliczenia - jak
i praktyczny, bo dodała, że to właściwie zależy od tego, jak bardzo chłopcy
lubili jabłka ;-) W zasadzie można tez doszukiwać się tu aspektu
psychologicznego...). W życiu zawodowym "główkowanie" widać jak na dłoni w
wątkach jej książek-zagadek, pełnych zreszą niezwykle trafnych obserwacji
ludzi, miejsc, zachowań, motywów itd. Co ciekawe, w jej książkach nie ma
żadnych psychologicznych "rozważań" - a jednak w wiekszości jej bohaterowie to
postacie niezwykle wyraziste i pełne głębi. Agatha opisywała ich poprzez
zachowania, słowa, myśli i różne, pozornie nieistotne, drobnostki, rzadko
dodając coś od siebie. Zauważyliście, jak spójne (a przez to wiarygodne) są
postacie w jej książkach?

Jeśli ktoś nie przeczytał jeszcze jej autobiografii - gorąco polecam. To jej
prawdziwy, żywy portret i jedyna okazja do ujrzenia Agathy "jej własnymi
oczami". (Nie licząc "Opowiedzcie, jak tam żyjecie".) Oczywiście, nie zdradza w
niej wszystkiego, to byłoby sprzeczne z inną jej cechą, którą już w
dzieciństwie określiła słowami "nie lubię rozstawać się z informacją", tym
niemniej, Autobiografię uważam za absolutnie najlepszą książkę, jaką Agatha
Christie napisała.

[brunosch]

Ariadna Olivier zauważyła kiedyś z rozpaczą: (piszę z pamięci, wybaczcie)
- dlaczego wymyśliłam tego okropnego detektywa - Fina, skoro nic nie wiem o
Finlandii? Dlaczego kazałam mu być wegetarianinem?"

Z Autobiografii wynika, że Agatha Christie bardzo "nie lubiła" swojego Herkulesa
Poirot'a, uważając go za nadętego aroganta i egocentryka :)

[zoe125]

A czy ktos z Was ogląda filmy na DVD z Poirotem i pania Oliver? Co sądzicie o
Zoe Wanamaker, która gra Ariadnę? Moim zdaniem jest rwewlacyjna, bo właśnie tak
wyobrażałam sobie pania Oliver.

[ancza7]

Widziałam tylko "Karty na stół" - JEST rewelacyjna, chociaż wyobrażałam ją sobie
raczej jako panią puszystą.

[zoe125]

Fakt, pani Wanamaker gruba nie jest, chociaż nie jest też kruchutką panią.
Wiem, że ma krótkie nogi, bo wlaśnie chyba w "Kartach na stół" - książce - pani
Oliver narzeka, że ciężko jej wysiąść z samochodu, bo projektanci najwyraźniej
myślą tylko o szczupłych kobietach o nóżkach jak sylfida. Ale fajnie zagrała,
ksiązkowa Ariadna była strasznie gapowata i roztrzepana i taka też była aktorka.

[owowo]

przyznaję, ze Ariadna wydawala mi sie w ksiazce sympatyczniejsza

[ancza7]

Może i serce miała bardziej puszyste :))

[owowo]

na pewno masz rację;-)))