przykro mi bardzo :(( co zrobic? (dlugie)

[przyszla_mezatka]

Ten sam watek napisalam na forum Slub i wesele, ale zalezy mi na Waszych
opiniach. Poradzcie, prosze.

Jest mi strasznie przykro i nie wiem, jak sie mam zachowac. Sytuacja jest
bardzo skomplikowana i w sumie sama juz jestem nieobiektywna.

Po pierwsze: moj slub odbedzie sie na poczatku lutego 2007 w Ameryce
Poludniowej (co wyglada egzotycznie, ale w naszej sytuacji takie nie jest)
Zaczne od poczatku - ja mam 27 lat, moj narzeczony: 29. Znamy sie od 5 lat,
dwa lata temu przyjechalam do niego do Francji i zamieszkalismy razem. On jest
latynosem wychowanym w Paryzu.
Miedzy nami wszystko uklada sie bardzo dobrze, w ciagu dwoch lat mieszkania
razem poznalismy sie dobrze i bylibysmy zupelnie szczesliwi, gdyby nie ogromny
problem z moja rodzina.

Wczesniej moi rodzice mieli okazje spedzic z moim narzeczonym duzo czasu
(stwarzalam takie okazje za kazdym razem kiedy byl u mnie w Polsce, bo
wiedzialam, ze moga byc problemy). Poznali go wiec i zaakceptowali (nie jest
to tylko moja opinia, sami o tym mowia i powtarzaja to caly czas).
Po dwoch latach ciaglego jezdzenia zdecydowalam sie zamieszkac z nim, byla to
bardzo trudna decyzja, bo w Krakowie mialam calkiem niezla prace, przyjaciol,
dodatkowe zajecia i ogolnie sympatyczne zycie.

Moi rodzice sa bardzo tradycyjni i dogmatycznie katoliccy. Ja tez uwazam sie
za katoliczke, ale chyba bardziej otwarta na swiat. Mysle, ze slub bez
mieszkania ze soba wczesniej byl mozliwy dawno temu, kiedy znalo sie cala
rodzine narzeczonego do pieciu pokolen wstecz, a on sam mieszkal w sasiedniej
wiosce ;)
Te czasy, jak dla mnie, minely, a ja sama nie moglabym wyjechac do innego
kraju i byc zupelnie zalezna od przyszlego meza nie znajac go z codziennego
zycia. Jak dla mnie - logiczne.
Dla moich rodzicow ta decyzja to byl skandal. Jak moge mieszkac z kims bez
slubu?!?!
Przed wyjazdem rozmawialismy bardzo duzo na ten temat i mimo ze na ogol mam
dosyc choleryczny charakter, wysililam moja cierpliwosc i cala dobra wole na
jaka bylo mnie stac. Bylam dyplomatyczna i delikatna, staralam sie zrozumiec
argumenty moich rodzicow.
Oni natomiast wcale nie starali sie mnie zrozumiec. Moj ojciec jest domowym
despota i wszystkie rozmowy z nim konczyly sie jego powtarzaniem jak zdarta
plyta: "chce zebyscie najpierw wzieli slub".
Moja mama nie ma wlasnego zdania i we wszystkim slucha ojca.

Pierwsze tygodnie we Francji byly dla mnie bardzo ciezkie. Z D. od poczatku
bylo cudownie, ale moi przyjaciele sa daleko, nie znalam wtedy jezyka,
zrezygnowalam z satysfakcjonujacej pracy, a na dodatek moj ojciec dzwonil do
mnie i nie chcial rozmawiac o niczym innym, tylko powtarzal: "kiedy wezmiecie
slub?".
W koncu kiedy mialam troche gorszy dzien nie moglam sie kontrolowac i
powiedzialam dosyc ostro, ze mam dosc jego podejscia i ze jest to wylacznie
nasza decyzja. On na to, ze w takim razie mam wiecej nie pokazywac sie w domu
rodzinnym. I od tego czasu nie odzywa sie do mnie w ogole.
Probowalam nawiazac kontakt, ale na maile nie odpowiada, jesli on odbierze
telefon, to sie rozlacza, a jesli mama ze mna rozmawia, to musi konczyc kiedy
on wchodzi do domu.

Z tym sie juz w sumie pogodzilam. Przykre to, ale mam swoje zycie, a za
problemy emocjonalne mojego ojca nie odpowiadam.

Problem jest taki: nasz slub zorganizowalismy w ameryce i cala moja rodzina
teraz uwaza, ze ich odrzucam, ze jestem egoistka itd itp...
Ja tlumacze, ze po prostu poszlismy tam, gdzie nas chcieli...

Na slub przyjezdza moja kuzynka z chlopakiem (ciesze sie niesamowicie) i moja
przyjaciolka. Moja mama miala przyjechac, ale tydzien temu powiedziala mi, ze
w koncu podjela decyzje, ze nie przyjedzie.

Jest mi strasznie przykro. Strasznie...
Wiem, ze to daleko i ze drogo, ale zaproponowalam mojej mamie kupno biletu,
wiec nie chodzi o pieniadze. Poza tym moja rodzina nie narzeka na braki
finansowe, a o naszych planach wiedzieli od ponad roku, wiec mieli czas na
zorganizowanie podrozy.
Dodatkowo, okolo rok temu moja siostra wziela slub polaczony z tradycyjnym
polskim weselem, ktory zorganizowali w 100% nasi rodzice. Kosz biletu na nasz
slub nie jest nawet 1/4 ceny tamtego wesela, a na miejscu maja juz wszystko
zapewnione (za wiekszosc rzeczy placimy my, z pomoca rodzicow D.)
Przez to tez czuje, ze to niesprawiedliwe i ze moi rodzice zachowuja sie okropnie.

Opisuje ta historie, bo chcialabym, zebyscie powiedzialy mi, co o tym
sadzicie. Ja nie jestem obiektywna, a naprawde chce wiedziec co zrobilam zle.
Teraz zostaje jeszcze miesiac do wesela i nie wiem... moze powinnam zadzwonic
do rodzicow (wiem, ze jesli by chcieli, mogliby jeszcze przyjechac)?
Jestem zagubiona w tym wszystkim i czuje sie beznadziejnie.
Co o tym myslicie?

[anula36]

Podjelas decyzje o samodzielnym zyciu i ponosisz tego konsekwencje.Gdybys grzecznie siedziala do dzis w domu pewnie dalej bylabys ukochana coreczka, tak jak siostra.
sytuacja jest klarowna - wyrwalas sie z pod dominacji ojca, ktory jak sama piszesz nie zaakceptowal tej decyzji. Nie dziwie sie matce ze woli nie przyjezdzac na slub- z wami bedzie pare dni - z ojcem kolejne kilkanascie lat wypominania jak mogla cos zrobic przeciw niemu.
Jedyne co mi sie nie podoba w twojej postawie to przeliczanie pieniedzy rodzicow - to ich pieniadze i moga je wydac na co zechca.Rownei dobrze przegrac w kasynie, jak kupic bilet na samolot.

[anula36]

acha - co zrobic. Mysle ze jedyne co poprawiloby stosunki z ojcem to przyjazd z narzeczonym do domu, gorace przeprosiny, pokajanie sie, zapewnienie ze slub koscielny odbedzie sie na dniach i prosba o blogoslawienstwo. Inaczej tego nei widze skoro telefon odklada, a na maile nie odpowiada.

[przyszla_mezatka]

Anula36, troche ostro piszesz o przeliczaniu pieniedzy, ale oczywiscie, masz
racje. Jestem dorosla, utrzymujemy sie razem z D. i nikogo nie prosimy o pomoc.
Chcialam tylko pokazac, ze finanse nie sa problemem dla moich rodzicow, jesli
chodzi o przyjazd (zaproponowalismy im zreszta kupno biletow, w razie gdyby
jednak byl problem, odmowili).

Ale jesli chodzi o wesele mojej siostry i przyjazd na moje - pozostaje mi caly
czas jakis taki niesmak. Moi rodzice wlozyli bardzo duzo wysilku
(organizacyjnego, ale i finansowego) w jej wesele i chwala im za to. Dla mnie
nie chca tego wysilku zrobic, chociaz nie prosze o duzo, tylko o to, zeby
chociaz moja mama byla na moim slubie. Czy to takie dziwne?


Nie zamierzam jechac do Polski i uskuteczniach goracych przeprosin, bo jak
piszesz (a ja sie z tym zgadzam) - jestem dorosla, podjelam wlasne decyzje i
ponosze ich konsekwencje i niczego nie zaluje. Uwazam, ze zrobilam wszystko,
zeby sytuacja w mojej najblizszej rodzinie byla pozytywna, tylko ze dwie strony
musza tego chciec. Ze strony moich rodzicow tej checi brak.
Zawsze wydawalo mi sie, ze zycie jest ciekawe, bo ludzie sa rozni. Ja roznie sie
od moich rodzicow pogladami na zwiazek, co oznacza, ze jestem wykleta i skazana
na banicje ;)
I tylko o to mi chodzi, ze mimo roznic chcialabym miec normalne kontakty z
rodzicami i chcialabym zeby byli na moim slubie. Nic wiecej.
Czy to sa zbyt duze wymagania?

[anula36]

to sa normalne wymagania. tylko zeby stosunki rodzice dzieci byly dobre albo chociaz poprawne musza tego chciec OBIE strony. Twoim rodzaicom dobrej woli zabraklo.
Z tymi przeprosinami chodzilo mi o to ze gdybys przyznala ojcu racje i sie pokajala oraz przyznala sie do bledu jego autorytet zostalby nienaruszony i moglby wybaczyc bladzacej owieczce rodzinnej, bez utraty " twarzy". A tak kazde z was okopalo sie na swoich pozycjach- i kazde uwaza ze robi dobrze, ojciec ze cie wyklal z rodiny, ty ze poszlas swoja droga.
Siotra podejrzewam poszla po linii wytyczonej przez rodzicow - wiec byla ta " dobra " corka, ktora zasluzyla na nagrode.
jest jeszcze szansa ze czas badz wnuk troche top wszystko naprostuje.

[przyszla_mezatka]

Wiem, ze nie jestem obiektywna, bo jestem w samym srodku tej sytuacji, wiec
dlatego cenie bardzo opinie "z zewnatrz". Dziekuje wiec za szczere slowa :)

Ja jestem okopana na moich pozycjach, ojciec tez, to fakt. Staralam sie dac
szanse mojemu ojcu na zachowanie twarzy i "pierwszy krok" zrobilam juz tyle
razy, ze mam dosc. Nikt nie patrzy na moja godnosc i na to, ze takie zebranie o
to, zeby przyjechali na moj slub jest troche przeciwko niej.

Rzeczywiscie, moja siostra jest "dobra coreczka", bo konsultuje wszystkie swoje
decyzje z rodzicami, pamietam tylko jak przed jej weselem rodzice decydowali za
nia, a ona plakala rozmawiajac ze mna przez telefon, ze nie pozwalaja jej sie
wtracac do organizacji wlasnego wesela. Teraz za to popiera ich na calej linii i
jest przeciwko mnie.

[arwen8]

przyszla_mezatka napisała:

> Rzeczywiscie, moja siostra jest "dobra coreczka", bo konsultuje wszystkie
> swoje decyzje z rodzicami

Twoja siostra jest po prostu UZALEŻNIONĄ córeczką i dlatego jest tak
bardzo "ceniona" przez rodziców. Ty uniezależniłaś się, podejmujesz samodzielne
decyzje, które są dobre dla Ciebie, i dlatego ponosisz skutki takiej wolności.
Zawsze możesz zaniedbać swoje szczęście i przyczołgać się na kolanach z
przeprosinami, tylko CZY WARTO? Twoi rodzice szantażują Ciebie, chcą upokorzyć
za wszelką cenę. Jeśli na to się zgodzisz, bedą w ten sposób traktować Ciebie
do końca życia. Czy tego chcesz? Być może ślub bez ich obecności będzie o wiele
lepszym rozwiązaniem niż oglądanie ich posępnych twarzy w najszczęśliwszym dla
Ciebie dniu czy wysłuchiwanie ich narzekań? Jeśli nie zależy im na Twoim
szczęściu, jeśli nie potrafią okazać Ci żadnego szacunku, jeśli ciągle tylko
domagają się ślepego posłuszeństwa, to może nadeszła już najwyższa pora
przestać żebrać o ich miłość i akceptację?

[przyszla_mezatka]

Arwen, daje do myslenia to co piszesz.

To jest bardzo ciezkie, kiedy uswiadamiam sobie, jak toksyczni sa moi rodzice.

odetnij w końcu pępowinę

[czekolada_orzechowa]

skoro jesteś na tyle dorosła, zeby wyjsć za mąż, to nie musisz się przejmować
głupimi fochami tatuśka.A to, jak zastraszył twoją matkę, najgorzej o nim
świadczy.
--
Trzy resorty dla Ligi, co ich Roman wiedzie, Siedem dla Samoobrony, z Andrzejem
na przedzie, Dziewięć dla PiSu, pod wodzą Kaczora, Jeden dla władcy - Ojca
Dyrektora

[przyszla_mezatka]

Czekolada, masz racje. Pepowine trzeba uciac bez litosci ;)

Slub jest taka okazja, gdzie jednak czuje sie troche bardziej wiezy rodzinne i
po prostu chcialabym, zeby rodzice mi towarzyszyli w waznym momencie, tak jakby
"ponad podzialami".
Mysle, ze jesli rzeczywiscie nie przyjada, to bedzie zerwanie nie tylko
pepowiny, ale tez jakichkolwiek relacji. Tak sie czuje w tym momencie.

[arwen8]

przyszla_mezatka napisała:

> Slub jest taka okazja, gdzie jednak czuje sie troche bardziej wiezy rodzinne i
> po prostu chcialabym, zeby rodzice mi towarzyszyli w waznym momencie

To jest zrozumiałe. Ale Twoi rodzice wyraźnie i niejednokrotnie dali Ci do
zrozumienia gdzie mają Twój "ważny moment" i w ogóle Ciebie. Poprzez milczenie
(ojciec) stosują zwykły szantaż emocjonalny, czekają, aż zaczniesz ich błagać,
przepraszać, prosić. Wtedy będą triumfować, że udało im się ustawić Ciebie tam,
gdzie Twoje miejsce - na pozycji małego, wystraszonego i totalnie uzależnionego
od nich dziecka. Czy tego naprawdę chcesz?

[przyszla_mezatka]

To jest bardzo bolesne, ale niesamowicie prawdziwe.
Nie chce "zebrac" o to, zeby przyjechali, zreszta nawet zwykle proszenie moze
byc zdradliwe...
Wyobrazam sobie taki przyklad, zalozmy, ze uwielbiam dostawac kwiaty i moj maz
wie o tym, zbliza sie jakas specjalna okazja, a ja juz wiele tygodni wczesniej
zaczynam blagac o to, zeby kupil mi bukiet, prosze i prosze, on nie chce, ale w
koncu daje sie przekonac i mowi: "no dobra, jak juz ci tak strasznie zalezy to
kupie ci te badyle".
Cos takiego dzieje sie wlasnie z moimi rodzicami, jak ich tak bede prosic, to
moze sie w koncu zgodza, ale to bedzie nieszczere, takie "wyzebrane" :(
Nie chce czegos takiego.

[arwen8]

przyszla_mezatka napisała:

> Cos takiego dzieje sie wlasnie z moimi rodzicami, jak ich tak bede prosic, to
> moze sie w koncu zgodza, ale to bedzie nieszczere, takie "wyzebrane" :(
> Nie chce czegos takiego.

Dokładnie! Tym bardziej, że oni (ojciec) właśnie czekają i liczą na takie
żebranie. Wtedy poczują się silniejsi od Ciebie, dowartościowani. Poczują, że
znów mają nad Tobą władzę i kontrolę. Zwyciężą, a Ty będziesz się czuła źle.
Twoja intuicja dobrze Ci podpowiada.

Nie bój się tego, że jest Ci przykro z powodu takiego traktowania przez
rodziców. Masz prawo do takich uczuć. Mas zprawo być wściekła na nich. Masz
prawo czuć się zraniona i zawiedziona. Wszak rodzice pokazali Ci, że
najważniejszy dla Ciebie dzień jest dla nich nic nie wart. Twoje poglądy i
Twoje szczęście są nic nie warte. Rodzice też mają prawo czuć się źle z powodu
Twojej decyzji. ALE... I tu się mocno róźnicie. TY zrobiłaś ze swojej strony
WSZYSTKO, co mogłaś, próbowałaś na ten temat rozmawiać, proponowałaś różnego
rodzaju rozwiązania, etc. ONI, a szczególnie ojciec, nie zrobili ze swojej
strony NIC, żeby tę sytuację wyjaśnić i znaleźć rozwiązanie. Twój ojciec
szantażuje Ciebie swoim milczeniem. Czy tak zachowuje się dorosły, świadomy
człowiek, któremu zależy na utrzymywaniu DOJRZAŁYCH kontaktów z córką?

Skoro Twój ojciec nie chce nawet przez telefon rozmawiać z Tobą, to możesz
jedynie napisać do niego list (jeszcze masz czas przed ślubem). Możesz mu dać
do zrozumienia jak bardzo przykro Ci jest z powodu takiego jego zachowania.
Możesz wyraźnie powiedzieć mu, że szantażując Ciebie milczeniem NIC nie zyska,
wręcz przeciwnie. Nie błagaj i nie pomniejszaj sieb ie jeszcze bardziej, ale
powiedz o swoim uczuciu przykrości. Masz do tego pełne prawo.

[przyszla_mezatka]

Dzieki Arwen za odpowiedz :)

Wiem, ze mam prawo do tego, co czuje, ale jedna sprawa mnie meczy: caly czas nie
wiem, czy zrobilam wszystko co moglam. Oczywiscie, z moimi rodzicami uczucie, ze
nie jestem wystarczajaco dobra towarzyszylo mi caly czas, a teraz jest tylko
kolejny przyklad.
Zawsze mozna zrobic wiecej, ale wydaje mi sie, ze gdybym robila cos jeszcze, to
juz byloby proszenie ponad miare.

Zastanowie sie nad napisaniem listu... Troche sie tego boje, bo jest to znowu
pierwszy krok z mojej strony i niestety, moze byc potraktowany jako
przepraszanie z mojej strony. Zastanowie sie nad tym.

[arwen8]

przyszla_mezatka napisała:

> Wiem, ze mam prawo do tego, co czuje, ale jedna sprawa mnie meczy: caly czas
> nie wiem, czy zrobilam wszystko co moglam.

Masz rację, jednej rzeczy nie zrobiłaś jeszcze - nie przyczołgałaś się z
przeprosinami do ojca. Mogłabyś to zrobić tylko i wyłącznie wbrew sobie, wbrew
swoim przekonaniom, pozbywając się wszelkiego do siebie szacunku. Po co?

Nie możesz całej odpowiedzialności za zaistniałą sytuację brać na siebie.
Obydwie strony muszą CHCIEĆ znaleźć rozwiązanie. TY dzwoniłaś, rozmawiałaś,
proponowałaś. A co zrobili ONI? Jakie były konstruktywne propozycje z ICH
strony? Zrobiłaś wszystko co mogłaś, co było zgodne z Twoim sumieniem i
przekonaniami. Jesteś w porządku wobec siebie i wobec rodziców.

> Zastanowie sie nad napisaniem listu... Troche sie tego boje, bo jest to znowu
> pierwszy krok z mojej strony i niestety, moze byc potraktowany jako
> przepraszanie z mojej strony. Zastanowie sie nad tym.

To tylko taka sugestia. Jedna z wielu możliwych. Chodzi właśnie o to, by nie
pisać tego w postaci "przeprosin" (lub czegoś, co w ten sposób może być
odczytane). Chodzi o niedefensywną postawe i wyraźne danie do zrozumienia, że
manipulacjami i szantażem rodzice niczego nie osiągną.

[caysee]

Zyjesz wlasnym zyciem i masz do tego pelne prawo. Jest was dwoje i logicznym
jest, ze slub musial sie GDZIES odbyc, albo u ciebie albo u niego, wiec fochy o
to, ze akurat u niego to dziecinada. Mysle, ze moglibyscie zdecydowac sie na
wyjscie posrednie - cywilny tu, koscielny tam, ale podejrzewam, ze teraz na to
za pozno. Zreszta wczesniej chyba nie podejrzewaliscie takiego obrotu sprawy...

[przyszla_mezatka]

Fochy ojca byly od poczatku i kiedy myslelismy o tym, gdzie zorganizowac slub,
wybralismy kraj narzeczonego, z dwoch powodow: bo i tak tam chcielismy jechac na
wakacje i razem z jego rodzicami wpadlismy na pomysl, ze moze by to polaczyc ze
slubem, po drugie dlatego, ze poszlismy tam gdzie nas chcieli. Ze strony D.
nigdy nie spotkalo nas nic nieprzyjemnego - szczere i czasem trudne rozmowy
owszem, ale nie obrazanie sie, pretensje i inne dziwactwa.

Slub cywilny juz sie odbyl, na poczatku listopada w Paryzu. Tutaj mieszkamy i
byloby duzo trudniej zorganizowac to w Polsce bez czyjejs pomocy, a ja naprawde
nie wiem, czy moge liczyc na pomoc mojej rodziny. W tym czasie moja mama byla
prawie pewna, ze przyjedzie na slub koscielny, wiec nie przeszkadzalo mi to, ze
jej nie bedzie na cywilnym. Dopiero przed swietami podjela ostateczna decyzje,
ze nie jedzie :(

[mgla_jedwabna]

W tym, co piszesz, pobrzmiewa odrobina zazdrosci wobec siostry- ze dla niej sie
postarali, a dla ciebie to y sie starasz a oni nawet zaakceptowac nie racza.
Ale tak naprawde to ty jestes w najlepszej sytuacji:
- czy chcialabys, tak, jak twoja siostra, miec wszystko po cudzej mysli
zorganizowane? Zobacz, jaka ona jest uzalezniona- juz nigdy nie bedzie mogla
sie sprzeciwic itp., bo przeciez rodzice maja na nia "argument"- mysmy ci
wesele zrobili, mysmy ci tyle dali... Ona bedzie taka dziewczyna, ktora np. dba
o zeby dziecka a babcia je karmi slodyczami- a ona nie moze podskoczyc.
- twoja mama ma jeszcze gorzej. Uwazam, ze to patologiczna sytuacja, ze ona
nawet z wlasna corka przez telefon nie moze porozmawiac i odklada sluchawke,
jak wchodzi ojciec. Z wlasna corka! Wyobraz sobie, ze twoj maz zabrania ci
rozmow z dzieckiem...

a teraz uwaga, zaboli: twoja mama najprawdopodobniej chce przyjechac na twoj
slub i to bardzo. Tylko ojcu sie to nie podoba, wiec oczekuje ze cala rodzina
dostosuje sie do jego widzimisie.
Sprobuj ponamawiac sama mame, moze przyjedzie, moze jeszcze nie jest za pozno.
Jesli chodzi o ojca, to ciesz sie, ze go nie bedzie, bo niewykluczone, ze
zepsulby ci caly ten piekny dzien. O cos takiego nietrudno nawet przy dobrej
woli (przy slubach osob wychowanych w 2 roznych kulturach, roznicach jezykowych
itd), a tej mu chyba brakuje.
i to wszystko katolicy p.....cy o milosci blizniego...

[aanista81]

Wyslalam ci maila na gazetowy, odpisz

[anya.po.prostu]

Przykro mi o pisać, ale zawsze bardzo trudno mi zrozmieć jak rodzice mogą
sprawiać taką przykrość swojemu dziecku, tak się zacietrzewiać, wykląć z
rodziny itp w imię jakiś idei czy zasad religijnych.
Zawsze wydawało mi się, że miłość rodzicielska jest tak silna i bezwarunkowa,
że jakieś kościelne zasady nie są w stanie jej złamać.
Nie pojmuję, że dla Twojego ojca zamieszkanie z facetem jest tak straszną
zbrodnią, że jest gotów się do Ciebie nie odzywać.
Nie pojmuję takiego katolicyzmu, gdzie nie ma miejsca na przebaczenie.
Przebaczenie własnemu dziecku.
Ale wiem, że niestety są tacy ludzie.

Piszę to wszystko po to, aby Cię zapewnić, że to nie jest kwestia Twojego
obiektywizmu lub nie. Twój ojciec zdecydował, że jego racje, jego poglądy i
przekonania są ważniejsze od Twojego życia, Twoich decyzji, Twojego szczęścia.
Nawet od rozmowy z Tobą.

Co możesz jeszcze zrobić? Nie wiem, nie wiem ile można żebrać i błagać. I czy
nawet jak już wyżebrasz to czy będziesz się umiała cieszyć z tego, nawet jeśli
przyjadą. Ja wiem, że napewno nie potrafiłabym w nieskończoność przepraszać i
zabiegać o akceptację moich decyzji.
Myślę, że w naszym dorastaniu dochodzimy do momentu kiedy opinia rodziców ma
coraz mniejszy wpływ na nasze decyzje i ich aceptacja coraz mniejsze znaczenie.

Ja też mam bardzo dominującą mamę i ona też bardzo różnymi metodami próbowała
wywrzeć na mnie presję w różnych kwestiach. Ale im byłam starsza i bardziej
pewna swoich decyzji tym mniej ta presja na mnie działała i im mniej przykrości
sprawiała mi dezaprobata mojej mamy. Z czasem moja mama zorientowała się i
pogodziła z tym, że jej szantaż emocjonalny po prostu na mnie nie działa i sama
z siebie go zaprzestała. Jak sama stwierdziła szkoda jej już "strzępić języka
na mnie" bo ja i tak zrobię po swojemu.
Nie ukrywam, że musiałam wyjechać z kraju by to było możliwe i tę pępowinę
przeciąć.

Jednej mądrej rzeczy się nauczyłam. Musiałam zrozumieć, że ja swojej mamy nie
zmienię. Tak samo jak Ty nie zmienisz swojego taty. Nie jesteś w stanie sprawić
aby on myślał i czuł inaczej i aby zaakceptował coś, co dla niego jest nie do
zaakceptowania.
Jedyne co możesz zrobić to zmienić siebie, swoje relacje z nim. Wtedy on
również będzie musiał się zmienić i dostosować do nowej sytuacji, nowej
relacji, nowej Ciebie.
Proszenie, przepraszanie, zabieganie wydaje mi się mało skuteczną metodą.
Wydaje mi się, że konsekwencja i pewność w swoich decyzjach pokaże ojcu, że
wiesz czego chcesz i on niestety musi się z tym pogodzić.
Ale może być też tak, że się nie pogodzi i zadecyduje że nigdy Ci nie wybaczy
Twego "strasznego grzechu".
Wtedy Ty możesz albo się tym zadręczać i do końca życia błagać ojca o
wybaczenie. Albo się z tym pogodzić, co oczywiście nie będzie proste.

Myślę, że najważniejsze w tym wszystkim jest Twoje własne poczucie. Pewność w
Tobie samej, że nie zrobiłaś nic złego. Że nie zrobiłaś nic na tyle strasznego
aby zasłużyć na wyklęcie z rodziny.
I to chyba jest najtrudniejsze, bo w dzieciach zawsze niesamowicie silna jest
wiara i potrzeba wierzenia, że ich rodzice są dobrzy, kochani. I w imię tej
potrzeby bardzo często dzieci biorą na siebie odpowiedzialność za błędy
rodziców.
Rozgrzeszają rodziców, biorą winę na siebie, bo łatwiej im żyć ze świadomością,
że to one są złe i winne zaistniałej sytuacji, niż że to rodzice nie kochają
ich bezwarunkowo i że to rodzice popełnili błąd.

Coś co ja zrobiłabym napewno na Twoim miejscu to napisałabym list do ojca.
Właśnie po to aby tę odpowiedzialność przywrócić. Wytłumaczyłabym mu jak bardzo
mnie zranił. Że nie potrafi zaufać i zaakceptować moich decyzji. Że nie potrafi
pozwolić mi na życie moim życiem, cieszenie się moim szczęściem. Że na
pierwszym miejscu postawił swoje zasady religijne i nie chce uszanować moich
zasad. Że wreszcie nawet jeśli uważa to co zrobiłam za śmietrelny grzech to nie
potrafi tego grzechu przebaczyć i pozwolić mi żyć z własnym sumieniem.

List w tej sytuacji ma wiele zalet. Ojciec nie będzie mógł po prostu rzucić
słuchawką. Najprawdopodobniej nie wyrzuci go wprost do śmieci tylko przeczyta
przynajmniej raz. A słowo pisane ma większą moc niż mówione.
Samo pisanie listu pomoże Ci uporządkować swoje własne emocje. Ułożyć wszystko
tak jak chcesz i powiedzieć to co najważniejsze, a nie to co akurat wmknie się
w gorączce kłótni.

Nie zazdroszczę sytuacji. Ale jedno mogę powiedzieć ze swojego doświadczenia.
Gdy jesteśmy dziećmi rodzice mają nieograniczony wpływ na nasze życie.
Gdy jesteśmy dorośli możemy świadomie zadecydować jaki ten wpływ będzie. Co
więcej, my też mamy wpływ na życie naszych rodziców i na wzajemne relacje.
Życzę powodzenia.

[przyszla_mezatka]

Dziewczyny, sytuacja sie rozwija calkiem pozytywnie. ;)

Pomyslalam, ze Wam opowiem, moze jeszcze ktos czyta ten watek.

Wczoraj zadzwonila do mnie moja mama. Ja omijalam temat slubu, bo nie chce mi
sie juz wiecej prosic zeby przyjechali, ale to ona zaczela temat. Zadowolonym
tonem powiedziala, ze na pewno bede sie swietnie bawic.
Ja na to, ze chyba wcale nie tak swietnie, bo nie bedzie ze mna mojej
najblizszej rodziny. Oczywiscie, moja mama zdziwiona, ze nie jestem szczesliwa
(ona myslala, ze jak oglosi mi swoja decyzje, to problem sie skonczy, bo dla
niej najtrudniejsze bylo to, jak mi powiedziec, ze nie przyjezdza).
No i porozmawialysmy sobie bardzo szczerze, ale spokojnie (tzn. ja nie moglam
powstrzymac lez, no ale ogolnie bylam dosyc spokojna).
Rozmowa skonczyla sie tak, ze moja mama stwierdzila, ze nie licze sie z jej
uczuciami, ze jak to mozliwe ze nie rozumiem...

A dzisiaj: niespodzianka. Sms od mamy: Przyjezdzam na slub.
Zadzwonila pozniej i powiedziala, ze przemyslala jeszcze raz sprawe i kupila
bilet! Ja bylam w szoku, ale cale to napiecie z naszych poprzednich rozmow
gdzies zniknelo. Slychac bylo, ze mama tez sie cieszy.

Oczywiscie ojciec nie przyjezdza, moja siostra tez nie, ale obojetne,
przynajmniej mama bedzie mi towarzyszyc. :))))

[monia816]

Super, śledziłam Twój Wątek i trzymałam kciuki. Cieszę sie, że twoja mama
zdecydowała sie przyjechać na slub. Dla córki to bardzo wżne by miec poparcie
matki. Ona Ci pokazała, ze jestes dla niej bardzo ważna. Nawet naraziła swoje
relacje z mężem. Życze ci wspaniałego ślubu i duzo szczęścia w życiu!!!!!