happy end:-)

[puch_marny1]

Już nie mogę.
Autor: puch_marny1
Data: 02.09.06, 20:38


zarchiwizowany
Witam,
Nie wiem czy jestem młodziutką mężatką, czy może ciut starszą. Małżeństwem
jesteśmy od 3 lat. Porzuciłam dla niego rodzinne strony, zamieszkaliśmy razem
w Warszawie(on pochodzi z Olsztyna ja z "dalekich" Mazur). Urodził nam się
syn. Wszystko było w miarę OK. Mąż to cudowny, pracowity ciepły człowiek,
dobry i czuły ojciec. Od 5 lat kocham go niezmiennie, a on mnie, wiem to. We
środę stracił pracę. Zarabiał sporo i mimo, iż ja też pracuję to na jego
barkach głównie spoczywał obowiązek zapewnienia bytu rodzinie. Zostaliśmy z
kilkoma kredytami w wynajętym mieszkaniu z trzymiesięczną odprawą. Padł ofiarą
wyścigu szczurów i swojego profesjonalizmu ("wygryźli" go jego słabsi w
zawodzie i mniej doświadczeni "przyjaciele" bojący się po zmianie zarządu o
swoje stołki). Zadzwoniłam do mamy w piątek. Już nie płakałam. Schowałam się w
pracy w toalecie, żeby nikt nie słyszał rozmowy. Przeraziła się, ale prosiła
abym zaufała mężowi, bo jest odpowiedzialny, pracowity i bardzo zaradny i nie
da nam zginąć. Zaufałam. W Warszawie doświadczyłam masę różnych rzeczy i
dobrych i złych. Nie mogę już tu być. Od paru miesięcy zabija mnie tęsknota za
rodzinnymi stronami. Za ludźmi...jakże innymi od tych tutaj. Myślę o
spakowaniu kilku rzeczy swoich i dziecka i ucieczce. To myślnie donikąd nie
prowadzi. Marzę nie o pieniądzach, mężczyznach, ciuchach, karierze i innych
pierdołach, wszystko to już miałam. Teraz pragnę wychowywać dziecko w małym
domku z widokiem na jezioro i las. Pragnę aby mąż uciekł stąd ze mną, ale nie
ucieknie, programistów na Mazurach nie potrzeba... Uśmiecham się do niego,
promienieję, gdy mówi mi o kolejnych prywatnych zleceniach, które pozwolą nam
przetrwać zanim nie znajdzie nowej posady, a w środku krzyczę, łkam i jestem
maleńką przerażoną dziewczynką. Nie pokażę mu swojego lęku, on też mi go nie
pokazuje... nie straszymy się nawzajem z miłości... udając, że jest dobrze a
będzie lepiej. Ta utrata pracy to może jakiś znak... Może w końcu czas
powrócić do miejsc i ludzi, których tak strasznie mi brak. Nie oczekuję porad.
Wyżaliłam się, żeby przetrzymać do środy kiedy przyjedzie moja mama i wypłaczę
się jej w ramionach. Jestem rozdarta i chyba nieszczęśliwa. A mogłam wyjść za
jakiegoś miejscowego mechanika, zamiast szukać wielkiej miłości gdzieś w
świecie...
Pozdrawiam

[puch_marny1]

Tak było prawie 7 m-cy temu.
Nie potrafię podnieść wątku z archiwum, dlatego skopiowałam posta, aby po raz
kolejny nie pisać tego samego.
Dziękuję za ciepłe słowa, które tu wówczas padły:-)
Od prawie 7 m-cy mąż jest "na swoim". Nie wierzyłam, że się uda, ale cały czas
wspierałam go nie mówiąc mu o moich obawach, nie chcąc podcinać mu skrzydeł.
Jestem szczęśliwa, że mimo bardzo trudnych chwil ani razu nie wybuchła awantura
o kasę. Ten trudny czas niesamowicie nas zbliżył do siebie, nie wiedziałam, że
mogę być, aż tak silna, że mogę stanowić Jego opokę i wsparcie. A on nakręcany
moją wiarą w niego (choć była b.krucha) pracował, pracował, pracował... Po 3
m-cach prób i błędów, szukania i gubienia klientów coś zaskoczyło. Pierwsze,
drugie, kolejne zlecenie, w końcu pierwszy stały klient. Dziś jest ich kilku.
Mąż zaczyna zastanawiać się nad zatrudnieniem grafika, bo coraz trudniej
dotrzymać mu terminów... I jest taki dumny i pewny siebie:-)))) Wizja kupna
wymarzonej ziemi pod budowę domu staje się coraz bliższa. Już wiem, że nie można
uciekać od życia, pewnie nie raz jeszcze będą gorsze dni, ale bogatsi o
doświadczenia sprzed pół roku ze wszystkim damy radę!
Pozdrawiam

[lenchen]

Gratuluję wiary, siły, odporności psychicznej oraz udanego i kochającego się
małżeństwa.
Tak trzymać!

[iskierka2929]

Puchu marny , wiesz czemu poranne słońce jest zawsze takie piękne ? Bo wstaje po
nocy ,a każda noc jest obietnicą poranka .Słońce w waszych oczach i ciepło
waszych rąk i serc skruszy lody i ogrzeje zimne wiatry prozy życia .
Pozdrawiam cię bardzo gorąąąco .

[puch_marny1]

Dziękuję za ciepłe słowa, jak zwykle można na Was liczyć:-)
pozdrawiam

[aniatko]

Gratulacje :) Ten post to piękna miłość i dużo wiary... :) Mam nadzieję, że
Wasze marzenia będą się spełniać :) A to że mąż się nie załamał i Ty też nie
świadczy o tym, że oboje macie dużo siły...a tacy ludzie naprawdę wygrywają.
Trzymam kciuki :)

[ewelita]

Łzy napłynęly mi do oczu, gdy to czytałam.... Gratuluję ci odwagi i
wytrwałości. Jesteście wspaniali. Gratuluję, że wytrzymaliście gorszy czs i
trzymam za was kciuki.
Będzie dobrze!!
Pozdrawiam

[grubaska20]

pięknie!:) gratuluję i pozdrawiam:)