samotnosc

[slodka467]

Meczy mnie to moze kogos znajde chociaz nie czesto tu zagladam moze kogos tu
znajde kto przyzwyczail sie do samotnosci?wiem to jest przerazajace troche ale
tak jest w moim przypadku jakos z tym zyje ale jak tylko pomysle o tym to mi
ciarki przechodza po plecach,dlugi czas jestem za granica ale wczesniej jak
bylam mlodsza to byl ktos przymnie a teraz od 6ciu lat jestem okropnie
samotna i przywyklam do tego wrecz wmowilam sobie ze tak ma byc?czy zemna
ok????piszcie

[frozenman]

Tu jest wielu takich, ale za granicą to chyba jest jeszcze gorzej.

[listopad02]

Pewnie ok.
Próbuje sie wmowic, na przekór sobie, ze wszystko gra, nawet jak nie. No i zapominamy o tym, a jak przypomnimy, to czujemy naprawdę mocno i niezbyt dobrze.
Wiele osób zyje samotnych lata po mieście, goni, chodzi, ale nie wiem, to półsrodki na zapchanie braku.
Lubisz ten stan?

[claire.ampres]

> Próbuje sie wmowic, na przekór sobie, ze wszystko gra, nawet jak nie.

Ja to inaczej odczuwam. Akceptacja samotnego stanu nie oznacza dla mnie poddania się i rezygnacji z marzeń. Wręcz przeciwnie. nie szarpię się, bo wiem, że los może mi przynieść przeróżne rzeczy, jeśli jestem na nie otwarta. I na samotność i na niesamotność jestem przygotowana. Niczego sobie nie wmawiam, cieszę się życiem. Mimo że jego większość spędziłam samotnie.


> Wiele osób zyje samotnych lata po mieście, goni, chodzi, ale nie wiem, to półsrodki na zapchanie braku.

Listek, a to nie jest po prostu życie? Jeśli się nie ma nikogo, to co robić? Usiąść i płakać? Za dużo czasu przepłakałam, więcej nie chcę płakać. Chcę żyć.

[listopad02]

Piszę o sobie pewnie. Nie płacze, choc czasem naprawde źle.
Ja to czuje i zadne srodki tego nie wymażą.

[magl-owa]

A ja oswoiłam samotnosc juz nie cierpię jak kiedyś, juz nie
frustruje sie. tolerujemy sie. widocznie ona ma mnie czegos nauczyc.
Jeszcze nie wiem czego, ale czegoś na pewno

[kawamija]

........przyzwyczaić się do samotności ???
tak jak się przyzwyczaić do....no własnie do czego ? do swojego
koloru oczu ?....

temat często powraca i chyba trudno jednoznacznie
odpowiedzieć.....na dziś tylko taki aspekt poruszę, że chyba jednak
ważny jest czas....czym dłużej jesteśmy sami tym gorsze
rokowanie........bo bardziej się zamykamy na innych ...tak sobie
pomyslałam....i mniej nam się chce chcieć

[magl-owa]

Nie, przezwyczajenie i oswojenie to co innego!
Przezwyczajen niekoniecznie chce się zmieniac. Oswojenie to taka trochę niezgoda
na stan rzeczy; wiadomo (przynajmniej dla mnie), że w każdej chwili samotnośc
może się zmienić w tandem.

Byle do wiosny!

[kajmi]

ja się nie przyzwyczaiłam i nie chcę jej oswoić; czasem jest tak
ciężko, że nawet jak zasnę to budzi mnie atak paniki ja wiem, że
nie chcę być sama/samotna tylko jak to zmienić.......? jak czytam
ile osób tu jest samotnych to nastraja mnie to jeszcze gorzej,
czasem jak czytam posty to mam wrazenie, że tyle jest osób samotnych
(zdecydowania większość to kobiety) i nawet na forach tematycznych
takich jak to, gdzie szuka się wsparcia a problewmy były/są podobne
ludzie nie znajdują nie tylko drugiej połówki ale nawet pzryjaciela
w realu na wieczory/ weekendy itp. Jak to jest i dlaczego tak się
dzieje?

[robert.83]

Obawiam się, że to będę trochę ja.

Nie mówię jak ma być albo jak nie ma. Nie przesądzam ani nie biadolę... Po prostu... czuję jak trochę sam siebie zaszachowałem. Te myśli o drugiej połowie, o prawdziwym oddaniu, całkowitym zaufaniu i oparciu na sobie... tak na zawsze. Te myśli wymagają pewnej wiary. A czas i życie dzień po dniu śmieje się z tych bajek.

Nie wiem czy nie zaczynam się przyzwyczajać. Uważałem, że mam sporo do zaoferowania, że jestem zajebistym gościem. Ale skoro kobiety szukają czegoś innego... wolna wola.

Sam czy nie sam - nie będzie żadnych półśrodków, żadnych dopasowań na siłę... Albo wszystko albo nic.

[magl-owa]

Popieram Robert

Zadnych kompromisów: żonaci precz! jednonocne przygody precz!
ma być zwyczajnie, przyjacielsko i miłośnie

[robert.83]

To ja Cię zaskoczę.

Nie mam nic przeciwko jedno nocnym przygodom i jakimkolwiek innym aktywnościom. Pod warunkiem, że obie osoby naprawdę wiedzą czego chcą i żadne nie czuje się wykorzystywane. Czemu nie? Jeśli ktoś lubi...

Widzę, że Ty też wiesz czego chcesz. Możesz sobie wyobrazić jakiś lepszy start?

[b.wicia]

bez sensu..tak do łóżka i koniec? i wstać i każdy wraca do swoich czynności, jak
gdyby nigdy nic..czyli sprowadzić pękny akt seksualny do zwykłej czynności
jak...parzenie herbaty czy wypadu do kina?ale racja..jak obie strony tak myślą,
to już ich sprawa...a może tak mi się zdaje, że bez sesnu, bo nigdy nie
próbowałam...okazje były, więc chyba wiara w moje przekonania wygrała..uff, lżej
od razu

[robert.83]

Różnie w życiu bywa. Może kobiety i my mamy inne spojrzenie na ten
temat (tak średnio w populacji). Już przestałem krzyżować ludzi za
takie numery. Niektórzy traktują to naprawde mechanicznie i
bezemocjonalnie....

...a co jeśli połączy Cię z kimś coś niesamowitego, czysta pasja,
jakieś mistyczne zrozumienie... ale jednak nie miłość?

[b.wicia]

Ale ja również nie krytykuję takich osób. Mam znajomych, co właśnie nawzajem tak sobie pomagają, że tak to powiem jeśli im to daje satysfakcję, to niech tak postępują, i tyle. Mamy inne podejście, kobiety niestety chyba mają gorzej..bo One jednak po takiej nocy oczekują przytulenia, jakiegoś miłego słowa...a nie udawania...
Jeśli tak będzie, jak piszesz...nie wiem, ciężko mi powiedzieć, ale chyba mogłabym się zdecydować..tylko czy potem tylko ja nie będę cierpieć? I czy jeśli to jest osoba dla Ciebie ważna i chcesz z nią nadal utrzymywać relacje czysto kumpelskie, czy taki wypad łóżkowy tego nie zepsuje?
I zależy za czym bardziej tęsknisz...ja tęsknię za tym, żeby móc zadzwonić do kogoś i opowiedzieć, jak mi mija dzień...żeby ta osoba naprawdę o mnie myślała, a nie tylko gdy...
I jeszcze jedno, a czy seks nie jest piękniejszy, jeśli powoli poznajesz kogoś, Jego potrzeby, Jego ciało?
Ale pewnie tak jak mówisz..to jest chwila...teraz piszę "na trzeźwo", a co by było gdyby obok zjawiła się ta osoba, z którą łączy mnie mistyczne zrozumienie...chwila zapomnienia i moje przekonania biorą w łeb (?)

[claire.ampres]

Rooobert... ile tego mistycyzmu mamy w życiu, no powiedz mi tak szczerze? Nie
dorabiajmy ideologii do spraw nieideologicznych. Myślę, że mistycyzm może się
pojawić raz na kilkadziesiąt tysięcy przypadków, u uduchowionych dusz i ciał. Na
co dzień jest to po prostu pożądanie. Na nim opierają się romanse. Zawsze to
lepsze niż zupełnie beznamiętny seks dla zwykłego wyładowania napięcia.

Generalnie nie chciałabym, żeby świat w ten sposób funkcjonował, ale może
przestanę tu generalizować. Sama mam jedną rzecz na sumieniu. Mimo że nikogo nie
skrzywdziłam, mimo że nie czuję, że zrobiłam coś złego, mimo że było fajnie,
męczy mnie to jeszcze często przed snem. Nie zmieniłabym tego kawałka
przeszłości, ale niekoniecznie chcę o tym pamiętać. I gdyby mnie cofnęło w
czasie, zrobiłabym to jeszcze raz. Człowiek czasem popieprzony jest.

[b.wicia]

Myślę, że wiele osób ma różne takie przygody za sobą, ale tłumacząc jedno,
trzeba by było się zagłębić w drugie..itd, itd.
Pożądanie musi być

[claire.ampres]

> ale tłumacząc jedno, trzeba by było się zagłębić w drugie..itd, itd.

Whaaat...?

[b.wicia]

haha a mogę nie rozwijać?

[claire.ampres]

No możesz... ale nie musisz

[robert.83]

No też ja nie mówię, żeby bzykać wszystko co nie ucieknie!
To co mnie absolutnie nie rajcuje to stricte fizyczne podejście do
tematu. Oparcie aktu na niwie mniej lub bardziej finezyjnej
czynności. W takim wypadku to ja naprawdę wolałbym internet.

Zaczęłaś od lekkiej negacji a skończyłaś w zasadzie na zgodzie ze
mną.

[claire.ampres]

Zaczęłam od negacji? Ja się tylko lekko przyczepiłam do tego dorabiania ideologii mistycyzmu do zwykłego pożądania. Nie widzę sensu w mówieniu z wielkim napuszeniem o seksie "przygodowym". Ot co

[b.wicia]

Kurcze chyba "coś" nie chce, żebym odpowiadała na ten wątek, bo już 3 razy mi
mój esej skasowało, i już mam dość więc w wielkim skrócie...! coś w tym jest, że
im dłużej jesteśmy sami, tym bardziej się do tego przyzwyczajamy? a może boimy
się? boimy się wyjść na przeciw czemuś nowemu..że nie zaufamy, nie pokochamy,
nie oddamy się na nowo tak w 100%...że to co zbudujemy z wielką nadzieją,
rozwali się tak w jeden dzień jak domek z kart...ale co pozostaje? zamknąć się w
tej Naszej skorupie i ciągle tęsknić za czymś, i udawać że wcale tego nie
potrzebujemy? chyba człowiek nie jest stworzony do życia w pojedynkę...boję
się, cholernie się boję, choć często tego nie pokazuję...wszyscy myślą, że taka
silna jestem...a ja się boję..ale chcę próbować, choć czasem nie mam na to już
siły i wydaje mi się, że nie warto...ale warto, prawda? myślę, że jak się coś
zacznie, to Nam zacznie się chcieć i poświęcać i dawać z siebie..."potrzeba
czasu, żeby zrozumieć...potrzeba wielu, wielu lat..."