Do rodziców Brunonów

[barbi1]

Dzień dobry

Na początku września urodziłam syna, którego nazwaliśmy Bruno.
My z mężem odmieniamy to imię dodając w przypadkach zależnych element
tematyczny -on: Brunonem, Brunonie, Brunona itp.
Wtedy najczęściej znajomi przysłuchujący się nam pytają,
czy syn ma na imię Bruno czy Brunon. Ma na imię Bruno.

Wiele osób, nawet będących absolwentami filologii polskiej ,
odmienia to imię w sposób prostszy, czyli Bruna, Brunem, Brunie.
Czy dopuszczalna jest odmiana tego typu?

Jak Wy odmieniacie to imię,
bo czytając wszelkie fora często spotykam się z tą drugą wersją
i przyznam, że mam wątpliwości co do poprawności?

Podobne pytanie zadałam na forum językowym i czekam na odpowiedź.

[pluskotka]

A to nie jest tak, że Bruno odmienia się: Bruna, Brunem. A Brunon: Brunona,
Brunonem?

[olianka]

pluskotka napisała:

> A to nie jest tak, że Bruno odmienia się: Bruna, Brunem. A Brunon: Brunona,
> Brunonem?

Zarówno Bruno, jak i Brunon odmienia się: Brunona, Brunonem, Brunonowi.

[gaudencja]

Witaj!
Oto garść (różnych) wyjaśnień:
poradnia.pwn.pl/lista.php?id=2635
poradnia.pwn.pl/lista.php?id=7589
poradnia.pwn.pl/lista.php?id=9095
poradnia.pwn.pl/lista.php?id=5537
Pozdrawiam,
g.

mama Bruna

[ingutka]

W linkach podanych przez Gaudencję znalazłam (na przykładzie Iwo,
ale tak samo odmienia się Bruno):

Możliwości są wobec tego trzy. (1) Imię Iwo może pozostawać nie
odmieniane, i tak jest najczęściej w praktyce językowej. (2) Może
być odmieniane w sposób tradycyjny, a powiedziałbym też „książkowy”
(do Iwona, o Iwonie). (3) Wreszcie możemy traktować je jak inne
polskie imiona zakończone na -o, odmieniając: do Iwa, o Iwie. Moim
zdaniem najgorsze jest rozwiązanie pierwsze, najlepsze zaś –
ostatnie. Tradycyjne formy odmiany są natomiast nacechowane, nie
neutralne, co musimy mieć na uwadze, używając ich.

Ja stosuję wyjście trzecie, najwygodniejsze, czyli Bruno, Bruna,
Brunem. Taką też odmianę znalazłam m.in. w ostatnich wydaniu pisma
Gaga (pismo dla rodziców), jedna z autorek, Sylwia Chutnik, mama
Bruna.

[magdmaz]

Znajomi mają Bruna. Ano właśnie, nie napisałam "Brunona".
1. Odmiana tradycyjna: Brunona, o Brunonie - jest godna utrwalania, ale i tak
nie każdy będzie tego używał, bo:
2. Dzieci w klasie (przedszkolu) automatycznie stwarzają formy: do Bruna, o
Brunie - można je oczywiście za każdym razem poprawiać, ale wiele osób dorosłych
też będzie tak automatycznie odmieniać. Poprawiać każdego?
3. Bruno nosi nazwisko podobne do "Lass". Najczęściej mówi się "o Buno Lassie",
mimo iż "o Brunonie Lassie" brzmi nieźle, ale "o Brunie Lassie" - fatalnie.
Trzeba się pogodzić z faktem, że mały Bruno będzie się spotykał w życiu z
wszystkimi formami odmiany.

[abiela]

Odmieniam klasycznie i Brunona i Hugona i Iwona, chyba że rodzic sobie
inaczje życzy. Z tego powodu zrezygnowałam z tych imion, bo nie
zniosłabym Bruna czy Huga nie mówiąc już że do białej gorączki
doprowadziłoby mnie nie odmienianie w ogóle.

[icca]

A my właśnie odmieniamy Bruna, Brunie, Brunem bo ta forma po prostu nam się
bardziej podoba i odróżnia od imienia Brunon. Nie obrażamy się jednak jak
ktoś odmienia - Brunona i nie poprawiamy. Dziecko i tak rozumie, że o niego
chodzi, mimo, że ma 3 latka, więc później chyba też nie będzie problemów.

Bardzo chętnie poznam opinię specjalistów w tej sprawie, choć uważam, że język
to żywa istota która się bez przerwy kształtuje, więc jeśli teraz to imię
zacznie być częściej używane, a na to wygląda, pewnie bardziej osłuchamy się z
jego odmianą.

Na samą odmianę trudno się obrażać - taki mamy język i bardziej traktuję to
zabawowo - ileż mamy możliwości w ramach jednego wyrazu .

Ta sama sytuacja jest ze zdrobnieniami - my zdrabniamy Brunik, ale wiem, że
niektórzy mówią Brunonek i też nie widzę problemu, tym bardziej, że należę do
osób, które niemal codziennie wołają inaczej na moich domowników . Na
szczęście i Bruno i mąż i pies przywykli i każdy wie o kogo chodzi (czasem sama
się dziwię ))).

Pozdrawiam wszystkich Brunów/Brunonów/Bruników/Brunciów i ich bliskich.