Help!

[a444]

Drogie Mamy Pracujące,

pomóżcie mi proszę,znaleźć pracę w Poznaniu.Mam całkowicie podcięte skrzydła
i prawie straciłam nadzieję.Czy mogę się komuś przydać?

Pozdrawiam

[beata32]

Hej,
A co dokładnie zrobiłaś do tej pory aby znaleźć pracę?
Dlaczego piszesz, że masz podcięte skrzydła?

[a444]

Przez dziesięć lat zajmowałam się wychowaniem dzieci. Trzy lata temu
postanowiłam wreszcie zająć się jakąś działalnością,przymierzyłam się do
znalezienia pracy.I nagle okazało się,że nikt nie chce 39latki,po tak długiej
przerwie,przy takiej konkurencji i bezrobociu.
Nie chcę,żebyście pomyslały,że nic nie robiłam,tylko czekałam aż mi coś spadnie
z nieba.Przeciwnie.W ciągu trzech lat wygrałam kilka konkursów
literackich,wydałam książkę dla dzieci,w marcu pojawi się następna.Przez chwilę
recenzowałam książki dla gazety,ale przestali zatrudniać ludzi spoza
redakcji.Próbowałam zatrudnić się jako copywriter,ale tam są dziesiątki "starych
wyjadaczy" 20 latków.Nikt nie chce przeterminowanej kurki domowej.
Od roku szukam już wszędzie.Odpowiadam na oferty z gazet,sama daję
ogłoszenia,korzystam z pomocy Klubu Pracy przy UP,rozmawiam z doradca
zawodowym,szukam w internecie, zapisałam się na darmowy kurs, bo nie mam
pieniędzy.Z pełnej życia,twórczej osoby staję się ryczącą czterdziestką
wyrzuconą na złom.Tracę siły.
Ostatnio zgłosiłam się jako pomoc stomatologiczna do przyuczenia i spytano
mnie,czy "krew,ropa i wymioty mnie nie przerażają?" Odpowiedziałam,że absolutnie
nie.Praca na dwie zmiany od 7 do 23 00.A ja nie mam nawet samochodu,żeby móc
wracać nocami.A mimo to czekam na odpowiedź.Mój mąż w tej chwili też nie ma
pracy,w Poznaniu nie znamy nikogo,bo przeprowadziliśmy się z innego miasta.
Wybaczcie ten chaotyczny ton wypowiedzi.To emocje.

Pozdrawiam Was

Agata

[beata32]

Kurczę, straszne te czasy teraz.
W każdym razie - nie poddawaj się - widzę, że dzielna z Ciebie kobietka.

A może skoro zajmowałaś sie dziećmi mogłabyś się zająć opiekowaniem. Jak byłam
na macierzyńskim widziałam taką panią, która przychodziła na plac zabaw z 6
dzieci w wieku ok 5 lat - chyba prowadziłą coś w stylu miniprzedszkola. Sama
myślałam, że może coś takiego być ciekawą alternatywą prawdziwego przedszkola.

A może próbuj przesyłać jeszcze jakieś swoje teksty do gazet - np w dziecku raz
widziałam wydrukowany tekst nieznanego autora - bardzo dowcipny i ciekawy,
którego redakcja prosiła o kontakt ...

Ja od pewnego czasu zastanawiając się nad sensem moje pracy - wiele osób by
powiedział, że nie powinnam narzekać, ale ja chciałabym oprócz samej kasy
jeszcze w pracy się rozwijać - stwierdziłam, że za jakiś czas muszę się
zastanowić nad zrobieniem czegoś swojego. Gdzie ja będę sobie 'sterem żeglarzem
okrętem' ... Zastanawiałaś się może czy jest coś takiego co mogłabyś robić sama?

Przepraszam, że odpowiadam takim strumieniem świadomości, może to bez sensu,
ale może coś Ci da do myślenia ...

[a444]

Dziękuję za miły i życzliwy odzew.
Beatko,ja od lat pisuję do każdego czasopisma,w Dziecku chyba z dziesięć razy
coś drukowali,piszę jako ojciec,matka,babcia, w zależności dla kogo jest
konkurs.Piszę scenariusze radiowe,sztuki teatralne,piosenki,opwiadania
itp.Dostaję kosmetyki,sprzęt AGD,czasem pieniądze.Ale to wszystko to nic! Ja
muszę iść do pracy,mieć świadczenia,stałą pensję/nawet minimalną/.Inaczej na
stare lata będę grzebać po śmietnikach.
I będę całkowicie szczera:po tylu latach w domu z dziećmi /w tym syn z ADHD/ nie
chcę nadal pracować z dzieciakami chociaż z wykształcenia jestem instruktorem
teatralnym./też próbowałam szukać takiej pracy!/.
Ja MUSZĘ odpocząć od dzieci.Nigdy nie jestem sama z własnymi myślami.

[beata32]

co do dzieci - w zupełności Cię rozumiem ... że po tylu latach można mieć
dosyć - sama wysiedziałam tyle co urlop

a język? znasz angielski, może jako lektor

[a444]

Mój angielski jest jaki jest...Za słaby,aby uczyć innych.

[beata32]

Znajomości nie masz żadnych jak rozumiem ... a w innym mieście - skoro oboje z
pracą macie problem, to chyba nie żal wyjechać.

[a444]

Teoria jest prosta,a wykonanie baaaaaaaardzoooooooo trudne.

[evee1]

Ach, wykonanie. Jak sie praca dla Was znajdzie w innym miescie, to przeciez
nie bedziesz sie upierac, zeby siedziec w Poznaniu :-)).
Wiesz, ja tak pisze, bo ja odkad wyjechalam z Polski (czyli lat temu 14)
przeprowadzalam sie juz z 15 razy. Fakt, ze nie zawsze za praca, ale
czasem tak :-)).
Zreszta w Australii (tam mieszkam) i innych krajach, to normalne, ze ludzie
przenosza sie tam gdzie jest praca, jezeli nie moga pracy znalezc w miejscu
zamieszkania. W Polsce tez pewnie to sie niedlugo zmieni.
Ja Ci niestety nic nie poradze, bo znajomosci zadnych w Polsce nie mam
i nawet nie mam pomyslu co moglabys robic dochodowego.

Prosze nie potraktuj tego co teraz napisze jako krytyke - tylko raczej jako
refleksje.
Uwazam, ze Twoje posty powinny poczytac dziewczyny, ktore tak radosnie
siedza w domu z dziecmi latami. Ale one sa jeszcze mlode i wydaje im sie,
ze po latach siedzenia w domu z dziecmi "jakas prace znajda". A problem jest
wlasnie ze znalezieniem tej "jakiejs pracy". Ten problem nie dotyczy zreszta
tylko Polski. Tutaj jest tak samo. Jest wiele kobiet, ktore maja dobre
wyksztalcenie i dobre checi, ale brak doswiadczenia zawodowego chocby na
czesc etatu praktycznie przekresla ich szanse. Wiele z nich zajmuje sie
prywatna dzialanoscia i wiele z nich odnosi sukces, ale nie kazdy ma do tego
chec, zdolnosci czy motywacje.
Jak juz wspomnialam nie przyjmij tego jako krytycyzmu, choc moze to tak
zabrzmialo, bo moze Ty tez szczesliwie siedzialas w domu z dziecmi :-))
Ale z Twoich postow wynika, ze jestes jedna z tych nielicznych w miare
operatywnych kobiet, ktore sie staraja. A jest wiele takich (sama znam!),
ktorym lata uplywaja tak jakos i potem sie budza gdzies w okolicach 40tki i
dziwia sie, ze nie moga znalezc pracy. A kurcze, przez te nastepne 20 lat
cos trzeba robic! Pol biedy jak maja mezow, ktorzy jakos tam zarabiaja.
Na pocieszenie moge Ci powiedziec, ze ja z kolei zaluje, ze w domu nie
siedzialam :-)). Teraz mam 38 lat, dzieci juz w szkole i co prawda ze mna chca
dalej rozmawiac, ale jednak ta presja, ze matka powinna z dziecmi siedziec w
domu do jakiegos tam czasu powoduje, ze czuje sie troche winna i mam wrazenie,
ze cos mi umknelo. Chyba nie ma zlotego srodka :-((.

[beata32]

Niestety Ewa chyba ma rację, że w po takim czasie znalezienie pracy jest
strasznie trudne. Właściwie autorko postu chyba robisz wszystko co możliwe i
jedyna moja rada - nie rezygnuj i rób tak dalej. Wierze, że ze swoim
zaangażowaniem znajdziesz miejsce gdzie jesteś potrzebna i będziesz doceniana.
Acha i jak wyjdzie Twoja książka - daj znać ... chętnie się jej przyjrzę.

Nie mogę pomóc znajomościami w Poznaniu. Jedyne co, to czasami mamy w pracy
wewnętzne ogłoszenia o pracy, które nie są publikowane (chyba firma liczy
właśnie na przekazywanie takich ogłoszeń przez pracowników swoim znajomym). Mam
kilku znajomych, których mam w tym względzie na uwadze i jak się pojawia oferwa
zbieżna z ich profilem zawodowym - wysyłam. Ale to praca w Warszawie.

[a444]

Dziękuję Wam dziewczyny z całego serca.Nie chcę wyjść na niewdzięcznicę,ale
pomysł z przeprowadzką nie jest dobry.W dzieciństwie przeprowadzałam się pięć
razy i trzy takie wyjazdy wręcz odchorowałam.Z wielkim trudem udało mi się
wreszcie zbudować jakiś swój swiat i znowu mam wszystko przewrócić do góry
nogami?Jeśli sprzedam mieszkanieto za te pieniądze mogę kupić sobie kawalerkę w
Warszawie,a mam dwoje dzieci.Mój mąż szuka pracy także w stolicy i nic to nie daje!
Poza tym dla mojego nadpobudliwego syna,zwykłe przestawienie biurka lub zmiana
koloru ściany to wielkie przeżycie.On jest potwornie wrażliwy,pzrerażony nowym
środowiskiem,fatalnie się aklimatyzuje.Nie zrobię Mu tego ,bo i tak mam wielkie
problemy i wiem,że jako matka muszę włożyć podwójny trud w Jego wychowanie.
Jest mi tak ciężko jak nigdy przedtem.Dlatego czasami wołam HELP w eter...

Pozdrawiam serdecznie

[a444]

Beato,
jesli interesuje Cię moja książeczka to podaj mi swój mail gazety. pl
Nie chciałabym aż tak się ujawniać na forum podając publicznie stronę
internetową mojej książki.

Pozdrawiam serdecznie

[beata32]

Witaj,
mój adres: [e-mail]
Czekam na linka
Trzymam mocno kciuki, bardzo mnie poruszyła Twoja historia i mocno wierzę w jej
szczesliwe zakończenie.
:)))

[a444]

W tym wątku czuję się jak czarna owca wśród białych puszystych owieczek.
Beeee.....

[beata32]

'puszystych' w sensie kudłatych mam nadzieję ;-)

a tam na poważnie - dlaczego?

[a444]

No jasne,że kudłatych...